My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΓΑΛΑΝΗΣ

Ο Δημήτριος Ε. Γαλάνης ήταν Έλληνας χαράκτης, από τους πρωτοπόρους στο είδος του στον ελληνικό καλλιτεχνικό κόσμο.

Αν και γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 17 Μαΐου 1879, το 1882, ο πατέρας του, ο φιλόλογος Εμμανουήλ Γαλάνης που καταγόταν από την Κύμη, τον έγραψε στα μητρώα του Δήμου Κύμης με έτος γεννήσεως το 1879.

Το 1895 16 μόλις ετών, έπαιρνε μισθό από την "Ακρόπολη" για τις γελοιογραφίες του.
Από το 1897 έως το 1899 σπούδασε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Αθήνας, με δάσκαλο στο σχέδιο τον Νικηφόρο Λύτρα.

Με υποτροφία μιας γαλλικής σατυρικής επιθεώρησης για το σκίτσι του με θέμα Ο Κατακλυσμός του Νώς στην παριζιάνικη εφημερίδα "Le Journal" , το 1900 πήγε στη Γαλλία για να σπουδάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού με πρώτο δάσκαλο τον Φερνάν Κορμόν (Fernand Cormon), ζωγράφο ακαδημαϊκής νοοτροπίας.

Από το 1902, άρχισε να σχεδιάζει γελοιογραφίες για διάφορα σατυρικά έντυπα της εποχής, όπως τα περιοδικά L'Assiette au Beurre, Le Cri de Paris, Gil Blas, Le Rire και Le Canard Sauvage.
Κατά την περίοδο 1907–1909, έζησε στη Γερμανία, όπου εργάσθηκε ως γελοιογράφος για τα γερμανικά περιοδικά Simplicissimus και Lustige Blätter.
Την ίδια εποχή, φιλοτέχνησε και διαφημιστικές αφίσες.

Το 1904, παρουσίασε έργα του σε τέσσερις ομαδικές εκθέσεις και έτσι άρχισε να γίνεται γνωστός στο φιλότεχνο κοινό της γαλλικής πρωτεύουσας.
Την ίδια εποχή συνδέθηκε φιλικά με τον ποιητή Ζαν Μορεάς (γαλλικό ψευδώνυμο του Ιωάννη Α. Παπαδιαμαντόπουλου) και τους καλλιτέχνες Αντρέ Ντεραίν, Ανρί Ματίς και Αριστίντ Μαγιόλ.
Το 1912 παρουσίασε έργα του στην έκθεση των κυβιστών της ομάδας «Χρυσή Τομή» (La Section d'or).
Δύο χρόνια αργότερα συμμετείχε με τρεις τοπιογραφίες στην ετήσια Έκθεση των Ανεξαρτήτων (Salon des Indépendants).

Με την έναρξη του Α΄ Παγκ. Πολέμου, κατατάχθηκε ως εθελοντής στη Λεγεώνα των Ξένων και έλαβε μέρος στη μάχη της Μάρνης.
Το 1918 βρέθηκε να υπηρετεί ως διερμηνέας με τα γαλλικό εκστρατευτικό σώμα στην Ελλάδα.
Εξαιτίας της υπηρεσίας του στην Λεγεώνα των Ξένων απέκτησε την γαλλική υπηκοότητα.
Είχε ήδη νυμφευθεί την Γαλλίδα Στεφανί-Ζυλί Μπουβιέ από το Αιξ της Προβηγκίας, και είχε αποκτήσει μαζί της τον μοναχογιό του Ζαν-Σεμπαστιάν.

Με το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στο Παρίσι για να στραφεί αποκλειστικά προς τη χαρακτική· αρχικά στην ξυλογραφία και κατόπιν στην οξυγραφία.
Το 1920 ολοκλήρωσε το έργο του Καθισμένο γυμνό και παρουσίασε έργα του σε εκθέσεις δίπλα μαζί με τον Ματίς και τον Μπρακ.
Τον επόμενο χρόνο παρουσίασε έργα του παρέα με άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής όπως ο Χουάν Γκρι, ο Πικάσσο, ο Ντυφύ και ο Σαγκάλ.

Έχοντας ήδη καθιερωθεί ως χαράκτης, ο Γαλάνης στην συνέχεια εξέθεσε έργα του στο Λονδίνο, τις Βρυξέλλες και την Νέα Υόρκη.
Παράλληλα άρχισε να ασχολείται συστηματικά με την διακόσμηση βιβλίων με χαρακτικά έργα.
Πολλά από τα βιβλία που διακόσμησε παρουσιάσθηκαν σε διάφορες εκθέσεις κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου.

Το 1929, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου προσκάλεσε τον Γαλάνη στην Ελλάδα για να αναλάβει την Έδρα της Χαρακτικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, αλλά ο Γαλάνης δεν δέχθηκε για προσωπικούς λόγους.

Από το 1930 αφιερώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στη χαρακτική.
Κατά το διάστημα 1930–1937 δίδασκε χαρακτική στο εργαστήριό του στο Παρίσι.
Σε αυτό το εργαστήριο, έλαβαν μαθήματα και πολλοί νέοι Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Πολύκλειτος Ρέγκος, η Μ. Ραφτοπούλου, ο Α. Βασιλικιώτης, ο Κ. Ηλιάδης κ.ά.

Ως χαράκτης, ο Γαλάνης ασχολήθηκε και με τον σχεδιασμό γραμματοσήμων.
Το πιο γνωστό του έργο για τους φιλοτελιστές είναι μία σειρά από τέσσερα γραμματόσημα με θέμα την Διεθνή Έκθεση του Παρισιού του 1937.
Η συγκεκριμένη σειρά σχεδιάσθηκε το 1936, κατόπιν παραγγελίας από τα Γαλλικά Ταχυδρομεία.

Το 1940, η οικογένεια του Γαλάνη πέρασε μία μεγάλη δοκιμασία.
Ο μοναχογιός του, που ήταν πλοίαρχος του εμπορικού ναυτικού, νυμφευμένος και πατέρας μιας μικρής κόρης, με την πτώση της Γαλλίας στους Γερμανούς, κατατάχθηκε στο Γαλλικό Πολεμικό Ναυτικό που διέφυγε με τις δυνάμεις του Ντε Γκωλ.
Στις 27 Νοεμβρίου του 1940, το πλοίο στο οποίο υπηρετούσε ο Ζαν-Σεμπαστιάν Γαλάνης χτυπήθηκε από γερμανικό υποβρύχιο στον Ατλαντικό Ωκεανό, και ο νεαρός ναυτικός χάθηκε για πάντα στη θάλασσα.
Το χτύπημα ήταν πολύ σκληρό για την οικογένεια Γαλάνη, που ζούσε στο γερμανοκρατούμενο Παρίσι.

Μετά την απελευθέρωση της Γαλλίας, το 1945, ο Γαλάνης εκλέχθηκε καθηγητής στην Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού και την ίδια χρονιά έγινε ισόβιο μέλος της γαλλικής Ακαδημίας Καλών Τεχνών (Académie des Beaux-Arts).
Το 1950 εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Πέθανε στο Παρίσι, στις 20 Μαρτίου 1966.

Έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές, στη συλλογή του Τελλόγλειου Ιδρύματος του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη Αβέρωφ, στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, στις πινακοθήκες του Δήμου Αθηναίων και του Δήμου Ρόδου, κ.ά.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΠΥΡΟΥ

Ο Ιωάννης Ξ. Σπύρου ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Γεννήθηκε στο χωριό Βουρλιώτες της Σάμου το έτος 1905, γιος του Ξενοφώντος Σπύρου.
Ήταν παντρεμένος με την Μαρίκα Λαγουδάκη με την οποία απέκτησαν δύο παιδιά, τον Ξενοφώντα (διετέλεσε διευθυντής του ΕΟΤ) και την Αριάδνη.

Έλαβε το απολυτήριο από το Γυμνάσιο Σάμου (1922) και ολοκλήρωσε τις σπουδές του με πτυχίο Ιατρικής Σχολής από το Πανεπιστημίου Αθηνών με βαθμό " Άριστα" (1928).
Εκπόνησε εργασία στο πλαίσιο διεκδίκησης της έδρας του καθηγητή Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών κατόπιν συστάσεως του καθηγητή Κ. Λούρου , η οποία εγκρίθηκε το 1950 και εκλήθη από το Πανεπιστήμιο για την ορκωμοσία.

Κατά την διάρκεια των σπουδών του τα χρόνια 1924-1926 διετέλεσε εσωτερικός ιατρός του Δημοτικού Νοσοκομείου Αθηνών «Ελπίς», ενώ τα χρόνια 1926- 1929 διετέλεσε εσωτερικός ιατρός της Ιδιωτικής Κλινικής του καθηγητή Λούρου.

Μετά την λήψη του πτυχίου του προσελήφθη ως βοηθός στην πανεπιστημιακή Μαιευτική και Γυναικολογική Κλινική ενώ το 1930 διετέλεσε επιμελητής Ιδιωτικής κλινικής των καθηγητών Κ. &Ν. Λούρου για ένα έτος.
Με την ολοκλήρωση της ειδίκευσής του στην Μαιευτική- Γυναικολογία μετέβη στο Παρίσι όπου και μετεκπαιδεύτηκε επί 2 έτη στην Κλινική Zarnier –Brock – Baudeloque στις νεότερες για την εποχή του πρακτικές στην μαιευτική- γυναικολογία.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το έτος 1933 όπου και κατέλαβε την θέση του διευθυντή της μαιευτικής κλινικής του νοσοκομείου Σάμου, την οποία και τίμησε για 27 συναπτά έτη.
Παράλληλα διετέλεσε ιατρός λοιμωδών νόσων και νομίατρος Σάμου, καθώς και διευθυντής της μαιευτικής κλινικής του νοσοκομείου UNRA Νουζεράτ Παλαιστίνης επί 2 έτη.

Ο Σπύρου ανέπτυξε έντονη κοινωνική δράση, υπηρετώντας τόσο την Τοπική Αυτοδιοίκηση, όσο και τον συνδικαλισμό και τον πολιτισμό.

Εξελέγη βουλευτής Σάμου συνολικά 10 φορές. Υπηρέτησε στη Βουλή των Ελλήνων ως το 1981.

Πέθανε σε ηλικία 78 ετών στις 20 Μαρτίου 1983 και κηδεύτηκε στη Σάμο εν μέσω εκδηλώσεων βαθιάς λύπης.
 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΕΝΤΑΚΗΣ

Ο Ανδρέας Λεντάκης ήταν Έλληνας πολιτικός της ανανεωτικής Αριστεράς και συγγραφέας.

Γεννήθηκε στις 8 Ιουλίου 1934 στην Αντίς Αμπέμπα της Αιθιοπίας, με ρίζες από την Κάρπαθο και την Κρήτη.
Σε νεαρή ηλικία έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς του και μετά την αποφοίτησή του από το Γυμνάσιο ήλθε στην Αθήνα, το 1953, με υποτροφία της ελληνικής κοινότητας για σπουδές στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια των σπουδών του ανέπτυξε πλούσια πολιτική δράση και αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου της Φιλοσοφικής Σχολής και γραμματέας του για δύο χρόνια, ιδρυτικό μέλος της ΔΕΣΠΑ και υπεύθυνος διεθνών σχέσεων για δύο χρόνια, οργανωτής και γραμματέας του Α' Πανσπουδαστικού Συνεδρίου (1957) και γραμματέας της σπουδάζουσας της παράνομης οργάνωσης ΕΠΟΝ μέχρι την αυτοδιάλυσή της τον Ιανουάριο του 1958.

Στη συνέχεια οργανώθηκε στην Νεολαίας της ΕΔΑ και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη.
Πρωτοστάτησε στις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 15% (για την αύξηση των δαπανών από τον προϋπολογισμό για την παιδεία) και του 114 (για την υπεράσπιση τού Συντάγματος), και ήταν από τους βασικούς οργανωτές του κινήματος ειρήνης. Εκπροσώπησε το φοιτητικό κίνημα και τη Νεολαία Λαμπράκη σε πολλά διεθνή συνέδρια.

Για την πολιτική του δράση του αφαιρέθηκε η ελληνική ιθαγένεια από την τρίτη κυβέρνηση των «Αποστατών» του Στέφανου Στεφανόπουλου και τον Φεβρουάριο του 1966 εκτοπίστηκε στην Άνδρο και τη Μήλο, με το πρόσχημα ότι ήταν άπατρις. Απολύθηκε στις αρχές του 1967.

Μετά την επιβολή της δικτατορίας της 21ης Απριλίου 1967, οργανώθηκε στο Πατριωτικό Αντιδικτατορικό Μέτωπο (ΠΑΜ) και τον Οκτώβριο του 1967 συνελήφθη και βασανίστηκε από τα όργανα της χούντας.

Για τα βασανιστήρια του στο κτίριο της Ασφάλειας της οδού Μπουμπουλίνας, ο συγκρατούμενός του Μίκης Θεοδωράκης συνέθεσε «Τα τραγούδια του Ανδρέα» («...Είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς...»).
Παρέμεινε στη φυλακή και την εξορία τέσσερα χρόνια (Λέρος, Ωρωπός).

Μετά την κατάρρευση της δικτατορίας (1974) υπήρξε ιδρυτικό μέλος της νέας ΕΔΑ, της οποίας διατέλεσε πρόεδρος από το 1987 έως το 1993.

Το 1978 εκλέχθηκε δήμαρχος Υμηττού κι επανεκλέχθηκε το 1982 και το 1986.
Κατά τη διάρκεια της πολύχρονης δημαρχιακής του θητείας μεταμόρφωσε το προάστιο αυτό της Αθήνας σε μία σύγχρονη πόλη, εισάγοντας καινοτόμους θεσμούς, όπως τα Κέντρα Ανοιχτής Προστασίας Ηλικιωμένων (ΚΑΠΗ) και το Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, ενώ διαμόρφωσε σε θέατρο το νταμάρι του Υμηττού.
Εκπροσώπησε την Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση επί τέσσερα χρόνια στο Συμβούλιο της Ευρώπης κι εκλέχθηκε δύο φορές αντιπρόεδρος της Πολιτιστικής Επιτροπής των Περιφερειακών Οργανώσεων της Ευρώπης.

Το 1988 έλαβε ενεργό μέρος στη συγκρότηση του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου και αναδείχθηκε μέλος της Πολιτικής Επιτροπής του.
Το 1989 και το 1990 εξελέγη βουλευτής με τον Συνασπισμό, αλλά στις 2 Ιουλίου 1993 παραιτήθηκε από τη βουλευτική του ιδιότητα κι εντάχθηκε στη νεοσύστατη «Πολιτική Άνοιξη» του Αντώνη Σαμαρά.
Στις εκλογές της 10ης Οκτωβρίου 1993 εξελέγη βουλευτής στη Β’ Αθηνών και διακρίθηκε για την κοινοβουλευτική του παρουσία.

Διετέλεσε μέλος της Διακομματικής Επιτροπής του Κοινοβουλίου στη Βορειοατλαντική Συμμαχία (ΝΑΤΟ), της Διακομματικής Επιτροπής στο Συμβούλιο της Ευρώπης, της Διακομματικής Επιτροπής στην Ευρωπαϊκή Ένωση, της Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Επιτροπής Θρησκευμάτων και Ορθοδοξίας, της οποίας υπήρξε και γραμματέας κ.α.
Στις δημοτικές εκλογές του 1994 έθεσε υποψηφιότητα για τη δημαρχία της Αθήνας με την ΠΟΛΑΝ και συγκέντρωσε το 4% των ψήφων, καταλαμβάνοντας την 5η θέση μεταξύ των συνυποψηφίων του.

Εκτός από την πλούσια αρθρογραφία του σε διάφορα πολιτικά περιοδικά και εφημερίδες, ο Ανδρέας Λεντάκης εξέδωσε πολλά λογοτεχνικά, ιστορικά, αρχαιολογικά και πολιτικά βιβλία.

Πέθανε αιφνιδιαστικά, από καρδιακή προσβολή, στις 20 Μαρτίου 1997, σε ηλικία 62 ετών.
 

ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ

Ο Ανδρέας Θεοδώρου ήταν Ελληνοκύπριος θεολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου.

Γεννήθηκε το 1922 ή 1923 στη Λάρνακα της Κύπρου.

Ολοκλήρωσε τη βασική του εκπαίδευση στο Παγκύπριο Εμπορικό Λύκειο Λάρνακας (1940) και στην Πάφο, ως μαθητής του εκεί Νικολαΐδειου Ελληνικού Γυμνασίου (1943).
Το 1946 εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1950 με άριστα.
Συνέχισε τις σπουδές του στο Ινστιτούτο Ορθοδόξου Θεολογίας «Άγιος Σέργιος» στο Παρίσι (1950-1951), το Κολλέγιο Τρίνιτυ του Πανεπιστημίου του Δουβλίνου (1951-1952) και για ένα εξάμηνο στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μονάχου (1958-1959).
Μετά την επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1952 και για 16 χρόνια δίδαξε στο Αρσάκειο Σχολείο Θηλέων.

Το 1955 με τη διδακτορική διατριβή «Η Χριστολογική ομολογία και διδασκαλία Κυρίλλου του Αλεξανδρείας και Θεοδωρήτου Κύρου» έγινε διδάκτορας, ενώ δύο χρόνια αργότερα το 1957 με την εργασία «Η περί θεώσεως του ανθρώπου διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας μέχρις Ιωάννου του Δαμασκηνού» έγινε υφηγητής της Θεολογικής Σχολής Αθηνών, στην έδρα της Ιστορίας των Δογμάτων και της Συμβολικής.
Στη συνέχεια το 1962 έγινε εντεταλμένος υφηγητής, το 1966 έκτακτος καθηγητής και το 1968 τακτικός παραμένοντας μέχρι το 1986, όταν και παραιτήθηκε.

Πολλοί ήταν οι φοιτητές και συνάδελφοι του οι οποίοι του ζητούσαν να παραμείνει. Το ακαδημαϊκό έτος 1977-1978 διετέλεσε κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής Αθηνών.

Με τη σύζυγο του Χαρίκλεια Μοσχονά απέκτησε τέσσερα παιδιά.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 20 Μαρτίου 2004.