My Bonjour

ΣΠΥΡΟΣ ΣΙΜΟΣ

Ο Σπύρος Σίμος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός, που διατέλεσε βουλευτής Άρτας και Ιωαννίνων.

Γεννήθηκε στη Λάβδανη της Ηπείρου (περιοχή Πωγωνίου το 1868 και το επίσημο όνομά του ήταν Σπυρίδων Σίμος.
Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και ήταν εκδότης της εφημερίδας "Πατρίς".[3]

Εξελέγη αρχικά βουλευτής Άρτας στις εκλογές του Αυγούστου και του Νοεμβρίου του 1910, στις εκλογές του 1912 και στις εκλογές του Μαΐου του 1915.
Στη συνέχεια εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων το 1920, 1923 και το 1932 και 1933 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Ο Σπυρίδων Σίμος διορίστηκε υπουργός επί της Περιθάλψεως Οικογενειών Επιστράτων και Προσφύγων στην Κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης στις 6 Οκτωβρίου 1916.
Επίσης, στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου του 1917 παρέμεινε υπουργός Περιθάλψεως, ως τις 4 Νοεμβρίου 1920.

Η τελευταία του βουλευτική θητεία διακόπηκε από τον αιφνίδιο θάνατό του, στις 14 Φεβρουαρίου 1935.

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΠΑΠΑΔΗΜΟΣ

Ο Αντώνιος Παπαδήμος ήταν Έλληνας πολιτικός, ο οποίος χρημάτισε βουλευτής Ροδόπης και υπουργός.

Υπήρξε ο ιδρυτής και ο πρώτος πρόεδρος του Ροταριανού Ομίλου στην Κομοτηνή. Ήταν σύζυγος της Εριφύλης Παπαδήμου.

Γεννήθηκε το 1893.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ροδόπης στις εκλογές του 1935 με τα Συμπράττοντα Κυβερνητικά Κόμματα.
Επανεξελέγη το 1936 με το Λαϊκό Κόμμα και το 1946.

Από το 1954 ως το 1955 ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ομίλου Ρόταρι Κομοτηνής (Ρ.Ο.Κ.).
Στην κυβέρνηση Τσαλδάρη υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων από τις 18 Απριλίου 1946 ως τις 2 Οκτωβρίου 1946, αξίωμα στο οποίο υπηρέτησε στην κυβέρνηση Τσαλδάρη (2 Οκτωβρίου 1946 – 24 Ιανουαρίου 1947) και στην κυβέρνηση Δ. Μαξίμου από τις 27 Ιανουαρίου 1947 ως τις 7 Μαΐου 1948.

Πέθανε σε ηλικία 63 ετών στις 14 Φεβρουαρίου 1956 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 15 Φεβρουαρίου 1956.

ΠΕΡΙΑΝΔΡΟΣ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΡΗΣ

Ο Περίανδρος Ξενοδοχειάρης από τα Μιστεγνά Λέσβου, εξελέγη τέσσερις φορές βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Λέσβου-Λήμνου, δυο φορές με το Κόμμα Φιλελευθέρων και δύο φορές με την ΕΡΕ.

Γεννήθηκε το 1910 στο χωριό Μιστεγνά της Λέσβου από φτωχή οικογένεια.

Έλαβε το απολυτήριο του Γυμνασίου και στη συνέχεια εργάστηκε ως υπάλληλος τηλεγραφητής (τριατατικός) στο Υπουργείο Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων (Τ.Τ.Τ.).
Τότε γνωρίστηκε και αποσπάστηκε στο πολιτικό γραφείο του βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος και υπουργού Γεωργίου Λαζανά, κοντά στον οποίο εργάστηκε για πολλά έτη.

Πολιτεύτηκε για πρώτη φορά στις εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 με το Λαϊκό Κόμμα, χωρίς να καταφέρει να εκλεγεί.
Έλαβε 2.128 ψήφους και κατετάγη τέταρτος.
Στη συνέχεια προσχώρησε στο Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου αλλά ούτε στις δύο επόμενες προσπάθειές του εκλέχτηκε.
Στις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951 έλαβε 1.724 σταυρούς προτίμησης.
Ήρθε δεύτερος αλλά το κόμμα κέρδισε μόνο μία έδρα.
Στις εκλογές της 16ης Νοεμβρίου 1952 αν και αναδείχθηκε πρώτος στο συνδυασμό με 8.197 σταυρούς δεν εκλέχτηκε, αφού λόγω του πλειοψηφικού συστήματος όλες τις έδρες του νομού πήρε ο Ελληνικός Συναγερμός.
Για πρώτη φορά κατάφερε να εκλεγεί στις εκλογές της 19ης Φεβρουαρίου 1956, στις οποίες μετείχε με τη "Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωση" κόμμα με το οποίο ο Σοφοκλής Βενιζέλος μετείχε στον κεντροαριστερό συνασπισμό κομμάτων Δημοκρατική Ένωσις.
Με 6.606 σταυρούς κατέλαβε τέταρτη εκλόγιμη θέση του συνασπισμού.
Στην εκλογή του βοήθησε πολύ η έκδοση από την 1η Ιανουαρίου 1956 της εφημερίδας "Νέα Λήμνος", την οποία συνέχισε να εκδίδει μέχρι το θάνατό του, αφού η σύζυγός του ήταν Λημνιά.

Στις εκλογές της 1ης Μαΐου 1958 εκλέχτηκε ξανά, πάντα με το κόμμα του Σοφοκλή Βενιζέλου, ο οποίος αυτή τη φορά συνενώθηκε με τον Γ. Παπανδρέου στο παραδοσιακό ενιαίο Κόμμα Φιλελευθέρων.
Με 7.026 σταυρούς κατέλαβε την μοναδική έδρα του κόμματος στο νομό Λέσβου. Την εκλογή του οφείλει κυρίως στους ψηφοφόρους από τη Λήμνο, αφού πήρε 4.550 σταυρούς από το νησί της συζύγου του.

Στις επόμενες εκλογές της 29ης Οκτωβρίου 1961 διαφώνησε με τη συνεργασία του Βενιζέλου με το Γεώργιο Γρίβα και αποχώρησε από το Κόμμα Φιλελευθέρων, προσχωρώντας στην ΕΡΕ του Κων. Καραμανλή.
Πήρε 12.354 σταυρούς (6.545 από τη Λήμνο) και βγήκε πρώτος σε σταυρούς στο νομό Λέσβου από όλα τα κόμματα, ξεπερνώντας ακόμα και τον Ηλία Ηλιού της ΕΔΑ, που για πολλά χρόνια εκλεγόταν πρώτος σε σταυρούς.
Στις εκλογές της 3ης Νοεμβρίου 1963 επανεξελέγη για τέταρτη και τελευταία φορά, πάντα με την ΕΡΕ, παρά την εκλογική αποτυχία του κόμματος.
Έλαβε 6.767 σταυρούς (3.025 από τη Λήμνο).
Ακολούθησε η άμεση προκήρυξη εκλογών για τις 16 Φεβρουαρίου 1964 από τον Γεώργιο Παπανδρέου, ώστε να αποκτήσει κοινοβουλευτική αδυναμία.

Κατά την τελευταία εβδομάδα της προεκλογικής εκστρατείας και ενώ βρισκόταν καθ’ οδόν προς το χωριό Θάνος Λήμνου υπέστη καρδιακό επεισόδιο. Μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Λήμνου, στη Μύρινα, όπου απεβίωσε δυο μέρες πριν από τις εκλογές, στις 14 Φεβρουαρίου 1964.
Παρόλα αυτά έλαβε 1.888 σταυρούς από πιστούς ψηφοφόρους του.
Η σορός του μεταφέρθηκε με ναρκαλιευτικό του Στόλου στη Μυτιλήνη, όπου έγινε η κηδεία του, στις 16 Φεβρουαρίου 1964.

Με τη σύζυγό του είχε αποκτήσει μία θυγατέρα.
 

ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ

Ο Κάρολος Κουν του Ερρίκου ήταν Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης και δημιουργός του Θεάτρου Τέχνης.

Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας στις 13 Σεπτεμβρίου 1908.

Ο πατέρας του είχε γερμανική, ελληνική και εβραϊκή καταγωγή (το Κουν προέρχεται από το Κοέν), ενώ η μητέρα του ήταν Ελληνίδα ορθόδοξη.
Φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης όπου συμμετείχε σε μαθητικές παραστάσεις και σπούδασε αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.

Το 1929 διορίστηκε καθηγητής αγγλικών στο Κολλέγιο Αθηνών.
Η πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτη ήταν στο Τέλος του ταξιδιού του Ρόμπερτ Σερίφ και με μαθητές του, από το Κολλέγιο, παρουσίασε έργα του Αριστοφάνη (Όρνιθες, Βάτραχοι, Πλούτος) και του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Όνειρο Θερινής Νυκτός). Ίδρυσε τη Λαϊκή Σκηνή (1934-36) και συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους (Ανδρεάδη, Κοτοπούλη, κ.ά.).

Το 1942 ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» όπου και ανέβασε Ίψεν, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Λουίτζι Πιραντέλλο και μετά την απελευθέρωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Τένεσι Ουίλιαμς, Άρθουρ Μίλερ κ.ά. Επίσης το ίδιο έτος (1942) ίδρυσε τη Δραματική Σχολή του θεάτρου του, στην οποία μαθήτευσαν πολλοί από τους σημαντικότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της μεταπολεμικής γενιάς.

Οικονομικές όμως δυσχέρειες ανάγκασαν το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» να διαλυθεί (1949) το οποίο άνοιξε πάλι το 1954 σε μορφή κυκλικού θεάτρου.

Την περίοδο εκείνη (1950-53) ο Κουν συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, σκηνοθετώντας Αντόν Τσέχοφ (Ο θείος Βάνιας, Τρεις αδελφές), Πιραντέλο (Ερρίκος Δ΄), κ.λπ.

Με μαθητές της Δραματικής Σχολής του όταν συγκρότησε και πάλι το 1954 το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», με τη μορφή κυκλικού θεάτρου, εκτός τους παλαιούς συγγραφείς ο Κουν παρουσίασε τα καινούργια ρεύματα του ξένου μεταπολεμικού θεάτρου (Μπρεχτ, Ιονέσκο, Μπέκετ, Πίντερ, Ντάριο Φο, Αραμπάλ κ.ά.) και παράλληλα παρουσίασε έργα πολλών νέων Ελλήνων προικισμένων συγγραφέων - Σεβαστίκογλου, Καμπανέλλη, Κεχαΐδη, Σκούρτη, Αναγνωστάκη και Ευθυμιάδη, επιστρέφοντας σε έργα των αρχαίων τραγικών και του Αριστοφάνη.

Από το 1957 ανεβάζει αρχαίο δράμα, αρχικά στο θέατρό του παρουσίασε τον Πλούτο και το 1959 τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, που θεωρήθηκε παράσταση-σκάνδαλο λόγω της πρωτοποριακής της μορφής, και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, για να συνεχίσει στο "Θέατρο των Εθνών" του Παρισιού, Λονδίνο, Ζυρίχη, Μόναχο, Μόσχα, Λένινγκραντ, Βαρσοβία, Βενετία, Φεστιβάλ Βιέννης, Διεθνές θεατρικό Φεστιβάλ Βελιγραδίου, Ελληνική Εβδομάδα του Ντόρτμουντ, Φεστιβάλ Φλάνδρας και σκανδιναβικές πρωτεύουσες με τα έργα Όρνιθες, Πέρσες, Επτά επί Θήβας, Αχαρνής, Οιδίπους Τύραννος, Λυσιστράτη, Βάκχες και Ειρήνη.

Επίσης, παρουσίασε έργα ξένων συγγραφέων, όπως των Ουάιλντερ (Η μικρή μας πόλη), Σαρτρ (Κεκλεισμένων των θυρών), Πάτρικ (Αυγουστιάτικο φεγγάρι), Ουίλιαμς (Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, Τριαντάφυλλο στο στήθος, Καλοκαίρι και καταχνιά), Μπρεχτ (Ο κύκλος με την κιμωλία, Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν), Ιονέσκο (Ρινόκερος), Μίλερ (Ο θάνατος του εμποράκου), Ευγένιου Ο Νιλ (Ο παγοπώλης έρχεται), Μπέκετ (Περιμένοντας τον Γκοντό), Πίντερ, Άλμπι, Αραμπάλ, Ζενέ, Βάις, κ.ά.

Οι περισσότεροι απ' αυτούς τους συγγραφείς πρωτοπαρουσιάστηκαν στην Ελλάδα από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν». Ζζζζζζζζζζζζζζ

Παράλληλα, σκηνοθέτησε έργα νέων Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, όπως των Καμπανέλλη, Κεχαΐδη, Σκούρτη, Σεβαστίκογλου, Αρμένη, Λ. Αναγνωστάκη (Η αυλή των θαυμάτων, Αγγέλα, Η πόλη, Βαβυλωνία κ.λπ.).

Το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συμμετείχε σε πολλά ελληνικά (Αθηνών, Επιδαύρου, Φιλίππων κ.ά.) και ξένα (Λονδίνου, Παρισιού, Μονάχου, Βιέννης κ.ά.) φεστιβάλ.

Το 1984 το ελληνικό κράτος παραχώρησε έναν χώρο στην Πλάκα, για την ανέγερση του θεάτρου Κ. Κουν.

Τιμήθηκε με το παράσημο Φοίνικα, το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το βραβείο Θεάτρου των Εθνών.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 14 Φεβρουαρίου 1987.

Με τη διαθήκη του, που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά το θάνατό του τον Φεβρουάριο του 1987, κληροδότησε τον τίτλο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στους Γ. Λαζάνη, Μ. Κουγιουμτζή και Γ. Αρμένη με την προτροπή να συνεχίσουν τη συνεργασία τους στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Κ. Κουν.

Έγραψε τις μελέτες «Η αρχαία τραγωδία-κωμωδία» και «Ο σκηνοθέτης και το αρχαίο δράμα».
Υπήρξε γεγονός πως ως σκηνοθέτη τον Κουν απασχολούσε το σύγχρονο νεοελληνικό έργο, η νεοελληνική θεατρική παράσταση, το αρχαίο δράμα και το κλασικό θέατρο σε σύγχρονη απόδοση.

Ο Κάρολος Κουν ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδός Λυκαβηττού) και μιλούσε επίσης αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Προς τιμήν του θεσμοθετήθηκαν τα Βραβεία Κάρολος Κουν.
 

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ ΚΑΤΖΩΤΑΣ

Ο Παυσανίας Κατσώτας ήταν Έλληνας στρατιωτικός (υποστράτηγος), πολιτικός και αρχηγός κόμματος.

Γεννήθηκε στα Σταμνά Αιτωλοακαρνανίας το 1896.

Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1916 ως ανθυπολοχαγός του πεζικού. Αποστρατεύτηκε το 1929 κατόπιν αίτησής του.
Ανακλήθηκε το 1940 με τον βαθμό του αντισυνταγματάρχη και συμμετείχε στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 όπου και ανέλαβε διοικητής συντάγματος.
Μετά την γερμανική εισβολή και κατάρρευση του μετώπου διέφυγε στην Αίγυπτο και συμμετείχε στην ανασυγκρότηση των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στη Μέση Ανατολή.
Εκεί έλαβε μέρος στη μάχη του Ελ Αλαμέιν ως διοικητής της 1ης ελληνικής ταξιαρχίας.

Μετά την απελευθέρωση, διετέλεσε Στρατιωτικός Διοικητής Αθηνών αντικαθιστώντας τον Παναγιώτη Σπηλιωτόπουλο, από τις 25 Οκτωβρίου του 1944, ενώ το 1945 ανέλαβε παράλληλα και υπουργός Δημόσιας Τάξης.

Αποστρατεύθηκε κατόπιν αίτησής του το 1946.
Τον ίδιο χρόνο ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας.
Το 1949 ανακλήθηκε και πάλι στην ενέργεια και ανέλαβε στρατιωτικός διοικητής της Στερεάς Ελλάδας.
Αποστρατεύθηκε το 1950 με τον βαθμό του υποστράτηγου και τον ίδιο χρόνο επανεκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας.
Διορίσθηκε υπουργός Εσωτερικών και τον επόμενο χρόνο, το 1951, ανέλαβε υπουργός γενικός διοικητής της Βόρειας Ελλάδας.
Στις δημοτικές εκλογές του 1954 εκλέχθηκε δήμαρχος Αθηναίων.
Το 1956 δημιούργησε δικό του κόμμα, το Προοδευτικόν Εργατοτεχνικόν Κόμμα και το 1961 συντάχθηκε με τον Γεώργιο Παπανδρέου στην Ένωση Κέντρου, ως μέλος της οποίας διορίστηκε υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας.
Τέλος μετά τη μεταπολίτευση, το 1977, πολιτεύθηκε για τελευταία φορά με το κόμμα της Εθνικής Παρατάξεως.

Πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου το 1991 σε ηλικία 95 ετών.
 

ΜΙΧΑΗΛ ΒΑΡΔΑΚΑΣ

Ο Μιχαήλ Βαρδάκας του Ιωάννη, ήταν Έλληνας δικηγόρος, βουλευτής και ευρωβουλευτής από τη Θεσσαλονίκη.

Γεννήθηκε στις 14 Σεπτεμβρίου 1921 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε νομικά στο ΑΠΘ. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου.

Εξελέγη βουλευτής στην περιφέρεια Υπόλοιπου Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1974 συγκεντρώνοντας 6.275 σταυρούς. Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις εκλογές του 1977 στην περιφέρεια Β΄ Θεσσαλονίκης.

Έγινε ένας από τους πρώτους Έλληνες βουλευτές στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου υπηρέτησε από τον Ιανουάριο του 1981 ως τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου. Ως ευρωβουλευτής μετείχε στην Επιτροπή Ανάπτυξης και Συνεργασίας από τις 8 Φεβρουαρίου ως τις 18 Οκτωβρίου 1981.

Απεβίωσε στις 14 Φεβρουαρίου 1998, σε ηλικία 77 ετών στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε εκεί.
Ήταν παντρεμένος με τη Μαίρη Βαρδάκα και είχαν έναν γιο.
 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ

Ο Νίκος Κάσδαγλης ήταν Έλληνας συγγραφέας και λογοτέχνης.

Γεννήθηκε το 1928 στην Κω και εγκαταστάθηκε στη Ρόδο έπειτα από τον καταστροφικό σεισμό του 1933.

Μετά το κλείσιμο των σχολείων από τους Ιταλούς, πήγε στην Αθήνα (1935) όπου γράφτηκε στην Ιόνιο Ακαδημία.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οργανώθηκε σε αντιστασιακές ομάδες της δεξιάς και με αφορμή τη δράση του αποβλήθηκε το 1943 από την Ιόνιο Ακαδημία.
Ένα χρόνο αργότερα, στα Δεκεμβριανά, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ και φυλακίστηκε για είκοσι μέρες.
Μετά από τρία χρόνια, κατά τα οποία έπαιρνε μαθήματα στο σπίτι και πήγαινε μόνο στις εξετάσεις, τέλειωσε το γυμνάσιο.

Μετά την απελευθέρωση και την ένωση της Δωδεκανήσου με την Ελλάδα, το 1947 επέστρεψε στην Κω, όπου έμεινε μερικούς μήνες και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Ρόδο.
Μετά τη στρατιωτική του θητεία στο πυροβολικό (1950-53), στην Καρδίτσα, προσελήφθη στην Αγροτική Τράπεζα της Ρόδου.

Το 1955 επέλεξε ως σύντροφο της ζωής του τη Ρένα Αθανασιάδου, την οποία παντρεύτηκε το 1957, και απέκτησαν δύο παιδιά την Άννα-Μαρία (1960) και τον Χριστόφορο (1964).

Μετά τον Εμφύλιο, ο Κάσδαγλης οδηγήθηκε σε σταδιακή αλλαγή του ιδεολογικού και πολιτικού του προσανατολισμού, αλλαγή που ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, οπότε και προσχώρησε στην αριστερά - χωρίς όμως να οργανωθεί ή να στρατευθεί ποτέ σε κάποιο κόμμα ή οργάνωση.

Κατά την περίοδο της χούντας υπέγραψε, τον Απρίλη του 1969, τη διακήρυξη των 18 γνωστών Ελλήνων λογοτεχνών για την απουσία πνευματικής ελευθερίας στην Ελλάδα, κάτω από τη δικτατορία - μετά τη δήλωση Σεφέρη στις 29 Μάρτη του ίδιου χρόνου.
Το Νοέμβρη της ίδιας χρονιάς υπέγραψε τη διακήρυξη των 55 πολιτικών, καλλιτεχνών και συγγραφέων για την απουσία πολιτικής ελευθερίας στην Ελλάδα. Η διακήρυξη χρησιμοποιήθηκε για την αποβολή της Ελλάδας από το Συμβούλιο της Ευρώπης.
Τον Ιανουάριο του 1970, έπειτα από εντολή του Υπουργού Γεωργίας η Αγροτική Τράπεζα τον έθεσε σε διαθεσιμότητα.
Τον Απρίλη δικάστηκε με την κατηγορία πως το μυθιστόρημά του Εγώ ειμί Κύριος ο Θεός σου (που είχε εκδοθεί το 1961), αποτελεί «άσεμνο ανάγνωσμα». Ωστόσο αθωώθηκε.Τον Νοέμβρη του 1970 απολύθηκε από την Αγροτική Τράπεζα για «πολιτικές ενέργειες» - πράγμα που κόστισε πολλά χρόνια οικονομικής ταλαιπωρίας για την οικογένειά του.
Μετά την πτώση της δικτατορίας το 1974 επανήλθε στην τράπεζα με το βαθμό του υποδιευθυντού και παρέμεινε έως το 1982 όταν παραιτήθηκε.

Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με το διήγημα Ο μηχανικός, το οποίο έγραψε όταν υπηρετούσε στο στρατό και την ίδια χρονιά δημοσιεύθηκε η συλλογή θαλασσινών κειμένων Σπιλιάδες(σπιλιάδα = δυνατή πνοή ανέμου, ανεμοσυρμή) που αποτελείται από τέσσερα ηθογραφικά διηγήματα (Κουντρασταδόροι, Ο μηχανικός, Ο φονιάς, Χώμα και νερό) με επίκεντρο τη θάλασσα, που θα παραμείνει κεντρικό θέμα σε πολλά από τα γραπτά του.

Το πρώτο του μυθιστόρημα ήταν Τα δόντια της μυλόπετρας (1955), που τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, εξιστόρηση του έρωτα και του θανάτου ενός εφήβου στην Κατοχή, στο πλαίσιο της εμφυλιοπολεμικής δράσης και ενός ανελέητου αγώνα αλληλοεξόντωσης που παγιδεύει τα μέλη των αντιστασιακών οργανώσεων στα σκληρά δόντια της μυλόπετρας.

Στην ελληνική πεζογραφία καθιερώνεται κυρίως με το τρίτο βιβλίο του Κεκαρμένοι, 1959.
 

Ενώ ο κόσμος της λογοτεχνίας και οι αναγνώστες έχουν σίγουρα δώσει στον Κάσδαγλη τη θέση που του αξίζει στα νεοελληνικά γράμματα, δεν συμβαίνει το ίδιο και με το επίσημο ελληνικό κράτος.

Το Νοέμβριο του 2008 αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αιγαίου, για την προσφορά του στα ελληνικά γράμματα.

Απεβίωσε στη Ρόδο το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2009, σε ηλικία 81 ετών.
 

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΡΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Νικόλαος Αργυρόπουλος γεννήθηκε στις 21 Αυγούστου 1935 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Κατά την περίοδο της χούντας των συνταγματαρχών βρισκόταν στο εξωτερικό.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής με 5.861 ψήφους στη Φθιώτιδα στις εκλογές του 1974 με την Ένωση Κέντρου-Νέες Δυνάμεις.
Το κόμμα μετονομάστηκε σε ΕΔΗΚ το 1976 και η πρώτη του βουλευτική θητεία τερματίστηκε το 1977.
Ο Αργυρόπουλος επανεξελέγη με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του 1985 και του Ιουνίου 1989 (με διάλυση της Βουλής τον Οκτώβριο 1989).
Γενικός γραμματέας του υπουργείου Προεδρίας το 1990, μετά την πτώση της κυβέρνησης της ΝΔ το 1993 αποχώρησε από την πολιτική.

Πέθανε στις 14 Φεβρουαρίου το 2013 σε ηλικία 77 ετών και άφησε τη σύζυγό του, Τζένη Φανάρα, και τον γιό του, Γιάννη Αργυρόπουλο.