My Bonjour

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΓΚΟΤΣΗΣ

Ο Κωνσταντίνος Γκότσης ήταν Έλληνας πολιτικός, νομικός και δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε το 1861στο Μαζαράκι Φαρών.

Είχε σπουδάσει νομικά. Αρχικά ιδιώτευσε ως δικηγόρος.
Περιστασιακά εργάστηκε ως δημοσιογράφος και για ένα μικρό διάστημα, το 1892, διετέλεσε διευθυντής της εφημερίδας «Φορολογούμενος».

Το 1902 πρωτοεκλέχθηκε βουλευτής Πατρών.
Το 1915 διετέλεσε γενικός γραμματέας υπουργείου οικονομικών και το 1920 γενικός διοικητής Ανατολικής Μακεδονίας.
 Επίσης χρημάτισε υπουργός Οικονομικών (1924), Δικαιοσύνης (Κυβέρνηση Θεμιστοκλή Σοφούλη 1924), Εσωτερικών σε ανασχηματισμό του 1928 της Κυβέρνησης Ζαΐμη, Υγιεινής και Ναυτικών (1945).
Στις εκλογές του 1925 έθεσε υποψηφιότητα για τον δημαρχιακό θώκο της Πάτρας αλλά έχασε από τον Ιωάννη Βλάχο.
Ξαναπροσπάθησε τέσσερα χρόνια αργότερα αλλά ηττήθηκε για ακόμη μια φορά από τον Ιωάννη Βλάχο, αυτή τη φορά με διαφορά μόλις 8 ψήφων.
Ως δικηγόρος και πολιτικός εργάστηκε για την ανέγερση δικαστικού μεγάρου, πράγμα που πέτυχε.
Το σπίτι του ήταν κοντά στην Πλατεία Όλγας και γι' αυτό προς τιμήν του έχει δοθεί το όνομα του σε κοντινό δρόμο (η οδός Βίλελμιν μετονομάστηκε σε Κ. Γκότση.

Απεβίωσε στις  6 Μαρτίου 1958 στην Πάτρα σε ηλικία 97 ετών και ενταφιάστηκε στο Α΄ νεκροταφείο Πατρών.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΙΓΓΟΥΝΗΣ

Ο Αλέξανδρος Τσιγγούνης (απαντάται και Τσιγκούνης, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.
Διετέλεσε αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Στρατού από το 1952 ως το 1954.

Γεννήθηκε το 1893 στον Ποταμό Κυθήρων.

Κατά τον Πόλεμο του 1940 και της Κατοχής ήταν διοικητής του 34ου Συντάγματος της Η Μεραρχίας Πεζικού.
Το 1944 έφυγε στη Μέση Ανατολή έπειτα από προσωπική διαφορά με τον ανώτερό του, υποστράτηγο Κατσιμήτρο, και παρέμεινε κρατούμενος σε προσφυγικό στρατόπεδο ως τον επόμενο χρόνο.
Το 1948 ανέλαβε τη διοίκηση της ΙΧ Μεραρχίας στην Πελοπόννησο.
Από το 1949 ως το 1952 υπήρξε αρχηγός του Β΄ Σώματος Στρατού και στις 21 Μαρτίου 1952 διοικητής της Α΄ Στρατιάς (ο πρώτος στην ιστορία της).
Στις 4 Δεκεμβρίου 1952 διορίστηκε αρχηγός ΓΕΣ, θέση στην οποία έμεινε επί διετία, ως τις 30 Νοεμβρίου 1954.
Αποστρατεύτηκε μετά τη λήξη της θητείας του ως αρχηγού ΓΕΣ.

Πέθανε στις 6 Μαρτίου 1984 και κηδεύτηκε στις 7 Μαρτίου από τον ιερό ναό Αγίων Θεοδώρων στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

Η Μελίνα Μερκούρη υπήρξε η απόλυτη Ελληνίδα σταρ του κινηματογράφου με διεθνή ακτινοβολία.

Γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου 1920 στην Αθήνα, από πολιτική οικογένεια.

Ατίθασο πλάσμα η νεαρή Μελίνα, παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία το κατά πολύ μεγαλύτερό της πλούσιο κτηματία Παναγή Χαροκόπο με τον οποίο χώρισε το 1962.
Στην Κατοχή, συνδέθηκε ερωτικά με τον μαυραγορίτη και δωσίλογο Φειδία Γιαδικιάρογλου, μια σχέση για την οποία απολογήθηκε αρκετές φορές. Κατηγορήθηκε ότι ζούσε πλουσιοπάροχα, ενώ ο λαός λιμοκτονούσε.
Η ίδια, θα παραδεχθεί ότι αντλούσε χρήματα από τους δύο πάμπλουτους άντρες της και τα διοχέτευε στην Αντίσταση, ενώ με τις γνωριμίες της βοηθούσε στην διάσωση αντιστασιακών.
Τους ισχυρισμούς αυτούς επιβεβαίωσαν αρκετοί συνάδελφοί της από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Το 1943 αποφάσισε να ακολουθήσει καριέρα ηθοποιού και έγινε δεκτή στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου από την οποία αποφοίτησε το 1946.
Το 1944 έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή με το έργο του Αλέξη Σολομού «Το μονοπάτι της λευτεριάς», που κατέβηκε γρήγορα λόγω των «Δεκεμβριανών».
Τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και τους θιάσους Κατερίνας και της Μαρίκας Κοτοπούλη.

Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος», που ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν και είχε το προνόμιο να γίνει η πρώτη Ελληνίδα ηθοποιός που ερμήνευσε τον απαιτητικό ρόλο της Μπλανς Ντιμπουά.
Στο Θέατρο Τέχνης παρέμεινε μέχρι το 1950 και τον επόμενο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου διακρίθηκε ως ηθοποιός του βουλεβάρτου εγκαινιάζοντας συγχρόνως τη διεθνή σταδιοδρομία της.
Το 1955 επανήλθε στην Ελλάδα και πρωταγωνίστησε σε έργα ρεπερτορίου, όπως «Μάκβεθ» του Σέξπιρ, «Κορυδαλλός του Ζαν Ανούιγ και «Λυσσασμένη Γάτα» του Τένεσι Ουίλιαμς.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1955 με την θρυλική ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα».
Η παρουσία της στις Κάννες γοήτευσε τον Αμερικανό σκηνοθέτη Ζιλ Ντασέν και από τις ακτές της γαλλικής Ριβιέρας ξεκίνησε η καλλιτεχνική και προσωπική τους σχέση, η οποία ολοκληρώθηκε με γάμο το 1966.
Με τον Ντασέν γύρισε τις ταινίες «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (1957), από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, «Ο νόμος» (1958), «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962) και «Τοπκαπί» (1964).

Η ταινία που εκτόξευσε την φήμη της ήταν φυσικά το «Ποτέ την Κυριακή», που της χάρισε ένα βραβείο ερμηνείας στο Φεστιβάλ των Καννών και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ τον επόμενο χρόνο.
Η γεμάτη μπρίο ερμηνεία της στο τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι «Τα Παιδιά του Πειραιά», φανέρωσε μια άλλη πτυχή του ταλέντου της.
Ο ίδιος ρόλος, της πόρνης 'Ιλια με την καλή καρδιά, της χάρισε το 1967 και μια υποψηφιότητα για το βραβείο Τόνι, στην θεατρική μεταφορά της ταινίας στο Μπρόντγουεϊ, με τίτλο «Ίλια Ντάρλινγκ».

Μετά την επιβολή της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών η Μελίνα Μερκούρη αυτοεξορίστηκε και με το ταλέντο και τη φήμη της πολέμησε σε ολόκληρο τον κόσμο το καθεστώς ενημερώνοντας τη διεθνή κοινή γνώμη για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα.
Ιστορική έμεινε η δήλωση της: «Εγώ γεννήθηκα Ελληνίδα και θα πεθάνω Ελληνίδα, ο κ. Παττακός γεννήθηκε φασίστας και θα πεθάνει φασίστας».

Μετά την Μεταπολίτευση (1974) εγκαταστάθηκε οριστικά στην Ελλάδα και ασχολήθηκε κατά βάση με την πολιτική μέσα από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής από 1977 έως τον θάνατό της το 1994, από το 1977 έως το 1985 στην Β’ Πειραιώς και τα επόμενα χρόνια με το ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Από το 1981 έως το 1989 και από το 1993 έως το 1994 διετέλεσε υπουργός Πολιτισμού και λάμπρυνε με την παρουσία της και τις πολιτικές της το συγκεκριμένο υπουργείο.
Όραμά της ήταν η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο.
Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει ο κάτοικος της επαρχίας σε επαφή με το θέατρο, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».

Οι εμφανίσεις της στο θέατρο μετά το 1974 ήταν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Το 1992 έκανε μια τελευταία, έκτακτη, εμφάνιση, όχι ζωντανή όμως αλλά βιντεοσκοπημένη, ως Κλυταιμνήστρα στην όπερα δωματίου «Πυλάδης» σε μουσική Γιώργου Κουρουπού και λιμπρέτο Γιώργου Χειμωνά, που παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Άφησε την τελευταία της πνοή στις 6 Μαρτίου 1994, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, όπου νοσηλευόταν με καρκίνο των πνευμόνων.
 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΓΓΙΝΑΣ

Ο Βασίλης Μαγγίνας  γεννήθηκε στην Αθήνα, στις  22 Οκτωβρίου 1949 και  υπήρξε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, πρώην Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.

Είχε καταγωγή από τον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ήταν δικηγόρος.

Μεταξύ 1977-1981 διετέλεσε Γενικός Διευθυντής τού ΟΓΑ.
Κατά το 1992-1993 ήταν Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της κυβέρνησης του Κ. Μητσοτάκη.
Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας το 1993.
Το 1995 εκλέχθηκε αντιπρόεδρος τού Ευρωπαϊκού Λαϊκού Kόμματος στη Δυτικοευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο τής Ευρώπης και επανεκλέχθηκε το 1999.
Μεταξύ 1995-1996 ήταν εκπρόσωπος τύπου τής Νέας Δημοκρατίας, όταν αρχηγός της ήταν ο Μιλτιάδης Έβερτ.
Επανεκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας στις εκλογές του 1996 και του 2004.
Το 2006 διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Νέας Δημοκρατίας.
Τον Απρίλιο του 2007, μετά την παραίτηση τού Σ. Τσιτουρίδη, διορίστηκε Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας.
Μετά τις εκλογές του 2007, οπότε επανεκλέχθηκε βουλευτής, διορίστηκε και πάλι Υπουργός Απασχόλησης και Κοινωνικής Προστασίας στην νέα κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή.
Στις 15 Δεκεμβρίου 2007 παραιτήθηκε για λόγους ευθιξίας μετά από δημοσιεύματα του Τύπου σχετικά με την πολεοδομική νομιμότητα της οικίας του] και την θέση του ανέλαβε η Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 6 Μαρτίου 2015, από σηψαιμία.