My Bonjour

ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΠΟΛΑΚΗΣ

Ο Παρθένιος (κατά κόσμον Σταμάτιος) Πολάκης ήταν κληρικός και καθηγητής πανεπιστημίου.

Γεννήθηκε στην Πάτρα στις 29 Μαρτίου 1890.

Σπούδασε στην Ιερατική Σχολή της Άρτας την περίοδο 1907-1909 και στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή από την οποία αποφοίτησε το 1914.
Κατόπιν φοίτησε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου πήρε πτυχίο το 1918.
Την ίδια χρονιά έγινε διδάκτορας της Θεολογίας.
Η διδακτορική του διατριβή είχε τίτλο «Οι επί Μάρκου Αυρηλίου και Κομμόδου μαρτυρήσαντες Χριστιανοί».
Ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Μελέτιος του ανέθεσε τη διεύθυνση του περιοδικού «Εκκλησιασικός Κήρυξ» και του μηνιαίου θεολογικού περιοδικού «Καινή Διδαχή» (1918-1920).

Στο διάστημα 1917-1920 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στον ναό του Αγίου Σπυρίδωνος, στον Πειραιά.
Το διάστημα 1921-1922 εργάστηκε ως καθηγητής στο Γυμνάσιο της Κέας.

Στις 31 Αυγούστου 1923 τοποθετήθηκε ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη της Κέρκυρας.
Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τη διεύθυνση της νεοσύστατης εκείνη τη χρονιά (1924) πεντατάξιας Ιερατικής Σχολής της Κέρκυρας.
Ήταν επίσης προϊστάμενος του μητροπολιτικού ναού, γενικός αρχιερατικός επίτροπος, διεύθυνε το περιοδικό «Άγιος Σπυρίδων» και δίδασκε στο Αρσάκειο Διδασκαλείο Θηλέων.

Το 1931 τοποθετήθηκε προϊστάμενος του ναού του Αγίου Στεφάνου στο Παρίσι. Για 19 χρόνια ήταν ο ποιμένας της ελληνικής παροικίας στο Παρίσι, μέσα και στα δύσκολα χρόνια της γερμανικής κατοχής.
Κατά την παραμονή του στη γαλλική πρωτεύουσα φοίτησε στη Σορβόνη.

Το 1950 η Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης τον εξέλεξε καθηγητή στην έκτακτη έδρα της Ιστορίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, και κατόπιν, το 1952, στην τακτική έδρα της Γενικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας.

Σοβαρά προβλήματα υγείας τον υποχρέωσαν να εγκαταλείψει τις δραστηριότητές του το 1957.
Το 1961 έγινε ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Πέθανε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 1965.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΔΗΜΑΔΗΣ

Ο Δημήτριος Βασιλείου Δημάδης ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στον Κοκκινοπλό Ελασσόνας το 1887, αλλά εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Κατερίνη το 1913.

Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Γυμνάσιο της Τσαριτσάνης και μετά στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, παίρνοντας το πτυχίο του με Άριστα.
Από το 1917 ως το 1920 ήταν πρόεδρος της Κοινότητας Κατερίνης (όταν η Κατερίνη δεν ήταν ακόμα Δήμος.
Πολέμησε στους Βαλκανικούς Πολέμους και έλαβε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία ως επίατρος.
Για τις υπηρεσίες του παρασημοφορήθηκε δύο φορές.

Ήταν στενός συνεργάτης του Ελευθερίου Βενιζέλου και πρωτοστάτησε στην ίδρυση του Σανατορίου της Πέτρας και στην κατασκευή υδραγωγείου για την ύδρευση της Κατερίνης από τις πηγές της Βρυάζας.

Στις εκλογές του 1920 κατήλθε ως υποψήφιος αλλά δεν εξελέγη βουλευτής.

Εξελέγη βουλευτής το 1923, το 1926 με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων (με 2.391 ψήφους), το 1928 και το 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων και το 1946, όταν ακόμα δεν είχε συσταθεί ο νομός Πιερίας.
Στις εκλογές του 1946 αναφέρεται στον Τύπο της εποχής ως "βουλευτής Θεσσαλονίκης" και εξελέγη με το Συνδυασμό Κόμματος Φιλελευθέρων.

Ο Δημάδης διετέλεσε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Κεντρικής Μακεδονίας στην κυβέρνηση του Πλαστήρα από τις 7 Μαρτίου 1945, ως την παραίτησή του, στην κυβέρνηση του Πέτρου Βούλγαρη, στις 7 Ιουνίου 1945.
Την ίδια περίοδο διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Βουλής.

Στις εκλογές του 1952 εξελέγη βουλευτής με την ΕΠΕΚ (και το Κόμμα Φιλελευθέρων) μαζί με τους Κωνσταντίνο Δημόπουλο και Ελευθέριο Ελευθεριάδη, (στον Τύπο της εποχής, αναφέρεται ως "βουλευτής Κατερίνης", καθώς ο νομός είχε συσταθεί μόλις μερικά χρόνια πριν, το 1949.

Στις εκλογές του 1956 ήταν ξανά υποψήφιος με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τους Ελευθέριο Ελευθεριάδη και Κωνσταντίνο Δημόπουλο, όμως ο συνδυασμός τους δεν εξελέγη, καθώς συγκέντρωσαν 16.941 ψήφους συνολικά.
Στις εκλογές εκείνες η ΕΡΕ με το συνδυασμό της πήρε 17.845 ψήφους συνολικά και έτσι εξελέγησαν βουλευτές οι τρεις της υποψήφιοι, Δημήτριος Βακάλης (ή Βακάλογλου), Αλέξανδρος Δεληγιαννίδης και Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου.

Ως βουλευτής μερίμνησε για τις απαλλοτριώσεις και τη διανομή γαιών στους πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την αποκατάστασή τους.

Το 1914 παντρεύτηκε την κόρη της πατριαρχικής οικογένειας Μόσχη, με την οποία έζησε ως τον πρόωρο θάνατό της και απέκτησε οικογένεια (2 κόρες και 1 γιο, τον Βασίλειο Δημάδη, ιατρό-χειρουργό.

Ο Δημήτριος Δημάδης πέθανε σε ηλικία 83 ετών, στις 23 Μαρτίου το 1970 στην Αθήνα και κηδεύτηκε στις 24 Μαρτίου από το μητροπολιτικό ναό της Θείας Αναλήψεως στην Κατερίνη.
 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΓΟΝΗΣ

Ο Ελευθέριος Γονής  του Κωνσταντίνου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Διετέλεσε υπουργός Εργασίας.

Γεννήθηκε στη Λιβαδειά στις 28 Ιουνίου το 1903.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ξεκίνησε να εργάζεται ως δικηγόρος στην ιδιαίτερη πατρίδα του, από το 1925.
Ανέπτυξε και συνδικαλιστική δράση.

Για πρώτη φορά εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων στις εκλογές του 1946, όπου συγκέντρωσε 7.356 ψήφους.
Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Αθηνών το 1951 και το 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό.

Για πρώτη φορά ανέλαβε υπουργός Εργασίας στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 20 Ιανουαρίου ως τις 14 Απριλίου 1949.
Στην κυβέρνηση του Αλέξανδρου Παπάγου ανέλαβε ξανά υπουργός Εργασίας από τις 19 Νοεμβρίου 1952 ως τις 15 Δεκεμβρίου 1954.

Έγραψε "Απομνημονεύματα" (1958).

Απεβίωσε  στις  23 Μαρτίου  το 1973 στο Λονδίνο, όπου νοσηλευόταν, και η σορός του μεταφέρθηκε στην Ελλάδα, όπου και ετάφη.
 Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Φλωριά.
 

ΑΛΕΚΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Ο Αλέκος Λειβαδίτης του Λυσάνδρου  ήταν ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου.

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1914 στην Αθήνα και ήταν τελειόφοιτος Μέσης Εμπορικής Σχολής.

Καταγόταν από την Κοντοβάζαινα Γορτυνίας από την πλευρά του πατέρα του, Λύσανδρου Λειβαδίτη.
Αδερφός του ήταν ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης.
Η πρώτη του εμφάνιση ήταν στην ταινία Το τραγούδι του χωρισμού (1940). Ακολούθησαν: Η φωνή της καρδιάς (1942), Η βίλα με τα νούφαρα (1944), Γαμπρός με δόσεις (1947), Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1963) κ.ά.

Το 1942 πήρε άδεια άσκησης επαγγέλματος και εμφανίσθηκε στο θέατρο πρόζας με τον θίασο Χριστοφόρου Νέζερ - Άννας Λώρη το 1948, στο Ακροπόλ.
Από τότε συνεργάστηκε με πολλούς θιάσους, όπως με τον θίασο Καλουτά - Κρεββατά - Ρένας Ντορ (1949), με τον θίασο Καλουτά (1950) και αργότερα με αυτούς των Ο. Μακρή, Β. Αυλωνίτη, Ν. Σταυρίδη, Ρ. Βλαχοπούλου, Κ. Χατζηχρήστου, Κ. Ντιριντάουα και Σ. Βέμπο, σε πολλές μουσικές επιθεωρήσεις και κωμωδίες.

Το 1949 ξεκίνησε περιοδείες στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο, Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, τις οποίες και επανέλαβε το 1951 και το 1961.
Την περίοδο 1968-1971 έκανε επίσης πολλές περιοδείες σε πόλεις της Ελλάδας.

Ο Αλέκος Λειβαδίτης υπήρξε και σκηνοθέτης της ταινίας Εκατό χιλιάδες λίρες (1948).
Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (ΣΕΗ) και Πρόεδρος του Ταμείου Αλληλοβοηθείας του ΣΕΗ.
Είχε τιμηθεί από τον βασιλέα Γεώργιο Β' με μετάλλια Αλβανικού Πολέμου, καθώς και από τον βασιλέα Παύλο για την προβολή της Ελλάδας στο εξωτερικό. Τιμητικές, επίσης, διακρίσεις είχε λάβει και από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (Βοτανικού).

Απεβίωσε τα ξημερώματα στις 23 Μαρτίου 1980, από ρήξη ανευρύσματος κοιλιακής αορτής και κηδεύτηκε την επομένη στο Γ΄ Νεκροταφείο, παρουσία εκατοντάδων συναδέλφων και φίλων του, σύμφωνα με την εφημερίδα Ριζοσπάστης.
Ειδικότερα, ο Λειβαδίτης έπασχε από κήλη, την οποία δεν είχε αφαιρέσει χειρουργικά και παρουσίασε επώδυνη διόγκωση.
Αναγκάστηκε να διακόψει τις εμφανίσεις του στο Θέατρο Βέμπο, εξαιτίας του προβλήματος, μεταφέρθηκε σε ιδιωτική κλινική και έπειτα στον Ευαγγελισμό, σε κωματώδη κατάσταση.
Η κατάστασή του επιδεινώθηκε, με αποτέλεσμα τον θάνατό του στο νοσοκομείο.
 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΧΑΡΑΝΗΣ

Ο Παναγιώτης Χαρανής ήταν Έλληνας βυζαντινολόγος, ο οποίος εργάστηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, γνωστός ως Peter Charanis.

Γεννήθηκε το 1905 στην Ατσική Λήμνου κι έμαθε τα πρώτα γράμματα στο δημοτικό σχολείο του χωριού του.

Το 1920 η οικογένειά του μετανάστευσε στις Η.Π.Α., όπου είχαν εγκατασταθεί πολλοί Ατσικιώτες από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Εκεί ο Παναγιώτης Χαρανής έγινε Peter Charanis, όνομα με το οποίο έγινε γνωστός στους πανεπιστημιακούς κύκλους και στη βιβλιογραφία, με αποτέλεσμα όσοι αγνοούν την καταγωγή του, να το μεταφράζουν στα Ελληνικά ως "Πέτρος Χαράνης", αλλοιώνοντας τόσο το βαφτιστικό, όσο και το επώνυμό του.

Στις Η.Π.Α., παρά τα αρχικά προβλήματα προσαρμογής, ο Π. Χαρανής κατάφερε να συμπληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές και να φοιτήσει στο Πανεπιστήμιο Rutgers την περίοδο 1927-31.
Στη συνέχεια κάνει μεταπτυχιακή έρευνα στο Πανεπιστήμιο Madison Wisconsin για δύο χρόνια (1931-35).
Εκεί γνωρίζεται με τον σπουδαίο Ρώσο βυζαντινολόγο Αλεξάντρ Βασίλιεφ, μια γνωριμία καθοριστική για το μέλλον του, αφού εκείνος τον παρακίνησε ν’ ασχοληθεί με τη βυζαντινή ιστορία.
Υπό την εποπτεία του Βασίλιεφ εκπονεί τη διδακτορική του διατριβή, με θέμα την «Εκκλησιαστική πολιτική του Βυζαντινού αυτοκράτορα Αναστασίου Α΄ του Δικόρου (491-518 μ.Χ.)», έργο το οποίο αργότερα εκδόθηκε σε βιβλίο από το Πανεπιστήμιο Madison.
Όμως, οι βυζαντινές σπουδές ήταν ακόμα στα σπάργανα στις Η.Π.Α. κι ο Χαρανής αναγκάζεται να αναζητήσει πνευματική τροφή στην Ευρώπη.
Τη διετία 1936-38 έρχεται στις Βρυξέλλες, όπου κάνει μεταδιδακτορική έρευνα κοντά στον μεγάλο Βέλγο βυζαντινολόγο κι ελληνιστή Henri Gregoire, με τον οποίο έκτοτε συνδέεται με μακροχρόνια φιλία.
Στην Ευρώπη έχει την ευκαιρία να γνωριστεί και να συνεργαστεί και με άλλους επιφανείς μεσαιωνολόγους, όπως τον Νίκολας Άντοντζ (αρμενολόγο) και τον Paul Wittek (τουρκολόγο).

Το 1938, με πλούσιες γνώσεις και σημαντικό ερευνητικό έργο επιστρέφει στις Η.Π.Α., όπου γίνεται δεκτός ως διδάσκων στο Πανεπιστήμιο Rutgers, όπου είχε σπουδάσει.
Κατά την άφιξη του εκεί η βυζαντινή ιστορία ήταν άγνωστη, όπως άλλωστε στα περισσότερα αμερικανικά πανεπιστήμια.
Χαρακτηριστικά αναφέρει ο ίδιος σ’ ένα άρθρο του: "Τα περισσότερα μέλη του (ιστορικού) τμήματος δεν είχαν καν ακούσει ποτέ ότι είχε υπάρξει μια τέτοια Αυτοκρατορία".
Σαράντα χρόνια αργότερα, το 1976, όταν αποχωρούσε από το Rutgers, η βυζαντινή ιστορία αποτελούσε τον κεντρικό τομέα του πανεπιστημίου, το οποίο δεχόταν και μεταπτυχιακούς φοιτητές, ενώ οι βυζαντινές σπουδές είχαν επεκταθεί σε δεκάδες άλλα επιστημονικά ιδρύματα της χώρας αυτής.

Σύντομα ο Παν. Χαρανής, χάρη στο συγγραφικό του έργο, αλλά και στη γλαφυρή και μεταδοτική διδασκαλία του, άρχισε να ανεβαίνει στην ιεραρχία του Πανεπιστημίου Rutgers, γινόμενος σταδιακά: διδάσκων (1938), βοηθός το 1941, αναπληρωτής το 1946, τακτικός το 1949 κι επίτιμος καθηγητής το 1963 (Voorhees distinguished professor).
Παράλληλα εργάστηκε ως επισκέπτης ερευνητής στο διάσημο ιστορικό κέντρο Dumbarton Oaks της Washington, τις χρονιές 1944-46, 1956-57 και 1978-79.
Με την καθοδήγησή του, το Πανεπιστήμιο Rutgers άρχισε να μετατρέπεται σιγά-σιγά σε κέντρο βυζαντινών σπουδών με διεθνή φήμη.
Πλήθος φοιτητών έρχονταν να παρακολουθήσουν τις παραδόσεις του.
Όπως θυμούνται παλιοί φοιτητές του, είχε επιβλητική προσωπικότητα στην τάξη, δίδασκε με πάθος και δυναμισμό, με κάποια τάση επίδειξης κι είχε εκπληκτική μεταδοτικότητα, ιδιότητες που τον έκαναν πολύ δημοφιλή στον φοιτητόκοσμο.
Το 1957, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιό του, ξεκινά μια σειρά αυτοτελών εκδόσεων με τον γενικό τίτλο: «Rutgers Byzantine Series», στην οποία παρουσιάζονται τόσο νέες ερευνητικές εργασίες, όσο και μεταφράσεις στα αγγλικά παλιότερων έργων Ευρωπαίων ιστορικών.

Η φήμη του Χαρανή, ως P. Charanis πλέον, σύντομα ξεπερνά τις Η.Π.Α. και φθάνει στην Ευρώπη και φυσικά στην Ελλάδα.
Ήδη από το 1953 δημοσιεύει μελέτες του στο περιοδικό "ΕΛΛΗΝΙΚΑ" της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.
Το 1963, εκδίδεται στη Λισαβόνα η μελέτη του «Οι Αρμένιοι στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία», η οποία μεταφράστηκε στα ελληνικά το 1992.
Βιβλία του εκδίδονται επίσης στην Οξφόρδη το 1966 και στο Παρίσι το 1972, ενώ το 1974 εκδίδεται στη Θεσσαλονίκη το έργο του: «Εκκλησία και πολιτεία στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία».

Η αναζήτηση από τους Ευρωπαίους ερευνητές παλιότερων δημοσιευμένων εργασιών του -που ξεκινούν από το 1944- έχει ως αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν σε δύο τόμους στη σειρά «Variorum Reprints».
Εκδόθηκαν στο Λονδίνο: ο πρώτος το 1972 με τίτλο «Σπουδές για τη δημογραφία στη Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» και ο δεύτερος το 1973, «Κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή στη Βυζ. Αυτοκρατορία».

Το 1972, ανακηρύσσεται επίτιμος διδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Επίσης το ελληνικό κράτος του απένειμε το Παράσημο του Φοίνικα, για τη συμβολή του στην έρευνα της ελληνικής ιστορίας και στη διάδοση της ελληνικής ιστορικής έρευνας στο εξωτερικό.
Η αξία των μελετών του είναι μεγάλη και διεθνώς ανεγνωρισμένη.
Απλά σημειώνουμε ότι πάνω από 25 εργασίες του αναφέρονται στη βιβλιογραφία της «Ιστορίας του Ελληνικού Έθνους» της Εκδοτικής Αθηνών (βλ. τους σχετικούς με το Βυζάντιο τόμους: Ζ΄, Η΄, Θ΄).

Το 1976, σε ηλικία 71 ετών, αποχωρεί τιμώμενος από το Πανεπιστήμιο Rutgers, του οποίου αναγορεύεται ισόβιος επίτιμος διδάκτορας.
Το 1980, η διάδοχός του στη θέση, Αγγελική Λαΐου-Θωμαδάκη, αναγνωρίζοντας την επιστημονική προσφορά του, επιμελείται της έκδοσης του τιμητικού τόμου: «Essays in honor of Peter Charanis», στον οποίο πρώην φοιτητές του, συνάδελφοι και φίλοι του σκιαγραφούν την προσωπικότητα και περιγράφουν το έργο του.
Πολλοί απ’ αυτούς, ανάμεσά τους κι αρκετοί Έλληνες, αφού μαθήτευσαν κοντά του, συνεχίζουν το έργο του σε αμερικανικά πανεπιστήμια, διαδίδοντες τις βυζαντινές σπουδές και κάνοντας παγκόσμια γνωστή την ελληνική ιστορία.
Ο Παν. Χαρανής πέθανε στις 23 Μαρτίου 1985, σε ηλικία 80 ετών.
Άφησε ένα γιο και μια θυγατέρα, επίσης καθηγήτρια, η οποία ζει στη Θεσσαλονίκη.

ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΑΠΕΡΓΗΣ

Ο Αχιλλέας Απέργης του Γεωργίου ήταν Έλληνας γλύπτης της γενιάς των χρόνων 1898-1922.

Γεννήθηκε στη Γαρίτσα Κέρκυρας, στις 31 Ιανουαρίου 1909 και ήταν το τέταρτο από τα επτά παιδιά του Γεωργίου και της Θεανώς Απέργη.

Ο Γεώργιος Απέργης ήταν επιτυχημένος έμπορος, που εκτιμούσε και αγαπούσε τις τέχνες και ήταν ο πρώτος που αναγνώρισε την κλίση του γιου του Αχιλλέα προς την τέχνη.
Αρχικά, η κλίση αυτή εκφραζόταν με τη ζωγραφική, το σχέδιο και στη συνέχεια με μικρά γλυπτά από γύψο ή πηλό.

Μέσα στο αστικό περιβάλλον της οικογένειας Απέργη ο νεαρός Αχιλλέας δεν έχει πολλές επιλογές σε σχέση με την επαγγελματική του απασχόληση.
Έτσι επιδίδεται σε διάφορες εργασίες (κάπως ερασιτεχνικές), κυρίως εμπορικής φύσης, που αν και μερικές ήταν αρκετά προσοδοφόρες τελικά θα τις σταματήσει. Παράλληλα, παρακολουθεί μαθήματα σχεδίου στη Νυχτερινή Σχολή Κέρκυρας.

Στα 28 του χρόνια, το 1937, ο Απέργης πηγαίνει στην Αθήνα και γράφεται στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.), όπου παρακολουθεί μαθήματα έως το 1939 με δασκάλους τον Θωμά Θωμόπουλο, τον Κώστα Δημητριάδη και τον Μιχαήλ Τόμπρο.
Το 1952 πραγματοποιεί το πρώτο του ταξίδι στην Ευρώπη, στην Ιταλία και στο Παρίσι, και αργότερα επισκέπτεται και την Αγγλία (1959).

Ήταν παντρεμένος από το 1945 με τη ζωγράφο Ειρήνη Απέργη.
Γιός τους είναι ο συνθέτης λόγιας μουσικής Γιώργος Απέργης.

Ο Αχιλλέας Απέργης πέθανε στην Αθήνα στις 23 Μαρτίου 1986 σε ηλικία 77 ετών.
Είχε συμμετάσχει σε δεκάδες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις.
 

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΦΑΡΑΚΟΣ

Ο Γρηγόρης Φαράκος του Κωνσταντίνου  ήταν Έλληνας πολιτικός και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στο Ναύπλιο στις 11 Ιανουαρίου το 1923 και αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.

Το 1941 εισέρχεται στη σχολή Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων του Ε.Μ.Π, απ' όπου αποφοίτησε το 1946.
Σπούδασε επίσης κοινωνικές και οικονομικές επιστήμες και ειδικεύτηκε σε θέματα ενεργειακής οικονομίας.

Στην Κατοχή πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος της ΟΚΝΕ, της ΕΠΟΝ (σπουδάζουσας), ως καπετάνιος λόχου του ΕΛΑΣ (σπουδαστών) και ως «καπετάνιος» του λόχου «Λόρδος Μπάυρον» (των φοιτητών). Είχε γίνει μέλος του ΚΚΕ το 1941.

Κατά τα Δεκεμβριανά τραυματίσθηκε στην Αθήνα.
Το 1947 εξορίστηκε στην Ικαρία, αλλά διέφυγε και πήρε μέρος στον Εμφύλιο στις τάξεις του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας όπου και τραυματίσθηκε για δεύτερη φορά.

Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949 εγκαταστάθηκε σαν πολιτικός πρόσφυγας στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης. Έγινε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ από το 1961 και από το 1968 ήταν μέλος του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος.
Στη διάρκεια της δικτατορίας ήλθε παράνομα στην Ελλάδα ως υπεύθυνος του κλιμακίου της Κ.Ε του ΚΚΕ, συνελήφθη το 1968 και καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη. Απελευθερώθηκε τον Ιούλιο του 1974.

Μετά τη Μεταπολίτευση εκλέγονταν βουλευτής Αθηνών του ΚΚΕ από το 1974 μέχρι το 1989 και από το 1989 έως το 1993 με το Συνασπισμό.

Το Μάιο του 1991, έχοντας νωρίτερα ταχθεί με την «ανανεωτική» πτέρυγα κατά τις διεργασίες του 13ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, παραιτήθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ, παραμένοντας στο Συνασπισμό.
Έκτοτε ασχολήθηκε με την ιστορική μελέτη και συγγραφή.
Ο Γρηγόρης Φαράκος κατοικούσε μόνιμα στην Αθήνα.

Πέθανε στις 23 Μαρτίου 2007.