My Bonjour

ΙΩΣΗΦ ΜΟΜΦΕΡΑΤΟΣ

Ο Ιωσήφ Μομφεράτος ή Μομφερράτος γεννήθηκε στη 1 Σεπτεμβρίου 1816 και ήταν Έλληνας πολιτικός από την Κεφαλονιά.

Ο Μομφεράτος ήταν από τους αρχηγούς του Ριζοσπαστικού κόμματος των Ηνωμένων πολιτειών των Ιόνιων νήσων, δικηγόρος που είχε σπουδάσει σε πανεπιστήμια της Ιταλίας και της Γαλλίας.
Διατέλεσε μέλος του Κερκυραϊκού κοινοβουλίου επί αγγλικής κατοχής και της Β΄Εθνοσυνέλευσης της Αθήνας 1864, όταν τα Ιόνια νησιά είχαν παραχωρηθεί στην Ελλάδα από τους Άγγλους.
Επίσης από τις 9 Απριλίου του 1849 έως το 1859 εξέδιδε στην Κεφαλονιά την εφημερίδα Αναγέννησις της Κεφαλονιάς.
Αγωνίστηκε για την ένωση των νήσων με την Ελλάδα και για την πολιτική του δράση φυλακίστηκε και εξορίστηκε από την Αγγλική αρμοστεία.

Το 1862 συμπαρατάχθηκε με τον Ηλία Ζερβό που πρότεινε ψήφισμα για την αναστολή της ένωσης και την ψήφιση μέτρων για την ανακούφιση του επτανησιακού λαού.
Το ψήφισμα αυτό ήταν η αιτία να διασπαστεί το Κόμμα των Ριζοσπαστών σε Κόμμα Αληθινών Ριζοσπαστών, με ηγέτες του Μομφεράτο και Ζερβό, και σε Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών με ηγέτη τον Κων/νο Λομβάρδο.

Στις 21 Μαΐου 1864 γίνεται η ένωση των Ιονίων νήσων με την Ελλάδα, αλλά ο Μομφεράτος αρνείται να υπογράψει την ένωση και απουσιάζει από τους πανηγυρισμούς -παρόλο που ήταν αντιπρόεδρος του Ιόνιου κοινοβουλίου- διαφωνώντας με τους όρους της ένωσης.

Πέθανε στις 7 Απριλίου 1888.
 

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΣΑΜΑΡΑΣ

Ο Σπυρίδων - Φιλίσκος Σαμάρας ήταν ένας από τους διαπρεπέστερους Έλληνες συνθέτες και ο κορυφαίος συνθέτης της Επτανησιακής Σχολής. Διακρίθηκε στο χώρο της όπερας.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 17 Νοεμβρίου 1861.

Πρώτος του δάσκαλος στη μουσική υπήρξε ο επίσης Κερκυραίος μουσουργός Σπυρίδων Ξύνδας, ο οποίος του συνέστησε να συνεχίσει στο Ωδείο Αθηνών, όπου και τελικά ενεγράφη το 1874, παρακολουθώντας συστηματικά μαθήματα από το επόμενο έτος.
Δάσκαλοί του ήταν ο Φρειδερίκος Βολωνίνης (βιολί), ο Άγγελος Μασκερόνι και ο Ερρίκος Στανκαμπιάνο (θεωρητικά, ενορχήστρωση και πιάνο).

Τον Δεκέμβριο του 1881 έφυγε για ανώτερες σπουδές στο Παρίσι. Σημαντικότερος καθηγητής του στο Κονσερβατόριο του Παρισιού υπήρξε ο Λεό Ντελίμπ.
Στο παρισινό Ωδείο εκτελέστηκαν μερικές συνθέσεις του, όπως η "Κιταράτα", η οποία απέσπασε τα συγχαρητήρια του Σαρλ Γκουνώ.

Στη συνέχεια (γύρω στο 1885) μετακόμισε στην Ιταλία, όπου και ξεκίνησε συστηματικά τη συνθετική του καριέρα.
Ωστόσο, διατηρούσε για πολλά χρόνια μόνιμη κατοικία στο Παρίσι.
Στις 16 Μαϊου του 1886 ανέβηκε με επιτυχία στο θέατρο Καρκάνο του Μιλάνου η τρίπρακτη όπερα Φλόρα Μιράμπιλις, θριάμβευσε όμως με το ανέβασμά της στη Σκάλα του Μιλάνου το 1887, με πρωταγωνίστρια την Έμμα Καλβέ.
Με επιτυχία στέφθηκε και η εκτέλεση της τετράπρακτης όπερας "Μετζέ" το Δεκέμβριο του 1888 στο θέατρο Costanzi της Ρώμης παρουσία υψηλών προσώπων.

Ο Σαμάρας ποτέ δεν αποξενώθηκε από την Ελλάδα, η φιλόμουση κοινότητα της οποίας παρακολουθούσε με θαυμασμό την ανοδική πορεία του μουσουργού. Έτσι το 1889 ανέβηκε στην Κέρκυρα και κατόπιν στην Αθήνα η "Φλόρα Μιράμπιλις" ως "Θαυμαστή Ανθώ".

Την αποτυχία της όπερας "Λιονέλλα" στη Σκάλα του Μιλάνου το 1891, ήρθε να αποκαταστήσει ο θρίαμβος της όπερας "La Martire" (Η Μάρτυς) που παρουσιάστηκε στη Νάπολη το Μάιο του 1894.
Τότε ακριβώς ο συνθέτης κατατάχθηκε από τους κριτικούς στη σχολή του βερισμού, της οποίας θεωρείται από τους πρωτεργάτες, πλάι στους Ρουτζέρο Λεονκαβάλο, Πιέτρο Μασκάνι και Τζάκομο Πουτσίνι.

Ακολούθησαν και άλλες επιτυχημένες όπερες, όπως "Η Δαμασμένη Μαινάδα" (La Furia Damata) το 1895, βασισμένη στο έργο του Σαίξπηρ "Το ημέρωμα της στρίγγλας", "Storia d'Amore" 1903 (αργότερα ανεβάστηκε και στη Γερμανία με τον τίτλο La Biontinetta (Η Ξανθούλα) και "Mademoiselle de Belle-Isle", το 1905.

Το 1895 ανατέθηκε από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή στον Σαμάρα η σύνθεση ενός Ολυμπιακού Ύμνου με την ευκαιρία της πραγματοποίησης στην Αθήνα των Πρώτων Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων (Απρίλιος 1896).
Μετά την ανάθεση στον Σαμάρα η επιτροπή επέλεξε να μελοποιηθεί το ομότιτλο ποίημα του Κωστή Παλαμά.
Ο ύμνος αυτός καθιερώθηκε ως επίσημος Ολυμπιακός Ύμνος μόλις το 1958 στο Τόκυο, δηλαδή εξήντα δύο χρόνια μετά την παγκόσμια «πρώτη» του και σαράντα ένα χρόνια μετά τον θάνατο του συνθέτη του.

Αποκορύφωμα της συνθετικής του καριέρας ήταν το ανέβασμα της τρίπρακτης όπερας "Rhea" (Ρέα) τον Απρίλιο του 1908 στο θέατρο "Verdi" της Φλωρεντίας. Τον Σαμάρα συγχαίρουν για τη μουσική του σημαντικοί Ιταλοί συνθέτες όπως ο Πουτσίνι και ο Μασκάνι, αναδεικνύοντάς τον ως ομότιμό τους. Κατόπιν το έργο ανεβάστηκε στο Βερολίνο, ενώ στην Αθήνα πρωτοπαίχτηκε το 1911.

Το 1911 ο Σαμάρας εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με τον Γιώργο Λεωτσάκο (Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό), ο επαναπατρισμός του ίσως συνδέεται με σκέψεις του βασιλιά Γεωργίου του Α΄ να τον κάνει διευθυντή του Ωδείου Αθηνών, κάτι που τελικά δεν τελεσφόρησε.
Ένας ακόμη λόγος που τον ανάγκασε να παραμείνει στην Ελλάδα, παρόλο που οι συνθήκες καλλιτεχνικά ήταν αντίξοες, θεωρείται και γάμος του με την πιανίστα Άννα Αντωνοπούλου (1914).
Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος φαίνεται ότι εγκλώβισε οριστικά τον Σαμάρα στην Ελλάδα.
Ο συνθέτης για να επιβιώσει αναγκάστηκε να στραφεί σε ελαφρότερο μελοδραματικό είδος, την οπερέτα, αλλά και να εμπλουτίσει το έντεχνο ελληνόφωνο τραγούδι.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 1917, σε ηλικία 56 ετών από τη νόσο του Bright (χρονία νεφρίτις).
 

ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΑΤΖΑΠΕΤΑΚΗΣ

Ο Εμμανουήλ Ματζαπετάκης υιός του Στυλιανού, ιατρού και βουλευτή επί Κρητικής πολιτείας, και της Φωτεινής, ήταν Έλληνας φαρμακοποιός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στον Αμπελούζο Ηρακλείου στις 30 Νοεμβρίου το 1905 και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Εργάστηκε ως φαρμακοποιός. Υπήρξε πρόεδρος του Φαρμακευτικού Συλλόγου και του Συνεταιρισμού Φαρμακοποιών.
Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος Ηρακλείου και αργότερα βουλευτής Ηρακλείου με την Ένωση Κέντρου το 1961, το 1963 και το 1964.
Αντιδρώντας στην οξύτητα και την επικρατούσα πολιτική κατάσταση δήλωσε το 1967  ότι δεν θα συμμετείχε στις εκλογές που τελικά δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω δικτατορίας.

Σημαντικές ήταν οι παρεμβάσεις του σε θέματα σχετικά με το φαρμακευτικό επάγγελμα, την βιομηχανική ανάπτυξη του Νομού, αλλά και την κοινωνία όπως με την (γνωστή) πιεστική και αποτελεσματική παρέμβαση του στον τότε προκαθήμενο της εκκλησίας της Κρήτης για την πραγματοποίηση θρησκευτικής τελετής στην κηδεία του Ν Καζαντζάκη.
Συνέβαλε ιδιαίτερα στην επίλυση θεμάτων του φαρμακευτικού κλάδου, ενθάρρυνε και στήριξε την βιομηχανική ανάπτυξη του νομού.

Ήταν παντρεμένος με την Μερόπη Λυδάκη ιατρό Μικροβιολόγο (1905-1989) και απέκτησαν μία κόρη και δύο γιους.

Πέθανε στο Ηράκλειο στις 7 Απριλίου 1971.
 

ΠΑΥΛΟΣ ΔΕΛΛΑΠΟΡΤΑΣ

Ο Παύλος Δελλαπόρτας ήταν Έλληνας δικαστικός.

Γεννήθηκε το 1905 στο χωρίο Κουβαλάτα  Ληξουρίου Κεφαλλονιάς.

Κατά το διάστημα 1921-1925 σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αμέσως μετά, δικηγορούσε στο πρωτοδικείο Κεφαλλονιάς.
 Εισήλθε στο δικαστικό σώμα το 1931 και το 1933 διορίστηκε ειρηνοδίκης στον Παπάδο Γέρας Λέσβου, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1938.

Υπηρέτησε ως πρωτοδίκης στο Γύθειο (1945 - 1946) και τη Ζάκυνθο (1947 - 1951) και ως εισαγγελέας πρωτοδικών στο Μεσολόγγι.

Το 1961 έγινε εισαγγελέας εφετών στη Θεσσαλονίκη. Από τη θέση αυτή αναμείχθηκε το 1963 στην υπόθεση Λαμπράκη, καθώς είχε τη γενική εποπτεία των ανακρίσεων, που διεξάγονταν από τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη και τους εισαγγελείς Δημήτριο Παπαντωνίου και Νίκο Αθανασόπουλο.
Μαζί με τον Σαρτζετάκη αντιστάθηκαν στις πιέσεις του τότε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Κόλλια, να κλείσει γρήγορα και χωρίς έρευνα η υπόθεση.
Αργότερα, στη δίκη ως εισαγγελέας έδρας πρότεινε την καταδίκη των περισσοτέρων, πρόταση που δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο. Ζ

Με τον ερχομό της Χούντας των Συνταγματαρχών εκδιώχθηκε μαζί με άλλους είκοσι εννέα από το δικαστικό σώμα με απόφαση της τότε κυβέρνησης (1968). Μετά την πτώση της χούντας επανήλθε στην υπηρεσία και προβιβάστηκε στο βαθμό του επίτιμου εισαγγελέα Εφετών, με τον οποίο και συνταξιοδοτήθηκε λόγω ορίου ηλικίας.

Είχε συγγράψει δύο βιβλία αυτοβιογραφικού χαρακτήρα: το σημειωματάριο ενός Πιλάτου (1978, εκδόσεις Θεμέλιο) και το Λιθάρι του Σισύφου (1981, εκδόσεις Θεμέλιο)

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου το 1980.
 

ΝΙΛΟΛΑΟΣ ΛΟΥΡΟΣ

Ο Νικόλαος Λούρος  ήταν ομότιμος καθηγητής Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, πολιτικός και ποιητής.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Μαρτίου 1898 και ήταν γιος του διάσημου Έλληνα ιατρού και πολιτικού, Κωνσταντίνου Λούρου.

Ήταν θείος της Μαρίας Κάλλας, πρώτος εξάδελφος της μητέρας της Ευαγγελίας Δημητριάδου, το γένος Λούρου.
Σπούδασε ιατρική στην Αθήνα και τη Βέρνη, απ´όπου πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα.
Στη συνέχεια ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Βιέννη, το Μόναχο και το Βερολίνο.
Ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα και το 1925 εξελέγη υφηγητής του Πανεπιστημίου του Βερολίνου, ενώ τρία χρόνια αργότερα έκτακτος καθηγητής της Μαιευτικής και της Γυναικολογίας.
Το 1935 εξελέγη τακτικός Καθηγητής και Διευθυντής της Μαιευτικής και Γυναικολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών (Αρεταίειο Νοσοκομείο).
Ως καθηγητής διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οργάνωση των ελληνικών νοσοκομείων συμβάλλοντας σημαντικά στην πραγματοποίηση τόσο του αντικαρκινικού Νοσοκομείου "Άγιος Σάββας" όσο και του Μαιευτηρίου (Πριγκίπισσα) "Αλεξάνδρα".

Το 1958, συνέβαλε στην ίδρυση της Επιτροπής Ανταλλαγών του Συλλόγου Φοιτητών Ιατρικής Αθήνας, και διατέλεσε ως ο πρώτος επίτιμος Πρόεδρος της, θέτοντας τις βάσεις για την ίδρυση της Ελληνικής Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων Φοιτητών Ιατρικής (HelMSIC - Hellenic Medical Students' International Committee).

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Ευγονικής, ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας της Ιστορίας της Ιατρικής, πρόεδρος της Μαιευτικής και Γυναικολογικής Εταιρίας Αθηνών, πρόεδρος του Διεθνούς Κολεγίου Χειρουργών και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του "Ταμιευτηρίου Υγείας" στην Ελλάδα.
Όπως και ο πατέρας του, που ήταν ο προσωπικός ιατρός της βασιλικής οικογένειας, έτσι και ο ίδιος υπήρξε προσωπικός θεράπων μαιευτήρας τριών Βασιλισσών της Ελλάδας.
Το 1974 ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο του Υπουργείου Παιδείας στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας.

Ο Νικόλαος Λούρος είχε τιμηθεί με το μετάλλιο της Γερμανικής Εταιρίας του Αυτοκράτορος Γουλιέλμου (1937), μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων (1946), ανώτατο μετάλλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (1946), Officier της Λεγεώνας της Τιμής (1948), βραβείο Institut de France, με Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος (1965) και Γεωργίου του Α' (1967) και με τον Μεγαλόσταυρο Αξίας της Δυτικής Γερμανίας (1977). Το 1966 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Στον ιατρικό τομέα, ο Λούρος επινόησε νέες μεθόδους με διεθνή απήχηση.
Από το 1946 εφήρμοζε τη μέθοδο του σύντομου ανώδυνου τοκετού με παράλληλη χρήση φαρμάκων, επινόησε εγχειρητική θεραπεία της ακράτειας των ούρων ένεκα υπερέντασης, ενώ εισήγαγε τη συντηρητική ινομυοματεκτομή, που επιτρέπει σε νέες γυναίκες τη δυνατότητα γονιμοποιήσεως.
Επίσης πολλές εργασίες του αφορούσαν την αντιμετώπιση του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, αναλόγως του σταδίου εξέλιξης του νεοπλάσματος, ενώ για τις τεχνικές του μεθόδους έγραψε σχετική μονογραφία κατόπιν πρότασης του οίκου Thomson των ΗΠΑ.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου το 1986 σε ηλικία 88 ετών.
Ήταν παντρεμένος με την Ιωάννα Λούρου και δεν άφησε παιδιά. Επίσης είχε εκδώσει αρκετά ιατρικά συγγράμματα.
 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΤΣΗΣ

Ο Αντώνης Τρίτσης  ήταν Έλληνας πολιτικός, αθλητής και χωροτάκτης - πολεοδόμος.

Γεννήθηκε το 1937 στο Αργοστόλι της Κεφαλονιάς.

Γονείς του ήταν ο Σάββας και η Νίκη Τρίτση.
Στα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με τον αθλητισμό, πετυχαίνοντας πανελλήνιες και διεθνείς διακρίσεις.

Στα ενδιαφέροντά του ανήκαν επίσης η Φυσική Γεωγραφία και η Αρχαιολογία, ενώ μιλούσε τέσσερις γλώσσες (αγγλικά, ισπανικά, γαλλικά και ιταλικά).

Το 1953 μετά τους σεισμούς που έπληξαν την Κεφαλλονιά, η οικογένεια Τρίτση αποφασίζει να μετακομίσει στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στο 1ο Γυμνάσιο Πλάκας.

Τον Σεπτέμβριο 1954 αρχίζει να φοιτά στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου.
Το 1960 πήγε στις ΗΠΑ όπου με υποτροφία του ιδρύματος Φουλμπράιτ απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα στην Πολεοδομία και Χωροταξία στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο του Ιλλινόις  των ΗΠΑ, ενώ όταν επέστρεψε στην Ελλάδα(1963), ανακηρύχθηκε διδάκτωρ στο Μεταπτυχιακό Ινστιτούτο Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου.

Το 1963 επέστρεψε στην Ελλάδα, γνωρίστηκε με τον Ανδρέα Παπανδρέου και αγωνίστηκε κατά της χούντας των συνταγματαρχών ως ιδρυτικό στέλεχος του Πανελληνίου Απελευθερωτικού Κινήματος.
Αργότερα έγινε ιδρυτικό στέλεχος και του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος και εκλέχτηκε βουλευτής Κεφαλληνίας στις εκλογές του 1981 και του 1985.
Από τον Οκτώβριο του 1981 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1984 διετέλεσε υπουργός Χωροταξίας, Οικισμού και Περιβάλλοντος.
Την περίοδο της υπουργίας του δημιουργήθηκε πλήρες θεσμικό πλαίσιο (Νόμος 1337/83) που προβλέπει όλες τις αναγκαίες διαδικασίες κοινωνικής συμμετοχής και δημόσιας διαβούλευσης για τις μελέτες πολεοδομικού σχεδιασμού, απαραίτητες για την πολεοδομική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη της Ελλάδας. Επιπλέον στα πλαίσια της Επιχείρησης Πολεοδομικής Ανασυγκρότησης (ΕΠΑ), θεσμοθετήθηκε το Γενικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΓΠΣ) του Αργοστολίου (1985), το οποίο προβλέπει την διάνοιξη περιφερειακών της πόλης οδικών αξόνων, την κατασκευή παρακαμπτήριων αξόνων και κόμβων με δυνατότητα διαχείρισης μελλοντικών αναγκών αυξημένης κυκλοφορίας στις εισόδους της πόλης, την προστασία και ανάδειξη ιστορικών μνημείων όπως πεζοδρόμηση της γέφυρας Δεβοσσέτου, την προστασία του περιβάλλοντος και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των κατοίκων.

Στις 19 Μαΐου 1989 ήρθε σε ρήξη με τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Παπανδρέου και διεγράφη από το ΠΑΣΟΚ.
Στη συνέχεια ίδρυσε δικό του κόμμα, το Ελληνικό Ριζοσπαστικό Κίνημα.

Τον Ιούλιο του 1990, αποφασίζει να θέσει υποψηφιότητα για Δήμαρχος Αθηναίων. Με επιστολή στις ηγεσίες όλων των κομμάτων ζητάει τη στήριξή τους.
Τελικά, μόνο η Νέα Δημοκρατία ανταποκρίνεται θετικά.
Στις 10 Οκτωβρίου παρευρίσκεται σε εκπομπή του Πάνου Παναγιωτόπουλου, όπου ανέλυσε εις βάθος το πρόγραμμά και τις προτάσεις του για την Αθήνα.
Η Μελίνα Μερκούρη ως αντίπαλη υποψήφια, υποστηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ και τον ΣΥΝ, παρόλο που είχε προσκληθεί και από τον Τρίτση προσωπικά, επιλέγει να μην παρευρεθεί.
Στις 14 Οκτωβρίου κερδίζει τις εκλογές με ποσοστό 50,15% έναντι του 45,94% που συγκέντρωσε η Μελίνα Μερκούρη.
Η απουσία της Μερκούρη από την συγκεκριμένη εκπομπή χρεώθηκε στην ήττα της.

Ως Δήμαρχος οραματίστηκε μια Αθήνα οργανωμένη χωροταξικά κι ένα κέντρο απαλλαγμένο από αυτοκίνητα και ηχορύπανση.
Το σχέδιο του ήταν να μεταμορφώσει την Πανεπιστημίου σε μια αντίστοιχη Οδό των Ηλυσίων Πεδίων, όπως είχε ο ίδιος δηλώσει.
Η οδός θα πλακοστρωνόταν, θα πραγματοποιούταν δενδροφύτευση και ο αριθμός των αυτοκινήτων που θα κυκλοφορούσαν στο κέντρο θα μειωνόταν, καθώς τη θέση τους θα έπαιρναν τραμ και τρόλεϊ.

Στις 23 Μαρτίου 1992 εισάγεται επειγόντως στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών μετά από ελαφρύ ισχαιμικό επεισόδιο και παραμένει για ιατρικές εξετάσεις και νοσηλεία. Μια εβδομάδα αργότερα, τα χαράματα της 30ης Μαρτίου, υπέστη αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο, και εισάγεται στην μονάδα εντατικής θεραπείας.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου 1992, σε ηλικία μόλις 55 ετών.

Ο θάνατος του ματαίωσε τον επικείμενο γάμο του με την Μιμή Ντενίση, με την οποία διατηρούσε πολύχρονο δεσμό.
Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη και με τιμές εν ενεργεία δημάρχου.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΑΚΟΣ

Ο Γεώργιος Κυριακάκος γεννήθηκε το 1904 και ήταν Έλληνας, μανιάτικης καταγωγής.

Το σημερινό Δημαρχείο, το οποίο προοριζόταν για Πνευματικό Κέντρο, θεμελιώθηκε επί της πρώτης θητείας του Κυριακάκου.
Το κτήριο αποπερατώθηκε το 1969 στη διάρκεια της δικτατορίας επί δημαρχίας Α. Σκυλίτση, κάνοντάς το Δημαρχείο.

Την περίοδο διεξαγωγής των δημοτικών εκλογών του 1978, το κλίμα στον πειραϊκό λαό είχε φορτιστεί από την απόφαση του επί δικτατορίας δημάρχου Αριστείδη Σκυλίτση και γόνου των δημάρχων της Οικογένειας Σκυλίτση να διεκδικήσει τη δημαρχία.
Αν και η Νέα Δημοκρατία δεν είχε υποστηρίξει κάποιον συνδυασμό, ο Σκυλίτσης είχε την εύνοια των «(δεξιών».

Στον συνδυασμό της αντιπολίτευσης τέθηκε επικεφαλής ο Γεώργιος Κυριακάκος, ο οποίος είχε αποτύχει να εκλεγεί δήμαρχος με την υποστήριξη του ΚΚΕ το 1975. Στα αποτελέσματα τις 15ης Οκτωβρίου 1978 με 36% αποχή, ο Α. Σκυλίτσης συγκέντρωσε 58.355 ψήφους (48,70%) χωρίς να καταφέρει να συγκεντρώσει το 50%+1, ο Γ. Κυριακάκος συγκέντρωσε 54.730 ψήφους (45,67%) και ο Σπ. Μιχελής 6.758 ψήφους (5,63%).

Στο φόβο εκλογής του Α. Σκυλίτση στον δεύτερο γύρο, παράγοντες της Νέας Δημοκρατίας, προσπαθώντας να απαλλαγούν από το πολιτικό κόστος που θα επέφερε η εκλογή με κατάλοιπο της χούντας καθώς και η εκδότρια της εφημερίδας Η Καθημερινή, Ελένη Βλάχου, έσπευσαν να επηρεάσουν τη γνώμη των υποστηρικτών του.
Τελικά, οι επαναληπτικές εκλογές της 22ας Οκτωβρίου 1978 έδωσαν τη νίκη στον Γ. Κυριακάκο με ποσοστό 53,43%, έναντι 46,57% του Α. Σκυλίτση.

Πέθανε στις 7 Απριλίου το 1994 και κηδεύτηκε στις 8 Απριλίου, από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά.
Ήταν παντρεμένος με την Αθηνά Κυριακάκου και είχαν 4 παιδιά.
 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΔΙΟΜΗΔΗΣ

Ο Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης ήταν Έλληνας πεζογράφος και θεατρικός συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 11 Σεπτεμβρίου του 1904.
Στα προεφηβικά του χρόνια φοιτά στο εκπαιδευτήριο Δ. Μακρή.

 Σπούδασε αρχικά στη Νομική Σχολή του Μονπελιέ και στη συνέχεια στο Παρίσι, στην εκεί Νομική Σχολή και στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στον διπλωματικό τομέα.
Το φθινόπωρο του 1924 επιστρέφει στην Ελλάδα χωρίς να έχει ολοκληρώσει τις σπουδές του.
Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας υπηρέτησε ως αποσπασμένος στη Γαλλική Στρατιωτική Αποστολή στην Ελλάδα λόγω της γαλλομάθειάς του.
Τον Απρίλιο του 1928 λαμβάνει το πτυχίο από τη Νομική Σχολή της Αθήνας με βαθμό Λίαν καλώς «μαρτυρώντας την επιμέλειά του».

Η επαγγελματική του σταδιοδρομία ξεκινά από το Τμήμα Οικονομικών Μελετών και Στατιστικής της νεοϊδρυμένης Τράπεζας της Ελλάδος, την εποχή που διοικητής της ήταν ο Αλέξανδρος Διομήδης αδελφός της μητέρας του, ενώ συμμετέχει στην ίδρυση της Εταιρείας Μελετών Διοικητικού Δικαίου.
Στις αρχές Μαρτίου του 1932 απορρίπτει ανεπίσημη πρόταση που του γίνεται από τον γενικό γραμματέα του Υπουργείου Γεωργίας Παύλο Καλλιγά να διοριστεί νομάρχης Φλωρίνης, ενώ εκφράζει την πρόθεσή του να συμμετάσχει στις εκλογές ως υποψήφιος με το Κόμμα των Φιλελευθέρων, ο Βενιζέλος όμως δεν τον εντάσσει στο ψηφοδέλτιό του, λόγω των ριζοσπαστικών του ιδεών.

Τελικά προσχωρεί στο Προοδευτικό Κόμμα του Γεώργιου Καφαντάρη.
Στις εκλογές της 25ης Σεπτεμβρίου 1932 έρχεται πρώτος επιλαχών στο νομό Εύβοιας.
Το 1941 παντρεύεται την Αιμιλία το γένος Γεωργίου Τριλίβα.
Στις αρχές του 1946 παραιτήθηκε από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Ο Πετσάλης-Διομήδης πρωτοεμφανίζεται στα ελληνικά γράμματα με ποιήματα που πρωτοδημοσιεύονται στην εφημερίδα Ελεύθερον Βήμα στις 6 Μαρτίου 1923 και μετά τον Νοέμβριο του ίδιου έτους με τίτλους, αντίστοιχα Ζωή και Ηλιοβασίλεμα.
Την ίδια περίοδο επεξεργάζεται ποιητικές συλλογές οι οποίες μένουν ανέκδοτες.
Από τον Νοέμβριο του 1924 έως τον Φεβρουάριο του 1925 δημοσιεύει στο περιοδικό Ερανιστής τα πρώτα διηγήματά του: Χινοπωρινές αισθηματολογίες, Στερνά λείψανα, Πατέρας, Το παραμύθι της χαράς.
Μεταξύ 1925 και 1928 γράφει δεκαπέντε μόνο διηγήματα.
Τον Ιανουάριο του 1929 γράφει και δημοσιεύει το 1930 την μελέτη Σκέψεις επί των μεταπολεμικών τάσεων συγκεντρώσεως της εξουσίας.
Τον Φεβρουάριο του 1929 γράφει και δημοσιεύει, επίσης, το 1930 τη Συμβολή εις την Φιλοσοφίαν του Δικαίου.
Στη διάρκεια της ίδιας χρονιάς δημοσιεύει άρθρα νομικού περιεχομένου.
Το 1930 εκδίδει το Η δημοσιονομική αντιμετώπισις του Προσφυγικού ζητήματος και το 1931 Το Δάνειον Παραγωγικών Έργων και τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδος.
Από το 1933 έως το 1935 εκδίδει τρία μυθιστορήματα: Ο προορισμός της Μαρίας Πάρνη, Το Σταυροδρόμι και το Ο Απόγονος και μια συλλογή διηγημάτων, Παράλληλα και Παράταιρα.
Πέθανε στις 7 Απριλίου 1995.
 

ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ

Ο Άκης (Αθανάσιος-Δημήτριος) Πάνου ήταν Έλληνας συνθέτης και στιχουργός, ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες τραγουδοποιούς.

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου του 1933 στην Καλλιθέα και ήταν ο τρίτος από τα έξι παιδιά της οικογένειας.

Μεγάλωσε σε γειτονιά με πολλούς πρόσφυγες και από μικρό παιδί έζησε μέσα στη μουσική, στους κεμεντζέδες και στα τραγούδια των Ποντίων.
Απέκτησε ακούσματα από τα ρεμπέτικα που ήταν διάχυτα παντού στην περιοχή αλλά και από τον αδελφό της μητέρας του, Περικλή Σακελλαριάδη που έπαιζε κλασική κιθάρα.
Μέσα στα δύσκολα χρόνια της κατοχής προσπαθεί να επιβιώσει πουλώντας τσιγάρα και κάνοντας διάφορες δουλειές, ενώ παράλληλα μυείται από το μεγαλύτερο αδελφό του Ευάγγελο και τον φίλο του Λευτέρη Ευσταθιάδη στον κόσμο της μουσικής και των οργάνων.
Από εννέα ετών ξεκινάει να παίζει μαντολίνο και κιθάρα και την άνοιξη του 1947 γνωρίζεται με το Γιάννη Σταματίου (Σπόρος), μαζί του κάνει την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στην ταβέρνα του Σιλιβάνη στο Κουκάκι με αμοιβή το όποιο φιλοδώρημα των πελατών και ένα πιάτο φαγητό.
Το 1948 ανεβαίνει ως ταλέντο στο Αλκαζάρ, στη Φρεγάδα του Λάσκου και παίζει κιθάρα μαζί με τον αδελφό του, ενώ η αδελφή του τραγουδάει και αργότερα σμίγει με το φίλο του το Λευτέρη και μαζί παίζουν στα πάρτι και στους χορούς. Εκείνη την εποχή γνωρίζεται με το Νίκο Καρανικόλα τον Κώστα Σιμόπουλο και τον Ορφέα Κρεούζη και μαζί παίζουν σε διάφορα μέρη της Αθήνας και της επαρχίας. Για μια περίπου δεκαετία ο Άκης Πάνου αρχίζει την περιπλάνηση του με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής σε διάφορα κέντρα.
Το 1957-58 παίζει στο κέντρο «Απόψε φίλα με» του Χρήστου Κολοκοτρώνη όπου τα ονόματα του μαγαζιού είναι η Σωτηρία Μπέλλου, ο Καραπατάκης και ο Μανώλης Αγγελόπουλος.
Το τελευταίο κέντρο που εμφανίζεται είναι «ο Θείος» το 1958.

Ο Άκης Πάνου μπήκε στην δισκογραφία το 1958.

Το 1985 θα κάνει κάτι μοναδικό για τα παγκόσμια δεδομένα.
Θα κυκλοφορήσει ένα δισκάκι 45 στροφών με τον τίτλο "ΑΚΗΣ ΠΑΝΟΥ 100% ΠΡΟΒΑ" και θα συμπεριλάβει σε αυτό δυο τραγούδια του, το «Πες μου Παππού» και το «Πριν, τώρα, πάντα» τα οποία ηχογράφησε και ερμήνευσε μόνος του, παίζοντας τη μουσική με όργανα που κατασκεύασε ο ίδιος, (ο μεγάλος δημιουργός Μανώλης Ρασούλης έλεγε ότι πρέπει να μοιράζεται στους τουρίστες δωρεάν ως δείγμα πολιτισμού).

Το 1989 μετά από την παρότρυνση φίλων του αποφασίζει να επιστρέψει στο πάλκο σε κοινές εμφανίσεις με το Μανώλη Ρασούλη στο κέντρο «Επειγόντως» του Βασίλη Σαλούστρου στην Κυψέλη.
Έπειτα ξεκινάει εμφανίσεις σε διάφορα κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης αλλά και μια σειρά συναυλιών.
Σε αυτές τις εμφανίσεις ιδιαίτερη εντύπωση κάνει ο τρόπος στησίματος της ορχήστρας, χωρίς καθόλου χώρο στην πίστα και βάζοντας καθήμενους τους μουσικούς μπροστά και τους τραγουδιστές πίσω.
Το 1997 ηχογραφεί τον τελευταίο του δίσκο με τίτλο «CASINO» ο οποίος περιέχει το ομώνυμο τραγούδι και 14 επανεκτελέσεις.
Κυκλοφόρησε περίπου 240 τραγούδια γράφοντας μόνος του στίχο και μουσική και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του ελληνικού πενταγράμμου.

Ο Άκης Πάνου παντρεύτηκε δύο φορές, το 1954 με τη Δήμητρα και το 1993 με την Άννα Μπακιρτζή με την οποία απέκτησαν τέσσερα παιδιά.
Το 1986 αποφασίζει να εγκατασταθεί με την οικογένεια του στην Ξάνθη, πόλη καταγωγής της συζύγου του Άννας, διατηρώντας όμως τους επαγγελματικούς του δεσμούς με την Αθήνα.
Την 1η Αυγούστου 1997 ο Άκης Πάνου μετά από καυγά που έλαβε χώρα στο σπίτι του στην Ξάνθη σκοτώνει τον 30χρονο Σωτήρη Γιαλαμά, φίλο της 19χρονης κόρης του Ελευθερίας.
Για αυτή του την πράξη καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη χωρίς να του αναγνωριστεί ο πρότερος έντιμος βίος.
Μάρτυρες υπεράσπισης όπως ο στιχουργός Μανώλης Ρασούλης και ο Στέλιος Ελληνιάδης είχαν προτείνει να του αναγνωριστεί η αναμφισβήτητη πολιτισμική του προσφορά.
Από τις φυλακές της Κομοτηνής θα μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού και αμέσως μετά στο Τζάνειο νοσοκομείο όπου θα διαγνωστεί ότι πάσχει από καρκίνο.
Το χειμώνα του 1999 θα υποβληθεί σε χειρουργική επέμβασή και θα αποφυλακιστεί λόγω της ανήκεστου βλάβης της υγείας του.

Έφυγε από τη ζωή στις 7 Απριλίου του 2000 στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο αφήνοντας πίσω του βαριά κληρονομιά.
Στις 10 Απριλίου του 2000 κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Καλλιθέας.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΛΙΑΣ

Ο Κωνσταντίνος Καλλίας  γεννήθηκε στην Χαλκίδα, στις 9 Ιουλίου 1901 και ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και δικηγόρος.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας.
Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το Συνταγματικό και το Κοινοβουλευτικό Δίκαιο και την Πολιτική Επιστήμη - αργότερα και με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο.

Ήταν μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός», της Δημοκρατικής Νεολαίας και διευθύνων σύμβουλος του Συνεταιρισμού Αμπελοκτημόνων Χαλκίδας και του Εθνικού Ωδείου.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1935 υπήρξε συνιδρυτής του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος μαζί με τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο.
Το 1946 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Εύβοιας.
Την περίοδο 1946-1951, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και αναπληρωτής του αρχηγού του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος του Παναγιώτη Κανελλόπουλου.
Το 1949, έγινε μέλος της Συμβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Αργότερα συμμετείχε στη Διεθνή Κοινοβουλευτική Διάσκεψη του Λονδίνου.
Ήταν Υπουργός Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας (1952) στην κυβέρνηση Παπάγου και Υπουργός Δικαιοσύνης (1958).
Το διάστημα 1975-1976 διετέλεσε αντιπρόεδρος, αναπληρωτής του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στη ΝΔ.
Τον Οκτώβριο του 1981, εξελέγη ευρωβουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ.
Το 1982 εξελέγη πρώτος αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος.

Την 1η Νοεμβρίου του 1995, ακριβώς 50 χρόνια από τότε που ανέλαβε για πρώτη φορά αξίωμα υπουργού, τιμήθηκε από τον πρόεδρο της Βουλής, Απόστολο Κακλαμάνη, με το αργυρό μετάλλιο της 150ετίας του πολιτεύματος της χώρας.
Τον Ιούλιο του 1997, του απονεμήθηκε από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας το παράσημο «Μεγαλόσταυρος Τάγματος Φοίνικος».
Τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και του απονεμήθηκαν επτά μεγαλόσταυροι.
Συνέγραψε πολλά βιβλία και άρθρα.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 7 Απριλίου 2004, και έχοντας μπει στο βιβλίο των ρεκόρ Γκίνες, ως ο γηραιότερος συγγραφέας που εξέδωσε την αυτοβιογραφία του.
Κηδεύτηκε στις 13 Απριλίου 2004 από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών χωρίς απογόνους.
 

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΜΠΙΘΙΚΩΤΣΗΣ

Ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης  υπήρξε διακεκριμένος Έλληνας τραγουδιστής και συνθέτης.

Γεννήθηκε στο Περιστέρι Αττικής στις 11 Δεκεμβρίου 1922, με καταγωγή από την Κάρυστο.
Ήταν το μικρότερο παιδί της φτωχής οικογένειας του Ιωάννη και της Τασίας Μπιθικώτση.

Εργάστηκε αρχικά ως υδραυλικός και παράλληλα έπαιζε κιθάρα.
Στα Δεκεμβριανά κρυβόταν σε πηγάδι στο σπίτι του στο Περιστέρι της Αθήνας. Αργότερα πήγε φαντάρος το 1945 μέχρι το 1947 όπου συμμετείχε στην ορχήστρα της Μακρονήσου με σκοπό την ψυχαγωγία των αξιωματικών.
Ως συνοδός στρατιώτης κρατουμένων, σε μεταγωγή αριστερών το 1948 γνώρισε τον Μίκη Θεοδωράκη με τον οποίο συνεργάστηκε.

Μπήκε στη δισκογραφία το 1949 σε ηλικία 27 ετών ως συνθέτης με το τραγούδι "Το καντήλι τρεμοσβήνει" σε στίχους Χαράλαμπου Βασιλειάδη.
Συνέθεσε περισσότερα από 200 τραγούδια, πολλά από τα οποία έγιναν μεγάλες επιτυχίες.
Η συνεργασία του με τον Μίκη Θεοδωράκη (τον οποίο γνώρισε ενώ ο Θεοδωράκης στελνόταν εξόριστος στη Μακρόνησο, και ο Μπιθικώτσης υπηρετούσε ως στρατιώτης μεταγωγών) αλλά και με τον Μάνο Χατζιδάκι "γέννησε" τα καλύτερα ίσως τραγούδια του.
Με την ερμηνεία του στον «Επιτάφιο» του Γιάννη Ρίτσου και μελοποίηση του Μίκη Θεοδωράκη χάραξε νέους δρόμους στο λαϊκό τραγούδι.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η ερμηνεία του στη μελοποίηση του ποιήματος «Το Άξιον Εστί» του Οδυσσέα Ελύτη από τον Μίκη Θεοδωράκη.
Επίσης, ερμήνευσε τραγούδια του Μάρκου Βαμβακάρη, του Βασίλη Τσιτσάνη, του Γιώργου Μητσάκη, του Γιάννη Παπαϊωάννου και του Άκη Πάνου.
Στις συνεργασίες του αξίζει επίσης να αναφερθούν αυτές με τον Σταύρο Ξαρχάκο, τον Δήμο Μούτση, τον Γιάννη Σπανό και το ντουέτο του με τον Τάσο Λειβαδίτη.

Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, τον Ιανουάριο του 2003 με το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα, καθώς και με το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών. Επίσης, έχουν γίνει πολλές συναυλίες προς τιμήν του.

Τον Ιούνιο του 1997 οργανώθηκε λαϊκή συναυλία για να τιμηθούν τα 50 χρόνια προσφοράς του στο λαϊκό τραγούδι, ενώ σημαντική είναι η συναυλία που διοργανώθηκε από το υπουργείο Πολιτισμού στις 11 Μαρτίου 2002 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, με πρωτοβουλία του Γιώργου Νταλάρα και τη συμμετοχή δεκάδων σημαντικών καλλιτεχνών.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 8 Απριλίου 2005.
 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΖΩΡΤΖΑΚΗΣ

Ο Γιάννης Τζωρτζάκης ήταν Έλληνας αρχιμουσικός και παιδαγωγός, επί σειρά ετών διευθυντής της Φιλαρμονικής Δήμου Ηρακλείου.

Γεννήθηκε το 1937 στο Ηράκλειο της Κρήτης σε οικογένεια με μακρά μουσική ιστορία.

Μαθήτευσε κοντά στον πατέρα του και συνέχισε τις μουσικές σπουδές του, αποκτώντας εκτενή γνώση στη θεωρία, στη διεύθυνση μπάντας και στα πνευστά όργανα.
Το 1976 ανέλαβε επισήμως αρχιμουσικός της Φιλαρμονικής μετά τη συνταξιοδότηση του πατέρα του.

Το 1966 ίδρυσε τη Σχολή Φιλαρμονικής Δήμου Ηρακλείου, μέσω της οποίας δεκάδες νέοι μουσικοί εκπαιδεύτηκαν δωρεάν στα πνευστά και κρουστά όργανα. Η σχολή λειτούργησε ως φυτώριο της Φιλαρμονικής και αποτέλεσε σημαντικό θεσμό μουσικής εκπαίδευσης της πόλης.]

Κατά τη διάρκεια της θητείας του, η Φιλαρμονική απέκτησε νέα πνοή, συμμετέχοντας σε πλήθος εορταστικών, θρησκευτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Υπό τη διεύθυνσή του πραγματοποιήθηκαν συναυλίες σε όλη την Ελλάδα, καθώς και εμφανίσεις εκτός συνόρων.

Ο Γιάννης Τζωρτζάκης καθιέρωσε τη Φιλαρμονική ως ενεργό πολιτιστικό οργανισμό του Ηρακλείου.
Η μπάντα συμμετείχε σε καρναβάλια, λιτανείες, δημοτικές τελετές και συναυλίες στην πλατεία Ελευθερίας και στα «Λιοντάρια».
Με την καθοδήγησή του, το μουσικό σώμα απέκτησε υψηλό επίπεδο εκτέλεσης και πειθαρχίας, ενώ ανέδειξε πολλούς νέους μουσικούς που στελέχωσαν ωδεία και σύνολα εντός και εκτός Κρήτης.

Η οικογένεια Τζωρτζάκη υπήρξε συνώνυμη με τη Δημοτική Φιλαρμονική για περισσότερο από έναν αιώνα.

Ο Γιάννης Τζωρτζάκης πέθανε στις 7 Απριλίου 2022, σε ηλικία περίπου 80 ετών. Η είδηση του θανάτου του προκάλεσε θλίψη στην τοπική κοινωνία του Ηρακλείου.
Ο δήμαρχος Βασίλης Λαμπρινός δήλωσε ότι «η Φιλαρμονική είναι κομμάτι της σύγχρονης ιστορίας της πόλης και ο Γιάννης Τζωρτζάκης υπήρξε η ψυχή της για δεκαετίες».

Στις 9 Ιουλίου 2022 πραγματοποιήθηκε στο Κηποθέατρο «Νίκος Καζαντζάκης» συναυλία-αφιέρωμα στη μνήμη του, υπό τη διεύθυνση του γιου του