My Bonjour

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γιάννης Μιχαλόπουλος  ήταν γνωστός Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 22 Απριλίου 1927.

Έχει επικρατήσει η άποψη ότι έπαιζε συνήθως δεύτερους ρόλους, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι ρόλοι του ήταν πολύ σημαντικοί για τα έργα στα οποία συμμετείχε.
Επιπλέον πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα, περισσότερο στο θέατρο και τον κινηματογράφο.

Εμφανίστηκε σε πολλές ταινίες, μεταξύ των οποίων: Αχ αυτή η γυναίκα μου, Άνθρωπος για όλες τις δουλειές και άλλες.
Στην τηλεόραση έπαιξε σε πολλές σειρές, με πιο γνωστή το Ορκιστείτε παρακαλώ, από τις πιο πετυχημένες τηλεοπτικές κωμικές σειρές της δεκαετίας του 1980, όπου πρωταγωνιστούσε ως δικαστής.

Άφησε εποχή με την τηλεοπτική σειρά Ο κύριος συνήγορος του Κώστα Πρετεντέρη που μεταδιδόταν από την ΥΕΝΕΔ το 1970-1972, όπου αγόρευε επί διαφόρων θεμάτων υποτιθέμενων πελατών του για 10 λεπτά πριν από το κεντρικό βραδινό δελτίο ειδήσεων.
Χαρακτηριστικοί πελάτες του κ. συνηγόρου υπήρξαν ο κος Στριφομπούμπουλας (Φιλήμων Μεθυμάκης) και ο Μικές (Γιάννης Βογιατζής), γνωστός ως Σας χαιρέτησα; δεν σας χαιρέτησα... χαίρετε τι κάνετε; καλά ευχαριστώ.
Γραμματέας στο τηλεοπτικό γραφείο του ήταν η Ελένη Μαυρομάτη.

Πέθανε στην Κηφισιά Αττικής, στις 10 Ιουνίου 2016 στο νοσοκομείο ΚΑΤ, σε ηλικία 89 ετών, όταν υπεβλήθη σε επέμβαση στο πόδι και λίγες ώρες μετά την ανάνηψη υπέστη ανακοπή.
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του, αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας. Κηδεύτηκε στο κοιμητήριο Ζωγράφου.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ

Ο Δημήτρης Μαρωνίτης, αναφερόμενος συχνότερα ως Δ. Ν. Μαρωνίτης  ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου, κλασικός φιλόλογος, κριτικός της νέας ελληνικής λογοτεχνίας, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και δοκιμιογράφος.

Γεννήθηκε στις  22 Απριλίου 1929 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.

Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1939-1947) και συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1947-1951). Ως φοιτητής παρακολούθησε παραδόσεις και φροντιστήρια των καθηγητών Ν. Ανδριώτη, Ι. Θ. Κακριδή, Α. Βακαλόπουλου, Κ. Βουρβέρη, Στ. Καψωμένου, Εμμ. Κριαρά, Στ. Κυριακίδη, Α. Ξυγγόπουλου, Ε. Πελεκίδη και Λ. Πολίτη.
Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας (1952-1954), εργάστηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης· στην αρχή ως έκτακτος και μετά ως τακτικός βοηθός του δασκάλου του Ι. Θ. Κακριδή στην Α΄ έδρα Αρχαίας Ελληνικής Φιλολογίας (1955-1962).
Δίδαξε επίσης ως εκπαιδευτικός φιλόλογος με μειωμένο πρόγραμμα στο γαλλικό Δελασάλ και στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης (1956-1963).

Συμπλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο πανεπιστήμιο του Μάιντς (Mainz) της Γερμανίας με υποτροφία του ιδρύματος Alexander von Humboldt (1958-1960).
Παρακολούθησε και πήρε ενεργό μέρος σε φροντιστήρια των καθηγητών Βάλτερ Μαργκ (Walter Marg), εκδότη του αρχαιογνωστικού περιοδικού Gnomon την περίοδο 1954-1977, Αντρέας Τίρφελντερ (Andreas Thierfelder), Βάλτερ Πόρτσικ (Walter Porzig) και Έριχ Ραϊτσενστάιν (Erich Reitzenstein).
Πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1962 από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και δίδαξε Αρχαία Ελληνική Φιλολογία ως εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή (1965-Ιανουάριος 1968).

Στο ίδιο διάστημα πήρε ενεργό μέρος, ως μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και υπεύθυνος κατά τον νόμο, στην προετοιμασία και έκδοση του περιοδικού Φιλόλογος του Συλλόγου Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Υπήρξε επίσης μέλος της Συντακτικής Επιτροπής των περιοδικών ἡ Συνέχεια Αρχειοθετήθηκε 2019-06-25 στο Wayback Machine. (Νοέμβριος 1972-Νοέμβριος 1973) και Ο Πολίτης (Μάιος 1976-Σεπτέμβριος 1977).

Τον Ιανουάριο του 1968 ο Δημήτρης Μαρωνίτης (μαζί με άλλους 53 καθηγητές) απολύθηκε από το πανεπιστήμιο για τα πολιτικά του φρονήματα από τη στρατιωτική χούντα.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας, η δράση του ενοχλούσε το στρατιωτικό καθεστώς, με αποτέλεσμα συχνά να φιλοξενείται στα κρατητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας: πρώτη σύλληψη το 1969 και εγκλεισμός του στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, δεύτερη σύλληψη το 1971 και εγκλεισμός του σε πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, τρίτη σύλληψη το 1973 και εγκλεισμός του για οκτώ μήνες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Η μεταπολίτευση τον βρίσκει ειδικό σύμβουλο στο Υπουργείο Παιδείας σε θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης (1974-1976).
Τον Νοέμβριο του 1974 επανήλθε ως εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης του Α.Π.Θ., ενώ τον Μάιο του 1979 εκλέχθηκε καθηγητής στην Α΄ έδρα Κλασικής Φιλολογίας, θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι το 1996, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε.
Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας, Κύπρου και των ΗΠΑ, ενώ έδωσε διαλέξεις σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.

Πέθανε στην Αθήνα, στις  12 Ιουλίου 2016.
 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΕΡΕΦΟΣ

Ο Χρήστος Ζερεφός  είναι Έλληνας φυσικός.

Γεννήθηκε στο Κάιρο στις 22 Απριλίου 1943, σπούδασε φυσική και μετεωρολογία, εργάσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Ατμοσφαιρικής Έρευνας στο Μπόλντερ των ΗΠΑ και αλλού.

Το 1979 εξελέγη καθηγητής Φυσικής της ατμόσφαιρας στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, και το 2002 μετακλήθηκε στο πανεπιστήμιο Αθηνών.
Έχει δημοσιεύσει πλήθος εργασιών στη φυσική της ατμόσφαιρας και κλιματολογίας και έχει τιμηθεί για το επιστημονικό του έργο όπως Επίτιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, Μετάλλιο Τιμής της Βαλκανικής Ενώσεως Φυσικών, π. Πρόεδρος και Επίτιμο Μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Όζοντος, Επίτιμος Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Πατρών, βραβείο Γιοράμ Κάουφμαν και αναφορά συντάκτη για αριστεία στην παραπομπή (Editor’s citation for excellence in Refereeing) της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης, παρασημοφόρηση από τη Γαλλική Κυβέρνηση με τον Ταξιάρχη του Ακαδημαϊκού Φοίνικα, μετάλλιο Μπλεζ Πασκάλ της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών, Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης της Θεσσαλονίκης, Μετάλλιο της Πόλεως των Αθηνών, Τιμητική Διάκριση από το Πρόγραμμα Περιβάλλοντος του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών και τη Διακυβερνητική Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή (ΔΕΚΑ) για τη συμβολή του στις επιστημονικές εκθέσεις της ΔΕΚΑ, η οποία τιμήθηκε, εξ ημισείας με τον τ. Αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Αλ Γκορ, με το Νόμπελ Ειρήνης 2007, Εταίρος Ινστιτούτου Φυσικής (Institute of Physics), Εύφημος Μνεία Πρόγραμμα Περιβάλλοντος του ΟΗΕ, Παγκόσμιο Βραβείο Όζοντος από το Πρόγραμμα Περιβάλλοντος του ΟΗΕ (UNEP) με τη συμπλήρωση 10 ετών από την υπογραφή του Πρωτοκόλλου του Μόντρεαλ.
Τα τελευταία 20 χρόνια έχει συμμετάσχει ως συγγραφέας ή κριτής σε όλες σχεδόν τις εκθέσεις για την αραίωση του όζοντος του Παγκόσμιου Μετεωρολογικού Οργανισμού και του Προγράμματος Περιβάλλοντος των Ηνωμένων Εθνών.

Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της Νορβηγικής, της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας (Academia Europaea), της Ρωσικής Ακαδημίας της Φύσης κ.α. Συντονιστής της Επιτροπής Μελέτης των Επιπτώσεων της Κλιματικής Αλλαγής της Τραπέζης της Ελλάδος και διεθνής εμπειρογνώμων στις πλανητικές μεταβολές.

Είναι παντρεμένος και έχει έναν γιο καθηγητή στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο. Διαμένει μόνιμα στην Αθήνα.
 

ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο Ευστράτιος Δημητρίου ή Demetrio Stratos  Νέα Υόρκη, 13 Ιουνίου 1979) ήταν Έλληνας τραγουδιστής, συνθέτης, στιχουργός, πολυοργανίστας και μουσικός ερευνητής.

Γεννήθηκε στις 22 Απριλίου του 1945 στην Αλεξάνδρεια από Έλληνες της Αιγύπτου, τους Ιωάννη Δημητρίου και Αθανασία Αρχοντογιώργη.

Έζησε έως τα 13 του χρόνια στην Αλεξάνδρεια, όπου σπούδασε πιάνο και ακορντεόν στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών και την Αγγλική γλώσσα στο British Boys School.

Η ελληνορθόδοξη θρησκευτική πίστη της οικογένειάς του συνέβαλε στην πρώιμη γνωριμία του με την Βυζαντινή μουσική, ενώ στα ακούσματά του επίσης περιελαμβάνετο η παραδοσιακή Αραβική, όπως απαντάται στην περιοχή της Αλεξάνδρειας και η, εν τη γενέσει, Rock & Roll δισκογραφία.

Το 1962 μετακόμισε με την οικογένειά του στο Μιλάνο της Ιταλίας και γράφτηκε στην Αρχιτεκτονική σχολή του Πολυτεχνείου.[7] Το 1963 δημιούργησε το πρώτο του μουσικό συγκρότημα και με την ιδιότητα του πιανίστα/οργανίστα εμφανίστηκε αρχικά στο Casa dello studente Festival του Μιλάνου και έπειτα σε τοπικές παμπ όπως η Santa Tecla και η Intra’s al Corso.

Το ρεπερτόριο του συγκροτήματος εκείνο τον καιρό αποτελείτο από Σόουλ, Μπλουζ και Ρυθμ & Μπλουζ μουσική.

Το 1967 προσχώρησε σαν οργανίστας και τραγουδιστής στην Ιταλική beat band
«I Ribelli» (Ι Ριμπέλι-"Οι Επαναστάτες").

Το 1977, οι φωνητικές του ικανότητες έγιναν αντικείμενο έρευνας του καθηγητή Franco Ferrero, του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, σε ντοκιμαντέρ, το αποτέλεσμα της οποίας κατέληξε σε δύο επιστημονικές εκδόσεις και σε ένα ντοκιμαντέρ με τον τίτλο "Suonare la voce".

Τον Απρίλιο, ο Δημητρίου διαγνώστηκε με σοβαρή περίπτωση απλαστικής αναιμίας.
Στις 2 Απριλίου νοσηλεύτηκε στην Πολυκλινική του Μιλάνου, η κατάσταση της υγείας του όμως επιδεινώθηκε δραματικά και μεταφέρθηκε στο Memorial Hospital της Νέας Υόρκης για θεραπεία. Τ
ην ίδια στιγμή, οι φίλοι του στην Ιταλία διοργάνωσαν συναυλία, σαν αρωγή προς τα ιατρικά έξοδα της νοσηλείας του και πολυάριθμοι καλλιτέχνες αποδέχθηκαν την πρόσκληση να εμφανιστούν στις 14 Ιουνίου, ημερομηνία στην οποία τοποθετήθηκε το γεγονός.
Επρόκειτο να μετατραπεί σε συναυλία μνήμης για τον Demetrio Stratos, στην οποία πάνω από εκατό καλλιτέχνες εμφανίστηκαν σε κοινό 100.000 ατόμων, στην Arena του Μιλάνου, γεγονός που θεωρείται πως αποτέλεσε την πρώτη και σημαντικότερη ενωτική συνάθροιση για τη νεολαία της Ιταλίας.

Ο Δημητρίου απεβίωσε την προηγούμενη ημέρα από τη συναυλία, στις 13 Ιουνίου του 1979, σε ηλικία 34 ετών, αναμένοντας τη μεταφορά μοσχεύματος μυελού των οστών.
Ως επίσημο μοιραίο αίτιο αναφέρθηκε το μυοκαρδιακό έμφραγμα, γνωστότερο και ως καρδιακό επεισόδιο.

Ο τάφος του Δημητρίου βρίσκεται στο κοιμητήριο του Scipione Castello, μικρού χωριού κοντά στην πόλη Salsomaggiore Terme, της επαρχίας της Πάρμα, στη βορειοϊταλική περιοχή Emilia-Romagna.
 

ΚΟΡΑ ΚΑΡΒΟΥΝΗ

Η Κόρα Καρβούνη  είναι Ελληνίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις  22 Απριλίου 1980 στην Αθήνα.

Το 2002 απεφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Είναι ηθοποιός με συμμετοχές στον κινηματογράφο και την τηλεόραση, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στη Νότια Κορέα, την Αμερική και την Ιταλία.

Στην τηλεόραση έχει εμφανιστεί σε σειρές όπως Άμυνα ζώνης, Το 10, Άγρια παιδιά, Αυτή η νύχτα μένει, Πανθέοι, Grand Hotel και Καρυωτάκης, ενώ στον κινηματογράφο είναι χαρακτηριστικές οι ερμηνείες της στις ταινίες Tungsten (2010) και J.A.C.E. (2011).

Το 2006 τιμήθηκε ως η Καλύτερη Ελληνίδα Ηθοποιός από το περιοδικό Αθηνόραμα.
Έχει λάβει δύο βραβεία από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου: Β' Γυναικείου ρόλου για το J.A.C.E. (2013) και Α' γυναικείου ρόλου για το September (2014).