My Bonjour

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

Η Μαρία Πολυδούρη γεννήθηκε στην Καλαμάτα, στην  1 Απριλίου 1902 και  ήταν Ελληνίδα ποιήτρια της νεορομαντικής σχολής.

Ήταν κόρη του εξαίρετου φιλολόγου Ευγένιου Πολυδούρη, από τη Μικρομάνη, και της Κυριακής Μαρκάτου, μιας γυναίκας με πρώιμες φεμινιστικές αντιλήψεις. Ολοκλήρωσε τις γυμνασιακές της σπουδές στην Καλαμάτα, ενώ είχε φοιτήσει σε σχολεία του Γυθείου και των Φιλιατρών, αλλά και στο Αρσάκειο της Αθήνας για δύο χρόνια.

Ανήκει στη γενιά του 1920, που καλλιέργησε το αίσθημα του ανικανοποίητου και της παρακμής.
Ο έρωτας και ο θάνατος είναι οι δύο άξονες γύρω από τους οποίους περιστρέφεται η ποίησή της.
Είναι μεστή από πηγαίο λυρισμό που ξεσπά σε βαθιά θλίψη και κάποτε σε σπαραγμό, με εμφανείς επιδράσεις από τον έρωτα της ζωής της, Κώστα Καρυωτάκη, αλλά και τα μανιάτικα μοιρολόγια.
Οι συναισθηματικές και συγκινησιακές εξάρσεις της Πολυδούρη καλύπτουν συχνά κάποιες τεχνικές αδυναμίες και στιχουργικές ευκολίες του έργου της

Το πρώτο άρθρο για την Μαρία Πολυδούρη που βασίζεται στο αρχείο της και το ημερολόγιό της ανήκει στη Βασιλική Μπόμπου-Σταμάτη και είναι δημοσιευμένο στην Ελληνική Δημιουργία 7(1954), σ. 617-624.
Τα Άπαντα της Μαρίας Πολυδούρη κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά την δεκαετία του 1960 από τις Εκδόσεις Εστία, με επιμέλεια της Λιλής Ζωγράφου.
 Έκτοτε επανακυκλοφόρησαν από διάφορους εκδοτικούς οίκους.
 Ο συγγραφέας και ποιητής Κωστής Γκιμοσούλης έχει γράψει μία μυθιστορηματική βιογραφία της με τον τίτλο Βρέχει φως.
Ποιήματά της έχουν μελοποιήσει Έλληνες συνθέτες, κλασικοί, έντεχνοι και ροκ — ανάμεσά τους οι Μενέλαος Παλλάντιος (Το ποίημα: «Στον τραγουδιστή», παρόλο που στον 45 στροφών δίσκο γράφει ποίηση Μαρία Π. Πολυδούρη (και ενώ το πατρώνυμο ήταν Ευγένιος), ανήκει στην Μαρίκα Πίπιζα Μαντζούνη.
Έχει δημοσιευθεί στο ετήσιο ημερολόγιο «Ποικίλη Στοά» για το έτος 1912.

Πέθανε στην Αθήνα, στις  29 Απριλίου 1930.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΡΔΑΤΟΣ

Ο Γιάννης Κορδάτος  ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, ιστορικός, πολιτικός και νομικός.

Γεννήθηκε στη Ζαγορά Πηλίου στην 1 Φεβρουαρίου το 1891, όπου και τελείωσε το Ελληνικό Σχολείο (ημιγυμνάσιο) το 1907.

Στη συνέχεια ο πατέρας του, που ήταν κτηματίας και έμπορος, τον έστειλε μαθητή στο Ελληνογερμανικό Λύκειο του Γιαννίκη, στη Σμύρνη.
Εκεί είχε καθηγητή τον Δημήτρη Γληνό, ο οποίος τον τράβηξε προς τον Δημοτικισμό.
Την επόμενη σχολική χρονιά βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο Ελληνογαλλικό Λύκειο Χατζηχρήστου, από όπου όμως διέκοψε, λόγω αρρώστιας. Επέστρεψε στο Βόλο, όπου παρέμεινε και τη σχολική χρονιά 1909-10, για να τον ξαναστείλει κατόπιν ο πατέρας του στην Κωνσταντινούπολη.
Το 1911 μετέβη στην Αθήνα και γράφτηκε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο, στη Νομική Σχολή.
Προσχώρησε "από τους πρώτους", καθώς έλεγε ο ίδιος, στη Φοιτητική Συντροφιά και λίγο αργότερα έγινε μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου.

Στα φοιτητικά του χρόνια ήρθε σε επαφή με τον σοσιαλισμό και το εργατικό κίνημα του Βόλου.
Στην Αθήνα φαίνεται ότι συμπορεύθηκε με τον κύκλο του Νίκου Γιαννιού, ηγέτη του Σοσιαλιστικού Κέντρου και δημοτικιστή.
Το Νοέμβριο του 1918 δεν έλαβε μέρος στο ιδρυτικό συνέδριο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδος (ΣΕΚΕ) –προκατόχου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας (ΚΚΕ)– γιατί απουσίαζε από την Αθήνα, στο οποίο όμως προσχώρησε το Μάιο του 1919.

Τον Απρίλιο του 1920 εκλέχτηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής (ΚΕ) και τον επόμενο μήνα ορίστηκε "αντιπρόσωπος του Κόμματος" στην εφημερίδα Ριζοσπάστης, της οποίας ιδιοκτήτης και διευθυντής ήταν ο Γιάννης Πετσόπουλος. Εκλέχτηκε γραμματέας της ΚΕ του κόμματος το Μάιο του 1921 και παρέμεινε στη θέση μέχρι το Νοέμβριο του 1922, οπότε τον διαδέχτηκε ο Νίκος Σαργολόγος.

Τον Φεβρουάριο του 1924 ορίστηκε με τους Θωμά Αποστολίδη και Σεραφείμ Μάξιμο στη λεγόμενη "τριμελή ΚΕ", η οποία εκτελούσε χρέη επικεφαλής στο κόμμα μέχρι τη διεξαγωγή του 3ου Έκτακτου Συνεδρίου το Νοέμβριο-Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Το Νοέμβριο του 1922 ανέλαβε τη διεύθυνση του Ριζοσπάστη, ο οποίος στο μεταξύ είχε γίνει κομματικό όργανο.

To 1922 συνελήφθη δυο φορές, μαζί με άλλα ηγετικά στελέχη του κόμματος (Γ. Γεωργιάδης, Γρ. Παπανικολάου, Αρ.Σίδερης) και της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ).
Αρχικά στις 5 Ιουλίου, εξαιτίας της αντιπολεμικής αρθρογραφίας του Ριζοσπάστη, και εκ νέου το Σεπτέμβριο κατόπιν της κατάρρευσης του Μικρασιατικού μετώπου και την εκδήλωση του αντιμοναρχικού κινήματος της 11ης Σεπτεμβρίου από τους Πλαστήρα-Γονατά-Φωκά.
Η φιλοβασιλική κυβέρνηση Τριανταφυλλάκου και συγκεκριμένα ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος μετέβη στη φυλακή για να συνομιλήσει με τον Κορδάτο, επιχείρησε μάταια να διαπραγματευτεί μαζί τους τη στήριξή της από το ΣΕΚΕ και την εκ μέρους τους καταδίκη των βενιζελικών κινηματιών, απειλώντας τους ακόμη και με εκτέλεση.
 Τελικά, η απόφαση εκτέλεσης ματαιώθηκε και οι τελευταίοι απελευθέρωσαν τους φυλακισμένους στις 5 Οκτωβρίου.

Περί τα τέλη του 1924 ή αρχές 1925 αποχώρησε από το μόλις μετονομασμένο ΚΚΕ καθώς διαφώνησε με τις επίσημες – έπειτα την πλήρη ευθυγράμμιση αυτού με τις αποφάσεις της Κομμουνιστικής Διεθνούς– θέσεις στο Μακεδονικό Ζήτημα, για να διαγραφεί οριστικά το 1927.
Για ένα διάστημα παρέμεινε στο πλάι του κόμματος, μετά όμως την ανάληψη της θέσης του γενικού γραμματέα από το Νίκο Ζαχαριάδη δέχτηκε σφοδρά πυρά.
Το στέλεχος της νέας ηγεσίας Γιάννης Ζεύγος (Ζέβγος) εξαπέλυσε το 1933 σειρά επιθέσεων με εναντίον του χαρακτηρισμούς, όπως μεταξύ άλλων, "ιστορικός της μπουρζουαζίας" και "οικονομολόγος στις πρώτες γραμμές της αντεπανάστασης". Ο Κορδάτος αντέδρασε έντονα με σειρά άλλων άρθρων τα οποία, όπως ο ίδιος έγραψε λίγο πριν το θάνατό του, επέκριναν "τη νέα ηγεσία του Κόμματος που ερμήνευε χοντροκομμένα και σχηματικά το λενινισμό" ενώ υποστήριζε "πως οι ηγέτες του ΚΚΕ πήραν το στραβό δρόμο".

Στα τέλη Δεκεμβρίου 1940 συνελήφθη από τη μεταξική κυβέρνηση, επειδή σε δημοσιεύματα είχε χαρακτηρίσει τον ελληνοϊταλικό πόλεμο ως αντιφασιστικό. Κατά τη διάρκεια της Κατοχής έλαβε μέρος στην Αντίσταση από τις τάξεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου (ΕΑΜ).
Μεταπολεμικά διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ).
Παρότι οι διαφορές του με το ΚΚΕ είχαν αμβλυνθεί με αφετηρία την κατοχική περίοδο, οι μεταξύ τους σχέσεις ποτέ δεν αποκαταστάθηκαν πλήρως.

Από τα νεανικά του χρόνια αρθρογραφούσε σε διάφορα έντυπα.
Αρχικά σε φύλλα του Βόλου και αργότερα σε δημοτικιστικά περιοδικά, όπως Ο Νουμάς και τα Γράμματα της Αλεξάνδρειας.
Την περίοδο έως το 1925 δημοσίευσε πάρα πολλά άρθρα στα κομματικά έντυπα του ΣΕΚΕ/ΚΚΕ.
Πολλά από τα κείμενα της περιόδου που ήταν ενταγμένος στο κόμμα ήταν μελέτες γύρω από το αγροτικό ζήτημα, καθόσον είχε αναδειχτεί στον "υπ' αριθμ[όν] 1 αγροτιστή μέσα στο Σοσιαλεργατικό Κόμμα".
Επηρεασμένος από καιρό από το βιβλίο του Γεωργίου Σκληρού Το κοινωνικόν μας ζήτημα (1907) και έχοντας ήδη στραφεί στη μελέτη της νεοελληνικής ιστορίας, ο Κορδάτος κυκλοφόρησε το 1924 το βιβλίο Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821.
Ήταν ένα από τα πρώτα δείγματα του ιστορικού υλισμού και της μαρξιστικής ιστοριογραφίας στην Ελλάδα, προκαλώντας ποικίλες και έντονες αντιδράσεις.

Μετά την αποχώρησή του από την ενεργό πολιτική επιδόθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην ιστορική και κοινωνιολογική έρευνα, εκδίδοντας πλήθος από αυτοτελείς μελέτες και δημοσιεύοντας πολλά άρθρα, σχόλια και βιβλιοκρισίες.

Στη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά η συγγραφική παρουσία του είχε μειωθεί.

Αφιέρωσε τα τελευταία χρόνια της ζωής του στην υλοποίηση του "μεγαλόπνευστου", όπως χαρακτηρίστηκε, σχεδίου του να ολοκληρώσει μια σύνθεση της ιστορίας του ελλαδικού χώρου από τα προϊστορικά χρόνια έως το 1924.

Απεβίωσε ξαφνικά, από καρδιακή προσβολή, στις 29 Απριλίου του 1961 και ενώ βρισκόταν στο γραφείο του.

Η κηδεία του έγινε στο νεκροταφείο της Καλλιθέας και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου, ενώ παραβρέθηκε επίσης αντιπροσωπεία της ΕΔΑ.
 

ΧΡΥΣΟΣ ΕΥΕΛΠΙΔΗΣ

Ο Χρυσός Ευελπίδης του Δημητρίου, ήταν Έλληνας γεωπόνος, καθηγητής, βουλευτής και υπουργός.

Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1895 και φοίτησε στο Ελληνογαλλικό Λύκειο Χατζηχρήστου.

Σπούδασε γεωπόνος και μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ της Γαλλίας και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως νομογεωπόνος στην Αχαιοήλιδα, το 1917.
Από το 1924 έως το 1951 δίδαξε Αγροτική Νομοθεσία και Πολιτική στην Πάντειο Σχολή και έπειτα Γεωργική Οικονομία στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή των Αθηνών.
Από το 1944 ως το 1945 ήταν πρύτανης της Παντείου και έπειτα ομότιμος καθηγητής.
Την περίοδο 1964-65 ήταν πρύτανης στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ήταν πρόεδρος της Εταιρείας Γεωργοοικονομολογίας.

Ο Χρυσός Ευελπίδης ταξίδεψε στην Ασία μαζί με τον Νίκο Καζαντζάκη.
Εξελέγη βουλευτής Έβρου με το Κόμμα Φιλελευθέρων το 1933 και με την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου το 1951.

Υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας (1924-27) και αργότερα ως υπουργός Γεωργίας στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 22 Νοεμβρίου 1945 ως τις 29 Μαρτίου 1946.
Έπειτα θήτευσε ως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Πλαστήρα από τις 27 Οκτωβρίου 1951 ως τις 11 Οκτωβρίου 1952, οπότε η κυβέρνηση παραιτήθηκε.

Ασχολήθηκε και με τη λογοτεχνία, γράφοντας με το ψευδώνυμο Χρ. Εσπέρας.
Το 1957 τιμήθηκε με κρατικό λογοτεχνικό βραβείο (β΄ βραβείο δοκιμίου) για το δοκίμιό του «Πολιτισμός και πολιτισμός».
 Επίσης, δημοσίευσε πολλά άρθρα και μελέτες, ενώ έγραψε και βιβλία.
Από το 1935 ως το 1967 ήταν εκδότης του περιοδικού Αγροτική Οικονομία.

Απεβίωσε στις 29 Απριλίου 1971.

Η βιβλιοθήκη του περιλαμβάνει σήμερα 8.639 τόμους βιβλίων.
 

ΑΡΧΕΛΑΟΣ ΑΝΤΩΝΑΡΟΣ

Ο Αρχέλαος Αντώναρος ήταν από τους σημαντικότερους Έλληνες γελοιογράφους, γνωστός ως Αρχέλαος.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον Φεβρουάριο του 1921.

Έκανε τριετείς σπουδές φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Ως φοιτητής πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, στη διάρκεια της Κατοχής.
Από πολύ νωρίς εκμεταλλεύτηκε το έμφυτο ταλέντο του στη σκιτσογραφία. Άρχισε ν΄ ασχολείται μ΄ αυτό το 1936 συνεργαζόμενος αρχικά με την εφημερίδα "Μακεδονία".
Στη συνέχεια ερχόμενος στην Αθήνα συνέχισε με εντονότερο ρυθμό συνεργαζόμενος με πολλές εφημερίδες και περιοδικά («Μπουκέτο», «Θησαυρός», «Ρομάντζο», «Φαντάζιο», «Πάνθεον» κ.λπ.), αξιοποιώντας το ταλέντο του επαγγελματικά.

Τα πρώτα του σκίτσα με πολιτική θεματογραφία δημοσιεύτηκαν στον Ριζοσπάστη τον Οκτώβριο του 1944.
Έβγαλε το «Τραστ του γέλιου», το πρώτο σατιρικό περιοδικό.
Ιστορικές έμειναν οι κοινωνικές γελοιογραφίες του στο περιοδικό "Θησαυρός", εκείνες με τους "Βαρελόφρονες" και τους "τροχονόμους" που άφησαν εποχή. Παράλληλα ασχολήθηκε με την πολιτική και καλλιτεχνική γελοιογραφία παρουσιάζοντας πολιτικούς και καλλιτέχνες με τα πιο έντονα χαρακτηριστικά τους.
Στο ταλέντο του αυτό ήταν αμφίχειρας, μπορούσε δηλαδή την ίδια εικόνα να παρουσιάσει ταυτόχρονα αντιτακτά.
Είναι ο πρώτος γελοιογράφος που δικάστηκε για τη δουλειά του: το 1952, επειδή σε δύο σκίτσα του που δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα Αθηναϊκή, σατίριζε τον Παπάγο και τον Μαρκεζίνη.
Ο πρόεδρος του δικαστηρίου τον αθώωσε, χαρακτηρίζοντάς τον «μεγάλο παιδί».

Εξέδωσε τα λευκώματα «Νταλίκες» (1988), «Καμπινέ Στόρυ» (1988), «Γέλα καρδιά μου, γέλα» (1993), «Βαρελόφρονες» (1993 Βαβέλ), «Σας αρέσει ο Αρχέλαος», (1964) κ.ά.
Παρουσίασε το έργο του σε πολλές εκθέσεις γελοιογραφίας στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Διετέλεσε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Γελοιογράφων.
Έκανε δύο αναδρομικές εκθέσεις, στο Δημοτικό Θέατρο Καλλιθέας το 1988, και στον Μύλο, στη Θεσσαλονίκη το 1994.
Ακόμη, συμμετέσχε σε όλες τις ομαδικές εκθέσεις γελοιογραφίας, από το 1950 και μετά.
Ήταν παρών και σε διεθνείς εκθέσεις στον Καναδά, στο Βέλγιο, στη Μόσχα και αλλού.
Ασχολούνταν και με τη φωτογραφία, είχε δε βραβευτεί από την Ελληνική Φωτογραφική Εταιρεία.

Ο Αρχέλαος ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).
Μιλούσε επίσης ιταλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Καλλιθέας).

Πέθανε στις 29 Απριλίου 1998.

Παιδιά του Αρχέλαου είναι ο Μάνος και ο Ευάγγελος Αντώναρος, αναπληρωτής κυβερνητικός εκπρόσωπος από τις 2 Ιουλίου 2004, μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 2008, οπότε έγινε κυβερνητικός εκπρόσωπος.
 

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΡΗΣΤΑΚΗΣ

Ο Λεωνίδας Χρηστάκης ήταν Έλληνας συγγραφέας, ζωγράφος, ηθοποιός και επιμελητής εκδόσεων.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1928.

 Ήταν απόφοιτος της Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Σχολής Καλών Τεχνών. Επίσης, σπούδασε μουσική και ήταν ζωγράφος. Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και συμμετείχε σε πολλές αντιστασιακές δράσεις.

Για πολλά χρόνια ήταν στο στόχαστρο του μεταπολεμικού εμφυλιοπολεμικού κράτους λόγω της αριστερής, σχεδόν αναρχικής ιδεολογίας του καθώς και των θεμάτων που τον συγκινούσαν, τα οποία προέρχονταν κυρίως από το περιθώριο της κοινωνίας.
Τον συγκινούσαν οι καλλιτέχνες, οι ποιητές αλλά και οι παραβάτες: ληστές, πόρνες, αλήτες, πρεζόνια, όπως δήλωνε ο ίδιος.

Από τη δεκαετία του 1950 άρχισε να εκδίδει βιβλία και τα περιοδικά: "Κούρος", "Panderma" (παντός δέρμα ή παντός τέρμα, όπως λέει) και "Ιδεοδρόμιο". Ενώ, έχει συμμετάσχει και σε αρκετές ταινίες όπως Πάμπτωχοι Α.Ε..

Στην οικογενειακή του ζωή έκανε τρεις γάμους από τους οποίους απέκτησε δύο γιους.

Πέθανε στην Αθήνα στις 29 Απριλίου του 2009.
 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΑΝΤΑΠΑΣΗΣ

Ο Αντώνης Μ. Αντάπασης  ήταν Έλληνας νομικός. Βιογραφικά στοιχεία

Γεννήθηκε στη Νίσυρο στις 6 Ιουλίου του 1941.

Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών το 1964 και συνέχισε τις σπουδές του αποκτώντας Μεταπτυχιακό δίπλωμα από το Πανεπιστημίου του Στρασβούργου (Κέντρο Ευρωπαϊκών Σπουδών) το 1968 και ειδικό πτυχίο ναυτικού δικαίου από το Ελεύθερο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών το 1969.
Στη συνέχεια, το 1976, αναγορεύτηκε Διδάκτωρ της Νομικής Σχολής Αθηνών με βαθμό άριστα με τίτλο διδακτορικής διατριβής «Απαιτήσεις απολαύουσαι ναυτικών προνομίων», κατόπιν εισήγησης του καθηγητή Κωνσταντίνου Ρόκα.

Αρχικά δίδαξε στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στη συνέχεια όμως ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1970 ξεκίνησε η επιστημονική του δραστηριότητα, οριζόμενος ως επιστημονικός βοηθός.
Το 1983 ανελίχθη στη θέση του Λέκτορα, το 1986 σε αυτή του Επίκουρου Καθηγητή, το 1993 του Αναπληρωτή Καθηγητή και το 1998 σε αυτή του Καθηγητή, ενώ μετά την αποχώρηση του από το πανεπιστήμιο εξελέγη ομότιμος καθηγητής.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του στο πανεπιστήμιο δίδαξε το Γενικό Μέρος του Εμπορικού Δικαίου, Δίκαιο των Αξιογράφων, το Ναυτικό Δίκαιο και το ιδιωτικό Αεροπορικό Δίκαιο, καθώς και το Δίκαιο της θαλάσσιας, εναέριας και χερσαίας μεταφοράς.
Μεταξύ 2001 και 2003 διετέλεσε πρόεδρος της νομικής σχολής Αθηνών.

Έχει αποτελέσει πολλές φορές μέλος νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, όπως εκείνης που συνέταξε και προσάρμοσε στα Ευρωπαϊκά δεδομένα τον Κώδικα Αεροπορικού Δικαίου.
Μέχρι το θάνατο του, διατελούσε πρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης Ναυτικού Δικαίου, επίτιμο μέλος της Διεθνούς Επιτροπής Ναυτιλίας (Comité Maritime International).
Την περίοδο 1989-1990 διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπής Ανταγωνισμού, ενώ τα έτη 1990 και 2000 συμμετείχε ως μέλος στο δικαστήριο αγωγών κακοδικίας. Το 1989 ορίστηκε μέλος του νομικού συμβουλίου της ΔΕΗ όπου έμεινε έως το 1993.

Ήταν διευθυντής του νομικού περιοδικού του Δικηγορικού συλλόγου Πειραιά «Πειραϊκή Νομολογία» από το 1979 έως το 1993.
Ακόμη, ήταν μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου Αιγαίου για το Δίκαιο της Θάλασσας και το Ναυτικό Δίκαιο και μέλος του Συνδέσμου Ελλήνων Εμπορικολόγων, της Ένωσης Ελλήνων Δικονομολόγων, της Εταιρίας Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου και της Εταιρίας Δικαστικών Μελετών.
Οργάνωσε και προέδρευσε επτά Διεθνών Συνεδρίων Ναυτικού Δικαίου του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιώς.

Ασχολήθηκε με τη δικηγορία αρχικά το 1967 με τη βοήθεια του δικηγόρου Στέλιου Παπαδημητρίου.
Το 1971 ίδρυσε μαζί με τον Γεώργιο Αλμπουρά δικηγορικό γραφείο στον Πειραιά. Υπήρξε επίσης διαιτητής του Διεθνούς Εμπορικού Επιμελητηρίου και του Ναυτικού Επιμελητηρίου Ελλάδας.

Στις 12 Απριλίου του 1971 παντρεύτηκε τη Μαρία Πιπιλή, με την οποία απέκτησε 3 παιδιά.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 29 Απριλίου 2013 από ανακοπή καρδιάς και κηδεύτηκε την επόμενη μέρα στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΝΤΟΥΖΟΣ

Ο Ανδρέας Ντούζος  ήταν Έλληνας ηθοποιός και ένας από τους δημοφιλέστερους ζεν πρεμιέ, του Ελληνικού κινηματογράφου, τη δεκαετία του 60.

Γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 17 Απριλίου 1934.

Σπούδασε ηθοποιία στη Σχολή του Τάκη Μουζενίδη.

Συμμετείχε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, κυρίως την δεκαετία του '60, ενώ θεωρούνταν ένας από τους ζεν πρεμιέ της εποχής.
Απέκτησε δύο παιδιά, τον Στηβ το 1959 και την Τέτα το 1964, τα οποία ακολούθησαν και αυτά, για ένα διάστημα, το επάγγελμα του ηθοποιού.

Περιστασιακά από το 1963 και μόνιμα πλέον από το 1967 μετέβη με την οικογένειά του στις ΗΠΑ, εγκαθιστώμενος στο Μπρονξ της Νέας Υόρκης για συνολικά 17 χρόνια ως το 1980, όπου μεταξύ άλλων έκανε σπουδές σκηνοθεσίας.

Υπήρξε για αρκετό καιρό επιχειρηματίας του θεάτρου Σούπερ Σταρ (μετέπειτα Μπρόντγουεϊ) στην οδό Αγίου Μελετίου στην Κυψέλη, το οποίο ανέλαβε το 1982 και αναγκάστηκε να παραχωρήσει στην ηθοποιό Κάτια Δανδουλάκη το 1994, λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπισε.

Συμμετείχε ως guest star στις τηλεοπτικές σειρές Κωνσταντίνου και Ελένης, Η Λάμψη και Άκρως Οικογενειακόν.
Η τελευταία του κινηματογραφική εμφάνιση έγινε στην ταινία Μια μέρα τη νύχτα (2001).

Τον Ιανουάριο του 2013 μετά από ατύχημα στο σπίτι του υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση.
Δημιουργήθηκε αιμάτωμα και υπεβλήθη σε επέμβαση, μετά την οποία νοσηλευόταν στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας ιδιωτικού θεραπευτηρίου, όπου και απεβίωσε στις 29 Απριλίου του ιδίου έτους, σε ηλικία 79 ετών.
 Τα τελευταία 7 χρόνια της ζωής του, έπασχε από τη νόσο Αλτσχάιμερ.