My Bonjour

ΝΙΚΟΣ ΜΗΤΣΑΚΗΣ

Ο Νίκος Μητσάκης ήταν Έλληνας αρχιτέκτονας.

Γεννήθηκε στις 20 Αυγούστου του 1899 στον Πύργο της Ηλείας και από το 1904 έζησε στην Αθήνα, όπου αργότερα και σπούδασε.
Από την πλευρά της μητέρας του ήταν απόγονος του Γάλλου φιλέλληνα Σωνιέρου.

Ανήκε στην ομάδα των πρώτων σπουδαστών της αρχιτεκτονικής σχολής του Πολυτεχνείου, στην οποία γράφτηκε το 1917, αμέσως μετά τη σύστασή της και αφού είχε προηγηθεί μια αποτυχημένη προσπάθεια εισόδου στη σχολή πολιτικών μηχανικών.
Αποφοίτησε το 1921 και στρατεύτηκε αμέσως, συμμετέχοντας στη μικρασιατική εκστρατεία.
Το 1926 διορίσθηκε στην Υπηρεσία Τεχνικών Έργων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενώ το διάστημα Ιούνιος 1930 - Οκτώβριος 1930 και από τον Ιούνιο 1931 υπήρξε προϊστάμενος του Γραφείου Μελετών των Νέων Σχολικών Κτιρίων.
Ακόμη, από το 1931 έως το 1933 διετέλεσε επιμελητής κτηριολογίας στην έδρα του Hébrard του ΕΜ Πολυτεχνείου.

Σκοτώθηκε πρώιμα, στις 25 Απριλίου του 1941, κατά την υποχώρηση του ελληνικού στρατού, σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα στον Σκαραμαγκά.

ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Τάκης Σινόπουλος  ήταν Έλληνας ποιητής και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αγουλινίτσα στο Επιτάλιο Ηλείας, στις 17 Μαρτίου 1917 και ήταν πρωτότοκος γιος του φιλολόγου Γιώργου Σινόπουλου και της Ρούσας-Βενέτας Αργυροπούλου.

Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε το 1944.
Το 1934 δημοσίευσε το ποίημα «Προδοσία» και το διήγημα «Η εκδίκηση ενός ταπεινού» στην Πυργιώτικη εφημερίδα «Νέα Ημέρα» με το ψευδώνυμο Αργυρός Ρουμπάνης.
Το 1941 επιστρατεύτηκε ως λοχίας υγειονομικού στο Λουτράκι, ενώ κατά τη διάρκεια της κατοχής δημοσίευσε μεταφράσεις Γάλλων ποιητών καθώς και μερικά δοκίμια για την ποίηση.
Το 1942 φυλακίστηκε για μικρό χρονικό διάστημα από τους Ιταλούς ως αντιστασιακός ενώ την περίοδο του εμφυλίου ήταν γιατρός σε τάγμα πεζικού.
Με το τέλος του εμφυλίου άρχισε να εργάζεται ως γιατρός παθολόγος στην πρωτεύουσα.
Το 1951 κυκλοφόρησε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Μεταίχμιο».

Ανήκει στην πρώτη μεταπολεμική γενιά.
Επηρεάστηκε ιδιαίτερα από τους Τ.Σ. Έλιοτ, Σεφέρη και Έζρα Πάουντ.
Γενικά η ποίηση του είναι λυρική, επιγραμματική και κυριαρχείται από τραγική αυτογνωσία και απαισιοδοξία.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του παρατηρήθηκε μια μεταστροφή στη χρήση του γλωσσικού υλικού προς έναν αντιποιητικό, επιθετικό και συχνά ειρωνικό λόγο.
Μεγάλο μέρος της βιβλιοθήκης του το είχε δωρίσει στο πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Έγραψε επίσης τις ποιητικές συλλογές «Το άσμα της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου», που τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο ποίησης το 1961, «Γνωριμία με τον Μαξ», «Νύχτα και αντίστιξη», καθώς και διάφορες μελέτες και δοκίμια όπως την «Στροφή» για το έργο του Σεφέρη.
Του απονεμήθηκε το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποίησης για «Το άσμα της Ιωάννας και του Κωνσταντίνου» το 1962.

Απεβίωσε στον Πύργο στις 25 Απριλίου 1981 (παραμονή του Πάσχα του 1981).

Ήταν παντρεμένος με την Μαρία Ντότα, η οποία το 1995 δώρισε το σπίτι που έμενε στον δήμο Νέας Ιωνίας με σκοπό την στέγαση του ιδρύματος «Τάκης Σινόπουλος».
Προτομή του ποιητή υπάρχει στην πλατεία, έξω από το σπίτι του, στην οδό Τάκη Σινόπουλου στον Περισσό.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑΣ

Ο Γιώργος Θ. Γεννηματάς ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 1939.

Μαθήτευσε στο Α΄ Γυμνάσιο της Πλάκας.
Σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (Ε.Μ.Π.), όπου ανέπτυξε σημαντική φοιτητική συνδικαλιστική δράση, οργανώνοντας πολλές διαδηλώσεις για την Κύπρο.
Υπηρέτησε στην Πολεμική Αεροπορία ως ανθυποσμηναγός.
Στη διάρκεια της θητείας του (1962), ασθένησε σοβαρά και διαγνώσθηκε με τη νόσο του Άντισον (Addison disease), από την οποία έπασχε και ο πρόεδρος Τζον Κένεντι.
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του και των στρατιωτικών του υποχρεώσεων, ίδρυσε και διηύθυνε την εταιρεία μελετών και κατασκευών "Αρχιτεχνική ΕΠΕ".
Επίσης, διετέλεσε στέλεχος της Αγροτικής Τράπεζας έως το 1981, οπότε και παραιτήθηκε μετά από 17 χρόνια.
Διετέλεσε Προϊστάμενος του τμήματος Γεωργικών Βιομηχανιών, της Διεύθυνσης Τεχνικών Έργων της Αγροτικής Τράπεζας.
Πολλές γεωργικές βιομηχανίες έχουν την υπογραφή του στις κατασκευαστικές μελέτες τους, όπως το εργοστάσιο της Νεστλέ στο Πλατύ Ημαθίας, η Ελαιουργική στον Ασπρόπυργο, κτίσματα της Ένωσης Πεζών στην Κρήτη και άλλα.
Όταν επετράπη ο συνδικαλισμός από τη δικτατορία, συμμετείχε σε συνδικαλιστικές ενώσεις μηχανικών, και από το 1974 έως το 1978 διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Πολιτικών Μηχανικών Ελλάδας.
Παντρεύτηκε τον εφηβικό του έρωτα, την Αικατερίνη (Κάκια) Βέργου, κόρη ταχυδρομικού υπαλλήλου στη Σύμη, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Φώφη, η οποία διετέλεσε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, και τη Μαίρη.

Έγινε μέλος του ΠΑΣΟΚ από τη σύστασή του και ήταν υποψήφιος Α΄ Περιφέρειας Αθηνών στις βουλευτικές εκλογές της 17ης Νοεμβρίου 1974.

Από το 1975 ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στη συνέχεια του Εκτελεστικού Γραφείου του ΠΑΣΟΚ.
Ο Γεννηματάς διακρινόταν για τα οργανωτικά του προσόντα και η επιρροή του στον κομματικό μηχανισμό και στη Νεολαία ΠΑΣΟΚ ήταν μεγαλύτερη κάθε άλλου στελέχους.
Μετά τη διαγραφή των μελών της Δημοκρατικής Άμυνας, ο Γιώργος Γεννηματάς έγινε ένα από τα μέλη της λεγόμενης "Τρόικας" ή "Τριανδρίας" (Τσοχατζόπουλος-Γεννηματάς-Λαλιώτης) που εξέφραζε και εκπροσωπούσε τον πρόεδρο σε όλα τα κεντρικά και περιφερειακά όργανα, και σε όλα τα επίπεδα του κόμματος.
Έκτοτε, η καριέρα του, όπως και των Α. Τσοχατζόπουλου και Κ. Λαλιώτη, ήταν μετεωρική.
Από το 1981 εκλεγόταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, αρχικά Επικρατείας (άνευ σταυροδοσίας), κατόπιν βουλευτής Μεσσηνίας (με τη λίστα, 1985) και, στη συνέχεια, Α΄ Αθηνών (πρώτος σε σταυρούς, από το 1989 διαρκώς).
Διετέλεσε Υπουργός Εσωτερικών από το 1981 ως το 1984, Υπουργός Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων από το 1984 έως το 1987 και Υπουργός Εργασίας από το 1987 έως το 1989.
Ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ από τον Απρίλιο 1989.
Στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα ήταν Υπουργός Εθνικής Οικονομίας.
Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993 εξελέγη πρώτος στην περιφέρεια Α΄ Αθηνών και ορκίστηκε ξανά Υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών.

Πέθανε στην Αθήνα στις 25 Απριλίου 1994, από καρκίνο.

Μετά το θάνατό του, για να τιμηθεί το έργο του, πολλά νοσοκομεία της Ελλάδας πήραν το όνομά του, με περισσότερο γνωστό το Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών Γιώργος Γεννηματάς.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΟΥΛΗΣ

Ο Αθανάσιος Παπούλης ήταν Έλληνας μηχανικός και μαθηματικός στα εφαρμοσμένα μαθηματικά.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921.

Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνιας στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Έπειτα συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, όπου και δίδαξε από το 1952 έως το 1994.
Υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών του τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και ήταν επίτιμος διδάκτορας στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Ως ερευνητής ασχολήθηκε με την ανάλυση σημάτων, τις επικοινωνίες, τη θεωρία σημάτων και τη θεωρία συστημάτων.

Πέθανε στις 25 Απριλίου του 2002 και σε ηλικία 81 ετών.
 

ΦΑΝΗ ΠΑΡΤΣΑΦΥΛΛΙΔΟΥ

Η Φανή-Αθανασία Παρτσαφυλλίδου του Δημητρίου γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1933 και ήταν Ελληνίδα πολιτικός, η οποία χρημάτισε βουλευτής Θεσσαλονίκης από τον Ιούλιο ως τον Οκτώβριο του 1993.
Υπήρξε η πρώτη γυναίκα νομάρχης Ημαθίας.

Εντάχθηκε στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και διετέλεσε μέλος της κεντρικής επιτροπής του κόμματος επί οκταετία.
Το 1990 διορίστηκε νομάρχης Ημαθίας.
Έπειτα από τις βουλευτικές εκλογές του 1990 εξελέγη πρώτη επιλαχούσα στην Α' Θεσσαλονίκης.
Την 1η Ιουλίου 1993 έγινε βουλευτής, μετά την παραίτηση του Δημητρίου Σταμάτη.
Η είσοδος της στο κοινοβούλιο σήμανε την πρώτη είσοδο γυναίκας από το νομό Θεσσαλονίκης στη Βουλή των Ελλήνων έπειτα από 40 χρόνια.

Πέθανε στις 25 Απριλίου 2013 και κηδεύτηκε την επομένη από τη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης.