My Bonjour

Παρασκευή, 01 Μάρτιος 2024

ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΕΩΤΣΑΚΟΣ

Ο Νικόλαος Λεωτσάκος ήταν στρατιωτικός και αγωνιστής του 1854 και του 1862.

Γεννήθηκε το 1821 στη Μάνη και διακρίθηκε στη μάχη της Καλαμπάκας (Mάϊος 1854), όπου επικεφαλής λίγων στρατιωτών του τακτικού στρατού έτρεψε σε φυγή ολόκληρο τάγμα Αράβων.

Σκοτώθηκε στην 1η Μαρτίου 1862 στην Κύθνο, από κυβερνητικό στρατιωτικό απόσπασμα ως αρχιστασιαστής εναντίον του Όθωνα κατά τα λεγόμενα "Κυθνιακά", μαζί με τον ανθυπολοχαγό Περικλή Μωραϊτίνη και το φοιτητή Σκαρβέλη, οι οποίοι συμμετείχαν και στο κίνημα του Οκτωβρίου του 1861.
 

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΙΩΚΟΣ

Ο Αθανάσιος Σιώκος ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1895 και σκοτώθηκε την 1η Μαρτίου 1935 στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας.

Ήταν Αντιπλοίαρχος-αρχιεπιστολέας και στο χώρο της δολοφονίας του από τους στασιαστές υπάρχει επιτύμβιος πλάκα, στην οποία αναγράφεται το εξής κείμενο:
Νόμοις Πατρίδος Πειθόμενος, Ευγενής Ανήρ Τήδε Κείται Πεσών Υψηλόν Παράδειγμα Πασίν Αντιπλοίαρχος Β Ναυτικού Αθανασίω Χ Σιώκω Αρχιεπιστολεί Β Ναυστάθμου Πεσόντι Ώδε Τη 1 Μαρτίου 1935.
Οι ενόπλοις Αυτού Συνάδελφοι Ανέθηκαν.

Υπήρξε ακόμη διοικητής μοίρας αντιτορπιλικών και ανθυποβρυχιακών έργων, ενώ το 1919 έφερε στο Ναύσταθμο τα γερμανικά υπερτηλεβόλα ΡΥΡ.

Το 1924, βραβεύθηκε για τη μελέτη του Η νήσος Ελιγολάνδη.
Δρόμοι στην Αθήνα, στην Καλλιθέα και στο Ναύπλιο έχουν το όνομά του. Νυμφεύθηκε την Αγγελική Πεζοπούλου, κόρη του καθηγητή ιατρικής Νικολάου Πεζόπουλου, και απέκτησε δύο παιδιά: το Χρήστο Σιώκο, ηλεκτρολόγο-μηχανολόγο, και την Καίτη Λιακοπούλου, σύζυγο του ιατρού Αντωνίου Λιακόπουλου.
 

ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣ

Ο Ευάγγελος Σ. Σταμάτης ήταν Έλληνας φυσικομαθηματικός και στέλεχος αθλητικών σωματείων.

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1897στις Ερυθρές Αττικής, επίσημα όμως αναφέρεται το 1898 στη Θήβα, όπου όντως εγκαταστάθηκε σε πολύ μικρή ηλικία και ολοκλήρωσε τη γυμνασιακή του εκπαίδευση.

Εν συνεχεία μετακινήθηκε στην Αθήνα, όπου σπούδασε στη μονοετή Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής.
Μεταξύ 1921 και 1922 έλαβε μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως οπλίτης.
Το 1923 απέκτησε το πτυχίο της Φυσικομαθηματικής –τότε– Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και από την ίδια περίοδο εργάστηκε ως καθηγητής Φυσικής Αγωγής και έπειτα Φυσικών στη Μέση Εκπαίδευση, μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1960.
Κατά τη δεκαετία του 1930 είχε πραγματοποιήσει επιπλέον φυσικομαθηματικές σπουδές στο Βερολίνο.

Το 1973 πραγματοποίησε πείραμα χρήσης καυστικών κατόπτρων με τον Ιωάννη Σακκά.
Τιμήθηκε με μετάλλιο από την Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία και εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Διεθνούς Ακαδημίας της Ιστορίας των Επιστημών το 1966, όντας ο πρώτος από την Ελλάδα που πέτυχε τη συγκεκριμένη διάκριση.
Μελέτησε τα αρχαία ελληνικά μαθηματικά και επιμελήθηκε εκδόσεις πολλών έργων, όπως τα Στοιχεία του Ευκλείδη, ενώ ο ίδιος συνέγραψε περισσότερα των 150 βιβλίων.
Το όνομά του φέρει σήμερα ο διαγωνισμός της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (παράρτημα Βοιωτίας).

Υπήρξε μέλος του δ.σ. του Παναθηναϊκού, αλλά αποχώρησε από αυτόν λόγω διαφωνιών και μαζί με άλλους ίδρυσε τον Ατρόμητο Αθηνών το 1923.
Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου της Ε.Π.Ο. και καθ' όλη τη διάρκεια της Κατοχής χρημάτισε πρόεδρος του Παναθηναϊκού ΑΟ.

Πέθανε στην 1η Μαρτίου 1990, στην Αθήνα.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος ήταν ηγετικό στέλεχος και βουλευτής του ΚΚΕ, αντιστασιακός και γραμματέας του ΕΑΜ Κεντρικής Μακεδονίας.
Μετά την ήττα του ΔΣΕ έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Βουλγαρία.

Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος γεννήθηκε στο Καρς του Καυκάσου το 1900 και ήταν γιος παπά.

Μετανάστευσε με την οικογένειά του στην Κρυόβρυση Εορδαίας και μετά στην Πτολεμαΐδα, όπου αρχικά εργάστηκε σαν εμπειρικός τοπογράφος.
Μετέπειτα ασχολήθηκε με αγροτικές εργασίες.
Από το 1924 έγινε μέλος του ΚΚΕ και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας.
Για την κομματική του δράση εξορίστηκε στη Γαύδο τον Οκτώβριο του 1931 με τον Ιδιώνυμο νόμο.
Αργότερα, το 1936 έγινε γραμματέας της περιοχής Ηπείρου.

Στις εκλογές του 1936 εκλέχτηκε βουλευτής Κοζάνης του ΚΚΕ με το Παλλαϊκό Μέτωπο.
Λίγους μήνες μετά την εκλογή του ως βουλευτή θα συλληφθεί από τη Δικτατορία του Μεταξά και θα μεταφερθεί στην Ακροναυπλία και έπειτα στην Ανάφη απ’ όπου και θα δραπετεύσει την περίοδο της Κατοχής και θα ενταχθεί στο ΕΑΜ.

Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Κοζάνης της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης.
Επίσης ήταν μέλος της ΔΕ Κεντρικής Μακεδονίας του ΕΑΜ (1944-1945).
Στην κατοχή εκτελέστηκε η γυναίκα του από τους Γερμανούς καθώς και ο αδερφός του.
Το 1945 στα πλαίσια του μεταβαρκιζιανού κλίματος, δικάστηκε ως αίτιος φόνου του διαχειριστή του νοσοκομείου Γρεβενών, αλλά αθωώθηκε.

Ο Φίλιππος Παπαδόπουλος φυλακίστηκε και εξορίστηκε συνολικά 13 χρόνια.

Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου διετέλεσε κυβερνητικός αντιπρόσωπος της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης στη Δυτική Μακεδονία (1948).
Επίσης ήταν μέλος της ΚΕ του ΑΚΕ (Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας).

Μετά την ήττα του ΔΣΕ εγκαταστάθηκε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Λαϊκή Δημοκρατία της Βουλγαρίας στις αρχές του 1950.

Πέθανε στη Σόφια την 1η Μαρτίου 1964.
Η σορός του μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου έγινε η κηδεία του.
 

ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΜΑΝΟΛΗΣ ΧΑΤΖΗΔΑΚΗΣ

Ο Μανόλης Χατζηδάκης ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1909 και ήταν γιος του Γεράσιμου Χατζηδάκη.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ το 1942, και συμπλήρωσε τις σπουδές του με υποτροφία του Αντώνη Μπενάκη στο Παρίσι και το Βερολίνο λαμβάνοντας δίπλωμα Μουσουλμανικής Τέχνης στη Σχολή του Λούβρου και κλασικής αραβικής γλώσσας στη Σχολή Ζωσών Ανατολικών Γλωσσών.
Την περίοδο 1934 - 1940 εργάστηκε ως επιμελητής στο Μουσείο Μπενάκη και το 1941 έγινε διευθυντής αυτού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1973. Παράλληλα από το 1943 εργαζόταν στην Αρχαιολογική Υπηρεσία του Κράτους, υπηρετώντας στην 1η εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων ως προϊστάμενός της. Το 1961 ανέλαβε επιθεωρητής Βυζαντινών Αρχαιοτήτων και το 1967 Γενικός Έφορος Αρχαιοτήτων.
Το 1960 ανέλαβε τη διεύθυνση του Βυζαντινού & Χριστιανικού Μουσείου Αθηνών, απολύθηκε όμως από τη θέση του το 1967 με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία του αφαίρεσε και το διαβατήριο.
Παράλληλα τέθηκε σε εξάμηνη διαθεσιμότητα και από την Αρχαιολογική Υπηρεσία, παραμένοντας εκτός υπηρεσίας μέχρι το 1970, οπότε και του ανατέθηκε η διενέργεια ειδικών μελετών.
Το 1973 ανέλαβε τη διεύθυνση της Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Αθηνών. Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας επανήλθε στη διεύθυνση του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου Αθηνών, για να αποχωρήσει έναν χρόνο αργότερα, το 1975, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.

Η συνεισφορά του στη μελέτη της Βυζαντινής και Μεταβυζαντινής ζωγραφικής κρίνεται καθοριστική, ενώ θεωρείται ως ένας από τους αυθεντικότερους μελετητές της Κρητικής Σχολής.

Απεβίωσε στην Αθήνα την 1η Μαρτίου 1998 και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ήταν παντρεμένος με την Ευγενία Βέη (1920 - 1979), ανιψιά του βυζαντινολόγου Νικολάου Βέη, και είχαν αποκτήσει δύο παιδιά: τον Αλέξη Χατζηδάκη και τη Νανώ Χατζηδάκη, καθηγήτρια Βυζαντινής Αρχαιολογίας και Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος Δασκαλάκης ήταν Έλληνας νομικός, καθηγητής του Δημοσίου και Συνταγματικού Δικαίου και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στις 24 Αυγούστου 1912 στη Αθήνα και καταγόταν από ιστορικές ελληνικές οικογένειες.

Υπηρέτησε 56 μήνες ως έφεδρος αξιωματικός εις την ζώνη των πρόσω κατά τους πολέμους 1940-1941 και καθ' όλην την διάρκεια του εμφυλίου.
Είχε τιμηθεί με πολλές πολεμικές διακρίσεις.

Το 1946 νυμφεύεται την Ιφιγένεια Κ. Φωστηροπούλου, με την οποία αποκτά 2 κόρες και 4 εγγόνια.
Σπούδασε νομικά, οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, το οποίο τελείωσε με άριστα και το 1937 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Σχολής.
Την ίδια εποχή, υπηρέτησε για λίγο στο ιδιαίτερο γραφείο του Πρωθυπουργού, Ελευθερίου Βενιζέλου (καλοκαίρι του 1932).
Έκανε σπουδές και σε διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ (Μπέρκλεϊ, Χάρβαρντ, Σικάγο), ενώ επιπρόσθετα σπούδασε Φιλοσοφία στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.

Αναγορεύτηκε υφηγητής της Σχολής Νομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου του Βερολίνου το 1939.
Εργάσθηκε ως καθηγητής Εισαγωγής του Δημοσίου και του Συνταγματικού Δικαίου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών από το 1943 έως και το 1981 και αποχώρησε με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.

Διετέλεσε μέλος διοικητικών συμβουλίων επιστημονικών εταιριών στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.

Από το 1936 ασκούσε δικηγορία στην Αθήνα και για την προσφορά του τιμήθηκε από τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών με τον τίτλο του "Επίτιμου Δικηγόρου."

Η παρουσία του στο δημόσιο βίο της χώρας είναι έντονη. Το 1948 μετέχει ως μέλος της ελληνικής αντιπροσωπίας στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών (Ο.Η.Ε.), στη Διάσκεψη των Παρισίων για τη σύνταξη της Διακηρύξεως των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Μετέχει επίσης στην Ελληνική αντιπροσωπία το 1952 στο ΝΑΤΟ.

Την ακαδημαϊκή του καριέρα άρχισε στην Πάντειο, στην οποία εκλέχτηκε το 1941 καθηγητής των μαθημάτων της Εισαγωγής εις το Δημόσιο Δίκαιο και το Συνταγματικό Δίκαιο.
Με την ιδιότητα του Καθηγητή του Δημόσιου και του Συνταγματικού Δικαίου υπηρέτησε ως Συνταγματικός Σύμβουλος της Βουλής των Ελλήνων από το 1964 έως και το πραξικόπημα της 21η Απριλίου 1967.
Αποχώρησε από την Πάντειο το 1981 με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.

Ουσιώδες χαρακτηριστικό της διδασκαλίας του ήταν η έλλειψη δογματισμού και προκαταλήψεως και το μήνυμα που έβγαινε από αυτήν ήταν ότι δεν υπάρχει ένας μόνο δρόμος για την αλήθεια, αλλά ούτε και μια μόνον αλήθεια.
Υπηρετούσε συνειδητά το μέλλον, τον άνθρωπο και τις αξίες του.
Εξέφραζε τη βαθιά πίστη του στα νιάτα ως "φορέα του αυριανού" και έβλεπε το κίνημα των νέων ως την πρωτοποριακή δύναμη για κοινωνική δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Για σαράντα περίπου χρόνια δίδαξε γενεές φοιτητών, με περισσότερους από εκατό από αυτούς να έχουν αναδειχθεί σε ανώτερα και ανώτατα ακαδημαϊκά, πολιτικά ή διοικητικά αξιώματα.

Το 1964 διορίστηκε για πρώτη φορά από την Κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου, πρόεδρος του Ελληνικού Οργανισμού Τουρισμού.
Μετά την πτώση της δικτατορίας, στις 23 Αυγούστου 1974, διορίστηκε εκ νέου πρόεδρος του ΕΟΤ από την Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Με απόφαση του Πρωθυπουργού, ο βαθμός του ήταν ίσος με βαθμό Υπουργού.

Ως πρόεδρος του ΕΟΤ ανέπτυξε μία πολυσχιδή διεθνή δραστηριότητα.
Την επταετία 1975 έως 1981 η Ελλάδα είχε κατορθώσει να παίζει πρωταρχικό ρόλο σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς που είχαν άμεση ή έμμεση σχέση με τον τουρισμό.

Η τεχνοκρατική εμφάνιση του Τουρισμού επέτρεπε την άνετη πραγματοποίηση της - πολιτικής και οικονομικής- Βαλκανικής Πολιτικής της κυβέρνησης. Η πρώτη αποκάλυψη της σοβαρής τότε αποφάσεως της Βουλγαρίας του Προέδρου Τόντορ Ζίβκοβ να αναγνωρίσει την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδος έγινε στον Δασκαλάκη.

Για μία δεκαετία σχεδόν ο Δασκαλάκης ήταν ο αντιπρόσωπος της Ελλάδος στη επιτροπή του ΟΟΣΑ.
Η Ελλάδα υπήρξε πρωτοπόρος του σήμερα αναγνωρισμένου γενικά από την επιστήμη Τουριστικού Συνταγματικού και Δημοσίου Δικαίου.

Η Σοβιετική Ένωση ενδιαφερόταν τότε να επιτύχει την "Διεθνή γενική Αναγνώριση" ορισμένων Δημοκρατιών της, επιπροσθέτως από τις υπάρχουσες έως τότε, και γι'αυτό "ανοίχθηκε" - όπως γράφτηκε στο διεθνή και ιδιαίτερα γερμανικό τύπο- σε "απλόχερες παροχές προς την Ελλάδα".
Εκμεταλλευόμενος αυτό ο Δασκαλάκης υπέγραψε τετραετή-πενταετή συμφωνία κατά την οποία ότι καλύτερο είχε να προσφέρει η σοβιετική μουσική τέχνη - ιδίως τα πιο γνωστά μπαλέτα της Μόσχας και του Λένινγκραντ ήρθαν στην Ελλάδα.
Ως αναγνώριση στην συμβολή του στην ανάπτυξη φιλικών σχέσεων και ανταλλαγών με την Σοβιετική Ένωση, ο Γεώργιος Δασκαλάκης τιμήθηκε από την κυβέρνηση της χώρας αυτής το 1979 με το ανώτατο παράσημο "Ηθικής Πολιτιστικής Αξίας".

Με την βοήθεια του Γεώργιου Κοντογεώργη και της Βάσως Παπανδρέου, ο Δασκαλάκης πέτυχε να αντικατασταθούν πολλοί αντιπρόσωποι άλλων χώρων στους "Τουριστικούς Συμβούλους" της ΕΟΚ με την ενεργό ελληνική παρουσία, η οποία και διατηρήθηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Ο Δασκαλάκης διατηρήθηκε στην Προεδρία του ΕΟΤ από τις Κυβερνήσεις της Νέας Δημοκρατίας του 1974, 1977 και 1980.

Το Σεπτέμβριο του 1981, με κοινή συμφωνία όλων των πολιτικών κομμάτων και ομάδων, κλήθηκε από την Ρώμη όπου βρισκόταν σε ένα Τουριστικό Συνέδριο και ανέλαβε, ύστερα από πρόταση του Πρωθυπουργού Γεωργίου Ράλλη, τη Διεύθυνση του Υπουργείου των Εσωτερικών, για να διεξάγει τις Βουλευτικές Εκλογές του 1981, καθώς και τις πρώτες εκλογές για την Ευρωβουλή στην Ελλάδα.

Όπως έγραφε ο διεθνής τύπος και όπως συνομολογήθη από κάθε πολιτική και κοινωνική πλευρά, οι εκλογές της 18.10.1981 υπήρξαν ένα "πρότυπο γνησιότητας και ειλικρίνειας της εκφράσεως του Ελληνικού Λαού".

Για πρώτη φορά έγινε χρήση computer και διαφωτιστικών εντύπων για τους δικαστικούς αντιπροσώπους.
Επίσης, για πρώτη φορά έγινε ανάλυση κατά τη διάρκεια των εκλογών των μερικών ή γενικών αποτελεσμάτων με εικόνες.
Ταυτόχρονα έγιναν ακριβείς μετρήσεις για το χρόνο που θα χρειάζονταν οι ψηφοφόροι να ψηφίσουν, και την "ροή τους στο τμήμα τους".

Την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκαν και οι εκλογές για την Ευρωβουλή, που και αυτές διεξήχθησαν με απόλυτη ομαλότητα.
Δυτικό πρακτορείων έγραφε " οι εκλογές πραγματοποιήθηκαν κατά μοναδικόν και άψογο τρόπον" γιατί "υπήρχαν πολλά και λεπτά θέματα να αντιμετωπιστούν."

Ο Γεώργιος Δ. Δασκαλάκης παραιτήθηκε από Υπουργός στις 21 Οκτωβρίου του 1981, με την ορκωμοσία της νέας κυβέρνησης υπό τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου.

Πέθανε την 1η Μαρτίου 1994.
 

ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ
ΕΦΥΓΑΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 1 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Ο Αλέξανδρος Αθανασιάδης ήταν Έλληνας βιομήχανος.

Γεννήθηκε στο 1929 στην Αθήνα και ήταν γιος του Ιορδάνη Αθανασιάδη.

Μετά τον θάνατο του θείου του, Πρόδρομου Μποδοσάκη - Αθανασιάδη, κληρονόμησε τις επιχειρήσεις του αναλαμβάνοντας διευθύνων σύμβουλος της Ανώνυμου Εταιρείας Χημικών Προϊόντων και Λιπασμάτων.

Κατοικούσε στην Εκάλη.
Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Παναγιωτοπούλου και είχαν αποκτήσει δύο κόρες.

Την 1η Μαρτίου 1988 δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη μέσα στο αυτοκίνητό του, το οποίο ήταν ακινητοποιημένο προ φωτεινού σηματοδότη επί της λεωφόρου Κηφισίας στο ύψος του Ψυχικού. Δέχθηκε πέντε σφαίρες και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου και εξέπνευσε.
 

Σχόλια

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια

Προσθήκη Σχολίου

Εισάγετε το όνομά σας
Εισάγετε το email σας (δεν προβάλλετα δημόσια, μόνο για εσωτερική επικοινωνία)
Εισάγετε το σχόλιό σας

Επισκέψεις

Σήμερα: 75
Χθες: 52
Αυτήν την εβδομάδα: 373
Αυτόν τον μήνα: 75
Συνολικά: 3333