My Bonjour

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ 

Ο Κώστας Ουράνης (πραγματικό όνομα: Κλέαρχος Νιάρχος ή Νεάρχου, όπως το άλλαξε ο ίδιος, ήταν Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, κριτικός λογοτεχνίας, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος.

Γεννήθηκε στις 12 Φεβρουαρίου 1890 στην Κωνσταντινούπολη.

Ήταν γιος του Νικόλαου Νιάρχου από τα Πούλιθρα Κυνουρίας και της Αγγελικής Γιαννούση από το Λεωνίδιο Αρκαδίας.
Εκεί ο ποιητής πέρασε τα παιδικά του χρόνια. Φοίτησε στο γυμνάσιο του Ναυπλίου και αποφοίτησε από το Λύκειο Χατζηχρήστου και τη Ροβέρτειο Σχολή στην Κωνσταντινούπολη.

Το 1908 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και για κάποιο διάστημα έγραφε στην εφημερίδα Ακρόπολις του Βλάση Γαβριηλίδη.
Στη συνέχεια θέλησε να συνεχίσει τις σπουδές του όπου σπούδασε πολιτικές επιστήμες στα πανεπιστήμια της Γαλλίας, της Ελβετίας και του Βελγίου, αλλά και να ταξιδεύει, όπως του άρεσε, προσβλήθηκε όμως στο Παρίσι από φυματίωση και νοσηλεύτηκε σε σανατόριο του Νταβός της Ελβετίας, όπου γνώρισε την πρώτη του γυναίκα, την Πορτογαλέζα Μανουέλα Σαντιάγκο.

Διορίστηκε στα 1920 και για τέσσερα χρόνια γενικός πρόξενος της Ελλάδας στη Λισαβόνα.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του, αρθρογραφούσε στην εφημερίδα το Έθνος με το ψευδώνυμο «Ο Παριζιάνος».
Στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά σαν χρονογράφος, συντάκτης, ανταποκριτής ή έκτακτος απεσταλμένος: διευθυντής στον Ελεύθερο Λόγο, συνεργάτης στο Νουμά, τα Γράμματα και τη Νέα Ζωή Αλεξάνδρειας, τη Δάφνη, τον Καλλιτέχνη, τη Μούσα, το Ελεύθερο Βήμα, τον Ελεύθερο Λόγο, τον Εθνικό Κήρυκα της Αμερικής κ.ά.

Επίσης διετέλεσε καί ανταποκριτής και διευθυντής της μεγάλης εφημερίδας του Καΐρου της Αιγύπτου «Άλ Αχράμ» στην Ελλάδα.

Στα 1930 χώρισε και παντρεύτηκε την συγγραφέα και κριτικό της λογοτεχνίας Ελένη Νεγρεπόντη, που είχε το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Άλκης Θρύλος.

Κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής η υγεία του χειροτέρεψε.

Πέθανε τελικά στις 12 Ιουλίου στα 1953 στο σανατόριο Παπανικολάου από καρδιακή προσβολή.
 

ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ  ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ

Ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης γεννήθηκε το 1897 και ήταν Έλληνας νομικός και πολιτικός.

Καταγόταν από τη Λακωνία και ήταν μέλος παλιάς πολιτικής οικογένειας.
Σπούδασε νομικά και ιδιώτευσε ως δικηγόρος.
Υπό την ιδιότητα αυτή συμμετείχε, ως συνήγορος υπεράπισης του Λεωνίδα Τσιριγώτη, στη δίκη των δοσιλόγων.
Διετέλεσε υποδιοικητής της Ανατολικής Θράκης (1921 - 1922)[1] και μέλος της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος.
Την περίοδο 1946 - 1950 υπήρξε βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος.

Απεβίωσε στις 11 Ιουλίου 1960 στην Αθήνα και κηδεύτηκε δύο ημέρες μετά στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 13 Ιουλίου 1960.

Ήταν παντρεμένος και γιος του ήταν ο Ιωάννης Βαρβιτσιώτης. Εγγονός του είναι ο Μιλτιάδης Ι. Βαρβιτσιώτης.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΜΠΟΥΚΗΣ

Ο Ιωάννης Τσιμπούκης του Νικολάου, ήταν Έλληνας πολιτικός, βουλευτής και υπουργός.

Γεννήθηκε το 1899 και είχε ευρεία μόρφωση, ενώ μελέτησε κυρίως ιστορικά και οικονομικά θέματα.

Διετέλεσε υφυπουργός Γενικός Διοικητής Νήσων Αιγαίου Πελάγους στην κυβέρνηση του Κανελλόπουλου από τις 12 Νοεμβρίου ως τις 22 Νοεμβρίου 1945.

Στην κυβέρνηση του Θεμ. Σοφούλη παρέμεινε υφυπουργός για λίγες ημέρες, ως την παραίτησή του, στις 26 Νοεμβρίου 1945.

Εξελέγη βουλευτής Λαρίσης με τον συνδυασμό της Ηνωμένης Παρατάξεως Εθνικοφρόνων (Λαϊκό Κόμμα) το 1946, λαμβάνοντας στις εκλογές 9.188 ψήφους.

Απεβίωσε στις 12 Ιουλίου το 1983 και κηδεύθηκε στην Αθήνα από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 13 Ιουλίου.

Ήταν παντρεμένος με την Άλμπα και είχαν δύο κόρες.
 

ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου του Ευσταθίου ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής Αργολιδοκορινθίας και Κορινθίας, πολλές φορές υπουργός, Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Γεννήθηκε στην Καστανιά Κορινθίας τον Απρίλιο του 1907.

Ο πατέρας του, Ευστάθιος Παπακωνσταντίνου, ήταν για πολλά χρόνια βουλευτής Αργολιδοκορινθίας.
Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1928.
Άσκησε τη δικηγορία ασχολούμενος παράλληλα με την πολιτική. Εκλέχθηκε πρώτη φορά βουλευτής Αργολιδοκορινθίας στις εκλογές του 1946 με το Λαϊκόν Κόμμα καθώς και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 1951 και 1952 με τον Ελληνικό Συναγερμό, και του 1956, 1958, 1961, 1963, 1964 με την ΕΡΕ.
Μετά τη μεταπολίτευση συντάχθηκε με τη Νέα Δημοκρατία και επανεκλέχθηκε βουλευτής Κορινθίας το 1974 και το 1977 και βουλευτής Επικρατείας το 1981.

Προδικτατορικά, επί κυβερνήσεων Παπάγου και Καραμανλή, διετέλεσε υφυπουργός Συγκοινωνιών (1954-1955), υπουργός Γεωργίας (1955-1956), υπουργός Δικαιοσύνης (1956-1958), υπουργός Οικονομικών (1958-1961), και ξανά υπουργός Δικαιοσύνης (1961-1963).

Μεταπολιτευτικά, επί κυβερνήσεων Καραμανλή και Ράλλη, διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης για τρίτη φορά (1974), Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων (1974-1977) και από το 1977 ως το 1981 υπουργός Άνευ Χαρτοφυλακίου και αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης.

Προ των βουλευτικών εκλογών του 1985 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (ο οποίος είχε αναλάβει την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας από το Σεπτέμβριο του 1984) αποφάσισε να κόψει τον Παπακωνσταντίνου από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ και αυτή η ενέργεια υπήρξε αιτία σύγκρουσης μεταξύ Μητσοτάκη και Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Ο Μητσοτάκης ανέφερε ότι «με κάλεσε ο Καραμανλής και μου είπε: “Να βάλεις τον Παπακωνσταντίνου, σου λέω εγώ να τον βάλεις”», αλλά αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα του Καραμανλή, με αποτέλεσμα να ψυχρανθούν περαιτέρω οι σχέσεις τους.

Συνέγραψε πολλές νομικές μελέτες, κυρίως σε θέματα Αστικού Δικαίου, Δικονομικού Δικαίου και Συνταγματικού Δικαίου, που δημοσιεύτηκαν σε διάφορα νομικά περιοδικά.
Υπήρξε μέλος της Εταιρείας Διοικητικών Μελετών. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ βραβεύθηκε και από τους βασιλείς Παύλο και Κωνσταντίνο, καθώς επίσης και από τον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.

Ο Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας.

Πέθανε στις 12 Ιουλίου  το 1989.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΕΡΓΑΚΗΣ

Ο Ιωάννης Σεργάκης ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ο οποίος εξελέγη πολλές φορές βουλευτής Λασιθίου. Υπήρξε ιδρυτής, διευθυντής και εκδότης της εφημερίδας "Επαρχιακά Νέα" της Νεάπολης (1945-1966).
Γεννήθηκε στη Νεάπολη Λασιθίου, το 1914 και ήταν γιος του Μιχαήλ Ι. Σεργάκη, διαπρεπή δικηγόρου και βουλευτή επί Κρητικής Πολιτείας, και μητέρα του ήταν η Ζαχαρώ Παπαδάκη από την Τουρλωτή Σητείας, αδερφή του Κ. Παπαδάκη, επίσης βουλευτή.

Ακολούθησε νομικές σπουδές στην Αθήνα και άρχισε να δικηγορεί σε ηλικία 22 ετών για περισσότερα από 50 χρόνια.
Εργάστηκε ως δικηγόρος στο Πρωτοδικείο Λασιθίου και αναδείχτηκε ως ποινικολόγος.
Παραστάθηκε σε πολύ σοβαρές δίκες όπως στη δίκη του ΑΣΠΙΔΑ.
Κατά την περίοδο της χούντας βοήθησε ανθρώπους που δικάζονταν για αντιστασιακή δράση.

Πήρε μέρος στον Αλβανικό πόλεμο το 1941 και στην αντίσταση εναντίον των Γερμανών και τιμήθηκε με Χρυσό Αριστείο Ανδρείας.

Το 1945 σηματοδοτεί την κάθοδό του στην πολιτική.
Αναδείχτηκε βουλευτής Λασιθίου για 6 φορές.
Το 1956 εκλέγεται πρώτη φορά χωρίς σταυρούς λόγω του πλειοψηφικού, με τη Δημοκρατική Ένωση, μαζί με τον Κοθρή και το Χλουβεράκη.
Κέρδισε ξανά τις εκλογές με το κόμμα της Ένωσης Κέντρου το 1963 και 1964 και με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις το 1974 και 1977.
Στις εκλογές του 1974 συγκέντρωσε 10.972 ψήφους και στις εκλογές του 1977 πήρε 8.873 ψήφους.
Αποχώρησε από την ΕΔΗΚ (όπως είχε μετονομαστεί η Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις από το 1976) το 1978 και δύο χρόνια αργότερα έγινε μέλος της ΝΔ, με την οποία εξελέγη βουλευτής στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Οκτώβριο του 1981 συγκεντρώνοντας 6.955 ψήφους.
Πέθανε στις 12 Ιουλίου 1994.

Το όνομά του φέρει κεντρικός δρόμος της Νεάπολης, που είναι και η γενέτειρά του.
 

ΔΑΝΙΗΛ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δανιήλ Παναγόπουλος  γνωστότερος ως Δανιήλ (Danil), ήταν Έλληνας εικαστικός.

Γεννήθηκε το 1924 στον Πύργο Ηλείας και φοίτησε στο εκεί γυμνάσιο.

Εγγράφηκε αρχικά στην ιατρική σχολή Αθηνών, την παράτησε όμως για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική.
Αποφοίτησε από τη σχολή καλών τεχνών, μαθήτευσε δίπλα στον Κωνσταντίνο Παρθένη και εν συνεχεία έχοντας κερδίσει τριετή κρατική υποτροφία εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Στο Παρίσι έζησε αρκετά χρόνια και επηρεάστηκε από το ρεύμα του νέου ρεαλισμού.
Την περίοδο 1961-1967 δημιούργησε τα «μαύρα κουτιά», δηλαδή χαρτόκουτα που τα μετέπλασε σε έργα τέχνης, ενώ στη συνέχεια δημιούργησε τα «ηλεκτρικά κουτιά».
Είχε συμμετάσχει σε αρκετές εκθέσεις με αποκορύφωμα αυτές του Πιερ Ρεστανί, δασκάλου του Δανιήλ και θεωρητικού του νέου ρεαλισμού, το 1964 και της Μπιενάλε της Βενετίας.
Στην μπιενάλε της Βενετίας συμμετείχε μαζί με τους Καννιάρη και Κεσσανλή και ο τίτλος μιας εκ των εκθέσεών τους είχε τον τίτλο "Τρεις προτάσεις για μια νέα ελληνική γλυπτική".
Η συγκεκριμένη έκθεση δημιούργησε έντονες αντιδράσεις λόγω του προοδευτικού χαρακτήρα της.
Σύμφωνα με την Λίνα Τσίκουτα, επιμελήτρια της εθνικής πινακοθήκης, «η έκθεση αυτή αποτέλεσε σταθμό για τη σύγχρονη ελληνική τέχνη, καθώς έτσι θεμελίωσαν την είσοδο του μεταπολεμικού μοντερνισμού στην Ελλάδα».

Το 1998 πραγματοποιήθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του στην Εθνική Πινακοθήκη.
Το ίδιο έτος δώρισε στην Πινακοθήκη τρία αντιπροσωπευτικά έργα του και το 2007 δώρισε μεγάλο μέρος των έργων του.
Για τον λόγο αυτό δόθηκε το όνομα του προς τιμήν του σε μια από τις αίθουσες αυτής. Τον ίδιο χρόνο τιμήθηκε από τον δήμαρχο Πύργου, Μάκη Παρασκευόπουλο, για την προσφορά του.

Απεβίωσε στις 12 Ιουλίου 2008 στον Πύργο Ηλείας, στον οποίο είχε επιστρέψει τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Ήταν παντρεμένος με την Therese Dufresne.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΩΝΙΤΗΣ

Ο Δημήτρης Μαρωνίτης, αναφερόμενος συχνότερα ως Δ. Ν. Μαρωνίτης ήταν Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου, κλασικός φιλόλογος, κριτικός της νέας ελληνικής λογοτεχνίας, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και δοκιμιογράφος.

Γεννήθηκε στις  22 Απριλίου 1929 και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.

Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Πειραματικό Σχολείο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1939-1947) και συνέχισε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1947-1951). Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας (1952-1954), εργάστηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης· στην αρχή ως έκτακτος και μετά ως τακτικός βοηθός του δασκάλου του.
Δίδαξε επίσης ως εκπαιδευτικός φιλόλογος με μειωμένο πρόγραμμα στο γαλλικό Δελασάλ και στη Γερμανική Σχολή Θεσσαλονίκης (1956-1963).

Συμπλήρωσε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στο πανεπιστήμιο του Μάιντς (Mainz) της Γερμανίας με υποτροφία του ιδρύματος Alexander von Humboldt (1958-1960). Παρακολούθησε και πήρε ενεργό μέρος σε φροντιστήρια των καθηγητών Βάλτερ Μαργκ (Walter Marg), εκδότη του αρχαιογνωστικού περιοδικού Gnomon την περίοδο 1954-1977, Αντρέας Τίρφελντερ (Andreas Thierfelder), Βάλτερ Πόρτσικ (Walter Porzig) και Έριχ Ραϊτσενστάιν (Erich Reitzenstein).
Πήρε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1962 από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όπου και δίδαξε Αρχαία Ελληνική Φιλολογία ως εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Σχολή (1965-Ιανουάριος 1968).

Στο ίδιο διάστημα πήρε ενεργό μέρος, ως μέλος της Συντακτικής Επιτροπής και υπεύθυνος κατά τον νόμο, στην προετοιμασία και έκδοση του περιοδικού Φιλόλογος του Συλλόγου Αποφοίτων της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Υπήρξε επίσης μέλος της Συντακτικής Επιτροπής των περιοδικών ἡ Συνέχεια.

Τον Ιανουάριο του 1968 ο Δημήτρης Μαρωνίτης (μαζί με άλλους 53 καθηγητές) απολύθηκε από το πανεπιστήμιο για τα πολιτικά του φρονήματα από τη στρατιωτική χούντα.
Κατά τη διάρκεια της επταετίας, η δράση του ενοχλούσε το στρατιωτικό καθεστώς, με αποτέλεσμα συχνά να φιλοξενείται στα κρατητήρια της Θεσσαλονίκης και της Αθήνας: πρώτη σύλληψη το 1969 και εγκλεισμός του στην Ασφάλεια Θεσσαλονίκης, δεύτερη σύλληψη το 1971 και εγκλεισμός του σε πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού, τρίτη σύλληψη το 1973 και εγκλεισμός του για οκτώ μήνες στο ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Η μεταπολίτευση τον βρίσκει ειδικό σύμβουλο στο Υπουργείο Παιδείας σε θέματα Ανώτατης Εκπαίδευσης (1974-1976). Τον Νοέμβριο του 1974 επανήλθε ως εντεταλμένος υφηγητής στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης του Α.Π.Θ., ενώ τον Μάιο του 1979 εκλέχθηκε καθηγητής στην Α΄ έδρα Κλασικής Φιλολογίας, θέση την οποία υπηρέτησε μέχρι το 1996, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Δίδαξε ως επισκέπτης καθηγητής σε πανεπιστήμια της Γερμανίας, Αυστρίας, Κύπρου και των ΗΠΑ, ενώ έ- δωσε διαλέξεις σε χώρες της Ευρώπης και της Αμερικής.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 12 Ιουλίου 2016.