My Bonjour

ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΠΑΠΑΔΑΣ

Ο Ζαχαρίας Παπαδάς ή καπετάν Φούφας ήταν Έλληνας αξιωματικός, μακεδονομάχος, οπλαρχηγός από το Πλατανάκι Αρκαδίας.

Γεννήθηκε στο χωριό Πλατανάκι της επαρχίας Κυνουρίας Αρκαδίας το 1876.

 Ήταν γιος του Ευστρατίου Π. Ανδρούτσου. Όταν αργότερα υιοθετήθηκε από ξάδελφο του πατέρα του, πήρε το επώνυμο του νέου του πατέρα, Παπαδάς.
Η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα το 1884.

Τελείωσε το Γυμνάσιο στο Βαρβάκειο και εισήλθε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Τελειώνοντας το γυμνάσιο και σε ηλικία μόλις 17 ετών έφυγε κρυφά από τους γονείς του για τη Μασσαλία της Γαλλίας για να καταταχθεί στη Λεγεώνα των Ξένων, σε σώμα που θα μετέβαινε στη Δαχομέη της Αφρικής, την οποία οι Γάλλοι είχαν εκείνη την εποχή προσαρτήσει.
Με ενέργειες του πατέρα του επέστρεψε στην Ελλάδα.

Το 1897 ενώ ήταν ακόμη φοιτητής, αναχώρησε για την Κρήτη ως αρχηγός εθελοντικού σώματος, όπου και διακρίθηκε για την ανδρεία και τη μαχητικότητα του.

Αφού πήρε το πτυχίο της Νομικής, κατατάχθηκε στο Πεζικό ως λοχίας και μετά εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών από όπου και αποφοίτησε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του Πεζικού το 1905.

Κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα εντάχθηκε στις ένοπλες δυνάμεις που δρούσαν στη Δυτική Μακεδονία, όπου ανέλαβε διοικητής σώματος ανταρτών. Από τις αρχές του 1906 συμμετείχε σε επιχειρήσεις στην περιοχή του Βιτσίου, της Φλώρινας και του Περιστερίου, όπου συμμετείχε σε σειρά συγκρούσεων με οθωμανικές και βουλγαρικές δυνάμεις.

Tον Μάρτιο του 1906, συμμετείχε σε συμπλοκή στα Κορέστια, αποκρούοντας επίθεση πολυάριθμου τουρκικού αποσπάσματος.
Δύο μήνες αργότερα, τον Μάιο του 1906, το σώμα του ενεπλάκη σε μάχη στο χωριό Λεσκοβέτσι (σημερινό Leskoec, Βόρεια Μακεδονία) κατά την οποία εξουδετερώθηκε ομάδα Βουλγάρων ενόπλων.

Το βράδυ της 7ης προς 8η Μαΐου 1907 ηγήθηκε των ανδρών τού σώματός του και σε συνεργασία με το σώμα του καπετάν Φαρμάκη, επιτέθηκαν εναντίον βουλγαρικών ομάδων στο χωριό Παλαιοχώρι.
Κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων, και στην προσπάθεια να εισέλθουν στην οικία του Κύρου, σκοτώθηκε μαζί με τέσσερις συντρόφους του.

 Μεταξύ των συντρόφων του ήταν ο 19χρονος Σκορδάκος με καταγωγή από το Γύθειο της Μάνης]

Στις 26 Αυγούστου 1912, στην γενέτειρα του, το Πλατανάκι Κυνουρίας, έγιναν τα αποκαλυπτήρια της προτομής του.

Το 1932, η Κοινότητα Παλαιοχωρίου, του σημερινού Δήμου Εορδαίας, όπου είχε πέσει μαχόμενος ο καπετάν Φούφας, μετονόμασε το χωριό σε Φούφας, προς τιμήν του.

Κάθε χρόνο τελείται στο Πλατανάκι Αρκαδίας, τον τόπο γέννησής του, ετήσιο μνημόσυνο στη μνήμη του.
 

ΠΕΠΗ ΔΑΡΑΚΗ

Η Πέπη Δαράκη ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.

Γεννήθηκε το 1906 στην Αγία Παρασκευή Λέσβου, και σπούδασε παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Αρσακείου στην Αθήνα.

 Ήταν αδελφή του συγγραφέα Κώστα Μάκιστου.
Ήταν η πρώτη επαγγελματίας δημοσιογράφος της Μυτιλήνης.  Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1959 με το δοκίμιο Η γυναίκα στον αγώνα της ζωής.
Έχουν εκδοθεί περισσότερα από 35 βιβλία της (μυθιστορήματα, διηγήματα, λαογραφικά δοκίμια, ταξιδιωτικά, παιδική λογοτεχνία) από τα οποία ξεχωρίζουν το μυθιστόρημα "Σκλαβοχώρι" και το παιδικό "Η αλεπού που έχασε την ουρά της".

Ανέπτυξε φεμινιστική δράση και υπήρξε επίσης αγωνίστρια της Αριστεράς.
Το 1954 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Αθηναίων.
Επανεξελέγη στη συνέχεια κι άλλες φορές και παύθηκε από τη δικτατορία το 1967.
 Πολλά έργα της είναι αποκρυστάλλωση της πείρας της από τη θητεία της στην τοπική αυτοδιοίκηση (π.χ. "Θητεία στην τοπική αυτοδιοίκηση", "Λαϊκές βιβλιοθήκες").

Πέθανε στις 8 Μαΐου 2006 σε ηλικία 100 ετών.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΝΑΒΑΚΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Καναβάκης  του Μύρωνα, γεννήθηκε στην Ιεράπετρα το 1929 και ήταν Έλληνας πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής Α΄ Πειραιά με το ΠΑΣΟΚ.

Σπούδασε Πολιτικές και Οικονομικές Επιστήμες στην αντίστοιχη σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Εργάστηκε ως υπάλληλος στη ΔΕΗ.
Εγκαταστάθηκε από την γενέτειρά του Ιεράπετρα στον Πειραιά, όπου ασχολήθηκε με τα κοινά με επιτυχία.
Κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1974 με το ΠΑΣΟΚ και συγκέντρωσε 897 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και εξελέγη πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Πειραιά, υπηρετώντας από τον Ιανουάριο του 1977 ως τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου.
Στην Α΄Πειραιά ήταν ξανά υποψήφιος το 1977 και πάλι χωρίς να εκλεγεί, αν και συγκέντρωσε 2.877 ψήφους.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Α΄ Πειραιά με το ΠΑΣΟΚ το 1981. Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του 1985.

Απεβίωσε στα Μελίσσια Αττικής στις 8 Μαΐου 2009 σε ηλικία 80 ετών.
 

ΚΩΣΤΗΣ ΚΟΝΤΟΠΟΔΗΣ

Ο Κωνσταντίνος (Κωστής) Κοντοπόδης γεννήθηκε στα Μεσελέροι, στις  25 Απριλίου 1908 και ήταν Έλληνας φιλόλογος και πολιτικός, με καταγωγή από τους Μεσελέρους.

Φοίτησε στο Δημοτικό Σχολείο της γενέτειράς του και μετά στο Γυμνάσιο Ιεράπετρας, για να εγγραφεί το 1927, στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Υπηρέτησε ως φιλόλογος στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση σε Γυμνάσια της Ιεράπετρας, της Μάνης, της Βιάννου και άλλων περιοχών και έγινε Λυκειάρχης. Ήταν ο ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Μορφωτικής Στέγης Ιεράπετρας, το 1954 και ιδρυτής της Βιβλιοθήκης.
Εξαιτίας των δημοκρατικών φρονημάτων του αλλά και της κοινωνικής και συνδικαλιστικής του δράσης απολύθηκε από τη χούντα.

Ο Κωστής Κοντοπόδης παντρεύτηκε τη Μαρία Σταυρακάκη (1933) με την οποία απέκτησε 1 κόρη και 3 γιους.
Αργότερα απέκτησε 8 εγγόνια και 5 δισέγγονα.

Κατήλθε υποψήφιος στις εκλογές του 1974 ως υποψήφιος βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ (στο οποίο ήταν γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Λασιθίου) και συγκέντρωσε 2.471 ψήφους, χωρίς να εκλεγεί.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Λασιθίου με το ΠΑΣΟΚ το 1981 με 6.959 σταυρούς. Επανεξελέγη στις εκλογές του Ιουνίου του 1985.

Κατά τη συζήτηση στη Βουλή για την αναθεώρηση του Συντάγματος, το 1986, τάχθηκε κατά της μυστικής ψηφοφορίας.

Απεβίωσε σε ηλικία 101 ετών στις  8 Μαΐου 2009 και ενταφιάστηκε στους Μεσελέρους.

Η νεκρώσιμη ακολουθία εψάλη από τον ιερό ναό του Τιμίου Σταυρού της Ιεράπετρας.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ  ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ

Ο Δημήτρης Κρεμαστινός ήταν Έλληνας ιατρός, καθηγητής Καρδιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.

Γεννήθηκε την 1η Μαΐου του 1942 στη Χάλκη Δωδεκανήσου και μεγάλωσε στον Αρχάγγελο Ρόδου.

Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Μετεκπαιδεύθηκε με υποτροφία του κράτους στη σύγχρονη καρδιολογία στο Πανεπιστήμιο του.
Ήταν νυμφευμένος με την καθηγήτρια Δημόσιας Υγείας, Τζένη Κουρέα.

Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Ως πανεπιστημιακός ιατρός, δημιούργησε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο τη Μονάδα Εντατικής Νοσηλείας Εμφράγματος και Στεφανιαίας Νόσου.
Διετέλεσε διευθυντής του καρδιολογικού τμήματος του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών, καθώς και διευθυντής στο Ωνάσειο Καρδιοχειρουργικό Κέντρο, όπου δημιούργησε το Β΄ Καρδιολογικό Τμήμα.
Ήταν ομότιμος καθηγητής καρδιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Είχε διατελέσει πρόεδρος της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας.
Είχε διδάξει ως επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, το Πανεπιστήμιο Έμορυ της Ατλάντα, καθώς και σε αυτό του Βελιγραδίου.
Για το έργο του είχε βραβευθεί από την Ακαδημία Αθηνών και την American Heart Association (Αμερικανική Καρδιολογική Εταιρεία).

Είχε συγγράψει ακαδημαϊκά συγγράμματα, καθώς και βιβλία για το ευρύ κοινό σχετικά με την καρδιολογία (Αναζητώντας τα μυστικά της καρδιάς και Μπορούμε να νικήσουμε τις καρδιοπάθειες) και πάνω από 2500 επιστημονικές εργασίες, εκ των οποίων 486 έχουν δημοσιευθεί σε μεγάλα διεθνή ερευνητικά περιοδικά με υψηλό impact factor.
Κυριότερες μονογραφίες του είναι η Διδακτορική διατριβή του (ως Διδάκτορος του Πανεπιστημίου Αθηνών): Η συγκέντρωση του C3 κλάσματος του συμπληρώματος στην εχινοκοκκίαση, η υφηγεσία: Η επίδραση της εναπόθεσης του σιδήρου στη λειτουργικότητα του μυοκαρδίου, Διαστολική λειτουργία της αριστερής κοιλίας και Preconditioning.

Υπήρξε προσωπικός γιατρός του πρώην Πρωθυπουργού της Ελλάδας, ιδρυτή και πρώην Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου.

Ήταν μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. από το 1974 και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του από το 1996.
Στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου (1993 - 1996), χρημάτισε εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, αφήνοντας σημαντικό έργο, όπως την προσθήκη γιατρών στα πληρώματα των ασθενοφόρων του ΕΚΑΒ, την καθιέρωση των αεροδιακομιδών ασθενών με ιπτάμενα μέσα του ΕΚΑΒ, την ίδρυση του Οργανισμού Κατά των Ναρκωτικών (ΟΚΑΝΑ), την εισαγωγή της τηλεϊατρικής στην Ελλάδα και την αναμόρφωση της ψυχιατρικής περίθαλψης.

Εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ αρχικά από το 2000 έως το 2004. Επανεξελέγη το 2009 και ήταν Βουλευτής μέχρι το 2019.
Από τις 30 Αυγούστου 2015 έως τις 16 Μαρτίου 2018, ως βουλευτής και ως στέλεχος του ΠΑΣΟΚ, υπήρξε μέλος του εκλογικού και κοινοβουλευτικού συνασπισμού κομμάτων Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Είχε διατελέσει πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής καθώς και Αντιπρόεδρος της.

Στις 26 Μαρτίου 2020, εισήχθη στο Νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" της Αθήνας, λόγω βαριάς προσβολής του από την ασθένεια COVID-19.
Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του απαιτήθηκε διασωλήνωσή του στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας.

Απεβίωσε στο νοσοκομείο, στις 8 Μαΐου 2020.

Ενταφιάστηκε στο κοιμητήριο Ταξιαρχών Ρόδου στις 9 Μαΐου.