My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Α΄

Ο Γεώργιος Α΄του Οίκου του Γκλύξμπουργκ ήταν πρίγκιπας της Δανίας και βασιλιάς των Ελλήνων.

Γεννήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1845 στο Κίτρινο Παλάτι, μια κατοικία του 18ου αιώνα στο Νο 18 της οδού Αμάλιεγκαντε, δίπλα στο Ανάκτορο του Αμάλιενμποργκ της Κοπεγχάγης.

Μέχρι την άνοδό του στο θρόνο της Ελλάδας ήταν γνωστός ως Γουλιέλμος, το όνομα των παππούδων του από τη μεριά τόσο του πατέρα του, όσο και της μητέρας του.

Μετά την εκδίωξη του Όθωνα της Βαυαρίας από τον θρόνο της Ελλάδας, έπρεπε να βρεθεί νέος ηγεμόνας για τη χώρα.

Έτσι, αποφασίστηκε να δοθεί ο θρόνος στο δεκαεπτάχρονο Γουλιέλμο (πλέον Γεώργιο Α΄).
Ο νέος οίκος του Γεωργίου Α΄ ήταν ο Βασιλικός Οίκος της Ελλάδας για τα επόμενα 111 χρόνια, από το 1863 έως την αλλαγή του πολιτεύματος σε προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία με το δημοψήφισμα του 1974.

Ο Γεώργιος έφτασε στον Πειραιά στις 30 Οκτωβρίου.
Στην πρώτη διακήρυξή του προς τον ελληνικό λαό, διαβεβαίωνε ότι θα τηρήσει τους νόμους του κράτους και «προ πάντων το Σύνταγμα» και ότι θα επιδίωκε να γίνει η Ελλάδα «πρότυπον Βασιλείου εν τη Ανατολή».

Βασικός σύμβουλος του Γεωργίου, τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του, υπήρξε ο Δανός κόμης Βίλχελμ Σπόνεκ (1815 - 1888), πρώην Υπουργός Οικονομικών της Δανίας.

Κατά τη διάρκεια ταξιδιού στη Ρωσία, για να συναντήσει την αδελφή του, το 1867, γνώρισε τη δεκαεξάχρονη Μεγάλη Δούκισσα Όλγα Κωνσταντίνοβνα της Ρωσίας, κόρη του Μεγάλου Δούκα Κωνσταντίνου Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας. Παντρεύτηκαν στις 27 Οκτωβρίου 1867 και  απέκτησαν οκτώ παιδιά.

Τον Ιούλιο του 1874, ο Χαρίλαος Τρικούπης αρθρογραφούσε βίαια κατά του Γεωργίου, υποστηρίζοντας ότι κυβερνούσε προσωπικά με διάφορες κυβερνήσεις μειοψηφίας της αρεσκείας του και η βασιλική εύνοια ήταν το απαραίτητο προσόν για την εξασφάλιση της εξουσίας. Ο Τρικούπης πρότεινε την καθιέρωση της Αρχής της Δεδηλωμένης, δηλαδή ο Βασιλιάς να διορίζει πρωθυπουργούς μόνο όσους διέθεταν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, δηλαδή, αυτούς που είχαν λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

Η μεγάλη ευελιξία του Γεωργίου φάνηκε από τον τρόπο που αντέδρασε στην επίθεση.
Μετά από μια παρατεταμένη κρίση λόγω αποκαλύψεων για δωροδοκίες υπουργών, κάλεσε τον Τρικούπη, έδωσε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης και διακήρυξε την πρόθεσή του να εφαρμόζει την Αρχή της Δεδηλωμένης.

Ο Βενιζέλος, επιδιώκοντας την εθνική ενότητα, ζήτησε από το Γεώργιο να τεθεί επικεφαλής του κινήματος της εθνικής αναγέννησης, έχοντας ως κοινό παρονομαστή τη σύμπτωση των απόψεών τους στην εξωτερική πολιτική.
Ο γηραιός, πλέον, Βασιλιάς άφησε το Βενιζέλο να κυβερνήσει ριζοσπαστικά, να ανασυγκροτήσει το ελληνικό κράτος, να προβεί σε γενναίες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις και να δημιουργήσει ισχυρό στράτευμα.
Τοποθέτησε το διάδοχο Κωνσταντίνο επικεφαλής του στρατού και προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα η Ήπειρος, η Μακεδονία και τα Νησιά του Αιγαίου.

Στις 18 Μαρτίου 1913, ο Γεώργιος Α΄ θέλοντας να επισκεφτεί για εθιμοτυπικούς λόγους το Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν, κατέβηκε στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου.
Μαζί του ήταν και ο υπασπιστής του, ταγματάρχης Φραγκούδης.
Σε μια συμβολή της οδού Βασιλίσσης Όλγας, ο Αλέξανδρος Σχινάς πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε καίρια το Γεώργιο.
Έπειτα, προσπάθησε να πυροβολήσει και τον υπασπιστή του, αλλά εκείνος πρόλαβε και τον αφόπλισε.
Ο Σχινάς συνελήφθη από δυο χωροφύλακες, που βρίσκονταν στο σημείο και ανακρίθηκε.
Στις 6 Μαΐου, σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, αυτοκτόνησε πηδώντας από το παράθυρο του τμήματος της χωροφυλακής, όπου κρατούταν.

Η κατάθεσή του δε δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα.
Οι φάκελοι της ανάκρισης φαίνεται πως κάηκαν όταν στο ατμόπλοιο «Ελευθερία», που τους μετέφερε στον Πειραιά, εκδηλώθηκε πυρκαγιά.
Η πυρκαγιά κατέστρεψε κυρίως την καμπίνα όπου φυλάσσονταν οι προανακριτικοί φάκελοι.
Πίσω από τη δολοφονία του Βασιλιά πιστεύεται ότι κρυβόταν η Γερμανία, αφού ο Γεώργιος δεν ήταν υποστηρικτής της.
Η θεωρία αυτή στηρίζεται με το γεγονός ότι οι Γερμανοί ήθελαν να ανεβεί στον ελληνικό θρόνο ο φιλικά προσκείμενος Κωνσταντίνος.

Ο τραυματισμένος Γεώργιος μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο «Παπάφειο Ίδρυμα», αλλά οι γιατροί δε μπόρεσαν να του προσφέρουν καμία βοήθεια, αφού ήταν ήδη νεκρός.
Αμέσως, η πόλη τέθηκε σε κατάσταση επιφυλακής, τα καταστήματα έκλεισαν και άρχισαν οι καμπάνες των εκκλησιών να χτυπούν πένθιμα.

Η σορός του Γεωργίου Α΄ μεταφέρθηκε στον Πειραιά, ταριχεύθηκε και εκτέθηκε σε λαϊκό προσκύνημα για πέντε ημέρες.
Μετά την πάνδημη κηδεία του, ετάφη στο Βασιλικό Κοιμητήριο στο Τατόι.
 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Ο Ελευθέριος Βενιζέλος γεννήθηκε στην τουρκοκρατούμενη Κρήτη και πιο συγκεκριμένα στα Χανιά στις 23 Αυγούστου το 1864.

Ήταν πολιτικός και έπαιξε σημαντικό ρόλο στο Κρητικό ζήτημα.

Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας.

Στα παιδικά του χρόνια η οικογένειά του και αυτός κατέφυγαν στην Ελλάδα, επειδή ο πατέρας του έπρεπε να υποστεί τις συνέπειες της επαναστατικής του δράσης.

Αφού αποφοίτησε από τη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, έγινε δικηγόρος στα Χανιά, αλλά σύντομα τον απορρόφησε η πολιτική.

Οι ηγετικές και πολιτικές ικανότητες εμφανίστηκαν κατά την επανάσταση του 1897 .

Είχε πολλές συγκρούσεις  με τον Αρμοστή Γεώργιο για τις φιλελεύθερες ιδέες του.

Το 1910 ανέλαβε το αξίωμα του πρωθυπουργού στην Ελλάδα.

Το 1920 ηττήθηκε στις εκλογές, αποσύρθηκε από το Ελληνικό κράτος και επέστρεψε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή.

Η τελευταία τετραετία  της διακυβέρνησής του ήταν περίοδος σταθερότητος και δημιουργίας κορυφαίας επιτυχίας του ελληνοτουρκικού σύμφωνου φιλίας.

Τον Αύγουστο του 1928 κέρδισε τις εκλογές και κυβέρνησε έως το 1932. Το 1933 σχημάτισε τις τελευταίες του κυβερνήσεις.

Το 1935 στις 01/03 ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Ελλάδα και να μην επιστρέψει ποτέ ξανά.

Πέθανε στο Παρίσι στις 18/03/1936 από εγκεφαλική συμφόρηση.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΟΝΤΗΣ

Ο Ιωάννης Σόντης ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε το 1907 στο Μοναστήρι και σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Συμπλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης, του οποίου έγινε και διδάκτωρ.
Το 1938 εξελέγη υφηγητής αστικού δικαίου στη νομική σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1953 εξελέγη έκτακτος καθηγητής.
Το 1957 έγινε τακτικός καθηγητής παραμένοντας μέχρι το 1972, οπότε και αποχώρησε από το πανεπιστήμιο με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
Το 1942 εξελέγη τακτικός καθηγητής του αστικού δικαίου στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών.
Το 1963 εξελέγη κοσμήτορας της Νομικής σχολής Αθηνών ενώ το 1980 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο.
Στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Παρασκευόπουλου το 1963 είχε χρηματίσει Υπουργός Δικαιοσύνης.

Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1982 ενώ μιλούσε στο βήμα της Ακαδημίας Αθηνών στη διάρκεια ερωτήματός του με θέμα την ευθανασία.
 

ΘΑΝΟΣ ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Θάνος Κωτσόπουλος ήταν Έλληνας ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτης.

Γεννήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία τον Οκτώβριο του 1911, από γονείς που κατάγονταν από τη Λακωνία.

Ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1931) και αριστούχος απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1932).

Υπήρξε πρωταγωνιστής σε μεγάλο αριθμό θεατρικών έργων ως συνεργάτης στο Εθνικό Θέατρο, στο Θέατρο Αθηνών του Κωστή Μπαστιά, στο θίασο Κατερίνας και στο θίασο Μανωλίδου - Παππά - Κωτσόπουλου.
Το 1938 (11 Σεπτεμβρίου) υποδύθηκε τον Ορέστη στην «Ηλέκτρα» που ανέβηκε στην Επίδαυρο (η πρώτη παράσταση αρχαιας ελληνικής Τραγωδίας στην Επίδαυρο μετά από αιώνες) με σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη και μουσική Δημήτρη Μητροπουλου .
Το 1946 διορίστηκε καθηγητής στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου το 1962 ανέλαβε διευθυντής.
Στην περίοδο 1967 - 1973 περιορίσθηκε ως σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (Κ.Θ.Β.Ε.) στα έργα "Η θυσία του Αβραάμ", "Αγαμέμνων", "Μάκβεθ", "Βασιλιάς Ληρ", "Ο φιλάργυρος", "Ερωτόκριτος" κ.ά.
Έχει διακριθεί σε ρόλους του αρχαίου δράματος.
Μεγάλη επίσης υπήρξε η συμβολή του στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση.

Αν και το 1974 συνταξιοδοτήθηκε, συνέχισε να διδάσκει σε δραματικές σχολές και το 1978 διορίσθηκε διευθυντής του Άρματος Θέσπιδος.

Επίσης υπήρξε συγγραφέας των παρακάτω θεατρικών έργων: "Ο πόλεμος τελείωσε" (1931, Α' Καλοκαιρινό βραβείο), "Το κοράκι στην ερημιά" (1939, δραματικό ποίημα), "Ο Λυτρωμός" (1946), "Μήδεια και Θησέας" (1952), "Ο τίγρης της Βεγγάλης" (1957), "Εδώ δεν είναι Μεξικό", "Ατρείδες" (1962), "Η τραγωδία του Θησέα" (1973) και μέλος της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων.
Έκανε και πολλές περιοδείες στο εξωτερικό και είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα.

Μιλούσε Αγγλικά και Γαλλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών.
Σύζυγός του ήταν η επίσης ηθοποιός Άννα Ραυτοπούλου.

Πέθανε στην Αθήνα, στις  18 Μαρτίου 1993 και κηδεύτηκε στο Α΄ Νεκροταφείο.
 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Φιλολογικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλη.

Γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1911 στο Ηράκλειο. Κατάγεται από τη Λέσβο.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Στα ελληνικά γράμματα εμφανίστηκε το 1935 με ποιήματα στο περιοδικό Τα Νέα Γράμματα.
Ενώ ο Γ. Σεφέρης ανανεώνει την ελληνική ποίηση επηρεασμένος από το συμβολισμό, ο Οδ. Ελύτης γράφει αφομοιώνοντας τα πιο ουσιώδη στοιχεία του υπερρεαλισμού.
Από την ποιητική του παραγωγή ξεχωρίζουν οι τρεις πρώτες συλλογές του, που τα κύρια χαρακτηριστικά τους μπορούν να συνοψιστούν στα εξής: α) Το ποίημα εκφράζει μια βαθιά αίσθηση της ζωής, υγεία και νεανικό σφρίγος, που εξωτερικεύονται με τη συνεχή παράθεση απροσδόκητων εικόνων. β) Οι εικόνες συνδέονται μεταξύ τους συνειρμικά και διακρίνονται για την ανανεωμένη και συναισθηματικά φορτισμένη γλώσσα τους.
Σημαντική όμως τομή στην ποιητική του γραφή αποτελεί το Άξιον Εστί, γιατί όσο κι αν διατηρεί τα βασικά συστατικά της, κατορθώνει να μετουσιώσει τα πιο γόνιμα στοιχεία της ποιητικής μας παράδοσης.
Με το Άξιον Εστί αρχίζει η ώριμη περίοδος του Ελύτη.
Γενικά, θεωρείται ως ένας από τους πιο σημαντικούς νεοέλληνες ποιητές, που με την πλούσια φαντασία του ανανέωσε την ελληνική ποίηση.
Το 1979 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ της λογοτεχνίας.

Ο Οδυσσέας Ελύτης (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Οδυσσέα Αλεπουδέλη) γεννήθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, γιος του εργοστασιάρχη σαπωνοποιίας και πυρηνελαιουργίας Παναγιώτη Θ. Αλεπουδέλη και της Μαρίας το γένος Βρανά, που κατάγονταν από τη Μυτιλήνη.

Είχε τέσσερις αδερφούς και μια αδερφή τη Μυρσίνη, που πέθανε σε ηλικία είκοσι χρόνων το 1918.
Το 1914 το εργοστάσιο μεταφέρθηκε στον Πειραιά και η οικογένεια Αλεπουδέλη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Λόγω της πολιτικής τοποθέτησής του υπέρ του Βενιζέλου, ο Παναγιώτης Αλεπουδέλης φυλακίστηκε και η οικογένειά του διώχτηκε (1920).
Ο Οδυσσέας φοίτησε στο ιδιωτικό λύκειο Δ.Ν. Μακρή (1917-1924) με δασκάλους μεταξύ άλλων τους Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο, Ι.Θ. Κακριδή και Γιάννη Αποστολάκη. Σε παιδική και νεανική ηλικία ταξίδεψε στην Ελλάδα (κυρίως στα νησιά του Αιγαίου) και την Ευρώπη.

Το 1929 θεωρείται ως ορόσημο στη ζωή του Ελύτη.
Τότε ήρθε σε επαφή με τον Υπερρεαλισμό, μέσω της ποίησης του Λόρκα και του Ελυάρ και έγραψε τα πρώτα του ποιήματα.
Τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1933 έγινε μέλος της Ιδεοκρατικής Φιλοσοφικής Ομάδας του Πανεπιστημίου, μαζί με τους Κωνσταντίνο Τσάτσο, Π. Κανελλόπουλο, Θεόδωρο Συκουτρή και άλλους.

Το 1935 ταξίδεψε στη Μυτιλήνη μαζί με τον Ανδρέα Εμπειρίκο, όπου γνώρισε τη ζωγραφική του Θεόφιλου.
Γνωρίστηκε επίσης με τους Κ. Γ. Κατσίμπαλη, Γιώργο Σεφέρη, Γιώργο Θεοτοκά και Α. Καραντώνη, ιδρυτές των Νέων Γραμμάτων, όπου πρωτοδημοσίευσε ποιήματα με το ψευδώνυμο Ελύτης.

Το 1936 γνωρίστηκε με τον μετέπειτα στενό φίλο του Νίκο Γκάτσο και στο τέλος του χρόνου κατατάχτηκε στο στρατό, στη σχολή εφέδρων αξιωματικών της Κέρκυρας.
Στα τέλη του 1937 μετατέθηκε στην Αθήνα και απολύθηκε το 1938.

Το 1940 κατατάχθηκε στη Βόρειο Ήπειρο.
Ένα χρόνο αργότερα κινδύνεψε να πεθάνει από κοιλιακό τύφο και γύρισε στην Αθήνα.

Από το 1948 ως το 1951 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, από όπου ταξίδεψε στην Ισπανία, την Ιταλία και την Αγγλία.

Στο Λονδίνο γνωρίστηκε με το Mario Vitti και τον Pablo Picasso.
Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα έγινε μέλος της Ομάδας των Δώδεκα (1952-1953), έγινε μέλος του Δ.Σ. του Θεάτρου Τέχνης(1953), του Ελληνικού Χοροδράματος (1955).
Συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο και το Θέατρο Τέχνης ως μεταφραστής.

Το 1965 χρονολογείται και η έναρξη της ενασχόλησής του με τη ζωγραφική και το κολάζ.

Πέθανε στις 18 Μαρτίου 1996 (84 ετών) στην Αθήνα, στην τελευταία του κατοικία στην οδό Σκουφά.
 

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΓΙΩΤΕΛΗΣ

Ο Γεώργιος Νικολάου Παγιωτέλης  γεννήθηκε στην Καβάλα, στις 25 Δεκεμβρίου 1935  και ήταν Έλληνας οικονομολόγος και δημοσιογράφος, που ασχολήθηκε με τις εφαρμογές της στατιστικής στα στοιχεία αθλητικών δεδομένων, ιδιαίτερα των αθλημάτων του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ.

Εργάστηκε σε διάφορες αθλητικές εφημερίδες (Έθνος, Μπάλα, Αθλητική Ηχώ, Σπόρταϊμ κ.ά.) και περιοδικά (Εθνοσπόρ, Παγκόσμιοι, Όλα για το Ποδόσφαιρο '91 [2]), ενώ επιμελήθηκε τη στατιστική ενημερωτική εκπομπή Τρίτο ημίχρονο της ΕΡΤ κατά τη δεκαετία του '80.[1] Ήταν επίσης πάρεδρο μέλος του Π.Σ.Α.Τ.

Με τα άρθρα και τα εκατοντάδες αφιερώματά του βοήθησε να αναδειχθούν και να αποκατασταθούν επαγγελματικά αρκετοί νεαροί δημοσιογράφοι, που βρήκαν μέσω των στηλών του την ευκαιρία να παρουσιάσουν τη δουλειά τους.
Το γράψιμό του διέκρινε η σαφήνεια αλλά και η γλαφυρότητα, στοιχεία που του χάριζαν ένα ιδιαίτερο ύφος το οποίο ξέφευγε από τη συνήθη δημοσιογραφική διατύπωση.

Υπήρξε ένας από τους πρωτεργάτες στην αξιοποίηση των στατιστικών αθλητικών στοιχείων στην Ελλάδα, ανοίγοντας το δρόμο στην περαιτέρω εξέλιξη του συγκεκριμένου τομέα.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 18 Μαρτίου 2006, πριν προλάβει να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο του όνειρο, το οποίο ήταν η έκδοση ενός εβδομαδιαίου στατιστικού περιοδικού.
__________________

ΝΙΚΟΣ ΒΑΣΤΑΡΔΗΣ

Ο Νίκος Βασταρδής ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στον Πειραιά στην 1 Μαΐου το 1924.

Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης, του Κάρολου Κουν. Παρέμεινε κοντά στο δάσκαλό του και πρωτοεμφανίστηκε το 1942 στην Αγριόπαπια του Χένρικ Ίψεν. Μέχρι το 1944, εμφανίστηκε επίσης στα έργα: Για ένα κομμάτι γης του Κόντγουελ, όπου ερμήνευσε το ρόλο του Ντουντ, Στέλλα Βιολάντη του Γρηγορίου Ξενόπουλου και Χαρούμενα νιάτα του Πιζέ.

Μετά το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συνεργάστηκε με το Θέατρο του Λαού και τους Ενωμένους Καλλιτέχνες (1945-1946), παίζοντας στον Ιούλιο Καίσαρα του Σαίξπηρ, στον Μακρινό δρόμο του Αρμπούζωφ και στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρντ Σω Πάνω στα βράχια.
Το 1947 συμμετείχε στον θίασο του Γιώργου Παππά και το 1948 στον θίασο Βασίλη Λογοθετίδη.

Στη συνέχεια, στράφηκε προς το μουσικό θέατρο όπου εργάστηκε για αρκετά χρόνια.
Το 1953, μάλιστα, συγκρότησε δικό του θίασο οπερέτας, ενώ το 1955 ανέβασε διάφορες επιθεωρήσεις.
Το 1956 επιστρέφει στην πρόζα και ερμηνεύει τον Βοναπάρτη στο έργο του Στέφαν Τσβάιχ Του φτωχού τ’ αρνί με τον θίασο Τζ. Καρούσου – Μαίρης Λεκκού.

Από το 1958 μέχρι το 1962 συνεργάστηκε το το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη και έπαιξε στα έργα "Βασίλισσα Αμαλία" του Γεωργίου Ρούσσου (Όθων), "Το τέλος του ταξιδιού" του Ρ. Σέρριφφ (Ίμπερ), "Ο έμπορος της Βενετίας" του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ (Βασσάνης) , "Η δίκη των πιθήκων" των Λώρενς – Λη, "Ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς" του Φρανκ Στέητον (πλοίαρχος Ρος), "Οδύσσεια" του Μανώλη Σκουλούδη, "Μαριμπέλ" του Μίγελ Μιούρα, "Βαθιές είναι οι ρίζες" των Ντ’ Υσσώ – Γκάου.

Από το 1962 μέχρι το 1964 συμμετείχε στο θίασο Έλσας Βεργή και πρωταγωνίστησε στα έργα "Το μπαλκόνι" του Ζαν Ζενέ, "Η βεντάλια της λαίδης Γουίντερμηρ" του Όσκαρ Ουάιλντ, "Ο φυγάς" του Τένεσι Γουίλιαμς.

Το 1965, ως συνθιασάρχης με τον Κατράκη και τη Βεργή, περιόδευσε στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας αρχαίες τραγωδίες.
Στην περίοδο 1965-1966, έγινε συνθιασάρχης με τον Κώστα Ρηγόπουλο και την Κάκια Αναλυτή.
Επαιξε στο θέατρο "Πορεία" στο έργο του Κ. Μπαλ "Αν ο κόσμος μας έβλεπε μαζί".
Ακουλούθησαν τα "Ευλαβικό γύναιο" του Ζαν-Πολ Σαρτρ, στο Θέατρο "Φλόριντα" με την Τιτίκα Νικηφοράκη, "Ο Τίγρης" του Σήσγκαλ, στο Θέατρο "Βεργή", "Επιστροφή στις Μυκήνες" του Ευάγγελου Αβέρωφ και "Λεωφορείον ο πόθος" του Τένεσι Ουίλλιαμς (Κοβάλσκι), στο Θέατρο "Κάβα" θίασος Τζένης Καρέζη, "Θεοδώρα" του Γεωργίου Ρούσσου και "Η κυρία δεν με μέλει" του Σαρντού (Ναπολέων), "Βασιλιάς Ληρ" του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, με το "Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο" του Μάνου Κατράκη (Έντγκαρ) 1971, "Μαυρόλυκοι" του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη, με το Εθνικό Θέατρο στο Ηρώδειο 1971-1972, θίασος Τζένης Καρέζη, "Ασπασία" του Ιάκωβου Καμπανέλλη (Ανακριτής).

Το 1973 περιόδευσε με προσωπικό θίασο στις επαρχιακές πόλεις και αμέσως μετά έπαιξε, σε συνεργασία με τη Νόρα Βαλσάμη, το έργο του Σωβαζόν "Ξενοδοχείο η ευτυχία" στο θέατρο "Όρβο".
Τον επόμενο χρόνο (1974) , ως συνθιασάρχης και πάλι με την Ελένη Ερήμου, ανέβασε στο Θέατρο "Γκλόρια" το έργο του Άλκη Παπά "Σου χαρίζω τη γυναίκα μου". Ακολούθησαν τα "Δόξα και Θάνατος του Ιωακείμ Μουριέτα" του Πάμπλο Νερούδα στο Θέατρο "Διάνα" - 1978, θίασος Παπαγιαννόπουλου – Βασταρδή – Ερήμου, "Σκάνδαλο στην Τράπεζα" του Βερνέιγ – θίασος Ζωής Λάσκαρη "Φρύνη" του Γεωργίου Ρούσσου (Ευθείας).
Το 1981 έκανε περιοδεία με δικό του θίασο.

Το 1982 ίδρυσε το Θέατρο "Θεμέλιο", στην οδό Λέσβου, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα: "Η κυρία με τα κρεμμυδάκια", "Τα διαστημικά χρυσάνθεμα" του Ζίντελ, "Κλειστές πόρτες" του Σαρτρ, Μάκβεθ του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, που παίχτηκε και στο Θέατρο Λυκαβηττού, "Ως εδώ σύντροφοι" του Βασίλη Ανδρεόπουλου, "Ταξίδι μακριάς μέρας μέσα στη νύχτα" του Ευγένιου Ο' Νηλ, "Ο ιμπρεσάριος της Σμύρνης" του Κάρλο Γκολντόνι, "Προικοθήρας επί Θήρας" του Γ. Χατζιδάκη, Ιφιγένεια εν Αυλίδι του Ευριπίδη κ.ά.

Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε μερικές ταινίες (Χωρίς συνείδηση, Ιπποκράτης και Δημοκρατία, Παύλος Μελάς κ.ά.), ενώ στην τηλεόραση έπαιξε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές (Εν τούτω νίκα, Ανακριτικό γραφείο, Πορφύρα και αίμα ή Ρωμανός Διογένης κ.ά.) και σε τηλεοπτικές διασκευές θεατρικών έργων.

Υπήρξε για πολλά χρόνια καθηγητής της υποκριτικής στη Σχολή Γ. Θεοδοσιάδη και το 1992 ίδρυσε δική του Δραματική Σχολή που λειτούργησε στα πλαίσια του Θεάτρου "Θεμέλιο".
Ήταν μέλος του Σ.Ε.Η. (με ημερομηνία εγγραφής 1-3-1943), της Εταιρείας Σκηνοθετών και της Εταιρείας Θεατρικών Συγγραφέων.
Έχει μεταφράσει και διασκευάσει διάφορα θεατρικά έργα.

Πέθανε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν στις 18 Μαρτίου του 2012 σε ηλικία 88 ετών.

Κόρη του είναι η Ελληνίδα ηθοποιός και επιτυχημένη σεναριογράφος Άννα Αδριανού.
Ο Νίκος Βασταρδής είχε αποκτήσει και έναν γιο, τον μουσικό Μάριο Βασταρδή, ο οποίος σκοτώθηκε σε ηλικία 18 χρονών στις 21 Νοεμβρίου 1984 σε τροχαίο δυστύχημα, οδηγώντας τη μοτοσικλέτα του σε δρόμο του Ψυχικού.