My Bonjour

ΜΙΧΑΗΛ ΑΡΝΙΩΤΑΚΗΣ

Ο Μιχαήλ Αρνιωτάκης ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε το 1841 στην Αθήνα.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και εργάστηκε ως υπογραμματέας στο Ειρηνοδικείο Αθηνών μέχρι το 1865, ενώ παράλληλα εμφανιζόταν και σε ερασιτεχνικούς θεατρικούς θιάσους.
Μετά από παρακίνηση του Παντελή Σούτσα, εγκατέλειψε την θέση του στο δικαστικό σώμα, για να εργαστεί ως τακτικός ηθοποιός στον θίασο του Σούτσα.
Η πρώτη του εμφάνιση στο θεάτρο έγινε στις 12 Μαρτίου 1866, όταν υποδύθηκε τον Αίπυτο στο έργο Μερόπη του Δημητρίου Βερναρδάκη.
Στη συνέχεια περιόδευσε σε πόλεις της Ελλάδας, της Τουρκίας, της Ρουμανίας και της Ρωσίας είτε με τους δικούς του θίασους είτε με τους θίασους των Σούτσα, Ταβουλάρη και Αλεξιάδη.

Οι σημαντικότερες ερμηνείες του ήταν αυτές του Ιάγου στον Οθέλο του Σαίξπηρ, και του Ταρτούφου του Μολιέρου.
Αποχώρησε από το θέατρο το 1907 λόγω ημιπληγίας, την περίοδο όπου υποδυόταν τον Αλή πασά στο έργο Κυρά Βασιλική του Γεράσιμου Βώκου.
Δίδαξε στην δραματική σχολή του Εθνικού Δραματικού Συλλόγου, ενώ συνέγραψε και δύο θεατρικά έργα: τα Κοινωνικαί πληγαί (1887) και Προνομιούχοι (1902). Επίσης έγραψε θεατρικές μελέτες.

Πέθανε στις 26 Απριλίου 1910 στην Αθήνα.
 

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΑΓΚΑΚΗΣ

Ο Αντώνιος Μαγκάκης ήταν Έλληνας νομομαθής, συγγραφέας και πολιτικός, βουλευτής Κυκλάδων.

Γεννήθηκε στη Νάξο το 1890.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία. Επίσης, ίδρυσε νομικό φροντιστήριο στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τη συγγραφή νομικών εγχειριδίων, από τα οποία δημοφιλέστερο ήταν το «Ενοχικόν Δίκαιον».

Διετέλεσε διευθυντής του πολιτικού γραφείου του φίλου και συντοπίτη του Πέτρου Πρωτοπαπαδάκη, εξέχοντος αντιβενιζελικού πολιτικού που το 1922 τουφεκίστηκε στη Δίκη των έξι.

Από την ίδρυση του Ιδρύματος Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ) κατέλαβε σ΄ αυτό τη θέση του νομικού συμβούλου, που διατήρησε μέχρι τον θάνατό του.
Το 1936 εκλέχθηκε βουλευτής Κυκλάδων με την δεξιά Γενική Λαϊκή Ριζοσπαστική Ένωση.
Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν επί σειρά ετών πρόεδρος και γενικός διευθυντής του Οργανισμού Διαχειρίσεως Εφοδίων Εξωτερικού (ΕΦΕΞ).

Ο Αντώνιος Μαγκάκης πέθανε στις 26 Απριλίου 1952 από καρδιακή προσβολή.
Η κηδεία του έγινε με δαπάνη του ΙΚΑ.
Γιος του ήταν ο διαπρεπής κεντροαριστερός νομικός, πολιτικός και υπουργός Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΡΙΒΑΣ

Ο Δημήτριος Γρίβας του Θεολόγου, ήταν Έλληνας στρατιωτικός και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1916 στην Προύσα της Μικράς Ασίας.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και σταδιοδρόμησε ως στρατιωτικός μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '50.
Η στρατιωτική του σταδιοδρομία διήρκεσε από το 1937 ως το 1951. Αποστρατεύτηκε με τον βαθμό του Υποστράτηγου σε πολεμική διαθεσιμότητα.
Ήταν παντρεμένος με ένα παιδί.

Μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στη Νέα Δημοκρατία, με την οποία εξελέγη στις εκλογές του 1974 λαμβάνοντας 9.783 ψήφους.

Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Δράμας με τη Νέα Δημοκρατία (πρώτος με 12.673 σταυρούς προτίμησης) το 1977.
Η τελευταία φορά που πολιτεύτηκε, χωρίς όμως να εκλεγεί, ήταν το 1981 οπότε έλαβε 5.130 ψήφους.

Πέθανε στις 26 Απριλίου 1988 και κηδεύτηκε την επομένη στη Δράμα.
 

ΝΙΚΟΣ ΣΒΟΡΩΝΟΣ

Ο Νίκος Σβορώνος ήταν σημαντικός Έλληνας ιστορικός με ιδιαίτερη επιρροή στη σύγχρονη ιστοριογραφία στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 12 Ιουλίου 1911 στη Λευκάδα.

Προερχόταν από βενιζελική οικογένεια.
Στα μαθητικά του χρόνια ήταν συνεκδότης του μαθητικού χειρόγραφου περιοδικού Νέος δρόμος (1926-1927).
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Από το 1935 έως το 1936 εργάστηκε στο Μέγα λεξικόν της Ελληνικής γλώσσης του εκδοτικού οίκου Δ. Δημητράκος.
Εργάσθηκε στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών, στο οποίο προσλήφθηκε το 1936.
Παράλληλα δίδασκε στο Πρότυπον Λύκειον Αθηνών (Σχολή Μπερζάν).
Μετά την επιστροφή του από το μέτωπο της Αλβανίας συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.
Το 1942 υπέβαλε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης ως διδακτορική διατριβή το Περί των εν Ελλάδι νομισμάτων κατά την Τουρκοκρατίαν. Το 1943 εντάχθηκε στις τάξεις του ΕΑΜ και συνεργάστηκε στην έκδοση του παράνομου περιοδικού Πρωτοπόροι.
Μετά τη διακοπή της έκδοσής του στα τέλη του 1943 εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και ως στρατιωτικός διοικητής Βύρωνα-Καισαριανής συμμετείχε στην ένοπλη εμφύλια σύγκρουση της Αθήνας τον Δεκέμβρη του 1944, με επίκεντρο δράσης του την περιοχή του Μετς.
Στη συνέχεια οπισθοχώρησε με το τάγμα του στο Τείχιο της Ναυπάκτου.
Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας επέστρεψε στην Αθήνα.
Τον Δεκέμβριο του 1945, χάρη στις ενέργειες του διευθυντή του Γαλλικού Ινστιτούτου Οκτάβιου Μερλιέ και με υποτροφία της Γαλλικής Δημοκρατίας, κατέφυγε στη Γαλλία με το πλοίο «Ματαρόα».
Στο Παρίσι γράφτηκε στην École Pratique des Hautes Études και στην École des Langues Orientales.
Το 1955 του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια και το 1961 απέκτησε τη γαλλική. Το 1962 απέκτησε το doctorat τρίτου κύκλου και το 1975 ανακηρύχθηκε Docteur ès Lettres της Σορβόννης.
Εργάσθηκε στο CNRS και δίδαξε ως διευθυντής σπουδών στην École Pratique des Hautes Études (IV Section) ιστορία των θεσμών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Μετά την πτώση της δικτατορίας δίδαξε στα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης και Κρήτης, διετέλεσε μέλος της διοικούσας επιτροπής του Πανεπιστημίου Κρήτης και διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, και ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων Αθηνών (1976) και Θεσσαλονίκης(1977).

Πέθανε στις 26 Απριλίου  το 1989 στην Αθήνα.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΚΑΛΑΚΗΣ

Ο Γεώργιος Μπακαλάκης ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και καθηγητής κλασικής αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ).

Γεννήθηκε στην Χηλή της Κωνσταντινούπολης το 1908.

Εργάστηκε ως επιμελητής και ως Έφορος αρχαιοτήτων και στη συνέχεια ως καθηγητής αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Γνωστός κυρίως για το ανασκαφικό έργο του στη Θράκη, το Δίον και τη Βεργίνα. Συγγραφέας μυθιστορήματος με τίτλο "Το τσιφλίκι του Μιχαλάκη".

Απεβίωσε στις 26 Απριλίου του 1991 στη Θεσσαλονίκη.

Ήταν παντρεμένος με την φιλόλογο Ευδοκία Εμπέογλου και πατέρας μιας κόρης.