My Bonjour

ΠΕΡΙΚΛΗΣ ΖΕΡΛΕΝΤΗΣ

Ο Περικλής Ζερλέντης ήταν Συριανός λόγιος και ιστορικός.

Γεννήθηκε στην Ερμούπολη της Σύρου στις 26 Αυγούστου 1852.
Ο πατέρας του ήταν ο Γεώργιος Ζερλέντης γόνος αρχοντικής οικογένειας από τη Χίο που ήλθε στη Σύρο, μετά την καταστροφή του νησιού, το φθινόπωρο του 1823. Αφού ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές σπουδές του στη Σύρο μετέβη στη Μασσαλία και μετά από διετή φοίτηση στο Γαλλικό Λύκειο, πήγε στο Λονδίνο για να εργαστεί στον εμπορικό οίκο των Μαξίμων, γρήγορα όμως τον κέρδισε η ιστορική έρευνα και η ιστοριοδιφία σχετικά με θέματα της μεσαιωνικής ιστορίας της Ελλάδος και ιδιαίτερα των Κυκλάδων.

Ταξίδεψε για αυτό σε πολλές Ευρωπαϊκές χώρες: Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Τουρκία, Γαλλία.
Το 1833 γύρισε στην Ερμούπολη, η οποία αποτέλεσε τη βάση των ανά των Κυκλάδων ερευνών του με σκοπό τη συγκέντρωση χειρόγραφων σχετικών με την περίοδο της Φραγκοκρατίας και Τουρκοκρατίας.

Πέθανε στις 5 Ιουνίου 1925.

Πολλά από τα έγγραφα που είχε συγκεντρώσει αναγκάστηκε για λόγους βιοποριστικούς να τα πουλήσει, ενώ όσα είχαν απομείνει φυλάσσονται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

ΜΙΧΑΗΛ ΚΟΘΡΗΣ

Ο Μιχαήλ Κοθρής του Εμμανουήλ γεννήθηκε στο Ορεινό Λασιθίου, το 1864 και  ήταν Έλληνας δικηγόρος και βουλευτής Λασιθίου επί 35 συνεχή χρόνια.

Από πολύ νέος άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα. Εξελέγη πληρεξούσιος (στην επαρχία Ιεράπετρας) μαζί με το Νικόλαο Γιαμαλάκη στις πρώτες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της πρώτης Συνέλευσης των Κρητών, έπειτα από την άφιξη του πρίγκιπα Γεωργίου, αρμοστή του νησιού.
Έλαβε μέρος στην επανάσταση του 1897 ως δημογέροντας.
Εκλεγόταν συνεχώς στην επαρχία Ιεράπετρας σε όλες τις εκλογές της Συνέλευσης των Κρητών και αργότερα μετά την ένωση, συνεχώς ως το 1936.
Στις εκλογές της Κρητικής Εθνοσυνέλευσης του 1910 στο Λασίθι ήρθε πρώτος σε ψήφους, με δεύτερο τον Εμμανουήλ Μηλιαρά.
Εξελέγη βουλευτής Λασιθίου υπηρετώντας για την περίοδο από τις 31 Μαΐου 1915 ως τις 29 Οκτωβρίου 1915 και από τις 12 Ιουλίου 1917 ως το 1920 (Κ΄ κοινοβουλευτική περίοδος), 1920-22, 1923-25, 1926-28 (με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων), 1932-33 με το Κόμμα Φιλελευθέρων, το 1933-35 με το κόμμα των Φιλελευθέρων και το 1936, ως τη δικτατορία του Μεταξά.

Ο Κοθρής συνέβαλε στην ίδρυση της βιομηχανίας "Μίνως", η οποία ήταν η μεγαλύτερη στην εποχή της κρητική βιομηχανία.
Έτσι, αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα της εξεύρεσης εργασίας για χιλιάδες οικογένειες απόρων.
Επίσης, συνετέλεσε στην κατασκευή της οδού Ιεράπετρας-Βιάννου και Ιεράπετρας-Παχείας Άμμου.
Αναφορικά με την άρδευση της ιδιαίτερης περιοχής του, ο Κοθρής έκανε εισήγηση στην Κρητική Εθνοσυνέλευση το 1903 να αξιοποιηθούν οι πηγές του Ψυχρού , ώστε να αρδευτεί ο κάμπος της Ιεράπετρας και για να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα με τις κάμπιες, οι οποίες αποτελούσαν τη μάστιγα για τα ελαιόδεντρα.

Ο Μιχαήλ Κοθρής απεβίωσε σε ηλικία 77 ετών στις 5 Ιουνίου 1941 στο μετόχι του στα Μπραμιανά Ιεράοετρας, όπου είχε βρει άσυλο εξαιτίας των βομβαρδισμών από τους Ναζί.
Η πρώην οδός Βότση ονομάστηκε σε οδό Μιχαήλ Κοθρή, σε αναγνώριση της προσφοράς του προς την Ιεράπετρα.
Γιος του ήταν ο επί 10 φορές βουλευτής, Εμμανουήλ Κοθρής.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Ο Ηλίας Καζάκος ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.

Γεννήθηκε το 1905 στις Άνω Μπουτίνες Μεσολογγίου και κατατάχθηκε στη σχολή Ναυτικών Δοκίμων απ' όπου αποφοίτησε το 1929.

Το 1939 τοποθετήθηκε λιμενάρχης Μυτιλήνης, φέροντας τον βαθμό του υποπλοιάρχου.
Με την έλευση των Γερμανών, ο Καζάκος συγκρότησε δική του οργάνωση, η οποία κύριο σκοπό είχε την φυγάδευση Ελλήνων και ξένων στο εξωτερικό, και συγκεκριμένα στη Μέση Ανατολή.

Υπολογίζεται ότι κατά τη διάρκεια της δράσης του 1000 άτομα φυγαδεύθηκαν στο εξωτερικό.
Η δράση του αυτή προδόθηκε στην Γκεστάπο.
Μαζί με τον Γεώργιο Κωτούλα επιχείρησαν να διαφύγουν στο εξωτερικό μέσω Πειραιά, οι Γερμανοί όμως του συνέλαβαν και τους φυλάκισαν στις φυλακές Αβέρωφ.
Παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε δεν αποκάλυψε τους συνεργάτες του.
Στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές Βουλιαγμένης, όπου του ανακοινώθηκε λίγες μέρες αργότερα ότι κρατείτο ως όμηρος και ότι σε περίπτωση οποιασδήποτε δολιοφθοράς θα εκτελείτο.

Στις 5 Ιουνίου 1942, αφού είχε πραγματοποιηθεί σαμποτάζ στα Λιόσια, οδηγήθηκε στο σκοπευτήριο Καισαριανής μαζί με άλλα άτομα, συμπεριλαμβανομένου του φίλου και συνεργάτη του, Γεωργίου Κωτούλα, για να εκτελεστεί.
Αρνήθηκε να του καλύψουν τα μάτια κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης.

Μεταθανάτια του απονεμήθηκε ο βαθμός του πλωτάρχη και τιμήθηκε με τον πολεμικό σταυρό Γ΄ τάξης.
Στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων υπάρχει αναμνηστική πλάκα για να υπενθυμίζει την θυσία του Καζάκου.
Επίσης ο δήμος Μυτιλήνης έχει δώσει σε δρόμο της πόλης το ονοματέπωνυμό του ενώ στο λιμεναρχείο Μυτιλήνης υπάρχει η προτομή του.
Το όνομά του έφερε επίσης παλαιότερη μηχανοκίνητη μεταλλική ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος.
Σήμερα το όνομα του φέρει Περιπολικό Πλοίο τύπου "ABEKING".

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΩΤΟΥΛΑΣ

Ο Γεώργιος Κωτούλας ήταν Έλληνας αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.

Γεννήθηκε το 1906 στην Καρδίτσα και κατατάχθηκε στο Λιμενικό Σώμα το 1927.

Το 1935 προήχθη σε υποπλοίαρχο ενώ κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο αποτέλεσε τον σύνδεσμο μεταξύ ΓΕΝ και Λ.Σ.
Κατα τη διάρκεια της κατοχής ο Κωτούλας μαζί με τον Ηλία Καζάκο οργάνωναν φυγαδεύσεις προς τη Μέση Ανατολή.

Η Γκεστάπο πληροφορούμενη σχετικά με τη δράση τους άρχισε να τους παρακολουθεί.
Φοβούμενοι για τη ζωή τους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα.
Την 1η Απριλίου του 1942 προσπάθησαν να διαφύγουν από τον Πειραιά κρυφά για το εξωτερικό.
Συνελήφθησαν όμως και φυλακίστηκαν στις φυλακές Αβερωφ.
Ο Κωτούλας παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε, προκειμένου να αποκαλύψει συνεργούς του, δεν υπέκυψε.
Τον Μάιο μεταφέρθηκε στις φυλακές Βουλιαγμένης ενώ λίγες μέρες αργότερα του ανακοινώθηκε ότι εθεωρείτο όμηρος, γεγονός που σήμαινε ότι σε περίπτωση δολιοφθοράς θα εκτελείτο.

Την 4η Ιουνίου σημειώθηκε σαμποτάζ στα Λιόσια.
Στις 5 Ιουνίου μαζί με άλλους, συμπεριλαμβανομένου και το Καζάκου, οδηγήθηκε στο σκοπευτήριο της Καισαριανής.
Δεν δέχτηκε να του καλύψουν τα μάτια ενώ κατά την εκτέλεση φώναζε συνθήματα υπέρ της Ελλάδας.

Το Λιμενικό Σώμα τον τίμησε αμέσως μετά την απελευθέρωση.
Προς τιμήν του, δόθηκε το όνομα του στο πρώτο λιμενικό κέντρο εκπαίδευσης, στο οποίο και τοποθετήθηκε η προτομή του.
Επίσης του απονεμήθηκε, έστω και μεταθάνατον, ο βαθμός του πλωτάρχη, ο πολεμικός σταυρός Γ΄ τάξης, ενώ το όνομά του έφερε παλαιότερα και μηχανοκίνητη μεταλλική ακταιωρός του Λιμενικού Σώματος.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΡΙΔΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος Σ. Μαριδάκης υπήρξε Έλληνας νομομαθής, Καθηγητής Πανεπιστημίου και Ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε το 1890 στη Σίφνο.

Σπούδασε νομική και αρχικά δικηγόρησε και ως Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω.
Το 1925 εκλέχθηκε έκτακτος και στη συνέχεια, το 1929, τακτικός καθηγητής του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1960, με την συνταξιοδότησή του, αναγορεύτηκε σε ομότιμο καθηγητή.

Την περίοδο 1929-1945 ήταν μέλος της επιτροπής που συνέταξε τον Ελληνικό Αστικό Κώδικα και την περίοδο 1952-1958 πρόεδρος της επιτροπής που συνέταξε τον Ελληνικό Κώδικα Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου.

Το 1941 εξελέγη Ακαδημαϊκός και το 1951 διετέλεσε Πρόεδρος της Ακαδημίας, ενώ το 1959 εξελέγη αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας των Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών.

Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης, το 1924, και Υπουργός Δικαιοσύνης, το 1952, στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Δημητρίου Κιουσοπούλου. Επίσης διετέλεσε μέλος του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης, το 1940, Δικαστής στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Στρασβούργου, το 1959, ενώ το 1954 και το 1961 δίδαξε στην Ακαδημία Διεθνούς Δικαίου της Χάγης.

Του προτάθηκε να γίνει μέλος της 20μελούς επιτροπής νομομαθών που συνέταξε το Σύνταγμα του 1968 της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών, αλλά εκείνος αρνήθηκε την πρόταση.

Ήταν επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Παρισίων (1954) και του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1974).

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου 1979.
Στην κηδεία του παρευρέθη μεταξύ άλλων και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τσάτσος.
 

ΝΟΤΗΣ ΚΑΠΝΙΣΗΣ

Ο Παναγιώτης (Νότης) Καπνίσης ήταν Έλληνας αντιστασιακός, πολιτικός και βουλευτής της Αριστεράς.

Γεννήθηκε το 1910 στη Χαλκίδα και ακολούθησε σπουδές ηλεκτρολόγου-μηχανικού στη Γερμανία.
Κατά την περίοδο της Ναζιστικής Κατοχής οργανώθηκε στο ΕΑΜ μαζί με τη σύζυγό του, Άννα, και το 1944 ανέλαβε γραμματέας της νομαρχιακής επιτροπής του Μετώπου στο νομό Εύβοιας.

Το ζευγάρι οργάνωσαν συσσίτια για βρέφη και για παιδιά σε συνεργασία με τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό, σώζοντας από το λιμό χιλιάδες παιδιά.
Η σύζυγός του πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ειδικής Επιτροπής για το Παιδί, οργανώνοντας καζάνια και μοιράζοντας γάλα στα βρέφη.

Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Ευβοίας με την ΕΔΑ.
Ως βουλευτής, ήταν ο πρώτος που κατέθεσε την πρόταση να συνδεθούν η ευβοϊκής και η βοιωτικής πλευράς του Ευρίπου με υποθαλάσσια σήραγγα.

Το 1961 εξελέγη (σε συνέδριο στην Τσεχοσλοβακία) μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, το οποίο ήταν παράνομο στην Ελλάδα.

Υπέστη διώξεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο και κατά την περίοδο της δικτατορίας του 1967-1974. Το 1978 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος.

Πέθανε στις 5 Ιουνίου το 1989.

Η σύζυγός του, Άννα (1910-1986) είχε πεθάνει από καρκίνο τρία χρόνια νωρίτερα.

ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ ΠΡΟΥΣΑΛΗΣ

Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου το 1926 στην Κωνσταντινούπολη και το 1932 η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα.

Τα πρώτα του χρόνια τα πέρασε στην Κοκκινιά, σε προσφυγικό περιβάλλον, ανάμεσα σε οικογένειες Μικρασιατών.
Ο πατέρας του ήταν μηχανουργός και ο παππούς του ιερέας· χάρη στη σχετικά καλή οικονομική κατάσταση της οικογένειας, ο Προύσαλης δεν αναγκάστηκε να εργαστεί από μικρή ηλικία, γεγονός που του επέτρεψε να ακολουθήσει σπουδές.

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής αντιμετώπισε σημαντικές δυσκολίες, ενώ, όπως ο ίδιος είχε αναφέρει, εκείνη την περίοδο βίωσε για πρώτη φορά την απώλεια στενών του φίλων.
Στα τέλη του Εμφυλίου Πολέμου εγγράφηκε, χωρίς τη γνώση της οικογένειάς του, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, επιλέγοντας να ακολουθήσει επαγγελματικά την υποκριτική.

Η πρώτη του κινηματογραφική εμφάνιση πραγματοποιήθηκε το 1952, στην ταινία Το στραβόξυλο, ενώ ο πρώτος αναγνωρισμένος κινηματογραφικός ρόλος του ήταν στην ταινία Λατέρνα, φτώχεια και γαρύφαλλο το 1957: Στην εναρκτήρια σκηνή της ταινίας υποδύθηκε έναν μεροκαματιάρη που αφηγείται τη ζωή των δύο κεντρικών ηρώων.
Κατά τη διάρκεια των προβών, ο Σακελλάριος τού ζήτησε να αποδώσει τους διαλόγους «μάγκικα». Ο Προύσαλης, ωστόσο, θεώρησε ότι μια τέτοια προσέγγιση δεν ταίριαζε στον χαρακτήρα ενός τίμιου, λαϊκού εργάτη και επέλεξε να ερμηνεύσει τον ρόλο με περισσότερο ρεαλισμό και ανθρωπιά, ακολουθώντας τη δική του εσωτερική κρίση.
Ο σκηνοθέτης εκτίμησε την αυθόρμητη αυτή επιλογή και το υποκριτικό του ένστικτο, ζητώντας του μάλιστα τα στοιχεία του για μελλοντικές συνεργασίες.
Το περιστατικό αυτό υπήρξε ενδεικτικό της καλλιτεχνικής του στάσης: σε όλη τη διάρκεια της πορείας του, ο Προύσαλης δεν δίσταζε να εκφράζει την άποψή του και να διαφοροποιείται από τις σκηνοθετικές οδηγίες, όταν πίστευε πως διέθετε ορθότερη καλλιτεχνική προσέγγιση.
Παρά την ανεξαρτησία του αυτή, η επαγγελματική του συνέπεια και η εύστοχη καλλιτεχνική του κρίση τού εξασφάλισαν μακροχρόνια και σταθερή παρουσία στον χώρο του ελληνικού θεάματος.
Στο θέατρο έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο έργο Ο τρομερός καλόγερος, με τον θίασο της Γιώτας Λάσκαρη.
Έκτοτε, συνεργάστηκε και με την Κυβέλη, η οποία του έδειχνε ιδιαίτερη αδυναμία και ανέδειξε το ταλέντο του.

Έκτοτε, ο Αθηνόδωρος Προύσαλης καθιερώθηκε ως ένας από τους πλέον αγαπητούς και αναγνωρίσιμους Έλληνες ηθοποιούς, παρά το γεγονός ότι σπάνια κατείχε πρωταγωνιστικούς ρόλους.
Η ιδιαίτερη ερμηνευτική του παρουσία και το χαρακτηριστικό του ύφος συνέβαλαν στη διαμόρφωση μνημειωδών στιγμών του ελληνικού κινηματογράφου, αφήνοντας πίσω του πλήθος διαχρονικών φράσεων που ενσωματώθηκαν στη λαϊκή κουλτούρα, όπως: «Εσύ πάψε, θα σου ρίξω φλιτ», «Μια αψηλή τσιριμπίμ τσιριμπόμ», «Θα κανελώνανε το ρυζόγαλο;», «Μυρίζεις απήγανο» και «Άρχισες πάλι το λιβανιστήρι;».
Κατά τη διάρκεια της πενηντάχρονης καριέρας του, συμμετείχε τόσο σε ταινίες του κλασικού «ασπρόμαυρου» ελληνικού κινηματογράφου, όσο και σε περίπου είκοσι παραγωγές του μεταγενέστερου, πιο καλλιτεχνικού ρεύματος, το οποίο ο ίδιος συνήθιζε να αποκαλεί «κουλτουριάρικο».
Οι ρόλοι του επικεντρώνονταν κυρίως σε λαϊκούς χαρακτήρες και τύπους της καθημερινότητας, με ιδιαίτερη έμφαση στην προσωπογραφία του «βαρύμαγκα», μέσα από την οποία ανέδειξε αυθεντικά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας του 20ού αιώνα.

Στη διάρκεια της θεατρικής του πορείας, συνεργάστηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους θεατρικούς οργανισμούς και δημιουργούς της χώρας, μεταξύ των οποίων το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, το Πειραϊκό Θέατρο του Δημήτρη Ροντήρη, ο θίασος του Νίκου Χατζίσκου, το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη και το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν».
Ιδιαίτερη αναγνώριση απέσπασε η ερμηνεία του στο έργο Το φιντανάκι του Παντελή Χορν, που παρουσιάστηκε από το Θέατρο Τέχνης το 1988.
Στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο, συμμετέχοντας σε τρεις από τις σημαντικότερες ταινίες του δημιουργού, Ταξίδι στα Κύθηρα, Ο μελισσοκόμος και Το μετέωρο βήμα του πελαργού.

Η παρουσία του στην τηλεόραση υπήρξε επίσης αξιόλογη, με κορυφαία στιγμή την συμμετοχή του στη μαύρη κωμωδία Εγκλήματα, η οποία θεωρείται σήμερα μία από τις πιο επιτυχημένες και χαρακτηριστικές ελληνικές τηλεοπτικές παραγωγές.

Το 1990 τιμήθηκε με ειδική διάκριση στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ερμηνεία του στην ταινία Οι Αθηναίοι, αναγνωριζόμενος ως ένας από τους πλέον συνεπείς και σεβαστούς ηθοποιούς της γενιάς του.

Ο Αθηνόδωρος Προύσαλης υπήρξε παντρεμένος με την Τούλα, μια γυναίκα καταγόμενη από τη Θεσσαλονίκη.
Αν και το ζευγάρι χώρισε σε μεταγενέστερο στάδιο, διατήρησε στενή και υποστηρικτική σχέση, με την Τούλα (Παναγιώτα) να τον φροντίζει έως το τέλος της ζωής του.
Από τον γάμο τους απέκτησαν μία κόρη, τη θεατρολόγο Εύη Προύσαλη (γενν. 1967).

Παρότι αποσύρθηκε τυπικά από το θέατρο σε ηλικία 69 ετών, ο Προύσαλης εξέφραζε ικανοποίηση για το γεγονός ότι σε ολόκληρη την καλλιτεχνική του πορεία δεν υπήρξε χρονιά χωρίς επαγγελματικές προτάσεις ή νέες συνεργασίες.

Απεβίωσε από ανακοπή καρδιάς, νοσηλευόμενος σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας στις 5 Ιουνίου 2012, σε ηλικία 85 ετών.

Κηδεύτηκε με πολιτική κηδεία δυο ημέρες αργότερα στο νεκροταφείο Χολαργού.7] Τα οστά του αργότερα εξετάφησαν και μεταφέρθηκαν στο μαυσωλείο καλλιτεχνών στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ

Ο Γιώργος Γεωργίου ήταν Έλληνας αθλητικός δημοσιογράφος, αθλητικογράφος και παρουσιαστής τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών εκπομπών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 26 Μαΐου 1947 και μεγάλωσε στα Πετράλωνα.

Η καταγωγή του ήταν από τη νότια Εύβοια, καθώς ο πατέρας του Αναστάσιος (σερβιτόρος στο Zonar's) είχε γεννηθεί στην Κάρυστο και η μητέρα του Παγώνα στο Μαρμάρι.

Πήγε σχολείο στα Πετράλωνα όπου υπάρχουν αναφορές πως υπήρξε συμμαθητής με τον μετέπειτα επίσης γνωστό αθλητικογράφο και βασικό συντελεστή της στήλης «Αποδυτηριάκιας», Κώστα Καίσαρη (1949-2019), παρά το γεγονός πως ο Γεωργίου ήταν δύο χρόνια μεγαλύτερος.

Η πρώτη του ενυπόγραφη παρουσία στην έντυπη δημοσιογραφία καταγράφηκε σε πολύ νεαρή ηλικία, στην εβδομαδιαία Παναθηναϊκή Φλόγα στις αρχές της δεκαετίας του 1960.

Έκανε διάφορες δουλειές μεταξύ των οποίων και του ιατρικού επισκέπτη όταν ο Κώστας Καίσαρης, το 1983, έναν χρόνο αφότου κυκλοφόρησε η αθλητική εφημερίδα Ο Φίλαθλος του εκδότη Γιώργου Κουρή, ζήτησε από τον διευθυντή της Νίκο Καραγιαννίδη, να πάρει τον Γεωργίου στην εφημερίδα και να τον κάνει δημοσιογράφο.

Ο Καραγιαννίδης αρχικά ήταν αρνητικός λόγω του ότι ο Γεωργίου ήταν 36 ετών και «Ο Φίλαθλος» βασιζόταν κυρίως σε νεώτερους δημοσιογράφους, αλλά στη συνέχεια πείστηκε λόγω των πολύ καλών κειμένων που έγραφε, δίνοντάς του την ευκαιρία να κάνει το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού.
Ο ατίθασος χαρακτήρας του Γεωργίου και η αδυναμία του να πειθαρχήσει επαγγελματικά στις δύσκολες και απαιτητικές συνθήκες του καθημερινού ρεπορτάζ μιας κορυφαίας ομάδας όπως ο Ολυμπιακός, τον έφεραν πολλές φορές σε ρήξη με τον Καραγιαννίδη, ο οποίος είχε πει πως ο Γεωργίου "δεν μπορούσε να λειτουργήσει επαγγελματικά, ο χαρακτήρας του ήταν καφενόβιος, δεν μπορούσε να λειτουργήσει σε πειθαρχία, να μπει σε τροχιά ανόδου, σταδιοδρομίας".
Λόγω των παραπάνω, όπως αποκάλυψε ο γιος του Κώστα Καίσαρη, Θέμης, ο Καραγιαννίδης είχε διώξει πολλές φορές από την εφημερίδα τον Γεωργίου ο οποίος στη συνέχεια επέστρεφε με παρέμβαση του Καίσαρη.
Μετά από περίπου 1,5 χρόνο το ρεπορτάζ Ολυμπιακού στο Φίλαθλο ανέλαβε ο Κώστας Νικολακόπουλος, που έως τότε έκανε το ρεπορτάζ της Α.Ε.Κ., με τον Γεωργίου να αναλαμβάνει αρχικά το ρεπορτάζ των ομάδων της επαρχίας από κοινού με τον Γιώργο Κολοκοτρώνη και στη συνέχεια την επιμέλεια της παρασκηνιακής στήλης «Αιφνιδιασμοί».

Τον Νοέμβριο του 1992 ξεκίνησε τη ραδιοφωνική εκπομπή «Το Καφενείο των Φιλάθλων» στον Sprint FM 105.3 που ήταν ο πρώτος αθλητικός ραδιοφωνικός σταθμός στην Ελλάδα, υπό τη διεύθυνση του Χρήστου Σιέμπη και ύστερα από ιδέα του Νίκου Καραγιαννίδη.
Η εκπομπή μεταδιδόταν καθημερινά (εκτός Σαββάτου) από 22:00 έως 00:00 και έδινε για πρώτη φορά το βήμα σε ακροατές να βγαίνουν στον αέρα και να μιλούν για τα αθλητικά δρώμενα, συχνά παρακολουθώντας και σχολιάζοντας εν εξελίξει αγώνες που μεταδίδονταν τηλεοπτικά.

Παρά τα προβλήματα του Sprint FM 105.3 ο οποίος ακουγόταν με δυσκολία και σε ελάχιστες περιοχές της Αθήνας, η εκπομπή ήταν τόσο δημοφιλής που έγινε και καθημερινή στήλη στο Φίλαθλο στις 18 Σεπτεμβρίου 1995, όπου ο Γεωργίου δεχόταν τηλέφωνα κάθε πρωί στην εφημερίδα και δημοσίευε την επόμενη μέρα τις καλύτερες ατάκες με το δικό του χαρακτηριστικό σχολιασμό.

Η ραδιοφωνική του εκπομπή σταμάτησε προσωρινά με το κλείσιμο του Sprint FM 105.3 το 1996 και συνεχίστηκε με την αναβίωση του σταθμού ως Sprint FM 89.2 στα τέλη του 1997.
Στη συνέχεια φιλοξενήθηκε στον Alpha Sports 89.2 όπου για πρώτη φορά μεταφέρθηκε στη μεσημεριανή ζώνη και στον Champions 89.2 έως τις αρχές του 2004 (νυν Music 89.2).
 Ύστερα από μια τριετή απουσία από το ραδιόφωνο, ξεκίνησε εκπομπές από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του ραδιοσταθμού Real FM 97.8 στις 17 Σεπτεμβρίου 2007 όπου ήταν ένας από τους μακροβιότερους δημοσιογράφους από ίδρυσής του. Η συνεργασία του με το σταθμό διεκόπη τον Οκτώβριο του 2021 καθώς ο Νίκος Χατζηνικολάου ενοχλήθηκε από τις αναφορές του Γεωργίου κατά του Ολυμπιακού και του ιδιοκτήτη της ομάδας Βαγγέλη Μαρινάκη.
Στη συνέχεια έκανε εκπομπές στον Ελλάδα 94.3 και τέλος τη σεζόν 2022-23 στον ραδιοσταθμό Alpha 98.9 με τελευταία στις 9 Μαΐου 2023.

Ευρύτερα γνωστός έγινε με την τηλεοπτική μεταφορά της εκπομπής «Το Καφενείο των Φιλάθλων» στο Kανάλι 5 (μετέπειτα Alter Channel) στις αρχές του 1996 ύστερα από ιδέα του Χρήστου Σιέμπη, όπου έδινε το λόγο για αθλητικά θέματα σε κόσμο σε καφενεία της ευρύτερης Αθήνας.
Η πρώτη εκπομπή έγινε σε ζωντανή μετάδοση μεταξύ 21:00 και 23:00 από το καφενείο του Γιαννίμπα.
Η ιδέα της εκπομπής τροποποιήθηκε όταν ύστερα από μία επεισοδιακή εκπομπή σε καφενείο του Βύρωνα τη σεζόν 1997-98, ο Γεωργίου σταμάτησε να πηγαίνει στα καφενεία και ξεκίνησε να βγάζει τηλέφωνα τηλεθεατών στον αέρα και να συνομιλεί μαζί τους μέσα από το στούντιο του καναλιού.
Όταν το κανάλι είχε πλέον μετονομαστεί σε Alter Channel ο Γεωργίου παράλληλα με «Το Καφενείο των Φιλάθλων» έκανε για μία περίοδο και την εκπομπή «Χου ρε» η οποία ήταν μεταμεσονύκτια και είχε αντίστοιχο σκεπτικό.
Μετά το 2001 αποχώρησε από το Alter Channel για τη βραχύβια συνδρομητική πλατφόρμα Alpha Digital, με την τηλεοπτική του εκπομπή να μεταδίδεται στη συνέχεια από τους σταθμούς Alpha, Channel 9, Τηλεάστυ, Extra 3, Action 24 και Kontra Channel στο οποίο έκανε την τελευταία του τηλεοπτική εκπομπή τον Φεβρουάριο του 2019.

Είχε συνεργαστεί και με άλλα έντυπα όπως τα περιοδικά Σύγχρονος Αθλητισμός και Forza.

Είχε παντρευτεί δύο φορές. Το 1980, την πρώτη του σύζυγο Μαρία Καμπουράκη με καταγωγή από τη Σάμο η οποία, κατά τα λεγόμενα του, είχε στεφθεί «Μις Γιανγκ» σε διαγωνισμό καλλιστείων και χώρισε το 1985 λόγω του εθισμού του με τον τζόγο. Απέκτησε μαζί της έναν γιο, τον Τάσο (Αναστάσιο) που γεννήθηκε στις 10 Σεπτεμβρίου 1981 ο οποίος είχε διαγνωστεί το 1992 με τη σπάνια, αυτοάνοση νευροεκφυλιστική νόσο, Αταξία Φρίντριχ εξαιτίας της οποίας είχε καθηλωθεί σε αναπηρικό καροτσάκι και πέθανε στις 17 Ιανουαρίου 2017.
Ο γιος του υποστήριζε τον Παναθηναϊκό και ήταν φανατικός θαυμαστής του Δημήτρη Σαραβάκου.

Το 1997 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά την κατά 28 χρόνια νεώτερή του Ευγενία Ζώρζου (γενν. 1975) την οποία γνώρισε το 1995 στο Κανάλι 5.
Χώρισε το 2011 λόγω της ερωτικής επανασύνδεσής του με την προηγούμενη σύζυγό του.
Απέκτησε μαζί της μία κόρη, τη Σταυρούλα, που γεννήθηκε στις 11 Φεβρουαρίου 1998.

Τον Μάρτιο του 2010 ανακοίνωσε ξαφνικά την αποχώρησή του από την ενεργό δημοσιογραφία, απόφαση την οποία ανακάλεσε μία ημέρα αργότερα, αποδίδοντάς την σε προσωπικούς και όχι επαγγελματικούς λόγους.

Πέραν του εθισμού του με τον τζόγο, ήταν λάτρης της ροκ μουσικής και ειδικά των Rolling Stones, μανιώδης καπνιστής και λάτρης των supercars.
Είχε στην κατοχή του μεταξύ άλλων μια διθέσια BMW Z4 M και μια BMW Μ3 E92 by Gpower.
Πίστευε πως ο Μίμης Δομάζος ήταν ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών.

Το 2016 είχε προβεί σε εγχείρηση αφαίρεσης του προστάτη.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 5 Ιουνίου 2023 σε ηλικία 76 ετών, ύστερα από ολιγοήμερη νοσηλεία στον Άγιο Σάββα, καθώς η νόσος του ήταν ήδη σε προχωρημένο στάδιο.
Η κηδεία του έγινε στις 7 Ιουνίου 2023 στο Νεκροταφείο Ζωγράφου.