My Bonjour

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν Έλληνας ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος, μεταφραστής, ερευνητής, λαογράφος, εκδότης και βιβλιοκριτικός.
Το πραγματικό όνομα του λογοτέχνη είναι Κωνσταντίνος Δημητριάδης και καταγόταν από την Ανατολική Θράκη.
Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 1931 και ήταν γιος προσφύγων από την Ανατολική Θράκη.

Τελείωσε το Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης. Φοίτησε στο τμήμα Φιλολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου παρακολούθησε μαθήματα και έλαβε το πτυχίο του Τομέα Κλασικών Σπουδών.
Κατόπιν, εργάστηκε ως βιβλιοθηκάριος στη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης από το 1958 ως το 1965.
Έπειτα εργάστηκε ως επιμελητής εκδόσεων.

Το 1958 ίδρυσε και ανέλαβε υπό τη διεύθυνσή του το περιοδικό Διαγώνιος -που κυκλοφόρησε ως το 1983 με ολιγόχρονες παύσεις- και τον εκδοτικό οίκο Εκδόσεις Διαγωνίου.
Εκείνη την περίοδο αναπτύχθηκε ο λεγόμενος "κύκλος των λογοτεχνών της Διαγωνίου".

Η πρώτη ποιητική συλλογή του Εποχή των ισχνών αγελάδων (1950) διακρίνεται για το προσωπικό ύφος της και για τις δημιουργικές επιρροές από τον Καβάφη και τον Τ. Σ. Έλιοτ, ενώ στις επόμενες εμφανίσεις του εκφράζεται καθαρά το κυρίαρχο θέμα της ποίησής του, η εφήμερη ομοφυλοφιλική σχέση και το ερωτικό πάθος που οδηγεί στην ταπείνωση και στη μοναξιά.

Βέβαια, ορισμένα ποιήματά του (π.χ. τα ποιήματα της σειράς
Ο αλλήθωρος) έχουν και το στοιχείο μιας κοινωνικής οπτικής.
Κατά καιρούς κυνηγήθηκε πολύ από το κοινωνικό κατεστημένο της εποχής, όπως, για παράδειγμα, όταν κόντεψε να συλληφθεί από τη Χούντα λόγω της άρνησής του να παραλάβει σχετικό βραβείο για ένα πεζό του έργο, τον "Χιλιαστή".
Το 2011 τιμήθηκε με το Μεγάλο Βραβείο Γραμμάτων για το σύνολο του έργου του, αρνήθηκε όμως να το παραλάβει παραπέμποντας στο κείμενό του "Εναντίον" από το 1979, όπου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Είμαι εναντίον της κάθε τιμητικής διάκρισης, απ' όπου και αν προέρχεται. Δεν υπάρχει πιο χυδαία φιλοδοξία από το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε. Αυτό το απαίσιο "ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων", που μας άφησαν οι αρχαίοι.».

Τον Ιούνιο του 2011 αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το Τμήμα Φιλολογίας.

Απεβίωσε στις 11 Αυγούστου του 2020, σε ηλικία 89 ετών.

Κηδεύτηκε στις 13 Αυγούστου από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Σαράντα Εκκλησιών) και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Αναστάσεως του Κυρίου Θεσσαλονίκης.

O Χριστιανόπουλος, εν ζωή, δώρισε στο δημόσιο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το σύνολο του αρχείου του: βιβλία, πάσης φύσεως έντυπα, χειρόγραφα, επιστολές, φωτογραφίες, πίνακες, αντικείμενα, συνολικά ένα πολύτιμο υλικό που συγκέντρωνε επί επτά περίπου δεκαετίες με πολλή φροντίδα, και αμέσως μετά το θάνατό του όλα τα αντικείμενα και τα βιβλία που υπήρχαν στο διαμέρισμα που διέμενε, με τη φροντίδα του Γιάννη Μέγα, μεταφέρθηκαν και αυτά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Ο Νίκος Παπάζογλου ήταν Έλληνας τραγουδιστής, τραγουδοποιός, μουσικός και δισκογραφικός παραγωγός.

Γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη στις 20 Μαρτίου 1948.

Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από την Νικομήδεια της Μικράς Ασίας οι οποίοι μετά την ελληνοτουρκική ανταλλαγή πληθυσμών του 1923 έμειναν για ένα έτος στην Μυτιλήνη, μετέβησαν σε στρατόπεδο προσφύγων στην Θεσσαλονίκη και εν συνεχεία εγκαταστάθηκαν στην Κορμίστα Σερρών, ενώ απέκτησαν τέσσερα παιδιά, εκ των οποίων ήταν ο μικρότερος.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην οδό Επισκόπου Αμβροσίου 6 της Θεσσαλονίκης κοντά στην πλατεία Αντιγονιδών και μετέπειτα στην οδό Κασσάνδρου 112 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.
Ο πατέρας του Κωνσταντίνος διατηρούσε κατάστημα επί των οδών Κασσάνδρου και Αγίας Σοφίας, κοντά στην πατρική τους οικία.

Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 περνώντας από τους Olympians (αντικαθιστώντας τον Πασχάλη που θα πήγαινε να υπηρετήσει τη θητεία του)  και τους Zealot το 1972 στο Άαχεν της Δυτικής Γερμανίας.
Το 1975 τραγουδούσε στη "Ρέμβη", μια κοσμική ταβέρνα της Θεσσαλονίκης, όπου είχε σχηματίσει ορχήστρα, κι ο Παπάζογλου τραγουδούσε μέχρι τις 12 τη νύχτα τραγούδια για χορό.
Τα πρώτα του τραγούδια, τα Είναι αργά και Γαλάζια θάλασσα, τα τραγούδησε ο Πασχάλης.
Αργότερα, και για πολλά χρόνια, ο Παπάζογλου συνεργάστηκε με τους Διονύση Σαββόπουλο, Μανώλη Ρασούλη και Νίκο Ξυδάκη.
Έγινε ευρέως γνωστός με το δίσκο του Μανώλη Ρασούλη Η εκδίκηση της γυφτιάς. Από την παραγωγή αυτή του Σαββόπουλου, μαθαίνουμε ότι το παρατσούκλι του ήταν «push-pull», λόγω των τεχνικών του γνώσεων.
Χαρακτηριστικό του Παπάζογλου ήταν το κόκκινο φουλάρι που φορούσε στο λαιμό σε όλες του τις εμφανίσεις.

Θεωρείται από τους μεγαλύτερους Έλληνες τραγουδιστές και τραγουδοποιούς. Στήριξε αρκετούς καλλιτέχνες και συγκροτήματα στα πρώτα τους βήματα μέσα από το στούντιό του, το Αγροτικόν, στην Κάτω Τούμπα Θεσσαλονίκης όπως ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου και οι Τρύπες.
Ο Νίκος Παπάζογλου συμμετείχε σε πολλούς δίσκους που δημιουργήθηκαν σε αυτό το στούντιο, ως παραγωγός, ηχολήπτης, μηχανικός ήχου, ενορχηστρωτής και μουσικός.

Πέθανε από καρκίνο στις 17 Απριλίου 2011, λίγο καιρό μετά τον θάνατο του συνεργάτη του, Μανώλη Ρασούλη.

ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Η Λιάνα (Γαρυφαλλιά) Κανέλλη είναι Ελληνίδα δημοσιογράφος και πολιτικός, βουλευτής της Α΄ περιφέρειας Αθηνών του ΚΚΕ.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 20 Μαρτίου 1954.

Είναι απόφοιτη της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ομιλεί αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά.

Έχει συνεργαστεί με τις εφημερίδες Απογευματινή, Έθνος, Εξουσία, Επίκαιρα, Μακεδονία, Ριζοσπάστης, Τα Νέα και Το Βήμα και με τα περιοδικά Μανίνα, Ταχυδρόμος και Τηλέραμα.
Από το 1997 έως το 2012 εξέδιδε το περιοδικό Νέμεσις.

Παρουσίασε το δελτίο ειδήσεων επί σειρά ετών στην ΕΡΤ και εκφώνησε το πρώτο δελτίο ειδήσεων της ιδιωτικής τηλεόρασης (Mega Channel) το Νοέμβριο του 1989.

Στο ραδιόφωνο ξεκίνησε από την ΕΡΤ και υπήρξε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού.

Στις εκλογές του 2000, εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής Α΄ Αθηνών με το ΚΚΕ και από τότε επανεκλέγεται συνεχώς.

Μεταξύ άλλων έχει συγγράψει τα βιβλία "Στοχασμοί", "Λειτουργία των Όρκων" και "Ρουάντα, ο Ρους του Κάτω Κόσμου".

Έχει βραβευθεί για την κοινωνική και αντιρατσιστική της δράση, από πολλούς συλλόγους και οργανώσεις, μεταξύ αυτών έχει τιμηθεί και με το Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας Ιπεκτσί.

Κατά καιρούς έχει κάνει guest εμφανίσεις σε επεισόδια τηλεοπτικών σειρών του Mega Channel.
Το 1999 στον δεύτερο κύκλο των Δύο Ξένων, το 2007 στο τελευταίο επεισόδιο του δεύτερου κύκλου Στο Παρά 5 και το 2009 σε ένα επεισόδιο των Επτά Θανάσιμων Πεθερών ονόματι Η πεθερά της οικονομικής κρίσης.