My Bonjour

ΠΕΤΡΟΣ ΕΠΙΤΡΟΠΑΚΗΣ

Ο Πέτρος Επιτροπάκης ήταν Έλληνας τενόρος, ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λυρικού θεάτρου στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1894 ή 1897 ή 1898 στην Αθήνα.

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών όπου υπήρξε μαθητής της Νίνας Φωκά, ενώ η πρώτη του επαφή με τη μουσική είχε γίνει με τους Νικόλαο Κόκκινο και Τιμολέοντα Ξανθόπουλο.
Συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, πραγματοποιώντας την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή στη Σικελία το 1923 με την παράσταση Φάουστ.
Με υποτροφία του Εμμανουήλ Μπενάκη σπούδασε στο Μιλάνο με τον Τζουζέπε Μπόργκι.
Συνέχισε τις παραστάσεις σε διάφορες όπερες της Ιταλίας και της Γαλλίας, της Ελβετίας και της Αυστρίας.

Από το 1939 έγινε από τους σημαντικότερους πρωταγωνιστές της Εθνικής Λυρικής Σκηνής όπου πραγματοποιούσε εμφανίσεις για 20 χρόνια.
Ακόμη διετέλεσε αντιπρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών.

Πέθανε στην Αθήνα στις 9 Απριλίου 1977.

ΜΙΧΑΗΛ  ΛΑΝΤΖΑΝΑΚΗΣ

Ο Μιχαήλ Λαντζανάκης του Νικολάου και της Μαρίας, ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στους Πεύκους Λασιθίου στις 3 Μαρτίου (15 Μαρτίου με το νέο ημερολόγιο) του 1909.

Στη γενέτειρά του έμαθε τα πρώτα γράμματα μέχρι και την Δ΄ Δημοτικού, ενώ τις δύο τελευταίες τάξεις τις τελείωσε στο Χανδρά και έπειτα φοίτησε στο Γυμνάσιο της Σητείας.
Ολοκλήρωσε το Πανεπιστήμιο της Αθήνας το 1933 και σπούδασε Ιατρική.
Εν συνεχεία υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία ως έφεδρος αξιωματικός.

Υπηρέτησε στο νοσοκομείο της Σητείας, το οποίο ήταν αδελφάτο (στην οικία του μετέπειτα βουλευτή Φοίβου Ιωαννίδη) και είχε μόλις 10 κλίνες εκείνη την εποχή.

Κατά την περίοδο της Κατοχής οργανώθηκε στην αντίσταση κατά των Γερμανών και για τη δράση του τιμήθηκε με μετάλλιο.
 Ως γιατρός ήταν αλτρουιστής και συνήθιζε να παρέχει τις υπηρεσίες του αμισθί. Αναφέρεται χαρακτηριστικά η περίπτωση που πήγε στη Ζάκρο από τη Σητεία καβαλώντας τη φοράδα του και ξέσπασε θαλασσοταραχή, με αποτέλεσμα ο ίδιος να προλάβει να πεταχτεί από το ζώο, το οποίο παρασύρθηκε από τα κύματα και πνίγηκε.
Σε μια άλλη περίπτωση, στο Παλαίκαστρο βοήθησε με επιτυχία στον τοκετό μιας γυναίκας, αν και δεν είχε ιδιαίτερες γνώσεις μαιευτικής.
Την επομένη, ο πατέρας του παιδιού που μόλις είχε έρθει στον κόσμο, του προσέφερε σαν δώρο για να τον ευχαριστήσει έναν ζωντανό κόκορα.
Ο Λαντζανάκης αρνήθηκε ευγενικά την προσφορά, τονίζοντας ότι προς το παρόν δεν ήταν τόσο φτωχός, ώστε να στερήσει τον κόκορα από τον πατέρα και τα παιδιά του.

Παντρεύτηκε με τη Στεφανία Ζαχαριάδου στις 17 Ιουλίου 1932.
Απέκτησαν 2 κόρες, την Ιωάννα και την Ανθή.

Το 1954 κέρδισε τις δημοτικές εκλογές και ανέλαβε Δήμαρχος Σητείας.
Κατά τη δημαρχία του έγιναν οι πρώτες αποχετεύσεις, ασφαλτοστρώθηκε η Πλατεία Πολυτεχνείου και διανοίχτηκαν 12 οδοί.
Ο πρώτος δρόμος που άνοιξε έγινε εν μια νυκτί, όταν μαζί με μερικούς δημοτικούς συμβούλους πήρε τις μπουλντόζες και πήγαν σε έναν τόπο με αμπέλια (σημερινή οδός Παπαναστασίου).
Την επομένη ο δήμαρχος κρύφτηκε, φοβούμενος την οργή των ιδιοκτητών των αμπελιών, σύντομα όμως τον ευγνωμονούσαν για το δρόμο που φτιάχτηκε.

Πολιτεύτηκε με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις.
Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 6.750 ψήφους και εξελέγη βουλευτής Λασιθίου.
Το κόμμα του μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976.
Αποσύρθηκε από τον πολιτικό στίβο το 1977.

Απεβίωσε σε ηλικία 80 ετών στη Σητεία, στις 9 Απριλίου 1989.
Το όνομά του φέρει δρόμος της Σητείας.
 

ΓΑΒΡΙΗΛ ΧΑΡΙΤΟΣ

Ο Γαβριήλ Ι. Χαρίτος γεννήθηκε στη Σύμη το 1907 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Από πολύ νωρίς ορφάνεψε από πατέρα και με δυσκολία μορφώθηκε σε σχολεία στη Νίσυρο και στην Αμαράντειο Σχολή του Νιοχωρίου, στη Ρόδο.
Όταν φοιτούσε στο Γυμνάσιο, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και σε ένα επεισόδιο το 1926 στο Βενετόκλειο Γυμνάσιο της Ρόδου, μαζί με 2 συμμαθητές του υπέστειλε την ιταλική σημαία από το κτήριο και ύψωσε την ελληνική, προξενώντας τις αντιδράσεις των Ιταλών.
Οι κατακτητές συνέλαβαν τους νεαρούς μαθητές και τους εξόρισαν, με τον Χαρίτο να εκτοπίζεται στη Σύμη.
Ο Χαρίτος σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών με μεγάλη δυσκολία και παράλληλα με τις σπουδές του εργαζόταν.
Το 1932 άρχισε τη δικηγορία στη Ρόδο.
Αργότερα ενέτεινε την αντιστασιακή του δράση, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί ξανά από τους Ιταλούς και να κινδυνέψει να πεθάνει από τύφο εξαιτίας των κακουχιών.
Στις 6 Αυγούστου 1946 εξελέγη ως ο πρώτος δήμαρχος της Ρόδου μετά τον τερματισμό της ιταλικής Κατοχής.
Το 1948 με την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα παρέδωσε συμβολικά τα κλειδιά του νησιού ως πρωτεύουσας των Δωδεκανήσων στο βασιλιά Παύλο.
Τον Απρίλιο του 1950 παραιτήθηκε από δήμαρχος και τον αντικατέστησε ο γιατρός Συμεών Λαμπαδάριος.
Αργότερα εξελέγη βουλευτής τρεις φορές, σε ισάριθμες εκλογικές αναμετρήσεις. Εξέδωσε τις εφημερίδες "Ηχώ της Δωδεκανήσου" και "Ελευθέρα Δωδεκάνησος".

Πέθανε στη Ρόδο στις  9 Απριλίου 1990  και το όνομά του δόθηκε σε πλατεία του νησιού, μπροστά από την οικία του.
 

ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΠΝΟΥΚΑΓΙΑΣ

Ο Χρίστος Καπνουκάγιας ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και λατινιστής.

Γεννήθηκε στη Σιάτιστα στις 21 Νοεμβρίου 1909 και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου πήρε πτυχίο το 1924.
Από το 1924 και επί διετία υπηρέτησε ως καθηγητής στο Τραπάντζειο Γυμνάσιο της Σιάτιστας.
Την περίοδο 1926-30 αφού έλαβε ειδική εκπαιδευτική άδεια συνέχισε τις σπουδές του στη λατινική φιλολογία σε πανεπιστήμια της Γερμανίας.
Δάσκαλός του ήταν ο Θεοφάνης Α. Κακριδής.

Κατά την επόμενη εικοσαετία, ως το 1949 δίδαξε ως καθηγητής, φτάνοντας σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας (έδρα Λατινικής Φιλολογίας).
Αποχώρησε από την έδρα για λόγους υγείας το 1949.
Στη διάρκεια της τακτικής του καθηγεσίας απομακρύνθηκε για λόγους πολιτικούς στην περίοδο του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.

Απεβίωσε στη γενέτειρά του, στις 9 Απριλίου 1991 και η ταφή του έγινε εκεί. Ήταν άγαμος.
 

ΤΙΤΟΣ ΚΑΛΛΙΡΗΣ

Ο Τίτος Καλλίρης (πραγματικό όνομα: Χρήστος Μπέζος, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1933 και ήταν Έλληνας κιθαρίστας, από τους πρωτοπόρους της τζαζ στην Ελλάδα.
Γιος του είναι ο γνωστός συνθέτης και τραγουδιστής Θάνος Καλλίρης.

Ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα από πολύ μικρός, παίζοντας με το οκταμελές προσωπικό συγκρότημα του θείου του, Κώστα Μπέζου (συνεργάτη του Αττίκ με χαβάγιες (έπαιζαν πάντα με άσπρα και για το λόγο αυτό είχαν ονομαστεί «Τα άσπρα πουλιά»)
Ο θείος του (1905-1943) ήταν ο δημιουργός του τραγουδιού «Ήσουνα Ξυπόλητη».

Αργότερα, ο Τίτος Καλλίρης έγινε μέλος του συγκροτήματος Forminx του Βαγγέλη Παπαθανασίου και το 1965 συνεργάζεται δισκογραφικά με τον Μίμη Πλέσσα, στο κουαρτέτο του οποίου ήταν επικεφαλής.

Πέθανε στη Νέα Μάκρη τον Απρίλιο του 2013 στις 9 Απριλίου, σε ηλικία 79 ετών και κηδεύτηκε στο κοιμητήριο της Νέας Μάκρης.
 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΒΒΑΘΑΣ

Ο Κώστας Καββαθάς ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας, Ιδρυτής πολλών περιοδικών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 2 Μαρτίου 1939.

Γονείς του η Ερασμία και ο Δημήτριος Καββαθάς (δικηγόρος).

Τελείωσε το 2ο Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών.
Το 1957 εκπαιδεύτηκε στο Αεραθλητικό Κέντρο Τριπόλεως, όπου και έβγαλε άδεια χειριστή ανεμόπτερου.
Κατόπιν, την περίοδο 1958 - 1960, φοίτησε στο London Northern Polytechnic για την ειδικότητα του μηχανολόγου, αλλά δεν ολοκλήρωσε ποτέ τις σπουδές του.
Αν και η δημοσιογραφική του πορεία ξεκίνησε το 1959 στο περιοδικό Ταχύτης, δεν συνεχίστηκε παρά μόνο από το 1963 και μετά, οπότε και ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία.

Από το 1963 και για τρία χρόνια, διατηρεί τη στήλη του αυτοκινήτου στην εφημερίδα Μεσημβρινή.
Το 1966 δούλεψε στο εβδομαδιαίο περιοδικό επικαιρότητας Άλφα.
Λίγο αργότερα χρονολογείται και η πρώτη του προσπάθεια να εκδώσει δικό του περιοδικό, μαζί με το Γιάννη Μπαρδόπουλο, το Τροχοί & Δρόμοι, η οποία όμως διακόπηκε λίγο πριν το τυπογραφείο.
Μετά από ένα σύντομο πέρασμα από το Νέο Αυτοκίνητο, εντάχθηκε στο επιτελείο του περιοδικού Αuto Εξπρές, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το καλοκαίρι του 1967.
Σύντομα ανέλαβε εκεί και τη θέση του αρχισυντάκτη, διαδεχόμενος τον Κυριάκο Κοροβηλά.

Τον Οκτώβριο του 1970, ίδρυσε μαζί με τη σύζυγό του Σοφία τους 4Τροχούς. Αρχικά ο ίδιος έγραφε το Καββαθάς με ένα μόνον "Β", όπως είναι αποτυπωμένο στην σελίδα 3 του βιβλίου που το 1972 μετέφρασε, "Porsche, ο άνθρωπος και τα αυτοκίνητα, Intertech Press Ο.Ε. Κ. Καβαθάς & Σία".

Αρθρογράφησε επίσης στο εβδομαδιαίο περιοδικό Επίκαιρα, ενώ άρθρα του δημοσιεύτηκαν επίσης στις εφημερίδες Το Βήμα από το 1991 έως το 1998, στην Καθημερινή από το 1999 και για μικρό χρονικό διάστημα, και στο Πρώτο Θέμα από το πρώτο φύλλο έως και το 2012.

Παράλληλα, συμμετείχε στους ελληνικούς αγώνες αυτοκινήτου της εποχής (5 συμμετοχές σε Ράλλυ Ακρόπολις), ενώ παράλληλα συμμετείχε σε δεξιοτεχνίες, αναβάσεις, σιρκουί και άλλα ράλλυ, οδηγώντας Peugeot 204 και ΝSU 1200 TT με το ψευδώνυμο Πηλέας.

Πέρα των 4Τροχών, τα περιοδικά που εξέδωσε από τις Τεχνικές Εκδόσεις ήταν τα 2Τροχοί, Ήχος & Hi-Fi, Πτήση & Διάστημα, Ram, Επιστήμη & Τεχνολογία, Ταξιδεύοντας καθώς και οι ετήσιες εκδόσεις 4Τ Test, Ο Κόσμος της Μοτοσυκλέτας και Στερεοφωνία & Μουσική.

Απεβίωσε στις 9 Απριλίου 2025, σε ηλικία 86 ετών.