My Bonjour

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΑΙΓΙΝΗΤΗΣ

Ο Δημήτριος Αιγινήτης ήταν σύγχρονος Έλληνας αστρονόμος και υπουργός εκκλησιαστικών και δημοσίας εκπαιδεύσεως.

Γεννήθηκε στις 10 Ιουλίου 1862 στην Αθήνα και αποφοίτησε από τη Βαρβάκειο Σχολή το 1879 και μετά τις πανεπιστημιακές του σπουδές στάλθηκε με κρατική χορηγία στο Παρίσι για να ειδικευθεί στην Αστρονομία.

Μετά τρία χρόνια (το 1890) επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και του ανατέθηκε η διεύθυνση στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών το οποίο και στη συνέχεια διαίρεσε σε τρία τμήματα: στο αστρονομικό, στο μετεωρολογικό και στο σεισμολογικό.

Την περισσότερη όμως προσοχή του έριξε στα δύο τελευταία τμήματα, επειδή το αστρονομικό απαιτούσε πράγματι μεγάλα χρηματικά ποσά, για τα ελληνικά δεδομένα στην εποχή του, προκειμένου να εφοδιασθεί με τα κατάλληλα όργανα. Έτσι αρχικά ίδρυσε ένα πρώτο δίκτυο μετεωρολογικών σταθμών που εκτεινόταν σε όλη της Χώρα, καθώς και έτερο σεισμολογικό.
Χάριν των προσωπικών του γνωριμιών ανταποκρίθηκαν πολλοί Έλληνες που του παρείχαν οικονομική υποστήριξη έτσι ώστε το 1900 το Αστεροσκοπείο Αθηνών να εφοδιασθεί με πολλά όργανα.

Επίσης υπήρξε τακτικός καθηγητής της Μετεωρολογίας και Αστρονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από του 1896 μέχρι του θανάτου του.
Διετέλεσε ακόμα Υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων της Ελλάδας, ενώ υπήρξε ο βασικός παράγοντας που προκάλεσε την επίσημη υιοθέτηση από το ελληνικό κράτος του Γρηγοριανού («Νέου») Ημερολογίου το 1923, σε αντικατάσταση του Ιουλιανού («Παλαιού») Ημερολογίου, καθώς και την υιοθέτηση από την Ελλάδα του παγκόσμιου συστήματος αναφοράς χρόνου, του λεγόμενου «παγκόσμιου χρόνου» ή αστρονομικού χρόνου.

Εκτός από την καθιέρωση του Γρηγοριανού Ημερολογίου, το επιστέγασμα της θητείας του ως Υπουργού Παιδείας δύο φορές (το 1917 και το 1926) ήταν η αναδιοργάνωση του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και η ίδρυση της Ακαδημίας Αθηνών, στις 18 Μαρτίου 1926, ιδρύματος στο οποίο έγινε μέλος (1926), το 1928 αντιπρόεδρος και το 1929 Πρόεδρος (ο 4ος κατά σειρά) και γενικός γραμματέας μέχρι το 1933.

Η συμμετοχή στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Πάγκαλου του Αιγινίτη, ενός πανεπιστημιακού με Βενιζελικό παρελθόν, υπαγορεύτηκε από την πεποίθηση του για την αναγκαιότητα εύρεσης δραστικών λύσεων λόγω της κρίσης των κομμάτων και του κοινοβουλευτισμού την περίοδο αυτήν.
Αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε πλείστα διεθνή συνέδρια, ενώ απετέλεσε και μέλος πολλών επιστημονικών εταιριών του εξωτερικού, καθώς και της Διεθνούς Αστρονομικής Ένωσης, της μόνιμης επί ημερολογίου επιτροπής της Κοινωνίας των Εθνών, του διεθνούς μετεωρολογικού συνεδρίου κ.ά..
Τιμήθηκε με πλείστα παράσημα από Βασιλείς και Προέδρους Δημοκρατίας καθώς επίσης και με τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής της Γαλλίας.

Στον Δημήτριο Αιγινήτη οφείλεται η ανέγερση και ίδρυση στο Ψυχικό του κτιρίου της Φιλεκπαιδευτικής εταιρίας, ενώ ως εκτελεστής της Κοργιαλενείου διαθήκης διέθεσε το αναγκαίο ποσό για την ίδρυση του νοσοκομείου του Ερυθρού Σταυρού στην Αθήνα.

Ο Δημήτριος Αιγινήτης πέθανε στην Αθήνα στις 14 Μαρτίου 1934, σε ηλικία 72 ετών, κηδεύτηκε την επομένη 15 Μαρτίου δημοσία δαπάνη, και τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΠΑΝΟΣ ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗΣ

Ο Πάνος Γλυκοφρύδης ήταν ένας από τους γνωστότερους Έλληνες σκηνοθέτες.

Γεννήθηκε το 1930 στην Αθήνα, σπούδασε κινηματογράφο στη Σχολή Σταυράκου και έκανε την πρακτική του στο Παρίσι.

Αρχικά εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη δίπλα στους Γρηγόρη Γρηγορίου, Βασίλη Γεωργιάδη και Ντίμη Δαδήρα.
Το 1959 γύρισε την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, την κωμωδία Δουλειές με φούντες.
Το 1961 ξεκίνησε τη συνεργασία του με τον Θανάση Βέγγο.
Η ταινία του Με τη λάμψη στα μάτια (1966) κέρδισε τρία βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (συγκεκριμένα βραβείο σεναρίου, μουσικής στον Χρήστο Λεοντή και α΄ ανδρικού ρόλου στον Γιώργο Φούντα) και προβλήθηκε στο πλαίσιο δύο μεγάλων αναδρομικών εκδηλώσεων που οργάνωσαν το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Νέας Υόρκης (1993) και το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο Παρίσι (1995).

Το 1974 γύρισε την ταινία Η δίκη των δικαστών με θέμα τη δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και του Δημήτρη Πλαπούτα και με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο.
Η τελευταία ταινία του, τα Παιδιά του ονείρου, γυρίστηκε το 1992.
Ο Γλυκοφρύδης ήταν από τους ιδρυτές της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών και συμμετείχε στο Δ.Σ του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου και στην Καλλιτεχνική Επιτροπή του Εθνικού Θεάτρου ενώ ήταν και καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗΠΕΘΕ Βέροιας.

Πέθανε σε ηλικία 79 ετών στις 14 Μαρτίου 2010.
 

ΗΛΙΑΣ ΔΗΜΗΤΡΕΛΟΣ

Ο Ηλίας Δημητρέλος ήταν Έλληνας αγιογράφος.

Γεννήθηκε στις 10 Μαΐου 1966 στο Μάνχαϊμ της Γερμανίας.

Το 1976 σε ηλικία 10 ετών γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών.
Το 1980 και για τρία έτη μαθήτευσε στον Αγιορείτη Μοναχό, π. Δοσίθεο Παρασκευαΐδη, βαθύ γνώστη της Βυζαντινής Μουσικής.
Το 1984 εισήχθη με τις Πανελλήνιες στη Νομική του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Μυήθηκε στις Καλές Τέχνες από τον ζωγράφο-αγιογράφο Χρήστο Λιόνδα, με παράλληλες σπουδές στην ΑΣΚΤ και στο τμήμα Αρχιτεκτονικής του Μετσόβειου Πολυτεχνείου ως ακροατής.

Υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στα τεθωρακισμένα.
Η ανεξάρτητη πορεία στον επαγγελματικό στίβο οριοθετήθηκε το 1992.
Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος, του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων, Otis Art Institute-USA, Πρόεδρος της Εφορείας Διακοσμητικής (Αγιογράφων, Ψηφιδογράφων Σκηνογράφων, Κεραμιστών κ.άλλων ειδικοτήτων) του Επιμελητηρίου και Ταμίας από το 2006 έως το 2010. Από τον Μάϊο του 2010 μέχρι τις 14 Μαρτίου 2012 (την ημέρα θανάτου του) υπήρξε Πρόεδρος του Πανελληνίου Συλλόγου Αγιογράφων.

Η ζωγραφική παλέττα διακοσμεί Ιερούς Ναούς, Ιερές Μονές, καθώς και ιδιωτικές συλλογές.
Επιμελήθηκε εικαστικά και λεκτικά έντυπα και βιβλία.
Άρθρα του δημοσιεύτηκαν στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο περί θεμάτων πολιτισμού.
Συμμετείχε συχνά σε πανελλαδικές και διεθνείς εκθέσεις (Ιταλία, Ιεροσόλυμα, Χόνγκ Κόνγκ, Πεκίνο, Σαγκάη, Γαλλία, Γερμανία, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Λος Άντζελες, Ρωσία, Ιρλανδία.)