My Bonjour

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΒΑΡΒΑΡΕΣΟΣ

Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος ήταν Έλληνας ακαδημαϊκός, πολιτικός και οικονομολόγος, πολλές φορές υπουργός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 4 Μαρτίου 1884 και καταγόταν από τα Βάτικα (σημερινή Νεάπολη) της Λακωνίας.

Αδελφός του ήταν ο ζωγράφος Αχιλλέας Βαρβαρέσος.
Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και οικονομικά στα πανεπιστήμια του Μονάχου και του Βερολίνου.
Εργάστηκε στον δημόσιο τομέα φτάνοντας γρήγορα στη θέση του διευθυντή του υπουργείου γεωργίας, εμπορίου και εργασίας.
Το 1916 τοποθετήθηκε γενικός διευθυντής του υπουργείου επισιτισμού, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1918.
Παράλληλα ακολούθησε ακαδημαϊκή καριέρα εκλεγόμενος το 1918 έκτακτος καθηγητής στην έδρα της πολιτικής οικονομίας της νομικής σχολής Αθηνών και το 1924 τακτικός.
Το ίδιο έτος άρχισε να συνεργάζεται με την Εθνική τράπεζα, μεταπηδώντας στη συνέχεια στην Τράπεζα της Ελλάδος, της οποίας το 1933 διορίστηκε υποδιοικητής και το 1939 διοικητής, θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1946.
Το 1936 εξελέγη μέλος της ακαδημίας Αθηνών.

Το 1932 ανέλαβε το υπουργείο οικονομίας τον τρίτο χρόνο της κυβέρνησης Βενιζέλου του 1929, το οποίο διατήρησε στην κυβέρνηση Παπαναστασίου και στη νέα κυβέρνηση Βενιζέλου το 1932.
Με την κατάληψη της Ελλάδας από τους Γερμανούς, διέφυγε στο εξωτερικό μαζί με την ελληνική κυβέρνηση διατελώντας την περίοδο 1941 - 1943 υπουργός οικονομικών, θέση από την οποία παραιτήθηκε για να ταξιδέψει στις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία προκειμένου ως απεσταλμένος της ελληνικής κυβέρνησης να διευθετήσει βασικά οικονομικά θέματα και να συμμετάσχει ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στην διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς.
Στις δύο κυβερνήσεις του Πέτρου Βούλγαρη (Απριλίου 1945 και Αυγούστου 1945) αναλαμβάνει αντιπρόεδρος και υπουργός εφοδιασμού.
Η αποτυχία της οικονομικής του πολιτικής όμως τον ανάγκασε να αποσυρθεί από τα πολιτικά δρώμενα και να αναλάβει θέση οικονομικού συμβούλου στη Διεθνή Τράπεζα στις ΗΠΑ, όπου παρέμεινε μέχρι και τον θάνατό του.

Ως βασικό στέλεχος της Τράπεζας της Ελλάδος, ο Βαρβαρέσος διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην οικονομική πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων.
Το 1931 διαφώνησε με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, Αλέξανδρο Διομήδη, ως προς την παραμονή της δραχμής στον κανόνα χρυσού-συναλλάγματος.
Ως υπουργός οικονομικών στις κυβερνήσεις Βενιζέλου, εγκατέλειψε τον χρυσό κανόνα και ρύθμισε το εξωτερικό δημόσιο και ιδιωτικό χρέος.
Ως διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος, συμμετείχε σε όλες τις διαπραγματεύσεις για την οικονομική ενίσχυση της Ελλάδας καθώς και στην ίδρυση της Διεθνούς Τράπεζας.
Από τη θέση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης προσπάθησε να επιβάλει πρόγραμμα σταθεροποίησης, το οποίο όμως κατέληξε σε αποτυχία με αποτέλεσμα να παραιτηθεί.
Το 1952 υπέβαλε έκθεση στην κυβέρνηση, ύστερα από πρόταση αυτής, προκειμένου να λυθεί το οικονομικό πρόβλημα της χώρας, χωρίς όμως τελικά να γίνει δεκτή.

Απεβίωσε στην Ουάσινγκτον στις 22 Φεβρουαρίου το 1957 και κηδεύθηκε από τον Ελληνορθόδοξο ναό της Αγίας Σοφίας.
 

ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ

Η Κατίνα Παξινού ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, κυρίως δραματικού ρεπερτορίου.

Γεννήθηκε στις 17 Δεκεμβρίου 1900 στον Πειραιά, κόρη μεγαλοαστικής οικογένειας, και συγκεκριμένα του αλευροβιομήχανου Βασίλη Κωνσταντόπουλου και της Ελένης Μαλανδρίνου.

Φοίτησε αρχικά στη Σχολή Χιλ και ακολούθησε η Σχολή Καλογραιών της Τήνου. Λόγω του ζωηρού της χαρακτήρα φοίτησε εσώκλειστη σε σχολείο της Ελβετίας. Σπούδασε μουσική και τραγούδι στο Ωδείο της Γενεύης, καθώς και σε άλλες αντίστοιχες σχολές στη Βιέννη και στο Βερολίνο.
Παντρεύτηκε τον βιομήχανο Ιωάννη Παξινό, και απέκτησε μαζί του δύο κόρες, την Έθελ και την Ιλεάνα.
Ο γάμος τελείωσε έπειτα από 6 χρόνια.
 

Άρχισε από πολύ νωρίς την καλλιτεχνική σταδιοδρομία της και γρήγορα διακρίθηκε για το αληθινό ταλέντο της και την αγάπη στην τέχνη της.
Ο πρώτος της σημαντικός ρόλος ήταν της Βεατρίκης στην ομώνυμη όπερα Αδελφή Βεατρίκη, που την έγραψε ειδικά γι' αυτή ο Δημήτρης Μητρόπουλος και η οποία ανέβηκε το 1920 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.
Ο πρώτος θεατρικός ρόλος της στην πρόζα ήταν το 1929, στο θέατρο Κοτοπούλη, στο Γυμνή γυναίκα (La femme nue) του Ζωρζ Μπατάιγ, που την καθιέρωσε και ως πρωταγωνίστρια δραματικών ρόλων.

Το 1931 συνεργάστηκε με τον κορυφαίο Έλληνα ηθοποιό Αιμίλιο Βεάκη με τον οποίο εισχώρησε στον συνεταιρικό θίασο του Αλέξη Μινωτή, τον οποίο και παντρεύτηκε και μαζί του συνεργάστηκε αποδοτικά από το 1932 μέχρι το 1940, χρονιά που έγινε μόνιμο μέλος του Εθνικού Θεάτρου.
Με τη Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου εμφανίσθηκε στο Λονδίνο, στη Φρανκφούρτη και το Βερολίνο.
Πριν κλείσει τα 35 της χρόνια η Κατίνα θα χάσει την πρωτότοκη κόρη της Έθελ.

Κατά την περίοδο του πολέμου εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ όπου και εμφανίσθηκε στο Μπρόντγουεϊ της Νέας Υόρκης, ‘ομως, το έργο που την επέβαλε στη διεθνή κλίμακα και που της χάρισε, στις 2 Μαρτίου του 1944 το Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου, από την Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου, ήταν το Για ποιον χτυπά η καμπάνα, όπου υποδυόταν τον ρόλο της φλογερής πατριώτισσας της Ισπανίας, Πιλάρ.
Ήταν η πρώτη μη Αμερικανίδα ηθοποιός που τιμήθηκε με Όσκαρ, όπως και η πρώτη από την Ελλάδα.
Το 1947 βραβεύθηκε με το βραβείο Κοκτώ για το κινηματογραφικό έργο Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα.

Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1952 και ξανάρχισε τις εμφανίσεις της στο Εθνικό Θέατρο με τον Αλέξη Μινωτή, όπου ανέβασε Χένρικ Ίψεν και Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, αλλά με κύριο πλέον ενδιαφέρον στις παραστάσεις αρχαίων θεατρικών έργων.
Στις 19 Ιουνίου 1955 πρωταγωνίστησε στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, στην παράσταση Εκάβη του Ευριπίδη (σε σκηνοθεσία Μινωτή), εγκαινιάζοντας επίσημα το Φεστιβάλ Επιδαύρου.
Τα επόμενα χρόνια, η Παξινού συνδέθηκε με το Φεστιβάλ ως μια από τις σημαντικότερες μορφές του.

Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας η Κατίνα Παξινού και ο Αλέξης Μινωτής συγκρότησαν δικό τους θίασο όπου και ανέβασαν μεταξύ άλλων τα έργα: Ματωμένος γάμος του Λόρκα, Η Ήρα και το παγόνι του Σον Ο'Κέισι, Οι παλαιστές του Στρατή Καρρά κ.ά.
Η τελευταία της παράσταση στο θέατρο ήταν στο ρόλο της μάνας στο έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ Μάνα κουράγιο και στον κινηματογράφο Το νησί της Αφροδίτης (1969).

Γενικά, η Κατίνα Παξινού είχε πολύ πλούσιες εκφραστικές δυνατότητες που της επέτρεπαν να ερμηνεύει όχι με δυσκολία δραματικούς ρόλους κάθε θεατρικού ύφους, από την αρχαία ελληνική τραγωδία μέχρι το «μπρεχτικό» θέατρο.
Επίσης, η μουσική της καλλιέργεια της επέτρεπε να χρωματίζει τη φωνή της ώστε ν΄ αναδεικνύεται η εκφραστικότητα και η ευαισθησία έντονα καθώς και ο μελωδικός ρυθμός του ποιητικού λόγου.
Η Κατίνα Παξινού έγραψε επίσης και μουσική για την τραγωδία Οιδίπους τύραννος.

Προσβλήθηκε από καρκίνο καλπάζουσας μορφής, ήδη από το 1969, γνωρίζοντας για την ασθένειά της.
Η συμμετοχή της στην ταινία Το νησί της Αφροδίτης ήταν, ουσιαστικά, μία αναμέτρηση με τα όριά της.
Έπαιξε στην ταινία υπομένοντας φρικτούς πόνους.
Αργότερα, για την παράσταση Μάνα κουράγιο, έβγαινε κάθε βράδυ στη σκηνή σέρνοντας ένα ολόκληρο και βαρύ κάρο.
Το καλοκαίρι του 1972 η Κατίνα Παξινού εμφανίζεται, για τελευταία φορά, στο θέατρο της Επιδαύρου, όχι ως ηθοποιός, πράγμα που δεν εμπόδισε το κοινό να υποκλιθεί χειροκροτώντας όρθιο την μεγάλη ιέρεια της Τέχνης, η οποία απεβίωσε από καρκίνο, στις 22 Φεβρουαρίου 1973.
Ενταφιάστηκε δημοσία δαπάνη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών την επόμενη ημέρα.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Γεώργιος Ι. Οικονομόπουλος  ήταν Έλληνας νομικός, νομομαθής και πολιτικός από την Αχαΐα.

Γεννήθηκε στην Πάτρα το1903 και ήταν γιος του Ιωάννη Οικονομόπουλου και της Χαρίκλειας Μαξίμου, αδελφής του πρωθυπουργού Δημητρίου Μαξίμου.

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι και ιδιώτευσε ως δικηγόρος παρ' Αρείω Πάγω.
Υπηρέτησε ως υπουργός Δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις Κανελλόπουλου το 1945 και Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας το 1974 και ως υπουργός γενικός διοικητής Ηπείρου στην κυβέρνηση Βούλγαρη το 1945.
Υπήρξε στενός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και πρόεδρος του Δ. Σ. της ΕΡΤ.

Πέθανε από εμβολή της καρδιάς στις 22 Φεβρουαρίου 1981 και κηδεύτηκε την επομένη στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΜΑΡΚΟΣ ΒΑΦΕΙΑΔΗΣ

Ο Μάρκος Βαφειάδης ήταν ηγετική φυσιογνωμία του ΚΚΕ.

Γεννήθηκε στις 28 Ιανουαρίου 1906 στο χωριό Τόσια του Πόντου.

Μεγάλωσε μαζί με τα αδέρφια του σε συνθήκες στέρησης και φτώχειας. Τέλειωσε μόνο το δημοτικό σχολείο.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή έμεινε στην Κωνσταντινούπολη για ένα χρόνο, όπου πουλούσε κουλούρια και πορτοκάλια στους δρόμους.
Το 1923 ήλθε στη Θεσσαλονίκη, όπου δούλεψε ως σερβιτόρος και το 1924 πήγε στην Καβάλα ως καπνεργάτης.
 Το 1924 έγινε μέλος της ΟΚΝΕ και ξεκίνησε μια σημαντική πορεία στο εργατικό κίνημα της Καβάλας.
Το 1928 έγινε μέλος του ΚΚΕ.
Το 1932 φυλακίστηκε και εξορίστηκε για την κομμουνιστική του δράση.
Η δικτατορία του Μεταξά τον εξόρισε στο νησάκι του Αη-Στράτη, από όπου δραπέτευσε.
Εργάστηκε στην Κρήτη για την ανατροπή του καθεστώτος, συνελήφθη ξανά στην Αθήνα, φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία και εξορίστηκε στη Γαύδο.

Τον Μάιο του 1941, μαζί με συντρόφους του, δραπέτευσε από τη Γαύδο και ξεκίνησε τον αγώνα κατά της γερμανικής κατοχής.
Το 1942 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και ορίστηκε υπεύθυνος του ΕΛΑΣ για την περιοχή της Μακεδονίας.
Τον Οκτώβριο του 1944, ο Βαφειάδης εισήλθε στη Θεσσαλονίκη, μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων.
Τον Νοέμβριο του 1944 διαφώνησε με τον Άρη Βελουχιώτη, ο οποίος ήθελε να επιτεθεί ο ΕΛΑΣ εναντίον των Βρετανών, ενώ κατά τα Δεκεμβριανά στην Αθήνα, οι δυνάμεις του στη Θεσσαλονίκη δεν συγκρούστηκαν με τους Βρετανούς.
Το 1946 διαφώνησε και με τον Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος επιθυμούσε την επανέναρξη των μαχών.

Παρά ταύτα, η καθοδήγηση του ΚΚΕ του έδωσε εντολή να ανέβει στο βουνό για να οργανώσει τους καταδιωκόμενους από τη Λευκή τρομοκρατία παλιούς αντάρτες του ΕΛΑΣ και τον Οκτώβριο του 1946 εκλέχθηκε αρχηγός του Δημοκρατικού Στρατού σε σύσκεψη των καταδιωκόμενων Καπεταναίων.
Το 1947 ορίστηκε πρωθυπουργός της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης.

Σύμφωνα με απόψεις υπό την στρατιωτική ηγεσία του Μάρκου, ο ΔΣΕ κατάφερε και ανέπτυξε σημαντική δυναμική όπως αναφέρεται και από τις δηλώσεις δεξιών παραγόντων όπως ο Ευάγγελος Αβέρωφ πως το 1948 η πορεία του Εμφυλίου έδειχνε πιθανή επικράτηση του ΔΣΕ.
Εξάλλου, ο Θρασύβουλος Τσακαλώτος θα δηλώσει αργότερα πως ο Μάρκος υπήρξε ο πιο άξιος αντίπαλός του.

Κατόπιν νέας του διαφωνίας με τον Ζαχαριάδη σε θέματα στρατηγικής, απομακρύνθηκε από κάθε αξίωμα και, ενώ ήταν εξόριστος στη Σοβιετική Ένωση, διαγράφτηκε και από το ΚΚΕ.
Ο Μάρκος υποστήριζε τη συνέχιση του αντάρτικου αγώνα, ελπίζοντας σε ένα συμβιβασμό που θα έδινε τέλος στον Εμφύλιο, σε αντίθεση με τον Ζαχαριάδη που ήθελε τη μετατροπή του Δημοκρατικού Στρατού σε τακτικό, με στόχο την ίδρυση Λαϊκής Δημοκρατίας στην Ελλάδα.
Εν τω μεταξύ, στη Σοβιετική Ένωση, πήρε το όνομα Ιβάν Βασιλίεβιτς Κουλίεφ.

Μετά την αποσταλινοποίηση το 1956, επανήλθε στο ΚΚΕ, ενώ επιπλέον εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος.
Εντούτοις, νέες διαφωνίες οδήγησαν στην καθαίρεση του από τις καθοδηγητικές θέσεις το 1958.
Τελικά, διαγράφτηκε εκ νέου από το ΚΚΕ το 1961, εξ αιτίας της διαφωνίας του με την απόφαση για διάλυση των παράνομων οργανώσεων του Κόμματος στην Ελλάδα.

Το ΚΚΕ Εσωτερικού, που προέκυψε το 1968, προχώρησε στην αποκατάστασή του.

Παρέμεινε εξόριστος στην Σοβιετική Ένωση επί 23 χρόνια.
Στα χρόνια αυτά εργάστηκε ως εργάτης στην πόλη Πένζα, και παντρεύτηκε μια Ρωσίδα εργάτρια, τη Ζίνα, με την οποία απέκτησε ένα γιο, τον Βλαδίμηρο.

Επέστρεψε στην Ελλάδα στις 25 Μαρτίου του 1983.
Με την επιστροφή του στην Ελλάδα ξεκίνησε τη συγγραφή των Απομνημονευμάτων του.
Το 1984 με πρωτοβουλία του ίδιου και του δημοσιογράφου Πέτρου Μακρή, συναντήθηκε με τον παλιό του αντίπαλο στον Εμφύλιο, τον στρατηγό Θρασύβουλο Τσακαλώτο, με τον οποίο αγκαλιάστηκαν και τόνισαν την ανάγκη για εθνική συμφιλίωση.
Παράλληλα, επισήμανε την ανάγκη ενοποίησης του ΚΚΕ με το ΚΚΕ Εσωτερικού και υποστήριξε την ανάγκη συστράτευσης όλων των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων για την Αλλαγή.

Τον Μάιο του 1984 μετείχε ως τιμητικός προσκεκλημένος στο πρώτο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ (αργότερα έγινε και επίσημα μέλος του κινήματος και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής), όπου το χειροκρότημα που έλαβε από τους συνέδρους ήταν σχεδόν τόσο ενθουσιώδες, όσο αυτό για τον Ανδρέα Παπανδρέου.
Σε επίσημη εκδήλωση στο Πεντάγωνο του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντιστράτηγου του Ελληνικού Στρατού,[εκκρεμεί παραπομπή] κάτι που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και από ακροδεξιούς κύκλους.
Στις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1989-1990 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
Τον Αύγουστο του 1989, όταν η Κυβέρνηση Τζαννετάκη αποφάσισε την καταστροφή των φακέλων της Ασφάλειας για τα κοινωνικά φρονήματα, ο Μάρκος Βαφειάδης υποστήριξε πως με το κάψιμο των φακέλων η Δεξιά προσπαθεί να εξαφανίσει τις ενοχές της.

Στην τελευταία του συνέντευξη στον Αργύρη Ντινόπουλο, μετά τη διάλυση τη Σοβιετικής Ένωσης και λίγο πριν τον θάνατό του, ερωτώμενος πως αισθάνεται μετά την πτώση του «υπαρκτού Σοσιαλισμού», ο Μάρκος Βαφειάδης απάντησε πως ο κομμουνισμός δεν είναι χίμαιρα, ενώ χαρακτήρισε «παλιάνθρωπο» τον Νίκο Ζαχαριάδη.
Ο ίδιος, παρά τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ, συνέχιζε να αυτοπροσδιορίζεται ως κομμουνιστής.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 22 Φεβρουαρίου 1992.
 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΕΛΤΕΜΛΙΔΗΣ

Ο Δημήτριος (Τάκης) Θ. Κελτεμλίδης ήταν Έλληνας γεωπόνος.

Γεννήθηκε το 1916 στην Κωνσταντινούπολη (γιος του Θεόδωρου Κελτεμλίδη) και σπούδασε γεωπονική στο πανεπιστήμιο της γενέτειράς του.

Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με το ΕΑΜ και νωρίτερα πολέμησε στην Αλβανία με το βαθμό του Ανθυπολοχαγού.
Για την αντιστασιακή του δράση τιμωρήθηκε με εξορίες στον Άη Στράτη και στη Μακρόνησο.
Παντρεύτηκε την Ελένη Μπενά (1920-2017), επίσης βουλευτή της ΕΔΑ και αντιστασιακή.
Απέκτησαν 1 κόρη, τη Μαρία.

Εξελέγη βουλευτής με την ΕΔΑ στο νομό Θεσσαλονίκης στις εκλογές του 1958. Συνολικά εξελέγη 3 φορές στη συμπρωτεύουσα (στις εκλογές του 1961 εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΜΕ) και επανεξελέγη στην περιφέρεια Π.Δ. Θεσσαλονίκης (πρώην Δήμου Θεσσαλονίκης) το 1963.
Εξελέγη επίσης μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ από το 8ο συνέδριο του κόμματος το 1961.

Μετά τη Μεταπολίτευση εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού (υποψήφιος ευρωβουλευτής το 1981).

Ασχολήθηκε με τη μυκητολογία και τη συγγραφή έργων για τα είδη των μανιταριών.
Ήταν μέλος της Διεθνούς Μυκητολογικής Εταιρείας του Λονδίνου και της Γαλλίας. Το 1982 δημοσίευσε το βιβλίο του "Τα φαρμακερά μανιτάρια του τόπου μας", όπου περιγράφονται διεξοδικά 32 τοξικά μανιτάρια, συνοδευόμενα από ασπρόμαυρα σκίτσα.

Τον Φεβρουάριο του 2001 (22), σκοτώθηκε σε τροχαίο δυστύχημα.

Κηδεύτηκε στις 23 Φεβρουαρίου 2001 από τον ιερό ναό Αγίου Κωνσταντίνου Πειραιά.
 

ΝΙΚΟΣ ΚΟΥΝΔΟΥΡΟΣ

Ο Νίκος Κούνδουρος ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος και μοντέρ.

Γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1926 στην Αθήνα, αλλά οι γονείς του, προκειμένου να μην πολιτογραφηθεί Αθηναίος, τον μετέφεραν στην Κρήτη, τυλιγμένο σε μία πάνα, ώστε να γραφτεί στα δημοτολόγια του Δήμου Αγίου Νικολάου.

Φοίτησε στο Πειραματικό Σχολείο Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ακολούθως σπούδασε ζωγραφική και γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας από την οποία και αποφοίτησε το 1948.
Κατά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εντάχθηκε στις τάξεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και πολέμησε στα Δεκεμβριανά στον λόχο σπουδαστών «Λόρδος Βύρων».
Μετά τον πόλεμο εξορίστηκε στη Μακρονήσο, λόγω των αριστερών φρονημάτων του.
Στα 28 του χρόνια αποφάσισε να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως σκηνοθέτης με τη Μαγική Πόλη (1954), όπου συνδύασε τις επιρροές του από το νεορεαλισμό με την εικαστική του ματιά.
Με το σύνθετο και πρωτοποριακό έργο Ο Δράκος (1956), ο Νίκος Κούνδουρος καθιερώνεται.
Ακολούθησαν Οι παράνομοι (1958), Το ποτάμι (1959), Μικρές Αφροδίτες (1963), Το πρόσωπο της Μέδουσας (1967), Τα τραγούδια της φωτιάς (1974), 1922 (1978) κ.ά.

Κατά τα ξημερώματα της 21 Οκτωβρίου του 2010, έπεσε θύμα ληστείας στο σπίτι του στο Μετς, από 3 μασκοφόρους τους οποίους η αστυνομία δεν κατάφερε να εντοπίσει, ενώ ο ίδιος μεταφέρθηκε στην εντατική μονάδα του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών «Γιώργος Γεννηματάς».
Υπήρξε θύμα ανάλογης ενέργειας και 2 μήνες νωρίτερα.

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 90 ετών, την Τετάρτη 22 Φεβρουαρίου 2017.
Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα.

ΘΕΜΗΣ ΜΑΝΕΣΗΣ

Ο Θέμης Μάνεσης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 18 Ιουλίου 1945 και ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης.

Απεφοίτησε από τη θεατρική σχολή του Κώστα Μιχαηλίδη το 1969 και πραγματοποίησε την πρώτη του θεατρική εμφάνιση με τον θίασο των Νίκου Ρίζου, Κώστα Βουτσά, Μάρως Κοντού και Γιάννη Βογιατζή σε ηλικία μόλις 25 ετών.
Από τις συμμετοχές του σε παραστάσεις ξεχωρίζει η συνεργασία του με το Κεντρικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (2000) στον Πλούτο του Αριστοφάνη, όταν υποδύθηκε το ρόλο του Συκοφάντη.
Πρωταγωνίστησε σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, βιντεοταινίες, ενώ υπήρξε και συμπαρουσιαστής στο τηλεοπτικό παιχνίδι Κόντρα Πλακέ που παρουσίαζε ο Σπύρος Παπαδόπουλος (1996). επίσης, σε θεατρικές παραστάσεις που προβλήθηκαν από την τηλεόραση, όπως «Η Χαρτοπαίχτρα», «Υπόγειο» κ.ά. Χαρακτηριστικός ήταν ο ρόλος του στο σίριαλ Οι αυθαίρετοι, όπου υποδυόταν έναν «μάγκα» φορτηγατζή και στους Δύο ξένους, όπου υποδυόταν στον β΄ κύκλο του σήριαλ τον Μένιο Τσαπάρα.

Η τελευταία του εμφάνιση στην τηλεόραση πραγματοποιήθηκε στη σειρά Μην αρχίζεις τη μουρμούρα το 2014, υποδυόμενος τον Μίμη Αντάρα.

Απεβίωσε από καρδιακή ανακοπή στις 22 Φεβρουαρίου του 2017, σε ηλικία 72 ετών.
Κηδεύθηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο στο νεκροταφείο Χαλανδρίου.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ

Η Κική Δημουλά ήταν Ελληνίδα ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών στην έδρα της ποίησης.

Το πατρικό της όνομα ήταν Βασιλική Ράδου.
Γεννήθηκε στις 6 Ιουνίου 1931 στην Αθήνα και είχε καταγωγή από την Μεσσήνη.

Το 1952 παντρεύτηκε τον ποιητή και πολιτικό μηχανικό Άθω Δημουλά, με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1955) και την Έλση (1957).

Εργάστηκε ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος από το 1949 έως και το 1973.
Υπήρξε πρόεδρος του ιδρύματος Κώστα και Ελένης Ουράνη (κοινωφελές Ν.Π.Ι.Δ. υπό την αιγίδα της Ακαδημίας Αθηνών).

Έκανε την εμφάνιση της στα γράμματα το 1952, σε ηλικία 21 χρονών, με τη ποιητική συλλογή «Ποιήματα», όμως μετά από λίγο αποκήρυξε εκείνη την πρώτη συλλογή της.
Η επίσημη είσοδός της στην ποίηση έγινε το 1956, με τη συλλογή «Έρεβος». Αργότερα ήρθαν οι «Ερήμην», «Επί τα ίχνη» και η συλλογή «Το λίγο του κόσμου» για την οποία τιμήθηκε με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως.
Το Κρατικό Βραβείο Ποίησης απέσπασε η συλλογή της «Χαίρε ποτέ», ενώ το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη της απονεμήθηκε για την «Εφηβεία της λήθης», στην οποία περιλαμβάνεται το ποίημα «Σαν να διάλεξες», όπου η ποιήτρια συνδέει μια βόλτα στη λαϊκή αγορά με το μοιραίο του θανάτου.

Ακολούθησαν οι συλλογές «Ενός λεπτού μαζί», «Ήχος απομακρύνσεων», «Εκτός σχεδίου», «Χλόη θερμοκηπίου», «Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως», «Τα Εύρετρα », «Δημόσιος Καιρός» και «Ανω τελεία».

Στις 16 Ιανουαρίου 2020, η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη πρότεινε την Κική Δημουλά, με επίσημη επιστολή της προς την Επιτροπή, για το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η Κική Δημουλά εισήλθε στις 2 Φεβρουαρίου 2020 σε Μονάδα Εντατικής Θεραπείας λόγω της χρόνιας αναπνευστικής ανεπάρκειας από την οποία έπασχε. Τελικά απεβίωσε 20 ημέρες αργότερα στις 22 Φεβρουαρίου λόγω καρδιακής ανακοπής, σε έδαφος σοβαρής χρόνιας αποφρακτικής πνευμονοπάθειας και καρδιακής ανεπάρκειας, σε ηλικία 88 ετών.

Τάφηκε στις 25 Φεβρουαρίου στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, δημοσία δαπάνη, παρουσία συγγενών, εκπροσώπων των γραμμάτων και τεχνών και του πολιτικού κόσμου μεταξύ των οποίων ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Πρωθυπουργός.