My Bonjour

ΣΑΒΒΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Σάββας Τρ. Κωνσταντόπουλος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός αναλυτής και εκδότης.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1910.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και κατά τη διάρκεια των σπουδών του προσχώρησε στους «Αρχειομαρξιστές».
Αργότερα όμως προσχώρησε στη συντηρητική παράταξη της εποχής και μεταβλήθηκε σε έναν από τους μεγαλύτερους πολέμιους του ελληνικού κομμουνισμού.
Από το 1934 εργαζόταν ως αρθρογράφος και πολιτικός αναλυτής στις δεξιές εφημερίδες «Νέος Κόσμος», «Εθνική Φλόγα», «Ασύρματος», «Εθνική», «Ελληνικόν Αίμα», «Ακρόπολη».
Από το 1952 ως το 1966 ήταν διευθυντής στην «Απογευματινή» του Νάσου Μπότση. Το 1966 ξεκίνησε την έκδοση δικιάς του εφημερίδας, του «Ελεύθερου Κόσμου», που κυκλοφόρησε ως καθημερινή εφημερίδα ως το 1982 και αργότερα ως εβδομαδιαία.

Ο Κωνσταντόπουλος ήταν συνεργάτης των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών, αρχικά της ΚΥΠ και έπειτα και της ΓΔΕΑ τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1950, ενώ είχε γνωρίσει τον μετέπειτα δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο τον Μάιο του 1958, στο σπίτι του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, σε σύσκεψη για την αντιμετώπιση της θεαματικής εκλογικής ανόδου της Αριστεράς (ΕΔΑ).
Σε εκείνη τη σύσκεψη, στην οποία ο Παπαδόπουλος αντιπροσώπευε την ΚΥΠ, ο Καραμανλής, ανήσυχος για το εκλογικό αποτέλεσμα, αποφάσισε τη συγκρότηση «αφανούς επιτροπής για την παρακολούθηση, θεωρητική και πολιτική, του κομμουνιστικού προβλήματος».

Το 1965, μετά την κυκλοφορία - στα ελληνικά και τα γαλλικά- του δίτομου έργου «Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα» του Γάλλου πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή Ζαν Μεϋνώ, στο οποίο ο Μεϋνώ ασκούσε έντονη κριτική στην οκταετία ΕΡΕ - Καραμανλή για συνεχείς αντιδημοκρατικές εκτροπές του πολιτεύματος, ο Καραμανλής ζήτησε από τον Κωνσταντόπουλο να συγγράψει μια πολιτική βιογραφία που θα υπερασπιζόταν το έργο του, η οποία ολοκληρώθηκε και διορθώθηκε από τον Καραμανλή, αλλά για άγνωστους λόγους δεν δημοσιεύθηκε ποτέ.
Το κείμενο (με τις χειρόγραφες διορθώσεις του Καραμανλή) υπάρχει στα Αρχεία Καραμανλή.

Την περίοδο της χούντας ο «Ελεύθερος Κόσμος» κατέστη ημιεπίσημη εφημερίδα του καθεστώτος, είναι δε χαρακτηριστική η προνομιακή «εσωτερική πληροφόρηση» που διέθετε πάντα για θέματα όπως το Κυπριακό ή οι νομοθετικές-συνταγματικές πρωτοβουλίες του Παπαδόπουλου.

Μεταπολιτευτικά ο Κωνσταντόπουλος αντιμετώπισε δικαστικές διώξεις, και τελικά κατέφυγε στη Στοκχόλμη της Σουηδίας όπου και πέθανε στις 9 Ιουλίου του 1981(κηδεύτηκε στις 15 Ιουλίου στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών).

Η εφημερίδα του συνέχισε να κυκλοφορεί μέχρι το καλοκαίρι του 1982.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΞΑΝΘΑΚΗΣ

Ο Ιωάννης Ξανθάκης γεννήθηκε στο Γύθειο, στις 21 Νοεμβρίου 1904 και ήταν Έλληνας μαθηματικός και αστρονόμος.
Σπούδασε Μαθηματικά και Φυσική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και αναγορεύτηκε διδάκτωρ σε ηλικία 25 ετών.
Η διατριβή του είχε τίτλο "Συμβολή εις την θεωρίαν των ανωμαλιών των διαφορικών εξισώσεων πρώτης τάξεως" και ολοκληρώθηκε υπό την επίβλεψη του καθηγητή Παναγιώτη Ζερβού.
Μετεκπαιδεύτηκε στο Αστεροσκοπείο του Στρασβούργου. Υπηρέτησε ως καθηγητής των Ανωτέρων Μαθηματικών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και εν συνεχεία, το 1940 καθηγητής Αστρονομίας στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Δίδαξε στην τελευταία επί 16 χρόνια.
Το 1955 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1966 εξελέγη μέλος στο πρώτο Δ.Σ. της Εταιρείας Λακωνικών Σπουδών.
Ήταν ο πρώτος επόπτης του γραφείου Ερευνών και Υπολογισμών της Ακαδημίας, στην οποία χρημάτισε πρόεδρος το 1964.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (1965-68) και της Εθνικής Αστρονομικής Επιτροπής.

Ο Ξανθάκης ανέλαβε υπουργός Γεωργίας για πρώτη φορά στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη.
Υπηρέτησε από τις 29 Σεπτεμβρίου 1963 ως τις 8 Νοεμβρίου 1963.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση του Παρασκευόπουλου χρημάτισε ξανά υπουργός Γεωργίας, από τις 30 Δεκεμβρίου 1963 ως τις 18 Φεβρουαρίου 1964.

Πέθανε στις 10 Ιουλίου 1994 σε ηλικία 90 ετών.
 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΛΛΑΜΑΝΗΣ

Ο Στυλιανός (Στέλιος) Αλλαμανής γεννήθηκε στην Καρδίτσα, το 1910 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Σπούδασε Νομικά στα Πανεπιστήμια των Αθηνών και του Γκότιγκεν, καθώς και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ, στη Γαλλία.
Εργάστηκε στο δικηγορικό επάγγελμα, αρχικά στη γενέτειρά του και από το 1945 ως τη συνταξιοδότησή του στην Αθήνα.
Από το γάμο του απέκτησε μία κόρη και ένα γιο.

Κατήλθε στον πολιτικό στίβο για πρώτη φορά στις εκλογές του 1950, οπότε εξελέγη βουλευτής Καρδίτσας-Τρικάλων με την ΕΠΕΚ.
Επανεξελέγη στις εκλογές του 1951 και του 1952.
Το 1953 ίδρυσε μαζί με τον Καρτάλη και τον Αλέξανδρο Σβώλο το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζομένου Λαού (ΔΚΕΛ) με το οποίο εξελέγη βουλευτής στις εκλογές του 1956.
Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής με την Προοδευτική Αγροτική Δημοκρατική Ένωση.

Συνίδρυσε την Ένωση Κέντρου μαζί με πολλούς άλλους πολιτικούς και εξελέγη με αυτήν βουλευτής Καρδίτσας στις εκλογές του 1961, 1963 και 1964.
Για πρώτη φορά ανέλαβε υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση του Πλαστήρα, από τις 27 Οκτωβρίου 1951 έως τις 11 Οκτωβρίου 1952.
Από τις 8 Νοεμβρίου 1963 έως τις 30 Δεκεμβρίου 1963 διετέλεσε υπουργός Δημοσίων Έργων, στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1963.
Στην Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου 1964 ανέλαβε υπουργός Συγκοινωνιών, από τις 18 Φεβρουαρίου 1964 έως τις 15 Ιουλίου 1965.

Συμμετείχε στην ομάδα των βουλευτών που σε συνεργασία με το παλάτι ανέτρεψαν τον πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου με την Αποστασία του 1965.
Στις κυβερνήσεις των αποστατών χρημάτισε υπουργός Οικονομικών, από τις 16 Ιουλίου 1965 έως τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 και υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων, από τις 17 Σεπτεμβρίου 1965 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1966.

Ως κυβερνητικό στέλεχος συνετέλεσε στην κατασκευή πολλών και σημαντικών έργων για την ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως το Φράγμα του Πλαστήρα-Ταυρωπού. Βοήθησε επίσης στην ίδρυση Παιδαγωγικής Ακαδημίας και στην αποξήρανση των ελών στο Δήμο Σελλάνων.

Στις 24 Ιανουαρίου 1954 και αφού ο Στέλιος Αλλαμανής είχε εκφραστεί συγκρατημένα θετικά για το ΕΑΜ ο Κωνσταντίνος Γ. Παπαδόπουλος, βουλευτής του Ελληνικού Συναγερμού και συνεργάτης των Γερμανών στην Κατοχή, χειροδίκησε εναντίον του.
Ο πρόεδρος της Βουλής ανακάλεσε τον χειροδικήσαντα στην τάξη και διέκοψε τη συνεδρίαση.
Στην επόμενη συνεδρίαση η αντιπολίτευση απείχε σε ένδειξη διαμαρτυρίας.
Κατά την περίοδο της επταετίας ο Αλλαμανής υπέστη εκτοπισμό στη Λευκάδα.
Έπειτα από την πτώση της χούντας, προσχώρησε στη Νέα Δημοκρατία και εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής στις εκλογές του 1981.
Υπηρέτησε έως το 1985, οπότε και τερματίστηκε η παρουσία του στην πολιτική.

Το 1994 υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο.

Πέθανε στις 9 Ιουλίου του 2000 στην Αθήνα.

Κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 10 Ιουλίου 2000.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΤΟΣ

Ο Ιωάννης Μπούτος ήταν Έλληνας δικηγόρος, οικονομολόγος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στο Μελιγαλά Μεσσηνίας τον Μάιο του 1925 και ήταν γιος του Περικλή Μπούτου.
Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές οικονομικών και πολιτικών επιστημών στο LSE.
Κατήλθε στην πολιτική συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση και εξελέγη Βουλευτής Μεσσηνίας με το Κόμμα Φιλελευθέρων σε ηλικία 25 ετών στις εκλογές του 1950.
Επανεξελέγη στις εκλογές του 1956 με το ίδιο κόμμα και αργότερα συμμετέχοντας στο κόμμα της ΕΡΕ εξελέγη το 1961, το 1963 και 1964.

Πριν από τη Δικτατορία είχε διατελέσει Υφυπουργός Συντονισμού στην κυβέρνηση Καραμανλή από το 1961 έως το 1963 καθώς και στην κυβέρνηση Κανελλόπουλου το 1967.
Στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, το 1974, ανέλαβε Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ.
Στη συνέχεια πολιτεύτηκε με τη ΝΔ και επανεκλέχθηκε Βουλευτής Μεσσηνίας.

Μετά το Σεπτέμβριο του 1984 και την ανάληψη της ηγεσίας της ΝΔ από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη ο Μπούτος βρισκόταν σε συνεχή αντιδικία με τα ηγετικά κλιμάκια του κόμματος.
Το καλοκαίρι του 1989 πήρε ανοιχτά το μέρος του Ανδρέα Παπανδρέου χαρακτηρίζοντας «πρωτοφανή αθλιότητα και ιταμότητα» τις κατηγορίες εναντίον του για το σκάνδαλο Κοσκωτά.
Υπήρχαν και άλλα στελέχη της ΝΔ που τότε πήραν αποστάσεις από την απόφαση της ηγεσίας Μητσοτάκη να ποινικοποιήσει το σκάνδαλο Κοσκωτά (όπως ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης) αλλά κανένας που τόσο ανοιχτά να υπερασπίσει τον παραδοσιακό εχθρό της δεξιάς παράταξης.

Τον Οκτώβριο του 1989 πέρασε και επίσημα στις γραμμές του ΠΑΣΟΚ, μέσω της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, στην οποία συμμετείχαν και προσωπικότητες της αριστεράς.
Εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ τον Νοέμβριο του 1989 και το 1990. Όταν το ΠΑΣΟΚ επέστρεψε στην εξουσία τον Οκτώβριο του 1993 ο Ιωάννης Μπούτος διορίστηκε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος. Όμως τελικά ήρθε σε σύγκρουση με τον Υπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ και στενό συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου Αντώνη Λιβάνη λόγω της πολιτικής της Τράπεζας και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση τον Δεκέμβριο του 1994.
Τον αντικατέστησε ο Λουκάς Παπαδήμος.

Ο Ιωάννης Μπούτος ήταν μόνιμος κάτοικος Παλαιού Ψυχικού (Αθήνα).

Πέθανε μετά από μακρά ασθένεια στις 7 Ιουλίου 2004.