My Bonjour

ΜΕΡΚΟΥΡΗΣ ΚΥΡΑΤΣΟΥΣ

Ο Μερκούρης Κυρατσούς ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1925 στην Κοζάνη και σπούδασε νομικά στη Θεσσαλονίκη.
Εργάστηκε ως δικηγόρος. Ήταν ενεργός στο κίνημα της νεολαίας του Σβώλου και για τον λόγο αυτό υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία σε τάγμα σκαπανέων, στη Μακρόνησο.

Εξελέγη Δήμαρχος Κοζάνης στις εκλογές του 1964 και υπηρέτησε ως την παύση του από τη χούντα, το 1967.
Τον Ιούλιο του 1964 έγινε ο πρώτος πρόεδρος της ομάδας της Κοζάνης (ως το 1966), ως δήμαρχος και πρόεδρος του Ολυμπιακού Κοζάνης.
 Ήταν μέλος της Κεντρικής Ένωσης Δήμων και Κοινοτήτων.

Μεταπολιτευτικά ήταν ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και υποψήφιος βουλευτής με το κίνημα, το 1974.
Εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Κοζάνης για πρώτη φορά στις εκλογές του 1977, επανεξελέγη το 1985 αντικαθιστώντας τον Θεμιστοκλή Βύζα, όπως επίσης και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του Ιουνίου και του Νοεμβρίου του 1989.
Την περίοδο από το 1981 ως το 1985 υπήρξε γενικός γραμματέας του υπουργείου Βορείου Ελλάδας.

Απεβίωσε από ανακοπή της καρδιάς, δύο μήνες έπειτα από τη λήξη της τελευταίας του κοινοβουλευτικής θητείας, σε ηλικία 65 ετών στις  6 Μαΐου 1990, στη διάρκεια εκδρομής στο Καταφύγιο Κοζάνης και ειδικότερα στο ορειβατικό καταφύγιο του Βελβενδού.
Το όνομά του δόθηκε σε καταφύγιο του ΣΕΟ Κοζάνης.
Επίσης, στη μνήμη του Κυρατσού διεξάγεται κάθε χρόνο ένα τουρνουά ποδοσφαίρου.
 

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΔΟΞΙΑΔΗΣ

Ο Σπυρίδων Δοξιάδης  ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ιδρυτής του κέντρου Βρεφών "Μητέρα" και πρωτοπόρος της κοινωνικής παιδιατρικής στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε το 1917 και σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στο Πανεπιστήμιο του Ντάραμ.

Ειδικεύτηκε στην παιδιατρική. Διορίστηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Σέφιλντ σε ηλικία 32 ετών και εν συνεχεία υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1952. Ανέλαβε τη διεύθυνση του μαιευτηρίου "Αλεξάνδρα".
Ίδρυσε επίσης το Ινστιτούτο Υγείας του Παιδιού το 1965, του οποίου ήταν διευθυντής ως το 1982, και υπήρξε σύμβουλος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (Π.Ο.Υ.).
Με δική του πρωτοβουλία ιδρύθηκε το "Ίδρυμα Μελετών για το Παιδί" το 1982. Ήταν ο πρώτος πρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών (1972).
Έγραψε πολλά επιστημονικά έργα.

Πέθανε στο νοσοκομείο "Υγεία", όπου νοσηλευόταν από την Πρωτομαγιά του 1991 στις 6 Μαΐου 1991, συνεπεία οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου.
Κηδεύτηκε με δημόσια δαπάνη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών, το Μάιο του 1991.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΕΓΚΟΛΦΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Κωνσταντίνος Εγκολφόπουλος  γεννήθηκε το 1912 και  ήταν Έλληνας ναύαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και υπουργός στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, μετά την πτώση της Χούντας των συνταγματαρχών.

Ακολούθησε σταδιοδρομία στο Πολεμικό Ναυτικό και αποφοίτησε από τη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων.
Την περίοδο 1956 - 1958 διετέλεσε διοικητής της σχολής υποβρύχιων καταστροφών φέροντας τον βαθμό του Πλοιάρχου, ενώ την περίοδο 1965 - 1967 Αρχηγός του Στόλου, φέροντας τον βαθμό του Υποναυάρχου.
Στις 30 Μαρτίου 1967 ανέλαβε την αρχηγία του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού.
Την νύχτα της 21ης Απριλίου συνελήφθη από στρατιωτικούς και οδηγήθηκε στο Πεντάγωνο.
Αρνήθηκε να συνεργαστεί με τη Χούντα των Συνταγματαρχών και παραιτήθηκε στις 24 Απριλίου.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας του προσφέρθηκε η αρχηγία του κινήματος του ναυτικού, την οποία όμως αρνήθηκε καθώς δεν πίστευε στην επιτυχία της κίνησης.
Παρ' όλα αυτά, συνελήφθη από το δικτατορικό καθεστώς, καθώς τον θεωρούσε οργανωτή του κινήματος.
Αρχικά, μεταφέρθηκε στην ναυτική βάση στον Βοτανικό και στη συνέχεια στο Ειδικό Ανακριτικό Τμήμα της Ελληνικής Στρατιωτικής Αστυνομίας.

Μετά την πτώση της Χούντας ανέλαβε στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 21 Νοεμβρίου του 1974.
Τον Ιανουάριο του 1975 επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία και ανέλαβε για δεύτερη φορά την ηγεσία του Πολεμικού Ναυτικού.
Στην ηγεσία του Π.Ν. παρέμεινε μέχρι τον Ιανουάριο του 1976, οπότε και αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Ναυάρχου και τον τίτλο του Επίτιμου Αρχηγού του Π.Ν..
Ήταν μάρτυρας κατηγορίας στη δίκη των πραξικοπηματιών.

Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 1991.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΥΡΟΣ

Ο Γεώργιος Μαύρος του Ιωάννη ήταν Έλληνας πολιτικός και αρχηγός κόμματος.

Γεννήθηκε στο Καστελόριζο (Δωδεκάνησα), στις 15 Μαρτίου 1909.
Σπούδασε στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Βερολίνου Νομικά.
Το 1937 ανακηρύχθηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών και υφηγητής του Διεθνούς Ιδιωτικού Δικαίου.
Δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1938 μέχρι το 1942.
Μετά την απελευθέρωση αναμίχθηκε με τη πολιτική.
Από το 1946 μέχρι το 1977 εκλέχθηκε 10 φορές βουλευτής.
Συμμετέχοντας σε όλες σχεδόν τις δημοκρατικές κυβερνήσεις είχε αναλάβει υπουργός Δικαιοσύνης (1945), Παιδείας (1946), Εμπορίου και Βιομηχανίας (1949), Οικονομικών (1951), Εθνικής Αμύνης (1952), Συντονισμού (1963, και 1964) και Διοικητής της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος (1964-1966).
Το 1981 εκλέχτηκε βουλευτής επικρατείας με το ΠΑΣΟΚ.

Ο Γεώργιος Μαύρος συμμετείχε επίσης στη Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητος του 1974 ως υπουργός Εξωτερικών όταν επί των ημερών του συνέβη ο «Αττίλας ΙΙ» στην Κύπρο.
Στο τέλος του ίδιου χρόνου εξελέγη αρχηγός του κόμματος της Ένωσης Κέντρου. Έγραψε πολλές μελέτες και άρθρα επί Διεθνούς Ναυτικού και Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου, καθώς και σχόλια επί δικαστικών αποφάσεων στο περιοδικό «Θέμις», στο οποίο και διετέλεσε διευθυντής (1935-1940).
Θεωρούταν ο πλέον καταρτισμένος Έλληνας πολιτικός σε θέματα του Δικαίου της θάλασσας.
Επίσης διετέλεσε μέλος του Συμβουλίου των διοικητών της Διεθνούς Τράπεζας στην Ουάσιγκτον (1949-1952).
Έλαβε μέρος στις Διασκέψεις της Διεθνούς Κοινοβουλευτικής Ένωσης στο Κάιρο, Βελιγράδι, Ρώμη, Βαρσοβία, Λονδίνο, Αθήνα και Βρυξέλλες καθώς και σ΄ εκείνες της Διεθνούς Τράπεζας και του Νομισματικού Ταμείου στο Παρίσι, Ουάσιγκτον και Τόκιο.

Ο Γεώργιος Μαύρος πέθανε στην Αθήνα, στις 6 Μαΐου το 1995.
 

ΣΤΕΛΙΟΣ ΑΝΕΜΟΔΟΥΡΑΣ

Ο Στέλιος Ανεμοδουράς  ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, εκδότης και συγγραφέας του ιστορικού αναγνώσματος και περιοδικού Ο Μικρός Ήρως, που αφηγείται τις περιπέτειες μιας παρέας παιδιών στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Κατοχής. 

Γεννήθηκε στις 22 Μαΐου το 1917 στην Αθήνα και καταγόταν από τη Μάνη.

Συγγενής του ήταν ο συγγραφέας Βάσος Δασκαλάκης. Σπούδασε στη νομική σχολή της Αθήνας και γνώριζε τρεις ξένες γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά), ενώ σε νεαρή ηλικία εντάχθηκε στην Αριστερά, την οποία όμως εγκατέλειψε μετά την περίοδο της Κατοχής.

Ξεκίνησε τη θητεία του στον χώρο των περιοδικών εκδόσεων πλάι στον Απόστολο Μαγγανάρη (και το περιοδικό Μάσκα) και συνέχισε με τις καθαρά δικές του δημιουργίες Υπεράνθρωπο κ.ά., ενώ το 1953 αποφάσισε να συγγράψει, υπό το ψευδώνυμο «Θάνος Αστρίτης», τις περιπέτειες του ηρωικού Γιώργου Θαλάσση (με τη βοήθεια του εικονογράφου Βύρωνα Απτόσογλου), προσπάθεια που συνεχίστηκε αρχικά έως το 1968, αλλά και στη συνέχεια με αλλεπάλληλες επανεκδόσεις.

Τιμήθηκε για τη συνεισφορά του στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και της κουλτούρας των νεαρών αναγνωστών, και παρασημοφορήθηκε λίγο πριν το τέλος της ζωής του από τον Δήμο Αθηναίων.

Πέθανε στις 6 Μαΐου 2000.
 

ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΡΑΣ

Ο Κώστας Καρράς  γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 21 Ιουνίου 1936 και ήταν Έλληνας ηθοποιός και πολιτικός.

Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Λονδίνο και υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Ήταν απόφοιτος της Royal Academy of Arts του Λονδίνου.
Το 1963 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Πέλου Κατσέλη και την ίδια χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στην Ποντικοπαγίδα της Άγκαθα Κρίστι.
Τότε ξεκίνησε την επιτυχημένη του συνεργασία με την Έλλη Λαμπέτη με την οποία διατηρούσε σχέση και εμφανίστηκε μεταξύ άλλων και σε έργα όπως Γυμνοί στο πάρκο του Νιλ Σάιμον (Neil Simon's "Barefoot in the Park") (στο ρόλο του Paul Parker) και Λεωφορείον ο πόθος του Τένεσι Ουίλιαμς (στο ρόλο του Κοβάλσκι).
Από τότε δημιούργησε δικά του θεατρικά σχήματα και σημείωσε προσωπική επιτυχία στο Ημερολόγιο ενός τρελού του Νικολάι Γκόγκολ και στο Πονηρό πνεύμα του Νόελ Κάουαρντ (ως Τσαρλς).

Σημαντική είναι η συνεισφορά του ως ηθοποιού στον ελληνικό κινηματογράφο, όπου εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1961.
Η καλύτερή του ωστόσο κινηματογραφική εμφάνιση θεωρείται ο ρόλος του Μενέλαου στην Ιφιγένεια του Μιχάλη Κακογιάννη (1977).
Στην ελληνική τηλεόραση πρωταγωνίστησε με μεγάλη επιτυχία σε πολλά σίριαλ.

Από το 2000 μέχρι το 2007 ήταν βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας.
Υπήρξε επίτιμος πρόεδρος στο Χαμόγελο του παιδιού από το 1994.
Διοργάνωσε τον πρώτο διεθνή έρανο για τα θύματα του Πολέμου της Βοσνίας. Επανειλημμένως έδωσε παραστάσεις για την ενίσχυση ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων.
Βραβεύθηκε από πολλές οργανώσεις και συλλόγους για την κοινωνική και ανθρωπιστική του δράση (Λάιονς, Χαμόγελο του Παιδιού, Δήμοι και Κοινότητες). Από τον Ιούλιο του 2000 ήταν υπεύθυνος του κλάδου Πολιτιστικής κίνησης της Ν.Δ. πολιτιστικών σωματείων και οικονομικών του Πολιτισμού.

Τη σεζόν 1994 -1996 συμμετείχε στη σειρά Πάτερ ημών στον ρόλο του Κώστα Στεργίου στο ANT1.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 6 Μαΐου 2012, σε ηλικία 75 ετών και κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
Άφησε πίσω του τη σύζυγό του, Αγγελική Μπαρούτσου, με την οποία ήταν παντρεμένος από το 1965 και είχαν αποκτήσει τον γιο τους, Βασίλη.
Η σύζυγός του απεβίωσε από ανακοπή στις 27 Δεκεμβρίου 2023.
 

ΜΑΡΙΚΑ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ

Η Μαρίκα Μητσοτάκη το γένος Γιαννούκου, ήταν σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πρώην Πρωθυπουργού και επίτιμου προέδρου του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας. Ήταν μητέρα της Δημάρχου Αθηναίων και Υπουργού Εξωτερικών, Ντόρας Μπακογιάννη, καθώς και του Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη.
Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1930.

Ήταν γόνος της ευκατάστατης οικογένειας Γιαννούκου και σύζυγος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη από το 1953.
Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του συζύγου της (1990-1993) απασχόλησε πολλές φορές την κοινή γνώμη μέσα από δημοσιεύματα του τύπου καθώς θεωρούνταν ότι η επιρροή που ασκούσε στο σύζυγό της επεκτεινόταν και σε θέματα θεσμικά, όπως την επιλογή ή απομάκρυνση υπουργών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα υπήρξε η σύγκρουσή της με τον τότε Υπουργό Βιομηχανίας Σταύρο Δήμα το 1991.

Η Μαρίκα Μητσοτάκη μαζί με το σύζυγο της ήταν κάτοχοι μιας ιδιαιτέρως πλούσιας αρχαιολογικής συλλογής.
Η συλλογή αυτή επέστρεψε οριστικά στο κράτος από το ζεύγος Μητσοτάκη και τοποθετήθηκε στο Μουσείο Χανίων το 2000, αν και κάποια κομμάτια της είχαν ήδη επιστρέψει νωρίτερα από τους κατόχους τους.

Στις 17 Απριλίου 2012 η Μαρίκα Μητσοτάκη εισήχθη στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας που αντιμετώπιζε, πέρα από τα κινητικά που είχε αποκτήσει λόγω της πολιομυελίτιδας, από την οποία προσεβλήθη σε νεαρή ηλικία.

Απεβίωσε στις 6 Μαΐου του 2012, ανήμερα των βουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα.