My Bonjour

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΒΑΡΒΟΓΛΗΣ

Ο Φίλιππος Βάρβογλης ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και υπουργός.

Γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας το 1835 στην οποία εκλεγόταν βουλευτής και ήταν γιος του βουλευτή και υπουργού Παναγιώτη Βάρβογλη και εγγονός του αγωνιστή και πολιτικού Γεώργιου Βάρβογλη, ενώ ανιψιός του ήταν ο μουσικός Μάριος Βάρβογλης.

Ήταν υπουργός Δικαιοσύνης στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1895.
Είχε εκλεγεί βουλευτής πολλές φορές, ενδεικτικά Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1872 και στις Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1887.

Πέθανε  τις 9 Μαΐου 1907.
 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ

Ο Χρήστος Χωμενίδης ήταν Έλληνας σοσιαλιστής, αντιστασιακός και συνιδρυτής του ΕΑΜ.

Γεννήθηκε στην Ακράτα Αχαΐας το 1901.

Πολέμησε στη Μικρά Ασία. Σπούδασε κοινωνιολογία και νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο εξωτερικό.
Συνδέθηκε με το κίνημα των δημοτικιστών με τον Δημήτρη Γληνό και τη δεκαετία του 1920 έγινε αντιπρόεδρος του Εκπαιδευτικού Ομίλου.
Αναμίχθηκε στην πολιτική ως στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΚΕ).
Το 1931 ήταν μέλος της τριμελούς γραμματείας του κόμματος μαζί με τους Νίκο Γιαννιό και Στρατή Σωμερίτη και μετά το 1932 ο ηγέτης του, με πρόγραμμα την προσήλωση στις αρχές του επιστημονικού σοσιαλισμού και το πέρασμα της ελληνικής κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας σε κοινωνία σοσιαλιστική.

Σε συσκέψεις των σοσιαλιστών το 1936 υποστήριξε την ανάγκη για την δημιουργία Λαϊκού Μετώπου σε συνεργασία με το ΚΚΕ.
Στην Δικτατορία του Μεταξά είχε αντιδικτατορική δράση και εκτοπίστηκε στην Κέα, στη Σέριφο και στην Ακροναυπλία.
Στον πόλεμο του 1940-41 στρατεύθηκε και υπηρέτησε ως στρατιώτης.

Παντρεύτηκε την αδελφή του Δημήτρη Γληνού και απέκτησαν έναν γιό.
 Χώρισαν μετά από λίγους μήνες.

Πήρε μέρος στις συσκέψεις για την ίδρυση του ΕΑΜ και υπέγραψε την ιδρυτική του πράξη ως εκπρόσωπος του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΚΕ).
Κατά μια εκδοχή ήταν αυτός που επινόησε το όνομα Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.
Στις συσκέψεις αυτές έθετε ζήτημα σοσιαλιστικού προγράμματος και ζητούσε να μην υπάρχει καμία συνεργασία με τους βασιλόφρονες, κάτι που δεν έγινε δεκτό για να μη διασπαστεί το μέτωπο του ΕΑΜ.
Το 1942 ήταν υπεύθυνος της εφημερίδας Σοσιαλιστική Φλόγα.
Στα τέλη του 1942 σε σύσκεψη που περιφρουρούνταν από αστυνομικούς του αρχηγού της αστυνομίας πόλεων Άγγελου Έβερτ προσπάθησε να πείσει τα μέλη των σοσιαλιστών να αποχωρήσουν από το ΕΑΜ θεωρώντας ότι το ΚΚΕ μονοπωλεί τον αγώνα με αποτέλεσμα να διαγραφεί με βαρείς χαρακτηρισμούς από το κόμμα του , να διαγραφεί από το ΕΑΜ καθώς και να του επιτεθεί ανάλογα το ΚΚΕ .
Επανήλθε όμως αργότερα και με εντολή της ΠΕΕΑ ορίστηκε πρόεδρος της Πελοποννησιακής Διοικητικής Επιτροπής.
Τον Απρίλιο του 1944 προσπάθησε να περάσει στην Πελοπόννησο μαζί με το στέλεχος της ΠΕΕΑ Δημήτρη Πετρίδη (οργάνωση Δημοκράτης) όπου και συνελήφθησαν μέσα στο πλοιάριο που τους μετέφερε.
Κατά την φυλάκιση του κράτησε θαρραλέα στάση.
Στις 9 Μαΐου 1944 τον απαγχόνισαν μαζί με άλλα 10 μέλη του ΕΑΜ ως κομμουνιστές για αντίποινα για τη δράση του ΕΛΑΣ.

Στην εκτέλεση ήταν παρούσα η σύντροφος του η Κλυτώ η οποία αφού έδωσε χρήματα στον νεκροθάφτη για να τον βάλει σε ατομικό και όχι σε ομαδικό τάφο, αυτοκτόνησε μετά από λίγες ημέρες.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΡΗΣ

Ο Γεώργιος Κ. Μαρής ήταν Έλληνας πολιτικός του 20ου αιώνα, πολλές φορές βουλευτής και υπουργός.

Γεννήθηκε στο Ηράκλειο το 1882.

 Η καταγωγή του ήταν από οικογένεια αγωνιστών που διακρίθηκαν στις μάχες της Κρήτης υπέρ της ανεξαρτησίας του νησιού.
 Πατέρας του ήταν ο οπλαρχηγός Κωνσταντίνος. Ο πατέρας του και οι θείοι του Στέφανος και Γεώργιος Μαρής είχαν πάρει μέρος ως οπλαρχηγοί.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με εξειδίκευση στην συνταγματολογία.
Εκπατρίστηκε σε νεότατη ηλικία και έμεινε για μεγάλο διάστημα στην Αίγυπτο. Εκεί ανέπτυξε αντιβασιλική και αντικαθεστωτική δραστηριότητα και γι' αυτό διώχτηκε από τις Ελληνικές Προξενικές αρχές.
Έφυγε από την Αίγυπτο και έμεινε για λίγο στο Σουδάν, και από εκεί πήγε στην Ευρώπη, για να επανέλθει στην Ελλάδα μετά την επανάσταση του 1922.

Εξελέγη βουλευτής Ηρακλείου το 1920 και το 1923, κατόπιν στις εκλογές του 1926 με το Κόμμα των Εθνικών Φιλελευθέρων και το 1928 , το 1932 και το 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.
Το 1924 έγινε υπουργός στην κυβέρνηση Σοφούλη , αναλαμβάνοντας το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.
Το 1925 επί της κυβέρνησης Μιχαλακόπουλου έγινε υπουργός Γεωργίας και προσωρινά Συγκοινωνίας, ενώ αργότερα στο ίδιο έτος έγινε υπουργός Εσωτερικών.
Το 1928 διορίστηκε υπουργός Εσωτερικών στην Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Το 1928 έγινε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις του Βενιζέλου (1928, Ιουνίου 1929, Δεκεμβρίου 1929), ενώ στις 31 Δεκεμβρίου 1929 διορίστηκε προσωρινά υπουργός Εσωτερικών.
Στην Κυβέρνηση Ελευθερίου Βενιζέλου 1933 έγινε ξανά υπουργός Εσωτερικών.

Πέθανε στις 9 Μαΐου 1949 και κηδεύτηκε δύο ημέρες αργότερα από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

Ήταν παντρεμένος με την Ευαγγελία Μαρή και είχαν παιδιά την Αγλαΐα, τον Κώστα, την Μαρίκα, την Τέρκα και την Μυρτώ.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ  ΤΣΑΡΟΥΧΑΣ

Ο Γιώργος Ν. Τσαρουχάς  ήταν Έλληνας αντιστασιακός, βουλευτής της ΕΔΑ και ένας από τους πρωτεργάτες του αντιδικτατορικού αγώνα ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών.

Γεννήθηκε το 1912 στην περιοχή της Αδριανούπολης και το 1924, μετά την Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο (εγκαταλελειμμένο πια) χωριό Δρυνοχώρι Σερρών, κοντά στο χωριό Καρπερή.

Γράφτηκε στη Νομική Σχολή Θεσσαλονίκης, από όπου όμως αποβλήθηκε κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, για ένα χρόνο, εξαιτίας της συνδικαλιστικής του δράσης και για τη συμμετοχή του στο ΚΚΕ.
Μετά τη λήξη της αποβολής του, πήρε μεταγραφή στη Νομική Αθηνών, από όπου αποφοίτησε.

Πήρε μέρος στον πόλεμο του '40 ως εθελοντής, κατά τη διάρκεια της κατοχής έγινε γραμματέας του ΕΑΜ Ανατολικής Μακεδονίας και μετά την απελευθέρωση διορίστηκε νομάρχης Καβάλας.
Κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου συνελήφθη, καταδικάστηκε σε 12 χρόνια φυλάκιση από τα Έκτακτα Στρατοδικεία της εποχής και εξορίστηκε στη Γυάρο. Αφέθηκε ελεύθερος το 1951, συνελήφθη όμως ξανά δύο χρόνια αργότερα και εξορίστηκε εκ νέου, αυτή τη φορά στον Αη Στράτη.
Τελικά αφέθηκε ελεύθερος το 1961 και αφού μετέβη στη Μόσχα για να υποβληθεί σε θεραπεία στο μάτι (όπου είχε μόνιμο πρόβλημα), επέστρεψε στην Ελλάδα και στις εκλογές του 1961 εκλέχτηκε βουλευτής με την ΕΔΑ.

Στις 27 Μαΐου του 1963, το βράδυ της δολοφονίας του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο Γιώργος Τσαρουχάς δέχτηκε και αυτός επίθεση, ενώ κατευθυνόταν στην αίθουσα που θα μιλούσε ο Λαμπράκης, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί στο κεφάλι και να μεταφερθεί αιμόφυρτος στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκε 29 ημέρες.
Ήταν δε βασικός μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των δολοφόνων του Λαμπράκη. Μετά την επιβολή της δικτατορίας το 1967, ανέλαβε επικεφαλής της αντιδικτατορικής οργάνωσης Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) Θεσσαλονίκης και της παράνομης κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ στη Θεσσαλονίκη. Τάχθηκε δε με το μέρος του γραφείου εσωτερικού του κόμματος και εναντίον της 12ης Ολομέλειας του ΚΚΕ που έγινε το 1968 και όπου οι διαφωνούντες θεώρησαν ότι εγκαταλείφθηκε ο επαναστατικός χαρακτήρας του κόμματος.

Πέθανε στις 9 Μαΐου 1968.

Στις 10 Μαΐου του 1968 δημοσιεύτηκε στον τύπο η ψευδής είδηση ότι ο κομμουνιστής Γιώργος Τσαρουχάς συνελήφθη ενώ πήγαινε από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και ότι πέθανε από καρδιακή προσβολή.

Όμως κατά την ανάκριση που διεξήχθη μετά την πτώση της δικτατορίας, ο ανακριτής Ηλιάδης βρήκε στη θυρίδα της Σήμανσης ένα φιλμ από το οποίο προέκυψε ότι ο Τσαρουχάς είχε υποστεί βασανιστήρια μετά από τη σύλληψή του. Επρόκειτο για φωτογραφίες του κακοποιημένου σώματος του νεκρού πια βουλευτή, στις οποίες φαίνονταν τα μαστιγώματα στην πλάτη, τα πρησμένα κάτω άκρα και κυρίως τα χτυπήματα στο εσωτερικό των μηρών που, σύμφωνα με γιατρούς που είδαν τις φωτογραφίες, πρέπει να ήταν τα μοιραία.

Ο Τσαρουχάς, κατά τη σύλληψή του, είχε πάνω του ένα σημείωμα με την τελευταία απόφαση της κομματικής οργάνωσης Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ, το οποίο πρόλαβε να καταπιεί.
Το σημείωμα αυτό βρέθηκε κατά την νεκροψία-νεκροτομή και φωτοτυπία του συμπεριελήφθη στη δικογραφία για την υπόθεση Τσαρουχά και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Θεσσαλονίκη στις 10 Μαΐου 1979.
Το καλοκαίρι του ίδιου έτους έγινε η δίκη για τη δολοφονία του Τσαρουχά, όπου κατηγορούμενοι ήταν οι Στέφανος Καραμπέρης, Φωκίων Καραπάνος, Δημήτριος Σταματόπουλος και Δημήτριος Τασόπουλος, αξιωματικοί της αστυνομίας που η χούντα είχε παρασημοφορήσει για τη σύλληψη του Τσαρουχά. Καταδικάστηκαν σε μικρές ποινές φυλάκισης.

Το όνομα του αγωνιστή φέρει οδός στην προσφυγική γειτονιά Ροδοχώρι των Συκεών Θεσσαλονίκης.
 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΚΟΥΜΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Ο Αλέξανδρος Εμπειρίκος - Κουμουνδούρος ήταν Έλληνας ποιητής και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1898 και ήταν δευτερότοκος γιος του Επαμεινώνδα Εμπειρίκου, γόνου μεγάλης εφοπλιστικής οικογένειας της Άνδρου, και της Όλγας Κουμουνδούρου, κόρης του Αλέξανδρου Κουμουνδούρου.

Ασχολήθηκε από μικρός με την ποίηση, συνδέθηκε φιλικά με τον Κωνσταντίνο Τσάτσο και σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών, απ' όπου αποφοίτησε το 1918.
Στη συνέχεια εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα, στο οποίο υπηρέτησε για τρία χρόνια πριν παραιτηθεί.

Λόγω της έλλειψης αρρένων απογόνων από τους δύο γιους του Κουμουνδούρου, υιοθετήθηκε από τον βουλευτή, Σπύρο Κουμουνδούρο, αδερφό της μάνας του, και πρόσθεσε το επώνυμο "Κουμουνδούρος" δίπλα στο "Εμπειρίκος".

Το 1928 πούλησε το κτήμα Κουμουνδούρου που είχε κληρονομήσει στην Τροιζήνα.
Ανέλαβε παράλληλα το κόμμα του θείου του στη Μεσσηνία εκλεγόμενος το 1926, 1932, το 1933 και το 1935 βουλευτής.
Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη μάλιστα διετέλεσε Γενικός διοικητής Ηπείρου (13 Μαρτίου 1933 - 21 Μαρτίου 1934).
Στη συνέχεια όμως έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στην Ελβετία, όπου διέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στη Βέρνη διορίστηκε σύμβουλος τύπου στην ελληνική πρεσβεία.

Παράλληλα ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία και την ποίηση εκδίδοντας πολλές κριτικές και ποιητικές συλλογές.
Συγκεκριμένα εξέδωσε δύο τόμους για την κρητική λογοτεχνία και την κρητική ζωγραφική κατά την Αναγέννηση, μια κριτική για τη μελέτη του Λεκόντ ντε Λιλ που βραβεύθηκε από τη Γαλλική ακαδημία, "Ιωάννης ο Χρυσόστομος" κ.α.

Απεβίωσε στις  9 Μαΐου στο Λονδίνο το 1980 και κηδεύτηκε στη Γενεύη στις 14 Μαΐου.
Από τον πρώτο γάμο του απέκτησε τρία παιδιά μεταξύ των οποίων τον Φίλιππο Εμπειρίκο, εφοπλιστή, και τη Μαρία Εμπειρίκου, σύζυγο επίσης Εμπειρίκου
 

ΘΟΔΩΡΟΣ ΕΞΑΡΧΟΣ

Ο Θόδωρος Έξαρχος γεννήθηκε στην Κέρκυρα,  στις 10 Δεκεμβρίου 1930 και ήταν Έλληνας ηθοποιός, συγγραφέας και συλλέκτης.

Ήταν γιος του Γεωργίου Έξαρχου, υποδιοικητή της Αγροτικής Τράπεζας. Καταγόταν από πολιτική οικογένεια των Τρικάλων και ήταν εγγονός του Αχιλλέα Έξαρχου.
Αδεφλός του ήταν ο Αχιλλέας Γ. Έξαρχος, διπλωμάτης.
Σπούδασε θεατρική τέχνη στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, έχοντας δασκάλους τον Δημήτρη Χορν και τον Δημήτρη Ροντήρη.

Έλαβε μέρος - τις περισσότερες φορές σε δεύτερους, αλλά σημαντικούς ρόλους - σε περίπου 60 ταινίες του σινεμά, με πρώτη το Της τύχης τα γραμμένα και τελευταία την Πολίτικη κουζίνα.

Επίσης έλαβε μέρος σε πολλά ποιοτικά θεατρικά έργα, όπως Η βροχή (πρώτη εμφάνιση το 1957 με τον θίασο της Κυρίας Κατερίνας), ο Αρχιμάστορας Σόλνες σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κιμούλη κ.λπ.

Έπαιξε και στην τηλεόραση, σε δημοφιλείς σειρές (Άγνωστος πόλεμος κ.ά.), ενώ «δάνεισε» τη χαρακτηριστική βαθειά φωνή του σε ραδιοφωνικές εκπομπές. Τελευταία του τηλεοπτική σειρά ήταν Ο ψεύτης παππούς.

Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το πολύτομο πόνημά του Έλληνες ηθοποιοί - Αναζητώντας τις ρίζες, το οποίο εξέδωσε το 1997.

Ήταν πατέρας (από τη σύζυγό του και δημοσιογράφο, Ολυμπία Εξάρχου) του φέρελπι σκηνοθέτη Δημήτρη Έξαρχου (1955 - 26 Ιουνίου 2012), ο οποίος το 1999 υπέστη τροχαίο ατύχημα, με αποτέλεσμα να μείνει ανάπηρος.

Πέθανε στο Παγκράτι, στις 9 Μαΐου 2009.

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΣΠΑΘΑΡΗΣ

Ο Ευγένιος Σπαθάρης ήταν Έλληνας καλλιτέχνης του ελληνικού θεάτρου σκιών, ένας από τους πιο σημαντικούς καραγκιοζοπαίχτες και ζωγράφος.

Γεννήθηκε στην Κηφισιά στις 2 Ιανουαρίου 1924.

Ήταν γιός και συνεχιστής του Σωτήρη Σπαθάρη όπου ξεκίνησε στις αρχές του '40 να κάνει παραστάσεις και αναδείχτηκε ως ο πιο σημαντικός Έλληνας καραγκιοζοπαίχτης.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του άρχισε να ασχολείται με τη ζωγραφική και ιδιαίτερα με τους ήρωες του θεάτρου σκιών, από τους πρωτοπόρους του οποίου ήταν ο πατέρας του, Σωτήρης Σπαθάρης, ο οποίος απεβίωσε το 1974.

Το γεγονός αυτό τον εξοικείωσε με το καλλιτεχνικό αυτό είδος και ξεκίνησε να δίνει ο ίδιος παραστάσεις, αρχικά στη διάρκεια της κατοχής, σε θέατρα της Αθήνας, σε πρεσβείες, στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη κ.α..

Από τότε, έδωσε πληθώρα παραστάσεων, τόσο στην Ελλάδα όσο και σε χώρες του εξωτερικού, συμμετέχοντας σε διεθνή φεστιβάλ και συνέδρια ειδικά για το θέατρο σκιών.
Παρουσίασε πολλά έργα με ήρωα τον Καραγκιόζη, τόσο ως άψυχο υλικό (φιγούρες ηρώων), όσο και σε έμψυχη (ζωντανή) παράσταση με ηθοποιούς, στο Κρατικό Θέατρο Β. Ελλάδος, στο «Ελληνικό Χορόδραμα», στο Θέατρο Χατζώκου (Θεσσαλονίκη), στο Θέατρο Συντεχνίας κ.α. με τις παραστάσεις «Το ταξίδι», «Το καταραμένο φίδι», «Ο δικτάτορας», «Ο Αλέκος με τα κυδώνια» κ.ά.

Το 1970 κυκλοφόρησε 13 εικονογραφημένα τεύχη (των 2 δρχ. έκαστο) με μαυρόασπρες φιγούρες και έγχρωμο εξώφυλλο, ενώ το 1979 παρουσιάστηκε από τις εκδόσεις Νεφέλη το επιτυχημένο βιβλίο του «Ο Καραγκιόζης των Σπαθάρηδων» με εφτά έργα και εφτά περιλήψεις (τα τέσσερα δικά του και τα τρία του πατέρα του Σωτήρη).
Από το 1962 κυκλοφόρησαν 10 έργα του σε δίσκους 45 στροφών από την His Master's Voice, ενώ ακολούθησαν άλλοι 2 δίσκοι 33 στροφών από τη Μinos-EMI αρχές της δεκαετίας του '80, και άλλες έξι παραστάσεις σε 6 αντίστοιχα CD από τη Legend το 2002.

Το 1950 ο Ευγένιος πραγματοποιεί την πρώτη του συμμετοχή σε κινηματογραφική ταινία, στο Πικρό Ψωμί του Γρηγόρη Γρηγορίου.
Έπαιξε έργα του στην κρατική τηλεόραση από το 1966 μέχρι το 1992.
Κάποια από τα έργα του αυτά κυκλοφορούσαν μέχρι και τα μέσα της δεκαετίας του '90 σε βιντεοκασέτες, ενώ τις ημέρες του θανάτου του ξεκίνησε συμπτωματικά η κυκλοφορία τους σε DVD.

Το 1952 παντρεύτηκε τη Φανή.
Κουμπάρος τους ήταν ο γνωστός ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης.

Στις 6 Μαΐου του 2009 και ενώ βρισκόταν στο Ινστιτούτο Γκαίτε Αθηνών για να παραστεί σε εκδήλωση προς τιμήν του, έχασε την ισορροπία του και έπεσε από σκάλες, με αποτέλεσμα να υποστεί πολλά κατάγματα και να δημιουργηθεί σοβαρό αιμάτωμα στον εγκέφαλο, με την κατάστασή του να χαρακτηριστεί ως κρίσιμη.
Τελικά,  ύστερα από τρεις ημέρες νοσηλείας, απεβίωσε, στην Αθήνα, στις  9 Μαΐου 2009 σε ηλικία 85 ετών.
Η σορός του εξετέθη σε λαϊκό προσκύνημα στο Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών και η κηδεία έγινε στις 13 Μαΐου του 2009, στο Μαρούσι, με δημόσια δαπάνη.
 

ΓΕΡΩΝ  ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

Ο Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης ήταν Έλληνας Μικρασιάτης μοναχός, θεολόγος και συγγραφέας, ο οποίος διετέλεσε καθηγούμενος στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους κατά τα έτη 1973-2000.

Ο κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου  το 1934 στη Νίκαια Αττικής από γονείς μικρασιατικής καταγωγής.

Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Το 1960, μετά από πρόσκληση του συμπατριώτη του Μικρασιάτη Μητροπολίτη Τρίκκης Διονύσιου Χαραλάμπους, εντάχθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης.
Εκάρη μοναχός, χειροτονήθηκε διάκονος και κατόπιν ιερέας.
Στα τέλη του επόμενου έτους (1961) ο Μητροπολίτης Διονύσιος τον όρισε καθηγούμενο της Μονής Μεταμορφώσεως Μετεώρων.
Η αδελφότητα σταδιακά μεγάλωνε ενώ το 1970 ο Μητροπολίτης Διονύσιος εκοιμήθη.
Το 1973 η αδελφότητα κλήθηκε να επανδρώσει την Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους.
Στην κενή θέση του ηγουμένου εξελέγη ο Γέροντας Αιμιλιανός.
Διετέλεσε Καθηγούμενος από το 1973 έως το 2000.
Έκτοτε εφησύχαζε στο Ιερό Μετόχιο της Μονής στην Ορμύλια της Χαλκιδικής, όπου και απεβίωσε στις 9 Μαΐου 2019.

Πέθανε στη Μονή Ορμύλιας, στις 9 Μαΐου 2019.
Εντάφιαστηκε την επόμενη ημέρα στους χώρους του μετοχίου.