My Bonjour

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ

Ο Άγγελος Σικελιανός ήταν ένας από τους μείζονες Έλληνες παραδοσιακούς ποιητές.

Γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1884 στη Λευκάδα, όπου και πέρασε τα παιδικά του χρόνια.

Αποφοίτησε από το τετρατάξιο γυμνάσιο το 1900 και τον επόμενο χρόνο εγγράφηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας, χωρίς ωστόσο να ολοκληρώσει ποτέ τις νομικές του σπουδές.
Τα ενδιαφέροντά του ήταν καθαρά λογοτεχνικά και από νωρίς μελέτησε Όμηρο, Πίνδαρο, Ορφικούς και Πυθαγόρειους, λυρικούς ποιητές, προσωκρατικούς φιλοσόφους, Πλάτωνα, Αισχύλο αλλά και την Αγία Γραφή και ξένους λογοτέχνες όπως τον Ντ' Αννούντσιο.
Τα επόμενα χρόνια πραγματοποίησε αρκετά ταξίδια και στράφηκε στην ποίηση και το θέατρο.
Το 1902, δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα λογοτεχνικά περιοδικά Διόνυσος και Παναθήναια.

Σημαντικό σταθμό στη ζωή του Σικελιανού η γνωριμία του το 1905 με την Αμερικανίδα Εύα Πάλμερ - η οποία σπούδαζε στο Παρίσι ελληνική αρχαιολογία και χορογραφία - την οποία νυμφεύθηκε το 1907 στο Μπαρ Χάρμπορ του Μέιν των ΗΠΑ.
Το ζεύγος εγκαταστάθηκε το επόμενο έτος στην Αθήνα.
Εκείνη την περίοδο ο Σικελιανός ήρθε σε επαφή με αρκετούς πνευματικούς ανθρώπους και τελικά το 1909 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή Αλαφροΐσκιωτος, η οποία προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στους φιλολογικούς κύκλους, αναγνωριζόμενη ως έργο-σταθμός στην ιστορία των νεοελληνικών γραμμάτων.

Μια εκδρομή στη Συκιά Κορινθίας θα σταθεί αφορμή για την αγορά ενός παραθαλάσσιου οικοπέδου από την Εύα Πάλμερ, στην άκρη του πευκοδάσους του Πευκιά. Εκεί, ο Σικελιανός, θα σχεδιάσει και θα κατασκευάσει την περίοδο 1912-1916 μία εξοχική κατοικία που συνδυάζει το αρχαιοελληνικό πνεύμα με τους κίονες στην πρόσοψη, τη βυζαντινή τεχνοτροπία στα παράθυρα και την ενετική αρχιτεκτονική στα μπαλκόνια.
Η κατοικία στη Συκιά θα αποτελέσει τόπο συνάντησης από εξέχουσες προσωπικότητες της διανόησης της εποχής, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Κώστας Καρυωτάκης και ο Νίκος Καζαντζάκης.

Ακολούθησε μια περίοδος έντονης αναζήτησης, που καταλήγει στην έκδοση των τεσσάρων τόμων της ποιητικής συλλογής Πρόλογος στη Ζωή, Η Συνείδηση της Γης μου (1915), Η Συνείδηση της Φυλής μου (1915), Η Συνείδηση της Γυναίκας (1916) και Η Συνείδηση της Πίστης (1917).
Ο Πρόλογος στη Ζωή ολοκληρώθηκε αργότερα με τη Συνείδηση της Προσωπικής Δημιουργίας.
Ακολουθούν ακόμα τα χαρακτηριστικά ποιήματα Το Πάσχα των Ελλήνων και Μήτηρ Θεού, της περιόδου 1917 - 1920, καθώς και διάφορες συνεργασίες του με λογοτεχνικά περιοδικά της εποχής.
Η αρχαιοελληνική πνευματική ατμόσφαιρα απασχόλησε βαθιά τον Σικελιανό και συνέλαβε την ιδέα να δημιουργηθεί στους Δελφούς ένας παγκόσμιος πνευματικός πυρήνας ικανός να συνθέσει τις αντιθέσεις των λαών («Δελφική Ιδέα»). Για τον σκοπό αυτό ο Σικελιανός, με τη συμπαράσταση και την οικονομική αρωγή της γυναίκας του, δίνει πλήθος διαλέξεων και δημοσιεύει μελέτες και άρθρα. Παράλληλα, οργανώνει τις «Δελφικές Εορτές» στους Δελφούς με τις παραστάσεις του Προμηθέα Δεσμώτη (1927) και των Ικέτιδων (1930) του Αισχύλου να ανεβαίνουν στο αρχαίο θέατρο.

Η «Δελφική Ιδέα» εκτός από τις αρχαίες παραστάσεις περιελάμβανε και τη «Δελφική Ένωση», μία παγκόσμια ένωση για τη συναδέλφωση των λαών και το «Δελφικό Πανεπιστήμιο», στόχος του οποίου θα ήταν να συνθέσει σε έναν ενιαίο μύθο τις παραδόσεις όλων των λαών.
Για τις πρωτοβουλίες αυτές, το 1929, η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε αργυρό μετάλλιο για τη γενναία προσπάθεια αναβίωσης των δελφικών αγώνων.
Από το φιλόδοξο αυτό σχέδιο το μόνο που πραγματοποιήθηκε τελικά ήταν οι Δελφικές Εορτές, αλλά και αυτές οδήγησαν σε οικονομική καταστροφή και χωρισμό του ζεύγους, αφού η Εύα Πάλμερ εγκαταστάθηκε από τότε στην Αμερική και επέστρεψε μόνο μετά τον θάνατο του ποιητή.

Το 1940, παντρεύτηκε την Άννα Καραμάνη, με τη συγκατάθεση τόσο της Εύας Πάλμερ όσο και του πρώην συζύγου της Γεωργίου Καραμάνη.

Ήταν πέντε φορές υποψήφιος για το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας:

Ο Άγγελος Σικελιανός υπέφερε από χρόνια ημιπληγία.

Πέθανε στην Αθήνα στις 19 Ιουνίου 1951 έπειτα από πολυήμερη νοσηλεία εξαιτίας λήψης φαρμάκου που του προκάλεσε σημαντικές διαταραχές και τάφηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΠΑΥΛΟΣ ΝΤΕΝΤΙΔΑΚΗΣ

Ο Παύλος Ντεντιδάκης ήταν Έλληνας πολιτικός, που διετέλεσε βουλευτής και υπουργός.

Γεννήθηκε το 1895 στον Πειραιά.

Ήταν ιατρός στο επάγγελμα και είχε διατελέσει διευθυντής του Τμήματος Ωτορινολαρυγγολογίας του Τζανείου Νοσοκομείου.
Πρώτη φορά είχε εκλεγεί βουλευτής πριν τη δικτατορία Μεταξά, κατά τη διάρκεια της οποίας εξορίστηκε στην Αλεξανδρούπολη.

Διορίστηκε δήμαρχος Πειραιά στις 21 Ιανουαρίου 1945 παραμένοντας μέχρι τις 20 Ιουνίου.
Στις 21 Νοεμβρίου 1954 έθεσε υποψηφιότητα για δήμαρχος χωρίς όμως επιτυχία. Στις 24 Απριλίου 1959 εξελέγη δήμαρχος Πειραιά για πρώτη φορά έχοντας την υποστήριξη της ΕΔΑ.
Στον δημαρχιακό θώκο παρέμεινε μέχρι τις 30 Αυγούστου 1964.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Πειραιώς με το Κόμμα Φιλελευθέρων τα έτη 1932, 1933 και επανεξελέγη στις εκλογές του 1946, του 1951 και του 1952.
Το 1947 εξελέγη γ΄ αντιπρόεδρος της Βουλής.
Στην κυβέρνηση του Θεμιστοκλή Σοφούλη του 1948, ο Ντεντιδάκης ανέλαβε υπουργός Δημοσίας Τάξεως από τις 18 Νοεμβρίου 1948 ως τις 20 Ιανουαρίου 1949. Στις 10 Απριλίου 1952 διορίστηκε υπουργός δημοσίων έργων στην κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα.
Στις εθνικές εκλογές του 1956 επανεξελέγη βουλευτής Πειραιά, ενώ σε αυτές του 1958 δεν κατάφερε να εκλεγεί.

Πέθανε στις 19 Ιουνίου 1970.
 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΤΖΕΚΗΣ

Ο Άγγελος Τζέκης ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Πορταριά Χαλκιδικής το 1951 και σπούδασε πολιτικές & οικονομικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Εργαζόταν στην Κεντρική Υπηρεσία Διαχειρίσεως Εγχωρίων Προϊόντων (ΚΥΔΕΠ), όπου ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση.
Στη συνέχεια εργάστηκε στο υπουργείο γεωργίας και στην Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Θεσσαλονίκης.
Από το 1982 εντάχθηκε στο Κ.Κ.Ε., με την σημαία του οποίου εξελέγη βουλευτής Β΄ Θεσσαλονίκης το 2000, 2004 και 2009.
Ήταν έγγαμος και είχε δυο κόρες.

Απεβίωσε στις 19 Ιουνίου 2011, στην Θεσσαλονίκη.