My Bonjour

ΒΑΣΙΛΗΣ ΑΡΓΗΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Βασίλης Αργυρόπουλος γεννήθηκε στην Πάρο το 1894 και ήταν Έλληνας ηθοποιός, πρωταγωνιστής και θιασάρχης του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, μεταφραστής, σκηνοθέτης και θεατρικός επιχειρηματίας.

Ήταν γιος του Σπυρίδωνα Αργυρόπουλου.
Μετά τις γυμνασιακές σπουδές στη Βαρβάκειο Σχολή Αθηνών ακολούθησε θεατρική καριέρα με πρώτη εμφάνιση το 1910 στο θέατρο Νέα Σκηνή με τον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, ενώ το 1912 συνέπραξε με τον θίασο της Κυβέλης.
Το 1914 στρατεύτηκε, ενώ την ίδια εποχή ξεσπούσε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, που τον οδήγησε ως μέλος του Δ' Σώματος Στρατού το 1916 ως αιχμάλωτο πολέμου στο Γκέρλιτς της Γερμανίας, όπου και παρέμεινε μέχρι το 1919.

Επανελθών προσελήφθη από τον θίασο της Κοτοπούλη όπου και ανέλαβε κύριους κωμικούς αλλά και δραματικούς ρόλους μέχρι το 1924.
Την ίδια περίοδο ασχολήθηκε επιπλέον με τη μετάφραση ξένων θεατρικών έργων.

Το 1924 μαζί με την ηθοποιό Γιώτα Λάσκαρη, την οποία είχε νυμφευτεί από το 1921, δημιούργησε τον θίασο με την επωνυμία Ελληνική Κωμωδία Β. Αργυρόπουλου, ανεβάζοντας παραστάσεις στα θέατρα Κεντρικόν και Αλάμπρα στην Αθήνα και στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς, αλλά και στα θέατρα των μεγαλύτερων πόλεων της Ελλάδας, συνεχίζοντας μετέπειτα στο εξωτερικό.
Το 1935 δημιούργησε το δικό του θέατρο στην οδό Ιπποκράτους στην Αθήνα, με το όνομα Θέατρο Β. Αργυρόπουλου.

Διακρίθηκε κυρίως στους πρωταγωνιστικούς στα έργα Φάουστ, Ταρτούφος και Ο Μισάνθρωπος του Μολιέρου καθώς και σε πολλούς άλλους κωμικούς και τραγικούς ρόλους ως πρωταγωνιστής και με μεγάλη επιτυχία σε έργα του Βέντεκιντ, του Σαίνχερ, Γκαίιτς, Σνίτσλερ, Μόλναρ, Λόταρ, Άρνολντ και Μπαχ, Ραϊμάν και άλλων.

Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του με μεγάλη σειρά παραστάσεων, ήταν Ο Άρχοντας του κόσμου, Νέα ζωή, Το πνεύμα του αιώνα του Τίμου Μωραϊτίνη, Το στραβόξυλο, Ευθεία και τεθλασμένη του Δημήτρη Ψαθά, Έρως εις το τετράγωνον, Η πόρτα και το παράθυρο του Ιωαννόπουλου, Ο έρως θέλει ξύλο, Το ακίνητο που κουνήθηκε και Παράνομος κυκλοφορία του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου.

Ο Βασίλειος Αργυρόπουλος το 1945 εξέδωσε και μια ενδιαφέρουσα μελέτη της θεατρικής τεχνικής, με τον τίτλο "Η τέχνη του ηθοποιού".
Είχε τιμηθεί από τον Βασιλιά Παύλο, καθώς και από το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξάνδρειας.

Πέθανε στις  28 Απριλίου 1953.

Στην εκατονταετηρίδα από την γέννηση του, τα Ελληνικά Ταχυδρομεία τον τίμησαν με έκδοση σχετικού αναμνηστικού γραμματοσήμου.
 

ΛΟΥΚΑΣ ΣΑΚΕΛΑΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Λουκάς Σακελλαρόπουλος  ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στη Βαλιμή Αχαΐας το 1882 και ακολούθησε στρατιωτικές σπουδές, τελειώνοντας τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

Πολέμησε σε όλους τους μεγάλους πολέμους των αρχών του αιώνα, όπως στους Βαλκανικούς Πολέμους και στο Μικρασιατικό Μέτωπο.
Εξελέγη βουλευτής Αιγιαλείας το 1923 και έπειτα γερουσιαστής Αχαιοήλιδος για το διάστημα 1929-1935.

Στην κυβέρνηση Στυλιανού Γονατά υπηρέτησε ως υπουργός Συγκοινωνίας και προσωρινά Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων & Τηλεφώνων από το 1922 ως το 1924.

Από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 1945 ήταν υπουργός Δημοσίων Έργων και προσωρινά Μεταφορών και Ταχυδρομείων Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση του Πλαστήρα.
Υπηρέτησε ως υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου ασκούντος καθήκοντα υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ στην κυβέρνηση Πλαστήρα.
Στις 6 Μαΐου 1950 μεταβιβάστηκαν στον Σακελλαρόπουλο απασών των περί Γενικής Γραμματείας Τουρισμού αρμοδιοτήτων του προέδρου της κυβερνήσεως.

Πέθανε στις 28 Απριλίου 1958  στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 29 Απριλίου 1958 από το Πρώτο Νεκροταφείο.
 

ΕΥΣΤΡΑΤΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΛΑΔΑΚΗΣ

Ο Ευστράτιος Γεωργιλαδάκης ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός, ο οποίος υπηρέτησε ως Γερουσιαστής και ως βουλευτής Χανίων.

Γεννήθηκε το 1883 στις  Λουσακιές Κισάμου και καταγόταν από αγροτική οικογένεια.

Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύθηκε στην παθολογία. Ίδρυσε δική του κλινική στα Χανιά.
Στη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας ήταν ανθυπίατρος.

Μετά το στρατό ασχολήθηκε ενεργά με τα κοινά και πολιτεύθηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Εξελέγη βουλευτής Χανίων το 1920, το 1923, το 1930, το 1936 και το 1946.
Το 1930 είχε εκλεγεί βουλευτής στις 30 Νοεμβρίου μετά τον θάνατο του Πολυχρόνη Πολυχρονίδη.
Από το 1932 έως το 1935 υπηρέτησε και ως γερουσιαστής Χανίων.

Στην κυβέρνηση Σοφούλη υπηρέτησε ως υπουργός Υγιεινής από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 29 Ιανουαρίου 1949.

Πέθανε στα Χανιά στις 28 Απριλίου 1967.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαρίκα Φισκέτι.
 

ΗΛΙΑΣ ΚΡΙΜΠΑΣ

Ο Ηλίας Δ. Κριμπάς  γεννήθηκε στη Μερόπη Μεσσηνίας το 1894 και ήταν Έλληνας πολιτικός, που χρημάτισε υπουργός Υγιεινής επί κυβέρνησης Ιωάννη Μεταξά από το 1939 ως το 1941.

Σπούδασε στο Παρίσι στη Σχολή Καλών Τεχνών και Κατασκευών.
Το 1927 ανέλαβε διευθυντής τεχνικών υπηρεσιών στο Δήμο Πειραιά και 7 χρόνια αργότερα επικεφαλής της διεύθυνσης τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου Αθηναίων. Ήταν επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Παραγωγικότητας και πρόεδρος της Ελληνογαλλικής Ενώσεως Επιστημόνων και της Κεντρικής Επιτροπής Τεχνικής Βοήθειας.
Διορίστηκε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Αντιλήψεως στις 4 Σεπτεμβρίου 1939 στην κυβέρνηση Μεταξά.
Παρέμεινε στο υπουργικό αξίωμα ως υπουργός Εθνικής Προνοίας και στην επόμενη Κυβέρνηση Κορυζή ως τις 20 Απριλίου 1941.

Το 1971 διορίστηκε διοικητής της Κτηματικής Τράπεζας, της οποίας ήταν διευθυντής από το 1946.

Πέθανε στις 28 Απριλίου 1981.

Λίγο πριν πεθάνει ήταν πρόεδρος της εταιρείας ΑΕΕΧ Π. και Λιπασμάτων.
 

ΣΠΥΡΟΣ ΜΟΥΣΤΑΚΛΗΣ

Ο Σπύρος Μουστακλής  ήταν Έλληνας στρατιωτικός με σημαντική αντιδικτατορική δράση και εθελοντική συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση.

Γεννήθηκε το 1926 στο Μεσολόγγι.

Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων το 1948.
Κατετάγη εθελοντής στην Εθνική Αντίσταση στην οργάνωση Ε.Ο.Ε.Α.- Ε.Δ.Ε.Σ. με στρατηγό τον Ναπολέοντα Ζέρβα στις 2/4/1943 μέχρι την 12/2/1945.

Στη μάχη Προφήτη Ηλία τραυματίσθηκε (συντριπτικό κάταγμα περόνης) και διακομίσθηκε για νοσηλεία στο Συμμαχικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο (Polish General Hospital-No 14750) στο Μπάρι Ιταλίας.

Έλαβε μέρος στον Εμφύλιο Πόλεμο (1948-1949) ως ανθυπολοχαγός (Μάχες Βελούτας, Τούρκα Βάλτου, Γέφυρα Κόρακα Τριχωνίδος, Τρίκορφο κ.λπ.) και στη συνέχεια συμμετείχε στον πόλεμο της Κορέας ως υπολοχαγός.
Κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας συμμετείχε στο Κίνημα του Ναυτικού. Συνεργάστηκε με τους αξιωματικούς του ναυτικού ως ταγματάρχης και ήταν από τους λίγους αξιωματικούς του στρατού που πήραν μέρος.
Το Κίνημα του Ναυτικού προδόθηκε πριν την εκδήλωσή του, με αποτέλεσμα μεταξύ των αξιωματικών να συλληφθεί και ο ίδιος (22 Μαΐου 1973).

Συνελήφθη και φυλακίστηκε στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ όπου βασανίστηκε για περισσότερες από 45 ημέρες.
Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων που του έγιναν, από ομάδα υπό του βασανιστή Αναστασίου Σπανού, τα χτυπήματα στην καρωτίδα του προκάλεσαν εγκεφαλικό επεισόδιο με αποτέλεσμα να διακομιστεί (με καθυστέρηση πολλών ωρών) στο 401 Γ.Σ.Ν.Α., όπου εισήλθε με το ψευδώνυμο "Μιχαηλίδης" και αιτιολογία εισαγωγής "τρακάρισμα στον Ιππόδρομο".
Από τα χτυπήματα προκλήθηκε ολική παράλυση των δεξιών του άνω και κάτω άκρων.
Αργότερα μεταφέρθηκε στην Πολυκλινική Αθηνών και ακολούθως στο ΚΑΤ, για να υποβληθεί υποβαλλόμενος σε φυσικοθεραπείες για την αποκατάσταση του καταφέρνοντας να περπατήσει, αλλά χωρίς να καταφέρει να μιλήσει.

Απεβίωσε στις 28 Απριλίου 1986.

Μετά το θάνατό του, δόθηκε τιμητικά ο βαθμός του αντιστράτηγου και το όνομά του στο κέντρο νεοσυλλέκτων του Μεσολογγίου (2/39 Σύνταγμα Ευζώνων) όπου υπάρχει και η προτομή του.
Προτομή επίσης έχει ανεγερθεί στα πρώην κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ (σήμερα πάρκο Ελευθερίας) στην Αθήνα.
Ακόμη, υπάρχουν πάρκο και πλατεία με την προτομή του, στην Ερμούπολη Σύρου και στη Νέα Φιλαδέλφεια Αττικής αντίστοιχα.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΑΚΩΝΑΣ

Ο Δημήτριος Τσάκωνας  ήταν Έλληνας κοινωνιολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και υπουργός κυβερνήσεων της δικτατορίας των Συνταγματαρχών.

Γεννήθηκε το 1921 στη Δημητσάνα.

Ο πατέρας του ήταν διευθυντής Νομαρχίας στη διάρκεια του Μεσοπολέμου.
Το 1940 ξεκίνησε σπουδές Πολιτικών και Οικονομικών Επιστημών στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Το 1941 γνωρίστηκε με τον μεσοπολεμικό κοινωνιολόγο Αβροτέλη Ελευθερόπουλο και εξέδωσαν από κοινού το Αρχείον Κοινωνιολογίας και Ηθικής.
Πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελβετία και στην Αυστρία.
 Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση Ιερά Ταξιαρχία.
Το 1948 αναγορεύθηκε Διδάκτωρ και κατόπιν λέκτορας του πανεπιστημίου του Ίνσμπουργκ, καθηγητής του Ορθόδοξου Ινστιτούτου Παρισίων (1952-1954), Λέκτωρ και καθηγητής της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου της Βόννης (1955–1967).

Το 1968 εξελέγη τακτικός καθηγητής Κοινωνιολογίας της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών.
Το 1969 ορκίστηκε Υφυπουργός Προεδρίας της Δικτατορίας, το 1971 Υφυπουργός Εξωτερικών(από 26/08/1971 έως 21/07/1972) και το 1972 Υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων, απ' όπου παραιτήθηκε είκοσι μέρες μετά.
Το 1973 ορκίστηκε Υπουργός πολιτισμού και Επιστημών παραιτούμενος την άνοιξη του 1974 αλλά παραμένοντας μέχρι τη Μεταπολίτευση.
 Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας, το πειθαρχικό συμβούλιο που συγκροτήθηκε στα Πανεπιστήμια του επέβαλε την ποινή της απόλυσης για τη συνεργασία του με το δικτατορικό καθεστώς.

Μετά την απόλυσή του δίδαξε στη Δυτική Γερμανία.

Πέθανε στην Αθήνα στις 28 Απριλίου 2004.
 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ

Ο Οδυσσέας Δημητριάδης ήταν σοβιετικός και γεωργιανός διευθυντής ορχήστρας και μουσικός ποντιακής καταγωγής, τιμημένος ως «Καλλιτέχνης του Λαού της ΕΣΣΔ» το 1958.

Γεννήθηκε στις 7 Ιουλίου 1908 στο Μπατούμι της Ρωσικής Αυτοκρατορίας (σήμερα στη Γεωργία), από Πόντιους γονείς.

Ο πατέρας του, Αχιλλέας, ήταν έμπορος και είχε καταγωγή από την Τραπεζούντα, ενώ η μητέρα του Καλλιόπη Ευφραιμίδη ασχολούνταν με τα οικιακά.
 Άρχισε να ασχολείται με τη μουσική από νεαρή ηλικία, σπουδάζοντας βιολί, πιάνο και μουσική σύνθεση στην Τιφλίδα (1930), και διεύθυνση ορχήστρας στο Ωδείο Λένινγκραντ (1936).
Το 1934 γνωρίστηκε με τον Δημήτρη Μητρόπουλο στον οποίο εξέφρασε την επιθυμία του να μετακομίσει στην Ελλάδα με το πέρας των σπουδών του. Ωστόσο η απάντηση του Μητρόπουλου τον έπεισε να μείνει στη Σοβιετική Ένωση.

Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, το 1937, ανέλαβε αρχιμουσικός και διευθυντής της όπερας του Μπαλέτου της Τιφλίδας, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1965.
Παράλληλα, την περίοδο 1947–1952 υπήρξε αρχιμουσικός της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Γεωργίας και αργότερα από το 1965 έως το 1973 αρχιμουσικός της Ορχήστρας του Θεάτρου Μπολσόι.
Το 1980 η σοβιετική κυβέρνηση τον όρισε επίσημο αρχιμουσικό των Θερινών Ολυμπιακών Αγώνων του 1980.
Τελικά το 1994 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου συχνά εμφανιζόταν σε παραστάσεις που πραγματοποιούνταν στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Πέθανε στην Τιφλίδα στις 28 Απριλίου 2005.
 

ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο Βασίλης Δημητρίου ήταν Έλληνας συνθέτης και στιχουργός.

Γεννήθηκε στις 12 Απριλίου 1945 στην Αθήνα.

Έγραψε μουσική για το θέατρο, την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, τον κινηματογράφο και για το μπαλέτο, τραγούδια και έργα στο ιδίωμα της σύγχρονης μουσικής για μικρά και μεγάλα σύνολα ή σόλο όργανα.
Υπήρξε μέλος της ΕΕΘΣ (Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων Μεταφραστών και Συνθετών), της ΕΔΕΤ (Ένωση Δημιουργών Ελληνικού Τραγουδιού) και ιδρυτικό στέλεχος του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου του Κέντρου Μελέτης και Έρευνας του Ελληνικού Θεάτρου - Θεατρικό Μουσείο.
Από το 2004 έως το 2010 ήταν μέλος του Δ.Σ. της ΕΡΤ, ενώ είχε επίσης διατελέσει μέλος του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου και του Δ.Σ. του Ελληνικού Φεστιβάλ.

Πέθανε στις 28 Απριλίου 2015.