My Bonjour

ΑΝΔΡΕΑΣ ΣΥΓΓΡΟΣ

Ο Ανδρέας Τσιγγρός, όπως ήταν το πραγματικό του όνομα (Συγγρός είναι εξευγενισμένη μορφή του, που υιοθέτησε αργότερα) γεννήθηκε στη συνοικία Σταυροδρόμι (Πέρα) της Κωνσταντινούπολης στις 12 Οκτωβρίου του 1830 και ήταν γιος του Χιώτη γιατρού Δομένικου Τσιγγρού και της Μονδινής Νομικού.

Φοίτησε στην περίφημη σχολή του Θεόφιλου Καΐρη στην Άνδρο και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ερμούπολη της Σύρου το 1845.
Ο πατέρας του επιθυμούσε να τον καμαρώσει γιατρό, αλλά ο νεαρός Συγγρός είχε ακαταμάχητη έφεση για το επιχειρείν.

Αμέσως μετά την αποφοίτησή του άρχισε να εργάζεται ως μαθητευόμενος στο κατάστημα του Χιώτη εμπόρου Θεόδωρου Ροδοκανάκη στην Ερμούπολη και μέσα στον ίδιο χρόνο συνέχισε ως βοηθός λογιστή στο κατάστημα του φίλου του πατέρα του Νικολάου Δαμιανού στην Κωνσταντινούπολη.
Ταχύτατα ανέβηκε τα σκαλιά της ιεραρχίας και το 1849 έγινε διευθυντικό στέλεχος της νεοσύστατης εταιρείας Βούρος, Δαμιανός και Σία, η οποία πραγματοποιούσε εισαγωγές και εξαγωγές προϊόντων προς και από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, και αργότερα συνεταίρος με τα πρώην αφεντικά του.

Το 1863 άρχισε να ασχολείται με τραπεζιτικές εργασίες και γρήγορα σχημάτισε μία αξιοσέβαστη περιουσία.
Τον ίδιο χρόνο δάνεισε το ελληνικό κράτος με 6.000.000 δραχμές.
Συνεταιρίστηκε με τον τραπεζίτη Γεώργιο Κορωνιό στην ετερόρρυθμη εταιρεία Συγγρός, Κορωνιός και Σία και το 1867 αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα της επιχειρηματικής του δραστηριότητας στην Αθήνα.

Το 1871 παραλίγο να χρεοκοπήσει, εξαιτίας της οικονομικής κρίσης, που προκλήθηκε από τον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο του 1870-1871 και την κατακόρυφη πτώση των τουρκικών χρεογράφων.
Με μια σειρά ριψοκίνδυνων χρηματιστηριακών ελιγμών διέσωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας του και μαζί με τους Γεώργιο Κορωνιό, Στέφανο Σκουλούδη και Αντώνιο Βλαστό, ίδρυσε την Τράπεζα Κωνσταντινουπόλεως με έδρα την Κωνσταντινούπολη.

Το 1872 επέστρεψε στην Αθήνα και μαζί με τον Ιωάννη Σκαλτσούνη ίδρυσε τη Γενική Πιστωτική Τράπεζα, ενώ τον επόμενο χρόνο αγόρασε το κτήμα των Ρου-Σερπιέρη στο Λαύριο και ίδρυσε την Ελληνική Λαυρίου.
Για να αντιμετωπισθεί η δαπάνη της εξαγοράς της γαλλοϊταλικής μεταλλευτικής εταιρείας προχώρησε σε μετοχοποίησή της.

Η διακύμανση της μετοχής ήταν τέτοια, που οδήγησε σε πτώχευση πολλούς επενδυτές που είχαν εμπιστευθεί τις οικονομίες τους στον Συγγρό.
Ήταν το πρώτο χρηματιστηριακό σκάνδαλο στην Ελλάδα, σε μια εποχή που δεν υπήρχε χρηματιστήριο στη χώρα μας και οι συναλλαγές γίνονταν στο καφενείο Η Ωραία Ελλάς στην Ομόνοια.

Μετά την ενσωμάτωση της Θεσσαλίας και μέρος της Ηπείρου στο Ελληνικό Κράτος (1881), ο Συγγρός μαζί με άλλους κεφαλαιούχους ίδρυσε την Τράπεζα Ηπειροθεσσαλίας, η οποία έδρευε στον Βόλο και είχε το εκδοτικό προνόμιο για τις Νέες Χώρες.
Η δραστηριότητά της δεν κράτησε για πολύ, καθώς έπαθε μεγάλες καταστροφές κατά τη διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου του 1897 και δύο χρόνια αργότερα συγχωνεύτηκε με την Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος.

Πιστός στη ρήση του «Άμα μυρισθώ επικερδή επιχείρησιν δεν αντέχω», συμμετείχε σε πλήθος επιχειρηματικών σχημάτων, όπως ο σιδηρόδρομος Αθηνών - Λαυρίου, η διάνοιξη της Διώρυγας της Κορίνθου, η ίδρυση της Πανελληνίου Ατμοπλοΐας, η αποξήρανση της Στυμφαλίας, και η Εταιρεία σιδηροδρόμων Αθηνών - Πειραιώς.
Οι τράπεζές του συμμετείχαν στη σύναψη των δανείων του ελληνικού κράτους και λέγεται ότι συνέβαλε στη χρεωκοπία της Ελλάδας το 1893, προκειμένου να αποκτήσει την Εθνική Τράπεζα.

Ο Ανδρέας Συγγρός άφησε εποχή για το φιλανθρωπικό του έργο και αναδείχθηκε σε μέγα εθνικό ευεργέτη.
Έχει υπολογισθεί ότι οι δωρεές του ξεπερνούσαν τα 5.000.000 δραχμές, ποσό κολοσσιαίο για την εποχή εκείνη, που τον φέρνει στην πρώτη θέση των Εθνικών Ευεργετών.
Για τη φιλανθρωπική του δράση είχε τιμηθεί με τα ανώτατα μετάλλια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βασιλείου της Ελλάδας.
Ανάμεσα στα έργα που χρηματοδότησε και στις δωρεές του εν ζωή και αιτία θανάτου ξεχωρίζουν: Το λεγόμενο «Κτήμα Συγγρού» μεταξύ Αμαρουσίου και Κηφισιάς.
Το Νοσοκομείο Αφροδισίων και Δερματικών Παθήσεων «Ανδρέας Συγγρός» στην Αθήνα.
Μία πτέρυγα του νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» στην Αθήνα.

 

Οι Φυλακές Συγγρού στην Αθήνα (εκεί που βρίσκονται σήμερα οι εργατικές πολυκατοικίες του Ταύρου).
Τα αρχαιολογικά Μουσεία Δελφών και Ολυμπίας.
Το Μέγαρο Συγγρού (Πρόκειται για την οικία του στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, όπου σήμερα στεγάζεται η κεντρική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών).
Η χρηματοδότηση του εκσυγχρονισμού της οδού Φαλήρου (νυν Λεωφόρος Συγγρού).

Θαυμαστής του Χαρίλαου Τρικούπη, συμπορεύτηκε μαζί του πολιτικά.
Εξελέγη βουλευτής Σύρου, Αττικοβοιωτίας  και Αττικής.
Παρά τις προτάσεις που του έγιναν από τον Χαρίλαο Τρικούπη, αρνήθηκε να αναλάβει υπουργικό αξίωμα.
Το 1887 εκλέχτηκε δήμαρχος Αθηναίων, αλλά η εκλογή του ακυρώθηκε για τυπικούς λόγους, επειδή δεν ήταν γραμμένος στους εκλογικούς καταλόγους.

Ο Ανδρέας Συγγρός πέθανε τις πρώτες πρωινές ώρες της 13ης Φεβρουαρίου του 1899 από καρδιακό επεισόδιο.
Την επομένη έγινε η κηδεία του στην Αθήνα και ήταν «πάνδημος, εκτάκτως πολυτελής και πρωτοφανής δια την Ελλάδα», όπως ανέφερε ο Τύπος της εποχής. Στην τελευταία του κατοικία στο Α' Νεκροταφείο τον συνόδευσαν ο Βασιλιάς, σύσσωμο το υπουργικό συμβούλιο, το διπλωματικό σώμα και χιλιάδες κόσμου.

Το φιλανθρωπικό έργο του Συγγρού συνέχισε η χήρα του, Ιφιγένεια Μαυροκορδάτου (1842-1921), με την οποία δεν απέκτησε παιδιά.
 

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΣ

Ο Αντώνιος Δ. Οικονόμος ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και καθηγητής πανεπιστημίου του 19ου αιώνα.

Γεννήθηκε το 1850 στη Σύμη.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και τη Γερμανία με υποτροφία της Κυβέρνησης, ως μαθητής του Ερρίκου Μπράουν.
Επέστρεψε και εργάστηκε αρχικά (1880-1886) ως γυμνασιάρχης στη Θεσσαλονίκη, ενώ το 1892 έγινε καθηγητής της Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, θέση την οποία κράτησε έως τον θάνατο του.
Διετέλεσε επίσης σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας από το 1891 έως το 1902 και έκανε αρχαιολογικές ανασκαφές στον Κεραμεικό την περίοδο 1896-1897.

Ο Αντώνιος Δ. Οικονόμου έπαιξε σημαντικότατο ρόλο στην αρχαιολογική έρευνα για το ναυάγιο των Αντικυθήρων και στην εύρεση του σημαντικότερου αντικειμένου της αρχαιότητας του Μηχανισμού των Αντικυθήρων.
Όταν έμαθε για την ανέλκυση χάλκινου βραχίονα από το ναυάγιο που οι σφουγγαράδες έφεραν στη Σύμη διοργάνωσε σύσκεψη με τους προύχοντες και τους σπογγγαλιείς και μετά από συζητήσεις με τους Συμιακούς σφουγγαράδες και το Υπουργείο Παιδείας και ειδικότερα με τον υπουργό Σπυρίδωνα Στάη οργάνωσε την πρώτη παγκοσμίως ενάλια αρχαιολογική ανασκαφή, που μέχρι σήμερα είναι η μεγαλύτερη (σε ένα πλοίο 60 μέτρων) και σημαντικότερη. Δυστυχώς ο Οικονόμου απεβίωσε πριν τελειώσουν οι ενάλιες έρευνες.

Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1902 στην Αθήνα.

Δυο ημέρες αργότερα δημοσιεύτηκε στην Αρχαιολογική Εφημερίδα η πρώτη περιγραφή του ναυαγίου και του μηχανισμού Αντικυθήρων ο οποίος περιγράφεται ως "το ωρολόγιον με τα γρανάζια διαστάσεων 15 Χ 16 εκατοστών".
 

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Άγγελος Κανελλόπουλος ήταν βιομήχανος.

Γεννήθηκε το 1869 στο Ζευγολατιό Αιγίου, σημερινή Ελίκη Αχαΐας και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Κανελλόπουλου, δημάρχου Αιγίου.

Σπούδασε εμπορικές επιστήμες στο πανεπιστήμιο της Αιξ-αν-Προβέν και ακολούθησε επιχειρηματική καριέρα σε τομείς όπως ήταν τα τσιμέντα, η κλωστοϋφαντουργία κ.α.
Διετέλεσε μέλος του δ.σ. της τράπεζας της Ελλάδας, πρόεδρος της τράπεζας της Λακωνίας, πρόεδρος του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων ενώ το 1910 εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας όπως και το 1915.
Την περίοδο 1929 - 1935 ήταν γερουσιαστής.
Το 1936 ανέλαβε τα ηνία της εταιρείας «Τιτάν».

Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 1946 στην Αθήνα.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Οικονόμου (Εξ Οικονόμων) και είχε αποκτήσει τρία παιδιά: τον Λεωνίδα, τον Παύλο και τον Κανέλλο Κανελλόπουλο.
 

ΗΛΙΑΣ ΜΑΡΙΟΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Ηλίας Μαριολόπουλος  ήταν Έλληνας φυσικός και ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε το 1900 στην Αθήνα, με καταγωγή από τα Μαγούλιανα Αρκαδίας.

Σπούδασε Φυσική και Μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ, από όπου απέκτησε τίτλο μάστερ.
Στην Αγγλία έλαβε και δίπλωμα στη Μετεωρολογία.
Συνέχισε τις σπουδές του στη Γαλλία, από όπου απέκτησε άλλα δύο διπλώματα.

Το Δεκέμβριο του 1925 διορίστηκε τμηματάρχης στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (όπου ίδρυσε την πρώτη ελληνική υπηρεσία για τη μέτρηση του ατμοσφαιρικού ηλεκτρισμού) και τρία χρόνια αργότερα εξελέγη τακτικός καθηγητής της Μετεωρολογίας και Κλιματολογίας στη Φυσικομαθηματική Σχολή στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.
Η εν λόγω έδρα ήταν η πρώτη στα ελληνικά πανεπιστημιακά χρονικά στον τομέα εκείνο.
Το 1939 τον βρίσκει καθηγητή Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Από το 1959 ως το 1960 ήταν κοσμήτορας στο εν λόγω πανεπιστήμιο.

Εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1965 και πρόεδρός της το 1973.

Μετά το τέλος της πανεπιστημιακής του καριέρας εισηγήθηκε στην Ακαδημία και οργάνωσε το 1977 το Κέντρο Ερεύνης Φυσικής της Ατμοσφαίρας και Κλιματολογίας.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 13 Φεβρουαρίου 1991.

Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών στις 16 Φεβρουαρίου 1991.
 

ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΙΛΛΙΕΞ

Η Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ ήταν Ελληνίδα συγγραφέας.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 20 Οκτωβρίου 1920.

Κόρη του Μιχάλη Γκρίτζη και της Ελένης Σάλαρη, τέλειωσε το Γυμνάσιο με μαθήματα κατ’ οίκον, ενώ ασχολήθηκε για λίγο με το χορό.
Το 1942 γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών μα σε σύντομο διάστημα εγκατέλειψε τις σπουδές της και στράφηκε στο Γαλλικό Ινστιτούτο Ελλάδος για την εκμάθηση της γαλλικής γλώσσας.
Συγχρόνως έπαιρνε μαθήματα φωνητικής στο Ελληνικό Ωδείο.
Το 1939 παντρεύτηκε το Γάλλο λόγιο και φιλέλληνα Ροζέ Μιλλιέξ ο οποίος ήταν δάσκαλός της στο Γαλλικό Ινστιτούτο και με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά.

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής εντάχτηκε στο Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο και επίσης πρόσφερε εθελοντική εργασία στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό.
Από το 1945 ως το 1975 ταξίδεψε στη Γαλλία, την Κύπρο και την Ιταλία.
Στη Γαλλία (1945-1946) το ζεύγος Μιλλιέξ συνέχισε τη δράση του υπέρ της Ελλάδας και η Τατιάνα παρακολούθησε μαθήματα ιστορίας τέχνης και αισθητικής στο μουσείο του Λούβρου.
Στο Παρίσι πήρε μέρος στο Α΄ Διεθνές Συνέδριο Γυναικών με θέμα της την αντιστασιακή δράση των Ελληνίδων.
Το 1947 επιστρέφει στην Αθήνα επειδή ο σύζυγός της ανέλαβε την διεύθυνση σπουδών του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών όπου και παρέμεινε ως το 1959.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Μιλλιέξ εργάστηκε στο Κέντρο Μικρασιατικών Μελετών, πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις ζωγραφικής ανά την Ελλάδα και ασχολήθηκε εντατικά με τη συγγραφική της δραστηριότητα.
Από το 1959 έως το 1971 το ζευγάρι μετακινείται στην Κύπρο όπου ο Ροζέ εργάστηκε στο Γαλλικό Μορφωτικό Κέντρο, ενώ η Τατιάνα ασχολήθηκε με την πολιτιστική αναβάθμιση του τόπου.
Μετά την Κύπρο μετακινήθηκαν στη Γένοβα της Ιταλίας όπου έκαναν προσπάθειες για την ίδρυση έδρας νεοελληνικών σπουδών στο πανεπιστήμιο.
Από τη Γένοβα έδρασαν ενάντια στη δικτατορία του Γεώργιου Παπαδόπουλου που είχε αφαιρέσει από την Τατιάνα την ελληνική υπηκοότητα.
Το 1974, στη μεταπολίτευση, επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Την περίοδο 1974-1975 και 1983-1984 η Μιλλιέξ εργάστηκε στο Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας και από την περίοδο 1984-1985 στην ΕΡΤ2 ως υπεύθυνη εκπομπών.
Ως δημοσιογράφος και κριτικός συνεργάστηκε με τις εφημερίδες «Ανεξάρτητος Τύπος» (1957-1959), «Ανένδοτος» (1964-1965), «Αυγή» (1974-1977), «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (1976-1984), «Τα Νέα» (Κύπρου - 1964-1970), «Δημοκρατική» (Κύπρου) κ.ά. καθώς και με πολλά περιοδικά.

Ήταν μέλος της Ακαδημίας Ρασίν (Racine) του Παρισιού και από το 1981 πρόεδρος στη «Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων», ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Πεν Κλαμπ, του Ελληνικού Λογοτεχνικού και Ιστορικού Αρχείου, της Εταιρείας Κριτικών και Εικαστικών Τεχνών και της Στέγης Καλών Τεχνών και Γραμμάτων στην οποία ήταν πρόεδρος από το 1981 ως το 1986.
Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος, το βραβείο των Δώδεκα, το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος και το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.
Την πρώτη της επίσημη λογοτεχνική εμφάνιση πραγματοποίησε το 1945 με δημοσιεύσεις διηγημάτων της στο περιοδικό «Ελεύθερα Γράμματα».
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής είχε παράνομα κυκλοφορήσει μια μετάφραση του έργου του Ζαν Μπρυλέρ «Η σιωπή της θάλασσας», ενώ ασχολήθηκε επίσης με θεατρικές μεταφράσεις.
Το 1947 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Πλατεία Θησείου».
Το 1973 εκδίδεται από τον Κέδρο το βιβλίο της με τίτλο «Σπαράγματα» το οποίο είναι μέρος του αρχείου της το οποίο σώθηκε από την κατάσχεση της Δικτατορίας.

Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Φεβρουαρίου 2005.
 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΝΤΕΡΟΣ

Ο Κωνσταντίνος Αθανασίου Ντέρος γεννήθηκε το 1945 και ήταν Έλληνας γιατρός και πολιτικός.

Η καταγωγή του ήταν από το Γεωργίτσι Λακωνίας.
Σπούδασε Ιατρική. Ως γιατρός υπήρξε πρωτοπόρος στο να συσταθούν και να οργανωθούν ιατρικές ομάδες αποτελούμενες από εθελοντές, με σκοπό τη δωρεάν παροχή ιατρικών υπηρεσιών.
Αργότερα ήταν πρόεδρος του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου στο Δαφνί και πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ.

Εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και ήταν υποψήφιος βουλευτής για πρώτη φορά στις εκλογές του 1981, συγκεντρώνοντας 2.117 ψήφους (δεν εξελέγη).

Το 1983 εξελέγη για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Χαϊδαρίου (με το συνδυασμό του Κυριάκου Ντηνιακού) και εν συνεχεία αντιδήμαρχος και πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου.
Ήταν υποψήφιος Δήμαρχος Χαϊδαρίου στις δημοτικές εκλογές του 1994.

Στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1989 εξελέγη βουλευτής Λακωνίας με το ΠΑΣΟΚ, όμως έχασε την έδρα του στο Εκλογοδικείο από τον Παρασκευά Φουντά, το Μάρτιο του 1990.

Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 2013 από καρκίνο.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ο Γιώργος Ιωάννου ήταν Έλληνας ζωγράφος και χαράκτης.

Γεννήθηκε στις 10 Δεκεμβρίου το 1926 στην Αθήνα.

Θεωρείται βασικός εκπρόσωπος και πρωτοπόρος της Ποπ Αρτ στην Ελλάδα.

Ενδιαφερόμενος για το τοπίο, τη νεκρή φύση, τα εσωτερικά αλλά και την ανθρώπινη μορφή, ακολούθησε στα πρωιμότερα έργα του τις αντιλήψεις του ιμπρεσιονισμού.
Στη συνέχεια, υιοθετώντας χαρακτηριστικά της Ποπ Αρτ και χρησιμοποιώντας την τεχνική των κόμικς, στράφηκε στη σάτιρα της κοινωνικής και πολιτικής πραγματικότητας, δημιουργώντας συνθέσεις με σουρεαλιστική ατμόσφαιρα και συμβολικούς υπαινιγμούς.

Έκανε σπουδές ζωγραφικής στην Αθήνα με δασκάλους του τους Κωστή Ηλιάδη και Θεόδωρο Δρόσο και στη συνέχεια στο Παρίσι στην Ακαδημία Ζυλιάν στα εργαστήρια των Caude Schurr και Mac Avoy.
Ακολούθησαν πολλά ταξίδια μελέτης στα καλλιτεχνικά κέντρα της Ευρώπης, Βέλγιο, Ολλανδία, Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία.

Η πρώτη ατομική παρουσίαση του στην Αθήνα έγινε στη γκαλερί Ζυγός τον Οκτώβριο του 1959.
Ακολούθησαν 23 ατομικές παρουσιάσεις σε γκαλερί της Αθήνας και του εξωτερικού όπως στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Οστάνδης, στη γκαλερί Isy Brachot, Βρυξέλλες -της οποίας υπήρξε μόνιμος συνεργάτης- και στη γκαλερί Pagani, Μιλάνο, μεταξύ άλλων.

Έχει συμμετάσχει σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η καλλιτεχνική του δημιουργία περιλαμβάνει επίσης ενασχόληση με τη χαρακτική, στο πλαίσιο της οποίας εκδόθηκε το "Λεύκωμα 1940-1974" με εκατό μονοτυπίες εμπνευσμένες από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο και τη Δικτατορία.

Το 2001 κυκλοφόρησε το φωτογραφικό λεύκωμα “Η Αθήνα μέσα από τις καρτ ποστάλ του παρελθόντος”.

Έχει ασχοληθεί με τη μελέτη θεμάτων τέχνης και κείμενα του έχουν δημοσιευθεί στον ημερήσιο και περιοδικό αθηναϊκό Τύπο.

Έργα του έχουν αγοραστεί από Μουσεία, Πινακοθήκες, Οργανισμούς, όπως το Μusee des Beaux Arts d' Ostende, την Εθνική Πινακοθήκη, την Πινακοθήκη της Ρόδου, το Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης, τη γκαλερί House of Ritchie του Τορόντο, τη Στέγη Καλών Τεχνών και Γραμμάτων, τα Υπουργεία Παιδείας, Προεδρίας Κυβερνήσεως, Πολιτισμού.
Επίσης έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στο Βέλγιο, στην Ιταλία, στη Γαλλία, στην Αγγλία, στην Αμερική και στον Καναδά.

Το 2012 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του καλλιτεχνικού του έργου.

Πέθανε στις 13 Φεβρουαρίου 2017.

ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΑΝΤΟΡΙΝΙΟΣ

Ο Νεκτάριος Σαντορινιός  ήταν Έλληνας πολιτικός.

Γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1972 στη Ρόδο και είχε καταγωγή από τη Σύμη.

Ήταν απόφοιτος του τμήματος Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και είχε ασχοληθεί επαγγελματικά στον τομέα των περιβαλλοντικών μελετών.

Το 2000 έγινε μέλος του Συνασπισμού, το 2008 εξελέγη μέλος της Νομαρχιακής Επιτροπής Νότιας Δωδεκανήσου και από το 2010 έως το 2013 ήταν γραμματέας της ΝΕ.

Από το 2012 ως το 2014 ήταν περιφερειακός σύμβουλος Νότιου Αιγαίου με την παράταξη «Πολίτες Κόντρα στον Καιρό».

Ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ από το 2012 έως το 2013 και επανεξελέγη στο Συνέδριο του 2016.

Εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου με τον ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου και του Σεπτεμβρίου του 2015.
Στις 5 Νοεμβρίου του 2016 ανέλαβε υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής στην κυβέρνηση Τσίπρα.
Στις 29 Αυγούστου 2018 ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής, θέση που διατήρησε έως τις 9 Ιουλίου 2019.
Στις εκλογές του 2019 επανεξελέγη βουλευτής.

Ήταν παντρεμένος με τη Ματίνα Χατζημάρκου με την οποία είχαν δύο παιδιά.

Απεβίωσε στις 13 Φεβρουαρίου 2023 σε ηλικία 50 ετών από καρκίνο.