My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΒΕΡΩΦ

Ο Γεώργιος Αβέρωφ υπήρξε Έλληνας πολιτευτής.

Γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου το 1868.

Εξελέγη βουλευτής Χαλκίδος το 1895 και επανεξελέγη το 1899, το 1902 και Ευβοίας τον Αύγουστο του 1910, τον Νοέμβριο του 1910 και τον Μάιο του 1915.

Από τις 19 Οκτωβρίου 1916 ως τις 27 Ιουνίου 1917 χρημάτισε υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως στην κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας, με έδρα τη Θεσσαλονίκη.

Ήταν πρόεδρος του Ωδείου των Αθηνών.

Υπήρξε πρόεδρος της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (ΕΟΑ), δηλαδή της σημερινής Ελληνικής Ολυμπιακής Επιτροπής, και μέλος της ΔΟΕ από το 1924 έως το 1930.

Πέθανε στο Νεϊγί-συρ-Σεν, έπειτα από εγχείρηση στο νεφρό, στις 5 Μαΐου 1930.
 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΚΙΑΛΑΣ

Ο Αλέξανδρος Γκιάλας  γεννήθηκε στα Ελάτα Χίου το 1915 και  ήταν Έλληνας ποιητής, γνωστός με το φιλολογικό ψευδώνυμο «Γ. Βερίτης».

Ήταν το τρίτο από τα επτά παιδιά του Ιωάννη Γκιάλα, ιερέα και δασκάλου στο χωριό Ελάτα της Χίου, και της Αμαλίας Γκιάλα, το γένος Μπιλίρη.

Από το γυμνάσιο άρχισε να εκδηλώνεται η κλίση του Γ. Βερίτη για τα γράμματα, με τη σύνθεση ποιημάτων, διηγημάτων και άρθρων, που τα δημοσίευσε σε μαθητικά περιοδικά και τοπικές εφημερίδες της Χίου.
Ποιήματά του την περίοδο εκείνη δημοσιεύθηκαν και στο λογοτεχνικό περιοδικό της Αθήνας Νέα Εστία με το ψευδώνυμο Αλέκος Πέτασος.
Πριν τελειώσει το Γυμνάσιο, κατά τη συμμετοχή του σε γυμναστικές επιδείξεις, ασθένησε από οξείς ρευματισμούς, οι οποίοι προσέβαλαν την καρδιά του, πάθηση που τελικά οδήγησε στον πρόωρο θάνατό του.

Η πρώιμη διανοητική του ανάπτυξη τον έφερε φοιτητή σε ηλικία 16 ετών στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Στην Αθήνα συνδέθηκε με την Αδελφότητα Θεολόγων «Η Ζωή».
Από το 1937, όταν εκδόθηκε το περιοδικό Ακτίνες ως όργανο της «Χριστιανικής Ενώσεως Επιστημόνων», ο Γ. Βερίτης υπήρξε από τους πρώτους και βασικούς συνεργάτες του.
Παράλληλα, δραστηριοποιήθηκε ιδίως στον χώρο της νεολαίας και στον φοιτητικό χώρο καταπολεμώντας τις υλιστικές θεωρίες, ακόμα και κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής.
Τον Σεπτέμβριο 1944 έπεσε πολεμώντας στη Μάχη του Ρίμινι (Ιταλία) ο αδελφός του Γιώργος, στον οποίο αφιέρωσε ένα από τα λυρικότερα ποιήματά του.

Ο Βερίτης απεβίωσε στις 5 Μαΐου 1948, μόλις μετά το Πάσχα, ενώ από τον Φεβρουάριο 1946 ήταν παράλυτος από τη δεξιά πλευρά του σώματός του.
Η σορός του αναπαύεται στην «κατακόμβη» του κτήματος της «Ζωής» στην Αγία Παρασκευή (τον γνωστό δήμο του Λεκανοπεδίου Αττικής).
Ως προς το έργο του, ο Βερίτης δεν υπήρξε αποκλειστικά ποιητής, αλλά και μελετητής στην επιστήμη του, τη Θεολογία, μεταφραστής, διηγηματογράφος και λογοτεχνικός κριτικός.

Αρκετά ποιήματά του μελοποιήθηκαν σε τραγούδια από τον μουσικοσυνθέτη Απόστολο Βαλληνδρά, ενώ το ποίημά του «Ο Κοινωνικός» από τη συλλογή Η Ωδή του Αγαπητού απετέλεσε το λιμπρέτο για μία σύνθεση κλασικής μορφής μουσικής: το ομώνυμο ορατόριο της συνθέτιδας Ελένης Οικονομοπούλου.

Στο νησί του, τη Χίο, ο Γ. Βερίτης τιμάται με δύο προτομές. Η πρώτη, μαρμάρινη, βρίσκεται στον Δημοτικό Κήπο (το «Βουνάκι») της πρωτεύουσας του νησιού (Χίος ή «Χώρα»), ενώ η δεύτερη, μεταλλική και πιο πρόσφατη, στο χωριό καταγωγής του πατέρα του, τα Μεστά, τοποθετημένη, αρκετά ταιριαστά, έξω από την είσοδο του «Ταξιάρχη Μεστών», της μεγαλύτερης εκκλησίας του νησιού.
«Γ. Βερίτη» ονομάζεται η βασική εσωτερική οδός που συνδέει τη Χώρα με τον Κάμπο της Χίου, ενώ στο Λεκανοπέδιο Αττικής δύο μικροί δρόμοι φέρουν το όνομα του ποιητή.
 

ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΝΑΡΗΣ

Ο Νίκος Γούναρης γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1915 και ήταν Έλληνας τραγουδιστής που σταδιοδρόμησε τη δεκαετία του 1950.

Πρωτοεμφανίστηκε το 1936 και αναδείχθηκε στην Κατοχή, παράλληλα με τη συμμετοχή του στην Αντίσταση.
Προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στον αγώνα της απελευθέρωσης και για τις πράξεις του τιμήθηκε με το Αριστείο της Εθνικής Αντίστασης.
Μεσουράνησε τη δεκαετία του 1950 στο ελληνικό πεντάγραμμο, είτε σόλο, είτε σε συνεργασία με το Τρίο Μπελκάντο.
Υπηρέτησε με συνέπεια το λεγόμενο ελαφρό τραγούδι.

Η δεκαετία του 1950 χαρακτηρίστηκε από τη μεγάλη κόντρα του λαϊκού και ελαφρού τραγουδιού μετά τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο.
Ο Γούναρης ήταν ο κύριος εκφραστής αυτού του είδους.
Χαρακτηριστικά είναι τα λόγια του Βασίλη Τσιτσάνη: «Όσο υπάρχει Γούναρης δεν μπορεί το λαϊκό να σηκώσει κεφάλι».
Το λαϊκό τραγούδι θα πάρει, βεβαίως, τη ρεβάνς πολύ σύντομα, τη δεκαετία του 1960 και θα κυριαρχήσει ολοκληρωτικά τα επόμενα χρόνια.

Μεγάλες επιτυχίες του υπήρξαν τα τραγούδια: «Αυτός ο άλλος», «Ένα βράδυ που ’βρεχε», «Σκαλί σκαλί θα κατεβώ» και «Άρχισαν τα όργανα».
Είναι επίσης γνωστός από τη συμμετοχή του στο Τρίο Μπελκάντο.

Ο δημοφιλής Έλληνας τροβαδούρος πέθανε από καρκίνο στις 5 Μαΐου 1965.
 

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΚΙΟΣΚΛΗΣ

Ο Λευτέρης Κιοσκλής  ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Ο Ελευθέριος Κιοσκλής, γιος του Κίμωνα Κιοσκλή και της Χριστίνας Χατζημανωλάκη, γεννήθηκε στο  Αϊβαλί, στη Μικρά Ασία το 1913 και πέρασε ως πρόσφυγας το 1922 στη Λέσβο μαζί με τους γονείς και την αδερφή του Ιωάννα (Βάνα) Αναγνωστοπούλου.

Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και στο δημοκρατικό κίνημα της περιόδου μετά τον εμφύλιο πόλεμο, κάτι που του στοίχισε σε φυλακή και εξορία στα τέλη της δεκαετίας του '40.
Μετά την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ το 1974 αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος του και εξελέγη δύο φορές βουλευτής Λέσβου.
Κατήλθε υποψήφιος για πρώτη φορά στις εκλογές του 1974 με το ΠΑΣΟΚ αλλά δεν εξελέγη βουλευτής, καθώς συγκέντρωσε μόνο 3.156 ψήφους.
Κέρδισε τις εκλογές του 1977 και επανεξελέγη το 1981.
Το 1982 ήταν υποψήφιος δήμαρχος στη Μυτιλήνη.

Πέθανε στην Αθήνα, στις  5 Μαΐου 1991.

Κηδεύτηκε στη Μυτιλήνη, στις 6 Μαΐου 1991.
 

ΠΑΝΑΓΗΣ ΠΑΠΑΛΗΓΟΥΡΑΣ

Ο Παναγιώτης (Παναγής) Παπαληγούρας  ήταν Έλληνας πολιτικός του δεξιού χώρου που διετέλεσε υπουργός σε σημαντικά υπουργεία κυρίως στις κυβερνήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα τον Ιούνιο του 1917, σπούδασε νομικά και πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας (1936) και αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Γενεύης (1940).
Στη διάρκεια του Β' Π.Π. πολέμησε στη Μέση Ανατολή ως έφεδρος ανθυπολοχαγός.

Μετά την απελευθέρωση ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε, το 1946, βουλευτής Αργολίδας και Κορινθίας με το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα όπου και διορίστηκε γενικός γραμματέας του υπουργείου Εφοδιασμού.
Επανεξελέγη βουλευτής με τον Ελληνικό Συναγερμό το 1951 και το 1952.
Στη συνέχεια εντάχθηκε στην ΕΡΕ εκλεγείς και πάλι βουλευτής.

Το 1958 διαφωνώντας με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή μαζί με άλλους βουλευτές της ΕΡΕ ίδρυσαν νέο κόμμα με την επωνυμία «Νέα Πολιτική Κίνηση», στο οποίο προσεχώρησαν και βουλευτές του Κέντρου.
Σημαντικά στελέχη της κίνησης εκείνης ήταν ο Γεώργιος Ράλλης, ο Στέφανος Χ. Στεφανόπουλος, ο Γεώργιος Μαύρος, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, ο Ιωάννης Ζίγδης κ.ά..

Το 1961 ο Παπαληγούρας επανήλθε στην ΕΡΕ υπό τη σημαία της οποίας συνέχισε να εκλέγεται συνεχώς μέχρι το 1967.
Στις κυβερνήσεις της ΕΡΕ υπό τον Κ. Καραμανλή διετέλεσε υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας (1956-1958), και υπουργός Συντονισμού (1961-1963) και υπουργός Εθνικής Άμυνας (Απρίλιος 1967, βραχύβια κυβέρνηση Π. Κανελλόπουλου).

Κατά το πραξικόπημα που ακολούθησε στις 21 Απριλίου του 1967 συνελήφθη και κρατήθηκε σε ξενοδοχείο στο Πικέρμι και στη συνέχεια τέθηκε σε κατ΄ οίκο περιορισμό.
Μετά τη πτώση της Χούντας διορίστηκε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος (1974) καθώς και υπουργός Συντονισμού επί Νέας Δημοκρατίας.

Εκπροσώπησε την Ελλάδα σε πολλά διεθνή συνέδρια και συσκέψεις. Τιμήθηκε με το αριστείο ανδρείας, Εξαιρέτων Πράξεων, Πολεμικό Σταυρό, Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών, από τον Βασιλέα Παύλο, και από θέσεως υπουργού Εξωτερικών με το Μεγαλόσταυρο της Γερμανίας, το Μεγαλόσταυρο της Γαλλίας, της Ιταλίας κ.ά.
Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών και μιλούσε επίσης γαλλικά, γερμανικά και αγγλικά.

Πέθανε στις 5 Μαΐου 1993 σε ηλικία 76 ετών.
 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Βασίλης Διαμαντόπουλος γεννήθηκε στον Πειραιά στις 15 Νοεμβρίου 1920 και ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Υπήρξε ένας από τους ιδρυτές του Νέου Θεάτρου.
Ήταν ο πρώτος ηθοποιός που εμφανίστηκε ζωντανά στην ελληνική τηλεόραση, στο μονόπρακτο Αυτός και το παντελόνι του του Ιάκωβου Καμπανέλλη, το 1966. Από τους πιο χαρακτηριστικούς του ρόλους ήταν αυτός του αυστηρού καθηγητή αρχαίων ελληνικών στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Νόμος 4000 και αργότερα, σε σειρές, όπως Εκμέκ παγωτό, στην ιδιωτική τηλεόραση.
Είναι ο ιδρυτής της ανωτέρας δραματικής σχολής Ίασμος που υφίσταται μέχρι και σήμερα.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και στις Δραματικές Σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Θεάτρου Τέχνης του Κουν.
Το 1956 ίδρυσε μαζί με τη Μαρία Αλκαίου το Νέο Θέατρο και το 1993 το Σύγχρονο Θέατρο.
Το 1970 επέστρεψε στην Ελλάδα από το Παρίσι και συνεργάστηκε με διάφορους ιδιωτικούς θιάσους, καθώς επίσης και με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, ενώ παράλληλα δίδαξε στις Δραματικές Σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Θεάτρου Τέχνης.
Τα τελευταία χρόνια ήταν διευθυντής εργαστηρίου υποκριτικής τέχνης για νέους ηθοποιούς.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 5 Μαΐου το 1999 από καρδιοαναπνευστική ανακοπή στη Γενική Κλινική Αθηνών, λόγω υποκεφαλικού κατάγματος του αριστερού μηριαίου που υπέστη από πτώση.
Η κηδεία του έγινε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.