My Bonjour

ΘΩΜΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Ο Θωμάς Οικονόμου ήταν ηθοποιός και ένας από τους πρώτους σκηνοθέτες τους νεοελληνικού θεάτρου.

Γιος του ζωγράφου της Αυλής των Αψβούργων Αριστείδη Οικονόμου γεννήθηκε στη Βιέννη στις 12 Ιουλίου 1864 όπου σπούδασε και ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός.

Στην Ελλάδα ήρθε το 1900-1901 αρχικά ως καθηγητής της Δραματικής Σχολής του τότε «Βασιλικού Θεάτρου» και έπειτα, μετά την αποχώρηση του Άγγελου Βλάχου, ως σκηνοθέτης.
Εκεί θα γνωρίσει τη νεαρή Μαρίκα Κοτοπούλη, με την οποία θα συνάψει μαζί της ερωτικό δεσμό και θα την αναδείξει ως πρωταγωνίστρια του θιάσου.

Το 1906 εγκατέλειψε το Βασιλικό Θέατρο (Ελλάδα) μαζί με την Μαρίκα Κοτοπούλη, με την οποία και θα συνεργαστεί στο θίασο του πατέρα της συντρόφου του, Δημήτρη Κοτοπούλη, προκειμένου να παρουσιάσουν τις νεωτεριστικές προτάσεις τους στο αθηναϊκό κοινό.
Η προσπάθεια τους θα στεφθεί από θετικές κριτικές αλλά και παταγώδη εισπρακτική αποτυχία που θα οδηγήσει τον Οικονόμου στο θεατρικό περιθώριο και τη σχέση τους στην καταστροφή.

Από το 1918 έως το 1922, θα εργαστεί στο Ωδείο Αθηνών ως καθηγητής υποκριτικής και διευθυντής του θιάσου.
Μεταξύ των πολλών μαθητών του διακρίνουμε και το Δημήτρη Ροντήρη.
Η συνεισφορά του στο ελληνικό θέατρο, τόσο σκηνοθετικά και υποκριτικά όσο και κυρίως από τη θέση του δασκάλου, θεωρείται καθοριστική.

Η αισθητική άποψη του Οικονόμου ήταν νατουραλιστική «που τον οδηγούσε σε εξεζητημένες ακρότητες, όπως αυτή με τη Μ. Κοτοπούλη την οποία υποχρέωνε να επισκέπτεται ασθενείς του φρενοκομείου για να βασίσει πάνω στη συμπεριφορά τους; την απόδοση του ρόλου της Μαργαρίτας στην τελευταία πράξη του Φάουστ του Γκαίτε».

Ως διευθυντής του Βασιλικού Θεάτρου δίδαξε κυρίως Σαίξπηρ και Γερμανούς δραματουργούς, όπως ο Γκαίτε, Σίλλερ, Grillparzer, Κλάιστ και άλλους.
Αγνόησε σχεδόν εντελώς τους Γάλλους συγγραφείς. Ήταν ο πρώτος που εισήγαγε τη δημοτική γλώσσα στην ερμηνεία των τραγωδιών.
Πέθανε από ημιπληγία στο Γαλλικό Νοσοκομείο της Αθήνας στις 21 Μαρτίου 1927.
 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.
Αποτελεί μία από τις εξέχουσες φυσιογνωμίες της ελληνικής κωμωδίας, ενώ διακρίθηκε και σε δραματικούς ρόλους, συμβάλλοντας ουσιαστικά στη διαμόρφωση της μεταπολεμικής ελληνικής υποκριτικής σκηνής.
Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε με αξιοσημείωτη δράση στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.
Για το έργο του τιμήθηκε με σειρά διακρίσεων, μεταξύ των οποίων και βραβείο ερμηνείας για την ταινία Το κανόνι και τ’ αηδόνι.

Γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912 και σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον Βασιλιά Ληρ.
Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941.
Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του.

Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα Παιδιά της Αθήνας.
Συνολικά έπαιξε σε 133 ταινίες, ανάμεσά τους Ένας ιππότης για τη Βασούλα, Η βίλα των οργίων, Ο κυρ-Γιώργης εκπαιδεύεται, Φουσκοθαλασσιές κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το Ταξίδι στα Κύθηρα.
Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο Λούνα Παρκ τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση.

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος και πέθανε στις 13 Απριλίου 1984 σε ηλικία 71 ετών.
Βρέθηκε στο σπίτι του, λίγες μέρες αργότερα.
Προς τιμή του, ο Δήμος Διακοπτού τοποθέτησε την προτομή του στην παραλία του δήμου, δίπλα στην αφετηρία του οδοντωτού σιδηροδρόμου Διακοπτού-Καλαβρύτων.
Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έκανε πολλές αγαθοεργίες, κυρίως στην περιοχή όπου γεννήθηκε, χωρίς αυτό να είναι ευρέως γνωστό.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ

Ο Αναστάσιος Βερνάρδος ήταν Έλληνας νομικός και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιουλίου του 1928.

Πατέρας του ο Αριστείδης Βερνάρδος από το Προγκί Κυθήρων και μητέρα του η Πόπη το γένος Σικάκη από το Ηράκλειο Κρήτης.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1956 διορίστηκε ειρηνοδίκης στο Ειρηνοδικείο Νέστου με έδρα το Σιδηρόνερο Δράμας, όπου γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγο και σύντροφο της υπόλοιπης ζωής του Σωτηρία. Απέκτησαν τρία παιδιά, την Πόπη, την Όλγα και τον Αριστείδη.

Το 1957 πέτυχε στις εξετάσεις για πάρεδρος και τοποθετήθηκε στο Πρωτοδικείο Αθηνών.
Από το 1985 έως το 1987 διετέλεσε Προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών. Το Σεπτέμβριο του 1986 έλαβε μέρος ως εκπρόσωπος των Ελλήνων Δικαστών στη συνάντηση των δικαστών των 12 κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έγινε στο Λουξεμβούργο.

Το 1987 ιδρύθηκε το Διεθνές Κέντρο Μελετών Φιλοσοφίας - Θεωρίας - Κοινωνιολογίας και Επιστημολογίας του Δικαίου, στο οποίο εκλέχθηκε πρώτος Πρόεδρος.
Σκοπός του Κέντρου ήταν η συμβολή στην ανάπτυξη του ενδιαφέροντος των νομικών για προβλήματα φιλοσοφίας και θεωρίας του δικαίου με την ευρύτερη έννοια.
Στα ιδρυτικά μέλη του περιλαμβάνονταν αρκετοί ξένοι πανεπιστημιακοί.
Το ίδιο έτος γίνεται μέλος της Εταιρείας Νομικής Μεθοδολογίας (Association Internationale de Methodologie Juridique), που εδρεύει στην Αιξ-αν-Προβάνς της Γαλλίας.
Είχε προσκληθεί εκεί για ένα συνέδριο κατά τις 5-7 Σεπτεμβρίου 1988, στο οποίο τελικά δεν πήγε, έστειλε όμως τη σχετική εργασία του που δημοσιεύτηκε στο Revue de la Recherche Juridique – Droit Prospectif (1988 - 4).

Την 23 Ιανουαρίου 1989 ο Αναστάσιος Βερνάρδος δολοφονήθηκε από την τρομοκρατική οργάνωση 1η Μάη σε απόσταση πενήντα μέτρων από το σπίτι του. Ήταν η επομένη ημέρα της ονομαστικής του γιορτής.

Το περιοδικό ΥΦΟΣ, με την ευκαιρία της συμπλήρωσης δεκαεπτά χρόνων από τη δολοφονία του Αναστασίου Βερνάρδου οργάνωσε εκδήλωση στη μεγάλη αίθουσα της Παλαιάς Βουλής την Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2006 και αφιέρωσε ένα τεύχος στον ακέραιο δικαστή και βαθιά φιλοσοφημένο άνθρωπο, προβαίνοντας σε δημοσίευση κάποιων ανέκδοτων δοκιμίων του.
Παράλληλα συμπεριέλαβε άρθρα του Βερνάρδου που είχαν δημοσιευτεί στον ημερήσιο και περιοδικό τύπο (σε κάθε περίπτωση με αναφορά της πηγής) καθώς και κείμενα ανθρώπων που γνώρισαν αυτόν και το έργο του.

Ομιλητές ήταν: ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης, ο Ευριπίδης Αντωνίου, Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου, ο Θεοδόσης Τάσιος, καθηγητής ΕΜΠ, ο Γεώργιος Λεοντσίνης, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, η Μαρία Κευγά, δικηγόρος και η Πόπη Βερνάρδου, κόρη του τιμωμένου.
Πιάνο έπαιξε η Ιφιγένεια Βερνάρδου – Παπαδογιάννη.
Μετά από πρόταση του Γεωργίου – Αλέξανδρου Μαγκάκη, την οποία αποδέχτηκε ο παρευρισκόμενος Πρόεδρος του Αρείου Πάγου Ρωμύλος Κεδίκογλου, φιλοτεχνήθηκε η προτομή του Αναστασίου Βερνάρδου, η οποία από τις 20 Νοεμβρίου 2006 κοσμεί την είσοδο του Αρείου Πάγου.
 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΟΓΓΟΝΑΣ

Ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας  ήταν αντιναύαρχος εν αποστρατεία του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός. Διατέλεσε βουλευτής της Α΄ Αθηνών με την Νέα Δημοκρατία και υπουργός.

Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας, στις 12 Ιουλίου 1931 και ήταν γιος του υποστράτηγου Διονυσίου Παπαδόγγονα, αρχηγού των Ταγμάτων Ασφαλείας Πελοποννήσου.

Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, στη Ναυτική Σχολή Πολέμου και στη Σχολή Άμυνας του ΝΑΤΟ.
Μετεκπαιδεύτηκε στις Σχολές Υποβρυχίων τόσο της Ελλάδος όσο και των ΗΠΑ, καθώς επίσης και στη Σχολή Ναρκοπολέμου και στη Σχολή Οικονομικών του Ναυτικού.

Υπηρέτησε σε πολλά πολεμικά πλοία και υποβρύχια καθώς και σε επιτελικές θέσεις του Πολεμικού Ναυτικού.
Έλαβε ενεργό μέρος στο αντιδικτατορικό κίνημα του Ναυτικού το 1973 όπου για τη δραστηριότητά του εκείνη συνελήφθη και φυλακίστηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Μετά τη Μεταπολίτευση το 1974 επανήλθε στο Πολεμικό Ναυτικό, απ' όπου και αποχώρησε το ίδιο έτος προκειμένου ν' ασχοληθεί με τη πολιτική και να λάβει μέρος στις εκλογές.

Εκλέχθηκε βουλευτής Α΄ Αθηνών με τη παράταξη της Νέας Δημοκρατίας και ανέλαβε το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (1974-77). Επανεκλέχθηκε βουλευτής το 1977 και ορίστηκε υπουργός Συγκοινωνιών (1977-80). Στην κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, τοποθετήθηκε αρχικά αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας (Απρίλιος 1990 - Αύγουστος 1991) και στη συνέχεια (για δεύτερη φορά στην καριέρα του) υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (Δεκέμβριος 1992 - Οκτώβριος 1993) με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ επανήλθε στην κυβέρνηση.

Στη δεύτερη θητεία του ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ήρθε σε έντονη αντιπαράθεση με τον εφοπλιστή Γεράσιμο Αγούδημο, ο οποίος τότε κυριαρχούσε στα δρομολόγια της «άγονης γραμμής», ενώ ως αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας συγκρούστηκε με τον προϊστάμενό του υπουργό Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, κυρίως για θέματα αμυντικής πολιτικής.
Μετά την ήττα της ΝΔ το 1993, ο Παπαδόγγονας υποστήριξε ένθερμα το «Δόγμα Ενιαίου Αμυντικού Χώρου» (ΔΕΑΧ) Ελλάδας-Κύπρου το οποίο εφάρμοσαν οι Ανδρέας Παπανδρέου και Γλαύκος Κληρίδης, σε αντίθεση με τον Βαρβιτσιώτη.

Τιμήθηκε από τον τέως Βασιλιά Κωνσταντίνο με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου και με το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας.
Επίσης τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος Αξίας (Γαλλίας) και τον Ταξιάρχη του Τάγματος Βλαδιμηρέσκου (Ρουμανίας).
Ως πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος τιμήθηκε από τον Πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό.

Απεβίωσε στις 16 Ιανουαρίου 2026, σε ηλικία 94 ετών.