My Bonjour

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΙΧΑΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ανδρέας Μιχαλακόπουλος  ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1875 στην Πάτρα όπου τελείωσε το Α' Γυμνάσιο Πατρών.
Εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων πρώτος με βαθμό άριστα μεταξύ 100 υποψηφίων στις 29 Οκτωβρίου 1892 και διακρινόταν για τον χαρακτήρα του, την ευφυΐα και τις γνώσεις του.
Ταυτόχρονα ήταν γραμμένος και στη Νομική Σχολή.
Παραιτήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1894 ως αρχηγός της δεύτερης τάξης της σχολής λόγω του αιφνίδιου θανάτου του πατέρα του Σπήλιου Μιχαλακόπουλου και παρά την επίπονη προσπάθεια του βασιλέα Γεωργίου Α΄ να του πληρώσει τα δίδακτρα από το βασιλικό ταμείο.
Τελικά ως μοναδικός προστάτης της οικογένειάς του συνέχισε τις σπουδές του στο πανεπιστήμιο.
Αργότερα σπούδασε Νομική στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αθήνα.

Εντάχθηκε στο Κόμμα Φιλελευθέρων και εξελέγη βουλευτής Αχαΐας πρώτη φορά το 1911.
Διετέλεσε πολλές φορές υπουργός και ήταν από τους πρωτοστάτες στο κίνημα του 1916.
Το 1924 ηγήθηκε της πτέρυγας των Συντηρητικών Φιλελευθέρων.
Η παρουσία του στα πολιτικά δρώμενα της χώρας ήταν βραχύβια δεδομένης της εκδημίας του ιδρυτή του στα 1938.
Στις 7 Οκτωβρίου 1924 σχημάτισε κυβέρνηση μαζί με το κόμμα του Γεώργιου Κονδύλη η οποία ανετράπη στις 26 Ιουνίου 1925 από τη δικτατορία Παγκάλου. Επανήλθε το 1926 ως υπουργός εξωτερικών με την Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη και το 1928 ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης.
Έγινε ξανά υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση Βενιζέλου τον Ιούνιο του 1929, εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Κοινωνία των Εθνών και έλαβε μέρος σε πολλές διασκέψεις.
Συμμετείχε μαζί με τον Βενιζέλο στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάνης και συνυπέγραψε το Σύμφωνο Ειρήνης και Φιλίας Ελλάδος Τουρκίας στην Άγκυρα το 1930.
Εξορίστηκε από τη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά στην Πάρο όπου αρρώστησε και πέθανε στην Αθήνα στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στις 7 Μαρτίου 1938.

Υπήρξε εξαιρετικός κοινοβουλευτικός ρήτορας και πολιτικός με σπάνια χαρίσματα.
Ήταν φανατικός βιβλιόφιλος έχοντας βιβλιοθήκη 30.000 τόμων.
Η οικία του σώζεται ακόμα και σήμερα στην Πάτρα στην Πλατεία Όλγας στη γωνία Αράτου και Ρήγα Φεραίου.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ιωάννης Αποστολόπουλος ήταν νομικός ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου.

Γεννήθηκε το 1891 στο χωριό Κομποτάδες Φθιώτιδας.

Υπηρέτησε στο Β΄ Βαλκανικό πόλεμο και στον πόλεμο της Μικράς Ασίας.

Το 1922 διορίστηκε Πάρεδρος στο Πρωτοδικείο Πειραιώς.
Το 1926 απολύθηκε γιατί δεν συμμορφώθηκε με αντισυνταγματικές οδηγίες της κυβέρνησης Γεωργίου Κονδύλη, αλλά μετά από αντίδραση του νομικού κόσμου, επανήλθε στην υπηρεσία του.
Μετά την θητεία του ως Προϊσταμένου στο Πρωτοδικείο Αθηνών εξέδωσε το έργο "Ο Πρόεδρος Πρωτοδικών", του οποίου επιμελήθηκε ο ίδιος τέσσερις επανεκδόσεις και ο γιος του Νικόλαος, μετά το θάνατό του, δύο ακόμη.

Διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου κατά τα έτη 1953-1959 μέχρι τον ξαφνικό θάνατό του.

Απεβίωσε στις 7 Μαρτίου 1959 στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" από εγκεφαλική συμφόρηση λόγω γρίπης και κηδεύτηκε από το ναό της Μητρόπολης την επόμενη ημέρα.

Για την προσφορά και την αφοσίωσή του στη δικαιοσύνη του απονεμήθηκαν ο Χρυσός Ταξιάρχης και ο Μεγαλόσταυρος του Τάγματος Γεωργίου Α΄.
Το όνομά του φέρουν αίθουσα στο Πρωτοδικείο Αθηνών καθώς και κεντρικός δρόμος στο Δήμο Χαλανδρίου καθώς και δρόμοι στο Δήμο Αθηναίων και στο Δήμο Λυκόβρυσης-Πεύκης.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΟΝΤΙΚΑΣ

Ο Δημήτριος Γόντικας ήταν Έλληνας βουλευτής και πολιτικός του Κόμματος Φιλελευθέρων, ο οποίος χρημάτισε Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950 - 1952.

Γεννήθηκε το 1888 στα Μαγούλιανα Αρκαδίας και ήταν γιος του Βασίλειου Γόντικα.

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και για αρκετά χρόνια ιδιώτευσε ως δικηγόρος στον Πύργο Ηλείας.
Το 1932 και το 1936 εκλέχτηκε με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Στις εκλογές του 1946, 1950 και 1951 εκλέχτηκε ξανά με το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1956 με την Δημοκρατική Ένωση, το 1958 πάλι με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1961 με την ΕΡΕ.

Επίσης διετέλεσε υπουργός Εφοδιασμού στην κυβέρνηση Σοφούλη & Σοφοκλή Βενιζέλου.
Επίσης χρημάτισε πρόεδρος της βουλής των Ελλήνων την περίοδο 1950-1952. Ήταν επίσης πρόεδρος του ελληνοαμερικανικού ινστιτούτου Αθηνών, καθώς και του Ελληνογιουγκοσλαβικού συνδέσμου.

Με τη σύζυγό του Κλειώ είχε δύο παιδιά, τον μετέπειτα βουλευτή και ευρωβουλευτή Κωστή Γόντικα και τον Ηλία-Ελευθέριο Γόντικα.
Εγγόνια του είναι οι Δημήτρης Γόντικας και Δημήτρης Η. Γόντικας, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πρίνστον.

Πέθανε στις 7 Μαρτίου 1967 στην Αθήνα και η κηδεία του έγινε στον Πύργο σε στενό οικογενειακό κύκλο.
 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΒΡΑΧΝΟΣ

Ο Βασίλειος Βραχνός του Παναγιώτη, ήταν Έλληνας στρατιωτικός.

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο το 1887.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και στη συνέχεια κατατάχθηκε στο στρατό, παίρνοντας μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους, τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τη Μικρασιατική Εκστρατεία.
Το 1923 αποτάχθηκε για τα πολιτικά του φρονήματα και επανήλθε στο στράτευμα έπειτα από μία τετραετία.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος με τους Ιταλούς στις 28 Οκτωβρίου 1940 ήταν Διοικητής της 1ης Μεραρχίας και διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στην ελληνική νίκη στη Μάχη της Πίνδου.
Στη διάρκεια της Κατοχής ήταν ένας από τους ιδρυτές της αντιστασιακής οργάνωσης "Άγνωστος Μεραρχία".
Για τη δράση του συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Ιταλία και στη Γερμανία. Απελευθερώθηκε το 1945.
Προήχθη σε αντιστράτηγο το 1946 και αποστρατεύτηκε το 1948.
Λίγο αργότερα ασχολήθηκε με τα κοινά.
Εξελέγη βουλευτής Αργολιδοκορινθίας το 1951 και Ναυπλίας το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.
Για μικρό χρονικό διάστημα χρημάτισε υφυπουργός Εσωτερικών από τις 16 Απριλίου ως τις 15 Δεκεμβρίου 1954 στην κυβέρνηση Παπάγου.

Πέθανε στις 7 Μαρτίου 1971 κατά τον ύπνο του, στην Αθήνα, έπειτα από δηλητηρίαση λόγω φωταερίου.

Βρέθηκε νεκρός από την κόρη του μαζί με τη σύζυγό του, Μαρίκα Λάμπρου, και το καναρίνι τους στο υπόγειο διαμέρισμά τους, στις 7 Μαρτίου 1971.
Το αέριο είχε διαφύγει από τους αγωγούς που διέρχονταν από τα θεμέλια της πολυκατοικίας όπου διέμενε το ζεύγος.

Τιμήθηκε μεταξύ άλλων με τους Μεγαλόσταυρους της Γιουγκοσλαβίας και της Αιθιοπίας.
Ο Βασίλειος Βραχνός έγραψε απομνημονεύματα, τα οποία δεν ολοκληρώθηκαν λόγω του θανάτου του.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΟΚΟΣ

Ο Δημήτριος Κρόκος ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1905 και καταγόταν από εύπορη οικογένεια της πόλης.

Με την ολοκλήρωση των γυμνασιακών του σπουδών πήγε στη Βιέννη και σπούδασε ιατρική (παθολογία).
Αναγορεύτηκε διδάκτορας της ιατρικής και ήθελε να ακολουθήσει πανεπιστημιακή σταδιοδρομία, αλλά εξ αιτίας της έκρυθμης κατάστασης στην Αυστρία, λόγω της εισόδου των Γερμανών στη χώρα, την άνοιξη του 1938, αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα.

Στη διάρκεια της Κατοχής εντάχθηκε στο Ε.Α.Μ. και βοήθησε πολλούς συμπολίτες του από την καταδίωξη των αρχών κατοχής λόγω της άρτιας γνώσης της γερμανικής γλώσσας και της ιδιότητάς του ως μέλους της Δημαρχιακής Επιτροπής που διοικούσε το Δήμο Πρέβεζας και Δημαρχούντος κατά την περίοδο Οκτωβρίου 1943 έως Δεκεμβρίου 1943.

Άσκησε το επάγγελμα του ιατρού στην Πρέβεζα αφιλοκερδώς, γι' αυτό αγαπήθηκε πολύ από τον λαό της πόλης.
Διακρινόταν για την εντιμότητα και την καλωσύνη του και αποκλήθηκε γιατρός των πτωχών και αδυνάτων.
Το 1961 του απονεμήθηκε το παράσημο του Χρυσού Σταυρού του Τάγματος του Φοίνικα για την κοινωνική του προσφορά από τον βασιλιά Παύλο.

Δεν απέκτησε οικογένεια, καθώς ολόκληρη η ζωή του αφιερώθηκε στην εξυπηρέτηση των συμπολιτών του, που ήταν γι' αυτόν η μεγάλη του οικογένεια.

Πέθανε αιφνίδια στην Αθήνα στις 7 Μαρτίου 1983 σε ηλικία 78 ετών και ετάφη στην Πρέβεζα.

Σύμφωνα με ιδιωτική δημοσκόπηση, το όνομά του ήταν πρώτο σε δημοφιλία για να δοθεί στο Ιατρείο Κοινωνικής Αλληλεγγύης Πρέβεζας.
Σε πλατεία της Πρέβεζας υπάρχει μνημείο αφιερωμένο στο έργο των γιατρών της πόλης Χριστόφορου Τσαντούλα και Δημητρίου Κρόκου.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΊΟΥ

Ο Κωνσταντίνος Γ. Παπαγεωργίου ήταν Έλληνας εκπαιδευτικός, που χρημάτισε βουλευτής Κοζάνης.

Γεννήθηκε το 1921 στη Δαμασκηνιά Κοζάνης.

Έκανε σπουδές στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης και εν συνεχεία στη Φιλοσοφική Σχολή του ΑΠΘ.
Κατά τα νεανικά του χρόνια εντάχθηκε στο ΕΑΜ και η ΠΕΕΑ τον διόρισε γραμματέα για τη λαϊκή παιδεία στην Ελεύθερη Ελλάδα.
Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός στην Πρωτοβάθμια και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και αργότερα ίδρυσε δικές του (ιδιωτικές) σχολές.
Έλαβε μέρος στην Επιτροπή για τη Μελέτη των Προβλημάτων της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης που είχε συσταθεί από το Υπουργείο Παιδείας το 1965, στο πλαίσιο της Εκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου.

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ, με το οποίο ήταν υποψήφιος βουλευτής στις εκλογές του 1977 όπου απέτυχε να εκλεγεί.
Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Κοζάνης στις εκλογές του 1981 με 6.868 σταυρούς.

Στις 7 Μαρτίου 2009 πέθανε στην Αθήνα και τον επικήδειό του εκφώνησε η Άννα Διαμαντοπούλου.
 

ΣΜΑΡΟΥΛΑ ΓΙΟΥΛΗ

Η Σμαρούλα Γιούλη (το πραγματικό του ονοματεπώνυμο είναι: Σμαράγδω Γιαουρτσάκη) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις  27 Ιανουαρίου το 1930.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Δημήτρη Ροντήρη.
Στον κινηματογράφο έκανε την πρώτη της εμφάνιση, ως παιδί θαύμα, στην ταινία Η φωνή της καρδιάς, δίπλα στον Αιμίλιο Βεάκη.
Το 1948 συμμετείχε στην επιθεώρηση των Σακελλάριου -Γιαννακόπουλου «Άνθρωποι, άνθρωποι» και στην κινηματογραφική ταινία Χαμένοι άγγελοι του Νίκου Τσιφόρου.
Συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας Ανδρεάδη και το 1960 απέκτησε δική της θεατρική στέγη και μαζί με τον σύζυγό της, Βαγγέλη Λιβαδά, ανέβασε πολλά ελληνικά και ξένα έργα.

Τη δεκαετία του 1980, σε συνεργασία με τον σύζυγό της, παρουσίασε και πρωταγωνίστησε σε πολλά μιούζικαλ.

Πέθανε στις 7 Μαρτίου 2012, περίπου τρεις μήνες μετά τον θάνατο του συζύγου της, σε ηλικία 82 ετών.