My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

Ο Γεώργιος Β΄ (19 Ιουλίου 1890 – 1 Απριλίου 1947) ήταν βασιλιάς της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στη Δεκέλεια, στη βασιλική έπαυλη Τατοΐου το πρωί της 7/19ης Ιουλίου 1890.

Ήταν πρωτότοκος γιος, του τότε πρίγκιπα, διαδόχου και μετέπειτα Βασιλέως, Κωνσταντίνου Α΄και της πριγκίπισσας Διαδόχου Σοφίας της Πρωσίας και Ελλάδας.

Η είδηση της γέννησης του πρίγκιπα και επίδοξου διαδόχου χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τον αθηναϊκό λαό, ενώ στις 11:00 ώρα από τα πυροβολεία της Αθήνας, που τότε βρίσκονταν στον λόφο των Νυμφών (Αστεροσκοπείου), ρίφθηκαν 121 κανονιοβολισμοί.
Το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, ο Πρωθυπουργός μαζί με τα μέλη του υπουργικού συμβουλίου και τον Δήμαρχο Αθηναίων έφθασαν στη Βασιλική έπαυλη για να συγχαρούν τον αντιβασιλέα και να συντάξουν τη ληξιαρχική πράξη γέννησης.

Ένα μήνα περίπου μετά τη γέννηση, σε περιορισμένο κύκλο προσκεκλημένων, τελέστηκε στο παρεκκλήσιο της βασιλικής έπαυλης, από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών, η βάπτιση του νέου πρίγκιπα όπου και έλαβε το όνομα Γεώργιος. Ο πρίγκιπας Γεώργιος τέθηκε πρώτος στη σειρά διαδοχής (προφανής διάδοχος) για τον θρόνο της Ελλάδας, μετά τον πατέρα του.

Ο Γεώργιος Β΄ υπήρξε από τις πιο δραματικές φυσιογνωμίες της νεότερης ελληνικής ιστορίας.
Σε γενικές γραμμές, ακολούθησε τον πατέρα του κατά τη διάρκεια της ζωής του. Έτσι, υπηρέτησε στον στρατό ως υπασπιστής του, παρέμεινε στο πλευρό του κατά τη διάρκεια της σύγκρουσής του με τον Βενιζέλο και τον ακολούθησε το 1917 στην εξορία, όταν παραμερίστηκε στη σειρά διαδοχής από τον μικρότερο αδελφό του Αλέξανδρο, κατόπιν απαιτήσεως της Αντάντ και του Βενιζέλου. Επέστρεψε από την εξορία το 1920, μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου και την παλινόρθωση της Βασιλείας.

Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή, το Κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922 και την παραίτηση του Κωνσταντίνου, τον διαδέχτηκε στον θρόνο ως Βασιλεύς των Ελλήνων στις 27 Σεπτεμβρίου 1922.
Μετά από ένα χρόνο, αναγκάστηκε από την Επαναστατική Κυβέρνηση να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Λίγους μήνες αργότερα με απόφαση της εθνοσυνέλευσης, κηρύχθηκαν αυτός και ολόκληρη η δυναστεία, έκπτωτοι.
Παρήλθαν 11 περίπου έτη εξορίας για να επανέλθει, έπειτα από το Δημοψήφισμα του 1935.
Με την επιστροφή του στη χώρα, ο Γεώργιος μαζί με τον Ιωάννη Μεταξά, έθεσαν τις βάσεις για να προετοιμαστεί η χώρα για τον πόλεμο που ήταν προφανές ότι ερχόταν.
Όταν τα ναζιστικά στρατεύματα εισήλθαν στην Αθήνα μαζί με την κυβέρνηση Τσουδερού, έφυγε για την Κρήτη.
Όταν κατελήφθη και η Κρήτη από τους Γερμανούς, έφυγαν για το Κάιρο.
Με την απελευθέρωση της Ελλάδας, υποχρεώθηκε να παραμείνει στο εξωτερικό και να δεχθεί την Αντιβασιλεία.
Κλήθηκε πάλι να βασιλεύσει το 1946 και απεβίωσε μετά από έξι μήνες στην 1η Απριλίου 1947.
 

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΠΑΡΤΗΣ

Ο Θανάσης Απάρτης ήταν Έλληνας γλύπτης με καταγωγή από τη Μικρά Ασία.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη της Μικράς Ασίας στις 24 Οκτωβρίου 1899.

Μετά την Καταστροφή της Σμύρνης, η οικογένεια του Απάρτη εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Τη γλυπτική τη διδάχθηκε αρχικά από τον Αρμένιο γλύπτη Παπαζιάν, ενώ σχέδιο έμαθε κοντά στον Βασίλειο Ιθακήσιο.
Το 1919 έφυγε για το Παρίσι, όπου σπούδασε με επιχορήγηση της Έλενας Βενιζέλου στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού κοντά στους γλύπτες Πολ Λαντοβσκί και Μπουσάρ.

Στη συνέχεια, τελειοποίησε τις τεχνικές του στις Ακαδημίες του Παρισιού Ζυλιάν (Julian) και Γκραντ Σωμιέρ (Grande Chaumiere), όπου υπήρξε μαθητής του διάσημου Γάλλου γλύπτη Αντουάν Μπουρντέλ (Antoine Bourdelle), η επίδραση του οποίου είναι εμφανής και σηματοδότησε καθοριστικά την εξελικτική πορεία της τέχνης του.

Εργάστηκε συνολικά στο Παρίσι και σε δύο περιόδους επί τριάντα δύο χρόνια (1919 – 1940 και 1945 – 1956).
Το 1940 επέστρεψε στην Ελλάδα.
Το 1961 εκλέχθηκε καθηγητής και δίδαξε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) της Αθήνας, ενώ το 1967 εκλέχθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Παρισιού.
Έλαβε τις τιμητικές διακρίσεις του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής (Γαλλία, 1939) και του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1960).

Παρουσίασε πολλές φορές τα έργα του στο Παρίσι και στην Αθήνα σε ομαδικές ή ατομικές εκθέσεις, ενώ το 1950 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας.

Πέθανε στην Αθήνα την 1 Απριλίου 1972.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΙΩΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτρης Ιωαννόπουλος ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας, σκηνοθέτης και σεναριογράφος.

Γεννήθηκε το 1904 στην Αθήνα.

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στη νομική.
Λίγα χρόνια μετά την αποφοίτησή του ασχολήθηκε με το θέατρο σπουδάζοντας δραματική τέχνη.
Αργότερα μετέβη στη Γερμανία στο Βερολίνο, σπουδάζοντας σκηνοθεσία.
Με την επιστροφή του ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, με τη συγγραφή θεατρικών έργων και ως σκηνοθέτης του θεάτρου.
Μεταξύ των θεατρικών του έργων περιλαμβάνονται τα Ο ατέλειωτος δρόμος, Το παραμύθι της ευτυχίας, Η πόρτα και το παράθυρο και Ο γιόκας μας.

Την περίοδο 1938 - 1945 διετέλεσε διευθυντής του θεατρικού τμήματος του ΕΙΡ και την περίοδο 1948 - 1960 ανταποκριτής του ΕΙΡ στην έδρα του ΟΗΕ.
Επίσης διετέλεσε και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.

Από την Κατοχή ασχολήθηκε επίσης και με το χώρο του ελληνικού κινηματογράφου επίσης ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος.
Κινηματογραφικά έργα με δική του σκηνοθεσία και σενάριο ήταν Η φωνή της καρδιάς (1943), από το οποίο και έγινε περισσότερο γνωστός.
Σημειώνεται ότι αυτή η ταινία ήταν και η πρώτη παραγωγή της Φίνος Φιλμ, αλλά και μία από τις πρώτες ελληνικές μελοδραματικές παραγωγές με επαγγελματική σιγουριά.
Άλλες ταινίες του ήταν Η βίλλα με τα νούφαρα (1945), Ο δρόμος με τις ακακίες (1954), Ο Φανούρης και το σόι του (1957 - μόνο σκηνοθεσία), Η μοίρα γράφει την ιστορία (1957), Μια του κλέφτη...[1] (1960) και Στρατιώτες δίχως στολή (1960).

Πέθανε την 1η Απριλίου 1987.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΛΑΒΕΤΑΣ

Ο Δημήτρης Μαλαβέτας ήταν Έλληνας ηθοποιός και σκηνοθέτης.

Ο Μαλαβέτας φοίτησε στην Αθήνα, στης  13 Ιανουαρίου 1939 στο Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών και κατόπιν στη σχολή του Βασιλικού Βρετανικού Θεάτρου.

Εργάστηκε στο Εθνικό Θέατρο αρκετά χρόνια, γυρίζοντας παράλληλα όλο τον κόσμο.
Αφού αποχώρησε από το Εθνικό Θέατρο, εργάστηκε ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, σε διαφόρους θιάσους.
Στo πρώτο παγκόσμιο συνέδριο για τον Σαίξπηρ, που έγινε στο Βανκούβερ του Καναδά, ο Μαλαβέτας εκπροσώπησε την Ελλάδα.
Σκηνοθέτησε ανάμεσα σε άλλα, τα έργα «Υπέρλαμπρο Αστέρι», «Νεκρικοί Διάλογοι του Λουκιανού», «Ορφέας και Ευρυδίκη».
Τη χειμερινή σεζόν σεζόν 1981- 1982, όπως και το καλοκαίρι του 1982 πρωταγωνίστησε στην περίφημη rock opera ''EVITA'' μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τον Βλάσση Μπονάτσο.

Ήταν πρωταγωνιστής στη «Μικρή Καλύβα», με το θίασο της Άννας Φόνσου και στη «Γλυκιά Ίρμα» με την Έλλη Λαμπέτη.
Αργότερα σκηνοθέτησε τη «Γλυκιά Ίρμα» με πρωταγωνιστές, τον Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Κώστα Καρρά και τη Μαριάννα Τόλη.
Έπαιξε στο Θέατρο Ηρώδου Αττικού, στις παραστάσεις «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» και «Αντιγόνη», καθώς και στις «Βάκχες» στην Επίδαυρο.
Το τελευταίο έργο στο οποίο συμμετείχε ως ηθοποιός ήταν το «Λίγο πιο νωρίς - λίγο πιο αργά» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη, στο Θέατρο Αλίκη.

Βρέθηκε νεκρός στην 1η Απριλίου 1988,  στο σπίτι του στο Παγκράτι και μετά αποδείχτηκε ότι αυτοκτόνησε.
Κηδεύτηκε με παρουσία πολύ κόσμου στο νεκροταφείο του Βύρωνα.
 

ΝΙΚΟΣ ΤΖΟΓΙΑΣ

Ο Νίκος Τζόγιας ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 8 Ιουλίου του 1921 και ήταν αριστούχος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.

Είχε επίσης παρακολουθήσει μαθήματα στην Πάντειο Ανωτάτη Σχολή Πολιτικών Επιστημών καθώς και στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών.
Εργάσθηκε στο Εθνικό Θέατρο το 1943-1944 καθώς και στο ελεύθερο θέατρο με τον θίασο Ενωμένοι Καλλιτέχνες (1945-1946) τον θίασο των Γ. Μουσούρη, Κουν, Λογοθετίδη - Κατερίνας (1947-1957) και τον δικό του θίασο Χατζηαργύρη-Τζόγια (1955).
Το 1957 εντάχθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου και πρωταγωνίστησε σε πολλά έργα του κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου.
Διετέλεσε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Εθνικού Θεάτρου, καθηγητής του μαθήματος της Υποκριτικής στη Δραματική Σχολή του (1968-1983 και 1989-1995) και διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου (1977-1982).

Μεταξύ των ρόλων που υποδύθηκε ήταν του Τσιμισκή στη "Θεοφανώ" του Τερζάκη, του Καποδίστρια στο ομώνυμο έργο του Καζαντζάκη, του μαρκήσιου Πόζα στο "Δον Κάρλο" του Σίλερ, του Διονύσου και του Πενθέα στις "Βάκχες" του Ευριπίδη, του Μπέκετ στο ομώνυμο έργο του Ανούιγ, του δούκα του Κλάρενς στο "Ριχάρδος Γ’" του Σαίξπηρ, του Πετρούκιου στο "Ημέρωμα της στρίγγλας" του Σαίξπηρ και του Κρέοντα στην "Αντιγόνη" του Σοφοκλή.
Πρωταγωνίστησε επίσης σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες και σε τηλεοπτικές σειρές, ενώ πάμπολλες ήταν οι ραδιοφωνικές του συμμετοχές.

Ο Νίκος Τζόγιας πέθανε στην Αθήνα, της οποίας ήταν μόνιμος κάτοικος, την 1η Απριλίου του 1996.
 

ΜΑΡΙΚΑ ΤΣΑΠΑΛΙΡΑ

Η Μαρίκα Μπότση-Τσαπαλίρα γεννήθηκε το 1904 και  ήταν Ελληνίδα πολιτικός. Ήταν η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Ελλάδα, ως δήμαρχος της Αμαλιάδας. Επίσης, ήταν αδελφή του Αργύρη Μπότση και του Νικολάου Μπότση, εκδοτών των εφημερίδων Ακρόπολις και Απογευματινή.

Δραστηριοποιήθηκε στον Σοσιαλιστικό Όμιλο Γυναικών και σπούδασε στη Φαρμακευτική Σχολή Αθηνών και έπειτα στο Μικροβιολογικό Εργαστήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1924 εξελέγη μέλος στο πρώτο διοικητικό συμβούλιο του Σύνδεσμος Ελληνίδων Επιστημόνων, του οποίου υπήρξε ιδρυτικό μέλος.
Το 1927 παρακολούθησε μαθήματα Αστρονομίας στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών. Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1944 μετά την απελευθέρωση της Αμαλιάδας από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, εξελέγη δια βοής στη15μελή εαμική Επιτροπή Λαϊκής Αυτοδιοίκησης και έξι ημέρες αργότερα υποδείχτηκε από την επιτροπή ως η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στην Ελλάδα.
Ύστερα από 101 ημέρες παραιτήθηκε και επέστρεψε στο φαρμακείο της.

Πέθανε στην 1η Απριλίου το 2006.
 

ΤΖΑΝΝΗΣ  ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ

Ο Τζαννής (Τζαννήμπεης) Τζαννετάκης  ήταν πολιτικός.

Γεννήθηκε στο Γύθειο  στις 13 Σεπτεμβρίου 1927 και ήταν γιος του αρεοπαγίτη Πέτρου Τζαννετάκη.

Διακρίθηκε ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, υπηρετώντας στο Βασιλικό Ναυτικό την περίοδο 1949-1967 και φθάνοντας μέχρι τον βαθμό του πλωτάρχη το 1961.
Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1945-1949), στη Σχολή Ηλεκτρονικού Πολέμου των ΗΠΑ (1957) και στη Σχολή Πολέμου (1967), ενώ έλαβε πτυχίο Κυβερνήτη Υποβρυχίων το 1963.
Από το 1959 έως το 1960 διετέλεσε κυβερνήτης της κανονιοφόρου "Λάσκος", ενώ την περίοδο 1963-1967 ήταν κυβερνήτης υποβρυχίων.
Παραιτήθηκε στις 22 Απριλίου 1967 λόγω της αντίθεσής του με τη Δικτατορία.

Τον Ιούλιο του 1969 συνελήφθη και εξορίστηκε από το δικτατορικό καθεστώς στα Κύθηρα, όπου και παρέμεινε εκτοπισμένος κατά το διάστημα 1969-1971.

Από το 1971 μέχρι το 1974 εργάστηκε στην "Πειραϊκή-Πατραϊκή" ως Διευθυντής Μελετών και Οργανώσεως, ενώ κατά την περίοδο 1974-1977 ήταν Γενικός Γραμματέας του ΕΟΤ.

Την 30ετία 1977-2007 ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, από την οποία αποχώρησε πριν τις εθνικές εκλογές του 2007, αφού πρώτα είχε θητεύσει ως Υπουργός σε σειρά κυβερνήσεων, φτάνοντας στο αξίωμα του Πρωθυπουργού.

Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό Φοίνικος, τον Μεγαλόσταυρο Τιμής, τον Μεγαλόσταυρο του Λουξεμβούργου και τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄.

Απεβίωσε την Μεγάλη Πέμπτη, 1 Απριλίου 2010, στην Αθήνα.
Ήταν κάτοικος Κηφισιάς και ομιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.