My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΑΜΑΡΤΖΗΣ

Ο Γεώργιος Σαμαρτζής  ήταν Έλληνας ζωγράφος και μουσικός.

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου το 1868 στην Κέρκυρα και ήταν εγγονός του Παναγιώτη Σαμαρτζή.

Τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής τα έλαβε στην ιδιωτική καλλιτεχνική σχολή του Χαράλαμπου Παχή.

Το 1888 με υποτροφία του Πετριδείου Κληροδοτήματος, σπουδάζει στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Νάπολης με καθηγητές τον Ντομένικο Μορέλι και τον Βιντσέντζο Μαρινέλλι.
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα δίδαξε στο Πρακτικό Λύκειο της Κέρκυρας και στη συνέχεια ανέλαβε τη διεύθυνση της Καλλιτεχνικής Σχολής της Κέρκυρας. Εκτός από τη ζωγραφική καταπιάστηκε επίσης με την ποίηση και τη μουσική. Θεωρείται από κοινού με τους Άγγελο Γιαλλινά, Βικέντιο Μποκατσιάμπη, Σπύρο Πιζάνη κ.λπ. ως ένας από τους κορυφαίους Κερκυραίους ζωγράφους της εποχής του.

Πέθανε στις 19 Μαρτίου 1925  στην Αθήνα.

Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Πανεπιστήμιο, στο Ναυτικόν Όμιλο, στη Δημοτική Πινακοθήκη της Κέρκυρας (σε ιδιαίτερη αίθουσα), στην Αναγνωστική Εταιρία, στην Κερκυραϊκή Πινακοθήκη και σε πολλούς ναούς της ιδιαίτερης πατρίδας του.
Συνθέσεις του παίζονται ακόμα από τις Φιλαρμονικές μπάντες του νησιού ενώ στίχοι του μελοποιήθηκαν από τους Ιωσήφ Καίσαρη, Αναστάσιο Ρομποτή και Σπύρο Δουκάκη.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Αλέξανδρος Δεσποτόπουλος γεννήθηκε το 1802 ή 1803.

Ήταν σημαίνον πρόσωπο της τοπικής κοινωνίας του Αιγίου του 19ου αιώνα, γιος του προύχοντα Παναγιώτη Δεσποτόπουλου, συγγραφέας και μετά την Επανάσταση κάτοχος σημαντικών δημοσίων θέσεων.

Σε ηλικία 18 ετών ήταν αυτόπτης μάρτυρας των συνεδριάσεων της μυστικής Συνέλευσης της Βοστίτσας που έγιναν στο πατρικό του σπίτι στο Αίγιο (Βοστίτσα). Όπως είναι γνωστό οι συνεδριάσεις της συνέλευσης (26 Ιανουαρίου μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 1821) φιλοξενήθηκαν σε διάφορους χώρους.
 Ο πατέρας του ήταν εκπρόσωπος του Γερμανού ο οποίος και είχε βαπτίσει τον Αλέξανδρο.

Τις οικογενειακές αναμνήσεις από την Συνέλευση με πολύτιμες πληροφορίες ο Αλ. Δεσποτόπουλος κατέγραψε στο βιβλίο του "Η μυστική εν Αιγίω συνέλευσις του 1821" (έκδ. Αίγιο, 1892).
Επίσης αναφέρεται στη βιβλιογραφία ως συγγραφέας πανηγυρικού λόγου που εκφώνησε την 25 Μαρτίου 1861 στην Μονή Αγίας Λαύρας Καλαβρύτων.
Σύμφωνα με το κείμενο αυτού του λόγου, τον οποίο κατέθεσε και εγγράφως στη Μονή, ήταν παρών στη δοξολογία και κήρυξη της Επανάστασης στη Μονή από τον Επίσκοπο Παλαιών Πατρών Γερμανό στις 25 Μαρτίου 1821.
Στον λόγο του αναφέρει και λεπτομέρειες της τελετής, καθώς και ότι ο ίδιος μετέσχε σε μάχες της Επανάστασης.

Επίσης έχει συγγράψει τον πανηγυρικό λόγο για την επίσκεψη του Βασιλιά Γεωργίου του Α' στην Πάτρα την 18 Οκτωβρίου 1863 και άλλον για την 25 Μαρτίου το 1867.

Μετά την Επανάσταση υπηρέτησε ως Έπαρχος σε διάφορες περιοχές καθώς και ως ανώτερος υπάλληλος της Εθνικής Τράπεζας (Παναγόπουλος, σ. 207, 208).

Πέθανε το 1892 ή 1895.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος ήταν Έλληνας Μικρασιάτης φιλόσοφος και πολιτικός στοχαστής, αντιστασιακός, πανεπιστημιακός δάσκαλος, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και πρώην υπουργός Παιδείας.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 8 Φεβρουαρίου 1913.

Οι γονείς του, Ιωάννης Δεσποτόπουλος και Στέλλα Σαμούχου, ανήκαν στην εύπορη και καλλιεργημένη τάξη της πόλης.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Αθήνα, αρχικά στην προσφυγική περιοχή του Βύρωνα.
Ήταν εξάδελφος του συνονόματού του Κωνσταντίνου Δεσποτόπουλου, του Γεωργίου, νομικού, ανώτατου στελέχους του ΕΑΜ και της ΠΕΕΑ, μετέπειτα βουλευτή Χίου της ΕΔΑ.
Εξάδελφός του ήταν και ο Ιωάννης Δεσποτόπουλος, διάσημος αρχιτέκνων, πολεοδόμος, καθηγητής του ΕΜΠ.

Τελείωσε το Α΄ Γυμνάσιο Αθηνών με βαθμό απολυτηρίου «ακέραιο άριστα», όπως ο ίδιος τόνιζε συνήθως.
Σπούδασε, ενώ εργαζόταν, νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παρακολουθώντας παράλληλα μαθήματα φιλοσοφίας, ιστορίας και κοινωνιολογίας.
Το 1939 αναγορεύτηκε διδάκτωρ.
Η διατριβή του, που είχε ως θέμα την «έννοια του δικαιώματος», βαθμολογήθηκε με «άριστα» παμψηφεί και, όπως ανέφερε η αρμόδια κριτική επιτροπή στην εισηγητική έκθεσή της, αποδείκνυε «την παρά τω συγγραφεί υπάρχουσαν εξαιρετικήν ιδιοφυΐαν».
 Ως νέος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό και ιδίως με το βόλεϊ, παίζοντας στο Βύρωνα, αλλά και στην εθνική ομάδα.
Στα φοιτητικά του χρόνια γνωρίστηκε και συνδέθηκε – έκτοτε - με στενή φιλία με τους λεγόμενους «νεοκαντιανούς» καθηγητές Παναγιώτη Κανελλόπουλο, Κωνσταντίνο Τσάτσο και Ι.Ν. Θεοδωρακόπουλο.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, την περίοδο της μεταξικής δικτατορίας, αλλά και κατόπιν, στα κατοχικά χρόνια, ο Δεσποτόπουλος κατηύθυνε έναν σπουδαστικό όμιλο συζητήσεων και προβληματισμού.
Σε αυτόν είχε ενταχθεί —μεταξύ άλλων— και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ο οποίος με την προτροπή του Δεσποτόπουλου, στράφηκε στη μελέτη του αρχαιοελληνικού φιλοσοφικού στοχασμού και, ιδίως, της σκέψης του Αριστοτέλη.
Η έκρηξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου τον βρήκε έφεδρο αξιωματικό στη Σύρο, απ΄ όπου στάθληκε στο μέτωπο.[6]

Στη διάρκεια της Κατοχής, ο κύκλος συζητήσεων που συμμετείχε ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος εντάχθηκε στην αντιστασιακή οργάνωση ΠΕΑΝ, που βρισκόταν υπό την πολιτική καθοδήγηση του Π. Κανελλόπουλου.
Ωστόσο, ο Δεσποτόπουλος, όπως και ο δίδυμος αδελφός του Αλέξανδρος, δεν ακολούθησαν τα υπόλοιπα μέλη σε αυτήν την επιλογή.
Σε όλη τη διάρκεια των κατοχικών χρόνων βρισκόταν σε επαφή και «συμβουλευτική συνεργασία» με διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις, χωρίς όμως να ενταχθεί σε καμμία —σε αντίθεση με τον αδελφό του, που είχε ενεργότερη συμμετοχή.
Δημοσίευσε άρθρα εμψυχωτικού και πολιτικού χαρακτήρα στον παράνομο αντιστασιακό τύπο, ενώ παράλληλα δραστηριοποιήθηκε προς την κατεύθυνση της επεξεργασίας θέσεων γύρω από τις μεταπολεμικές διπλωματικές και εδαφικές διεκδικήσεις της Ελλάδας.
Ένα από τα έντυπα που συνεργάστηκε ήταν τα Ελληνικά Νειάτα, όργανο της Ιερής Ταξιαρχίας, που ήταν ουσιαστικά η σπουδαστική οργάνωση της ΠΕΑΝ.
Την περίοδο εκείνη γνωρίστηκε με πολιτικούς όπως οι Γεώργιος Καρτάλης και Κ. Μητσοτάκης, διπλωμάτες όπως ο Δημήτριος Μπίτσιος και καλλιτέχνες όπως οι Άγγελος Σικελιανός, Γιάννης Τσαρούχης και Μάνος Χατζιδάκις.

Το 1945 ανέλαβε, με την παρότρυνση του στενού φίλου του Καρτάλη, την προεδρία του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων, θέση από την οποία εργάστηκε για την προώθηση της υπόθεσης της ένταξης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα.
Επίσης, εξελέγη υφηγητής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Η συμμετοχή του στον Ελληνοσοβιετικό τού κόστισε την απόλυση από τη θέση του και τη δίωξη.
Τον Ιούλιο του 1947 εκδιώχθηκε από το Πανεπιστήμιο και συνελήφθη μαζί με χιλιάδες άλλους —με εντολή του Υπουργού Δημόσιας Τάξης Ναπολέοντα Ζέρβα— μεταφέρθηκε στην Ψυττάλεια και κατόπιν εκτοπίστηκε στην Ικαρία.
Λίγο αργότερα επανήλθε στην Αθήνα με απόφαση της Κυβέρνησης Σοφούλη.
Το Σεπτέμβριο κλήθηκε να υπηρετήσει στο στρατό ως έφεδρος αξιωματικός και το Νοέμβριο μετατέθηκε από το στρατόπεδο Χαϊδαρίου στο στρατόπεδο της Μακρονήσου.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματά του, από τα τέλη Μαρτίου του 1948 άρχισαν οι διώξεις και τα βασανιστήρια, με αποτέλεσμα η ζωή του πολλές φορές να τεθεί σε κίνδυνο.
Αργότερα, αρνούμενος πεισματικά και σθεναρά να υπογράψει «δήλωση», αντέτεινε στους βασανιστές του: «Έχω καθήκον να περισώσω την τιμήν της ελληνικής φιλοσοφίας».
Το καλοκαίρι του 1948, συμπεριελήφθη από τους δεσμοφύλακές του στην ομάδα των λιγοστών «αμετανόητων».
Θα μπορούσε να τα είχε αποφύγει όλα αυτά αν υπέγραφε δήλωση μετανοίας.
Δεν το έπραξε κι έμεινε έγκλειστος στο κάτεργο της Μακρονήσου.
Αρνήθηκε να υπογράψει επικαλούμενος την Ελλάδα, την επιστήμη του, τις αξίες του ελληνικού πολιτισμού, τις αξίες που πρέπει να διέπουν τον άνθρωπο του πνεύματος.
Παρέμεινε έγκλειστος στο στρατόπεδο της Μακρονήσου ως το 1950.

Μετά την απελευθέρωσή του, ο Δεσποτόπουλος δεν κατόρθωσε να επανέλθη στο πανεπιστήμιο.
Ασχολήθηκε με τη δικηγορία, από ανάγκη βιοπορισμού, χωρίς να παραμελεί τις φιλοσοφικές έρευνές του.
Συμμετείχε σε επιστημονικά συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό και δίδαξε σε ιδιωτικές σχολές και σεμιναριακούς, επιμορφωτικούς κύκλους συλλόγων.
Την περίοδο της δικτατορίας των Απριλιανών, αυτοεξορίστηκε στη Γαλλία.
Τις πρώτες μέρες, μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, κρύφτηκε στο σπίτι του τότε σύγαμπρού του Φ. Γκιζίκη.
Ευρισκόμενος στο Παρίσι, απασχολήθηκε αρχικά ως συνεργάτης του γαλλικού Εθνικού Κέντρου Επιστημονικών Ερευνών (Centre national de la recherche scientifique —CNRS).
Στη συνέχεια. ο Δεσποτόπουλος δίδαξε ως καθηγητής στο πανεπιστήμιο Νανσύ ΙΙ (Université Nancy ΙΙ).

Έπειτα από τη Μεταπολίτευση εκλέχτηκε καθηγητής στην Πάντειο, διατελώντας μάλιστα πρύτανης του ιδρύματος την περίοδο 1978-1979.

Το 1978, ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος υπέστη δίωξη για την άρνησή του να δώσει θρησκευτικό όρκο ενώπιον του ανακριτή, όπου είχε κληθεί ως μάρτυρας, επικαλούμενος - ως χριστιανός ορθόδοξος-τη σχετική ρητή ευαγγελική απαγόρευση, αλλά και την επιστημονική ευσυνειδησία του.
Καταδικάστηκε σε δεύτερο βαθμό το 1979, χωρίς ωστόσο να εκδικαστεί η υπόθεση και από τον Άρειο Πάγο, λόγω παραγραφής.
Η απολογία του στο Εφετείο Αθηνών (20 Σεπτεμβρίου 1979), όπως και το σχετικό υπόμνημά του στον Άρειο Πάγο, συνιστούν έως σήμερα ισχυρά νομικά κείμενα για την επιχειρηματολογία όσων εναντιώνονται στην ορκοδοσία.
Εκ πεποιθήσεως πολέμιος της θανατικής ποινής, ο Δεσποτόπουλος αγωνίστηκε για την κατάργησή της στην Ελλάδα.
Ως υπέρμαχος της ισότητας των δυο φύλων είχε εμπνευστεί και προτείνει ένα σύστημα για το σχηματισμό των ελληνικών επιθέτων, με το οποίο επιβίωνε η θηλυγονική σειρά μιας οικογένειας, δίπλα στην αρρενογονική.

Το 1989 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του υπουργείου παιδείας στην κυβέρνηση Γρίβα και το 1990 στην κυβέρνηση Ζολώτα.
Στο δημοψήφισμα του 2015 τάχθηκε υπέρ του ''Ναι''.

Διέμενε μόνιμα στην Αθήνα.

Απεβίωσε στις 7 Φεβρουαρίου 2016, μια ημέρα πριν κλείσει την ηλικία των 103 ετών.
 

ΔΑΝΑΗ ΣΤΡΑΤΗΓΟΠΟΥΛΟΥ

Η Δανάη Στρατηγοπούλου ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια, μουσικός, συγγραφέας, μεταφράστρια και καθηγήτρια της ελληνικής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο της Χιλής, καθώς και φωνητικής μουσικής σε πολλά ωδεία.

Γεννήθηκε στην Αθήνα (στο Μεταξουργείο) στις 8 Φεβρουαρίου 1913 (κατ’ άλλους το 1911) και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Γαλλία (Μασσαλία και Παρίσι).

Πατέρας της ήταν ο μηχανικός και δημοσιογράφος Ιππόλυτος Στρατηγόπουλος (εντάχθηκε στον Δ.Σ.Ε. και εγκαταστάθηκε στη Τσεχία και μητέρα της η αρσακειάδα Τίμω.
Στην Αθήνα επιστρέφει μαζί με την οικογένειά της το 1923, χρονιά που γεννήθηκε η μικρότερη αδελφή της, η φλαουτίστα και εθνομουσικολόγος Μίρκα Στρατηγοπούλου.
Τελειώνοντας τις γυμνασιακές της σπουδές παρακολούθησε για ένα χρόνο τα μαθήματα της Εμπορικής Σχολής και γράφτηκε στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών, ενώ έλαβε δίπλωμα της Γαλλικής Ακαδημίας.
Από πολύ νωρίς όμως ακολούθησε το ελαφρό τραγούδι και σπούδασε ορθοφωνία και φωνητική μουσική.
Το 1935 πρωτοεμφανίζεται ως δημοσιογράφος, ενώ ένα χρόνο μετά το 1936 ασχολείται πλέον επαγγελματικά με το καλλιτεχνικό της πάθος που ήταν το τραγούδι.
Την τέχνη του τραγουδιού διδάχθηκε τότε από την εξαίρετη καλλιτέχνιδα Μάγγη Καρατζά.
Έτσι αργότερα συμμετέχει στη Μάντρα του Αττίκ με το καλλιτεχνικό όνομα Δανάη, όπου και διέπρεψε ως η καλύτερη ερμηνεύτρια των αξιόλογων συνθέσεων του Αττίκ και του Χαιρόπουλου, αποδίδοντας επίσης με εξαιρετική επιτυχία ελληνικά δημοτικά τραγούδια καθώς και ιδιότυπες ισπανικές μελωδίες.

Όταν ξέσπασε ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος η Δανάη κατέφυγε στα Τρίκαλα όπου και διέμενε η αδελφή της.
Το 1946 βρίσκεται καθηγήτρια φωνητικής μουσικής στο Ελληνικό Ωδείο Αθηνών και στη Δραματική Σχολή Ευγ. Χατζίσκου.
Μεταξύ άλλων δίδαξε φωνητική στην τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού Ελίζα Μαρέλλι.
Στην περίοδο της Χούντας διετέλεσε καθηγήτρια «τιμής ένεκεν» στην έδρα Ελληνικής Λαογραφίας στο Πανεπιστήμιο του Σαντιάγο και κατά την περίοδο 1972–1973 τακτική έμμισθη καθηγήτρια στο αυτό Πανεπιστήμιο.

Ήταν μέλος της Εταιρίας Στιχουργών και Μουσικοσυνθετών Ελλάδος, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Επιτροπής Αλληλεγγύης με τη Χιλή, του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών κ.ά.
Επίσης η Δανάη είχε δώσει σειρά διαλέξεων σε Πανεπιστήμια της Χιλής καθώς και πολλά ρεσιτάλ με ελληνικά τραγούδια.
Είχε τιμηθεί με πολλές καλλιτεχνικές διακρίσεις, επαίνους, δύο βραβεία για τους στίχους της καθώς και ειδικό βραβείο της Προεδρίας της Χιλής επί Αλλιέντε στο Φεστιβάλ του Χιλιανού ελαφρού τραγουδιού το 1972.
Κατά την πρώτη της παραμονή στη Χιλή, η Δανάη βοήθησε τον Χιλιανό ελληνιστή Μιγκέλ Καστίγιο Ντιντιέ να μεταφράσει στα ισπανικά την Οδύσσειας του Καζαντζάκη.

Η Δανάη μιλούσε γαλλικά, ισπανικά και αγγλικά, και ήταν μόνιμος κάτοικος της Ραφήνας.
Διατηρούσε άριστες σχέσεις με τη χιλιανή πρεσβεία των Αθηνών έως τον θάνατό της στις 18 Ιανουαρίου 2009.

Η Δανάη έγραψε περισσότερα από 300 τραγούδια, πολλά σε στίχους δικούς της, και πολλά βιβλία, ενώ ασχολήθηκε και με μεταφράσεις.
Μετέφρασε, ανάμεσα στα άλλα, ελληνικά δημοτικά τραγούδια στα ισπανικά και ποιήματα του Πάμπλο Νερούδα στα ελληνικά.
Ξεχωριστή θέση κατέχει η μετάφραση του Canto General.
Είχε εκδώσει πολλά βιβλία καθώς και τον δίσκο Τα πιο όμορφα τραγούδια του Αττίκ.
Επίσης διατηρούσε το ψευδώνυμο «Αργυρώ Καλλιγά».

Είχε παντρευτεί τον δημοσιογράφο Γιώργο Δ. Χαλκιαδάκη (πέθανε το 1954) με τον οποίον απέκτησε μια κόρη, την ερμηνεύτρια του ντουέτου Λήδα-Σπύρος, τραγουδοποιό και ποιήτρια Ειρήνη Λήδα Χαλκιαδάκη.
 

ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κώστας Τριανταφυλλόπουλος ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στις 8 Φεβρουαρίου 1956 στο Αθήναιο Αρκαδίας.

Αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη το 1977 και ως νέος ηθοποιός συνεργάστηκε με θιάσους.

Από το 1987 μέχρι το 1992 υπήρξε στέλεχος του Ανοιχτού Θεάτρου.

Το 1996–1997 συνεργάστηκε με το Θέατρο Αμόρε.

Τις περιόδους 1997–1999 και 2002–2003 συμμετείχε στις μεγάλες παγκόσμιες περιοδείες του Εθνικού Θεάτρου.

Απόφοιτος της δραματικής σχολής Θεοδοσιάδη, ο Τριανταφυλλόπουλος είχε μια μεγάλη πορεία στο θέατρο, έχοντας παίξει μια ευρύτατη γκάμα από σημαντικούς ρόλους σε όλα τα είδη θεάτρου, από αρχαία τραγωδία, Αριστοφάνη, Σαίξπηρ, Γκόγκολ, Τσέχωφ, Ζολά και Λόρκα, μέχρι Ζαν-Πολ Σαρτρ, σύγχρονο αμερικανικό δράμα αλλά και νεότερο ελληνικό δράμα και κωμωδία.

Στην τηλεόραση, είναι γνωστοί οι ρόλοι που είχε παίξει σε πολλές δημοφιλείς ελληνικές σειρές.

Ο Τριανταφυλλόπουλος έχει χαρίσει τη χαρακτηριστική φωνή του σε μερικούς από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων

Έφυγε από τη ζωή στις 21 Αυγούστου 2021 σε ηλικία 65 ετών.

Συλλυπητήρια ανακοίνωση για τον θάνατό του εξέδωσαν η Υπουργός Πολιτισμού της Ελλάδος Λίνα Μενδώνη, η Τομεάρχης Πολιτισμού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης Σία Αναγνωστοπούλου και το Εθνικό Θέατρο.
 

ΚΛΕΛΙΑ ΡΕΝΕΣΗ

H Κλέλια (Χαρίκλεια) Ρένεση είναι Ελληνίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.

Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο, στις 8 Φεβρουαρίου το 1982 αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα.

Μετά το σχολείο ξεκίνησε σπουδές ιατρικής στην Ιταλία, τις οποίες δεν ολοκλήρωσε.
Επέστρεψε στην Ελλάδα για να ασχοληθεί με το χώρο του θεάματος.

Έγινε γνωστή μέσα από σειρές του MEGA.
Το 2017 συμμετείχε στο μουσικό project Ti.po.ta με τον Μάνου Τσάο, με διάφορα τραγούδια και videoclip.
Στο πλαίσιο των Ti.po.ta συμμετείχε και στο τραγούδι με τίτλο «Anatoli/Ανατολή», μαζί με τον γνωστό τραγουδοποιό Σωκράτη Μάλαμα.
Αίσθηση είχε δημιουργηθεί και όταν εμφανίστηκε να κολυμπά ολόγυμνη στο κλιπ του τραγουδιού των Ti.po.ta «Moonlight Avenue».

Στα τέλη Ιουλίου 2018, όταν η ηθοποιός Δάφνη Λαμπρόγιαννη, που πρωταγωνιστούσε στην τηλεοπτική σειρά του ALPHA, Μην αρχίζεις τη μουρμούρα, ανακοίνωσε την αποχώρησή της, την αντικατέστησε από τη νέα σεζόν.
Ακόμα, το 2009-2010 συμμετείχε στη σειρά του MEGA που ήταν το Μίλα μου βρώμικα.

Τη σεζόν 2025-26 πρωταγωνιστεί στην δραματική σειρά του Alpha Porto Leone.

Στις 18 Μαΐου 2019 έφερε στον κόσμο την κόρη της, Κοραλία.
 

ΤΖΕΝΗ ΘΕΩΝΑ

Η Τζένη (Ευγενία) Θεωνά είναι Ελληνίδα ηθοποιός και παρουσιάστρια.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις  8 Φεβρουαρίου το 1983 όπου και μεγάλωσε.
Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να σπουδάζει στο τμήμα Δημοσιογραφίας & Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και υποκριτική στην Δραματική Σχολή «Αρχή» της Νέλλης Καρρά.

Ξεκίνησε να εργάζεται ως ηθοποιός στον κινηματογράφο.
Το 2003 έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Νίκου Περάκη "Η Λίζα και όλοι οι άλλοι" ερμηνεύοντας έναν μικρό ρόλο.
Την ίδια χρονιά συμμετείχε στο βασικό καστ της δραματικής ταινίας των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου "Οξυγόνο".
Το 2005 έλαβε μέρος σε δύο ακόμη κινηματογραφικές παραγωγές: την κοινωνική ταινία του Μάκη Παπαδημητράτου "Τσίου…" και τη δραματική ταινία "Λιούμπη".
Το 2006 είχε μια μικρή συμμετοχή στην ταινία "Στα όρια", ενώ το 2007 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Νίκο Περάκη έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην ταινία "Ψυχραιμία".

Το 2010 συμμετείχε σε τρεις κινηματογραφικές ταινίες.
Πιο συγκεκριμένα πρωταγωνίστησε στο "Casus Belli", στο θρίλερ του Παναγιώτη Κράββα "Ο θάνατος που ονειρεύτηκα" και έπαιξε στην ταινία μικρού μήκους "Meeting".
Ακολούθησε μία ακόμη συνεργασία με τον Νίκο Περάκη, το 2011, στην ταινία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά, πρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιάννη Τσιμιτσέλη, Ορφέα Αυγουστίδη, Βίκυ Καγιά, Ρένο Χαραλαμπίδη και άλλους.
Το 2012 συμμετείχε στις ταινίες "Poker Face" και "Η Φωνή", ενώ το 2013 έπαιξε μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη στην ταινία "Ακάλυπτος".

Το 2017 συνεργάστηκε για τέταρτη φορά με τον Νίκο Περάκη στην ταινία "Success Story", ενώ την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος στην ταινία "Το μαγικό δέρμα".

Τηλεοπτικά έκανε το ντεμπούτο της ως παρουσιάστρια της εκπομπής «Εύρηκα», μαζί με τον Αντώνη Καφετζόπουλο, τη σεζόν 2004-2005 στο MEGA.
Τη σεζόν 2006-2007 έκανε και το τηλεοπτικό της ντεμπούτο ως ηθοποιός, παίζοντας στην σειρά του ALPHA, «Τυφλόμυγα».
Παράλληλα τις σεζόν 2006-2008 άνηκε στο βασικό καστ της σειράς "Λούφα και παραλλαγή" που αποτέλεσε τηλεοπτική μεταφορά της ομότιτλης κινηματογραφικής ταινίας.
Το 2007 έλαβε μέρος σε ένα επεισόδιο της σειράς του ALPHA, «Εντιμότατοι κερατάδες», ενώ το 2008 εμφανίστηκε στις σειρές «Τα χρυσά κορίτσια» (ΕΤ1) και «Σε είδα...» (ALPHA).

Τη σεζόν 2008-2009 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην σειρά του MEGA «Ποιος μας πιάνει», μαζί με τις Τάνια Τρύπη, Ελισάβετ Μουτάφη και Μαρία Αντουλινάκη.
Το 2009 έλαβε μέρος σε ένα επεισόδιο της σειράς «Επτά θανάσιμες πεθερές». Το 2010 συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειράς του MEGA, «Ο 3ος Νόμος» ενώ εμφανίστηκε και στην σειρά «4» στο ίδιο κανάλι.
Το 2011 παρουσίασε την εκπομπή «Art@Ert» στην ΕΡΤ1 και συμμετείχε στην σειρά «Με λένε Βαγγέλη» του MEGA.

Από το 2011 μέχρι το 2013 πρωταγωνίστησε στην σειρά «Πίσω στο Σπίτι» μαζί με τους Θοδωρή Αθερίδη, Μαρία Καβογιάννη, Αποστόλη Τότσικα, Θανάση Τσαλνταμπάση και Άννα Μενενάκου.
Εκεί υποδύθηκε μια αυστηρή Ελληνογερμανίδα που προσπαθούσε να βάλει σε τάξη τα οικονομικά της οικογένειας Ακίνδυνου, κάνοντας τον ρόλο να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.
Τη σεζόν 2015-2016 παρουσίαζε τη στήλη με θέμα τα κατοικίδια της εκπομπής «Joy: it's inside you» στον ΑΝΤ1.
Το 2018 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην σειρά «Δέκα μικροί Μήτσοι» ενώ τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνίστησε στην σειρά «Για Πάντα Παιδιά» με τους Αποστόλη Τότσικα, Νίκο Πουρσανίδη, Λεωνίδα Καλφαγιάννη και Έλενα Ασημακοπούλου.

Από το 2020 μέχρι το 2023 πρωταγωνίστησε στην σειρά εποχής της ΕΡΤ1, «Τα καλύτερά μας Χρόνια» ενώ το 2022 ξεκίνησε να παρουσιάζει την εκπομπή «Μαμά-δες» στην ΕΡΤ2, εκπομπή που μεταγενέστερα μετακινήθηκε στην ΕΡΤ1.
Η εκπομπή συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τη σεζόν 2023-2024 έπαιξε στη δεύτερη σεζόν της σειράς της ΕΡΤ1, «Κάνε ότι κοιμάσαι».

Το 2025 πρωταγωνιστεί στην τηλεοπτική σειρά Μαμά στα κρυφά, επίσης στην ΕΡΤ1, στον ρόλο της Λίζας Βάλβη, για πρώτη φορά σε ηγετικό ρόλο.
Στις 17 Μαΐου 2025 ανακοίνωσε τη βαθμολογία της ελληνικής κριτικής επιτροπής στον τελικό του 69ου Διαγωνισμού Τραγουδιού Eurovision 2025.

Από το 2009 μέχρι το 2014 ήταν ζευγάρι με τον ηθοποιό Ανδρέα Κοντόπουλο.
Από το 2014 είναι ζευγάρι με τον τραγουδιστή Δήμο Αναστασιάδη και έχουν αποκτήσει δύο γιους, που γεννήθηκαν το 2019 και το 2025.