My Bonjour

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΒΕΡΩΝΗ

Η Αικατερίνη Βερώνη - Γεννάδη υπήρξε μία από τις μεγαλύτερες πρωταγωνίστριες του ελληνικού θεάτρου και ιδιαίτερα του ρομαντικού δραματολογίου.

Γεννήθηκε το 1867 και μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη.

Πρωτεμφανίστηκε στη θεατρική σκηνή το 1885 με το ρόλο της Αδριανής Καρντοβίλ στο έργο του Ευγένιου Σύη (Eugène Sue) Ο περιπλανώμενος Ιουδαίος, ως μέλος του θιάσου του Δημοσθένη Αλεξιάδη και είχε αμέσως πολύ μεγάλη επιτυχία.
Η Βερώνη θεωρήθηκε ότι ενσάρκωνε τα ρομαντικά ιδεώδη της εποχής.
Διέπρεψε στους σημαντικότερους ρομαντικούς ρόλους καθώς και στα ιστορικά δράματα που γνώριζαν τότε μεγάλες δόξες.

Το 1902 νυμφεύτηκε το συνάδελφο της ηθοποιό Γ. Γεννάδη.
Διετέλεσε πρωταγωνίστρια στο Βασιλικό Θέατρο (Ελλάδα) αλλά τελικά δημιούργησε δικό της θίασο με τον σύζυγό της και ξεκίνησε τις περιοδείες οπουδήποτε υπήρχε ελληνικό στοιχείο επί 30 χρόνια, μέχρι το 1920 που αποσύρθηκε.

Μνημειώδης υπήρξε η αντιζηλία της με την έτερη μεγάλη πρωταγωνίστρια του ελληνικού θεάτρου της εποχής, Ευαγγελία Παρασκευοπούλου.
Χαρακτηριστικά, αναφέρονται τα επεισόδια του 1893 για την παράσταση της Φαύστας του Βερναρδάκη.
Ο Βερναρδάκης είχε προτιμήσει την Βερώνη για την πρεμιέρα του έργου στο θέατρο Ολύμπια αλλά ο Δ. Κοτοπούλης επέλεξε την Παρασκευοπούλου για να ανεβάσει το έργο μία μέρα αργότερα στο θέατρο Ομόνοια.
Οι παθιασμένοι θαυμαστές τους συναντήθηκαν μετά την παράσταση στην Ομόνοια που για τα ινδάλματά τους κατέληξαν σε συμπλοκή.

Η Αικατερίνη Βερώνη που σημάδεψε με το ύφος και το όνομά της την ελληνική θεατρική σκηνή, για σχεδόν 40 χρόνια, πέθανε από θρόμβωση της στεφανιαίας στην κλινική Σμπαρούνη (στην Αθήνα), στις 18 Μαΐου 1955 σε ηλικία 88 ετών.
 

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΜΑΝΔΗΛΑΡΑΣ

Ο Νικηφόρος Μανδηλαράς ήταν Έλληνας νομικός, δημοσιογράφος και εκδότης εφημερίδας.

Γεννήθηκε στην Κόρωνο της Νάξου στις 19 Φεβρουαρίου το 1928.

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα ενώ παράλληλα εργαζόταν.
Αφού τελείωσε τις σπουδές του εργάστηκε στο δικηγορικό γραφείο του Γ.Β. Μαγκάκη και αργότερα άνοιξε δικό του γραφείο.
Μαζί με τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, τον Γιώργο Ασημακόπουλο, τον Σταύρο Κανελλόπουλο και άλλους ίδρυσε την Ένωση Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδος. Υπερασπίστηκε πολλές φορές πολίτες που διώκονταν για την πολιτική τους δράση και στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ανέλαβε την υπεράσπιση των κατηγορουμένων.
Σχεδίαζε να πολιτευτεί με την Ένωση Κέντρου στις εκλογές που ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν τον Μάιο του 1967 και οι οποίες τελικά δεν έγιναν εξ αιτίας της επιβολής της δικτατορίας.

Λόγω της ανάμειξής του στην υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ ως συνηγόρου υπεράσπισης και της πολιτικής του δράσης, ο Νικηφόρος Μανδηλαράς κινδύνευε μετά την επιβολή της δικτατορίας.
Έτσι στις 17 Μαΐου του 1967 επιβιβάστηκε κρυφά στο πλοίο RITA-V με σκοπό να διαφύγει στην Κύπρο.
Πέντε ημέρες αργότερα όμως ψαράδες βρήκαν το πτώμα του στην παραλία Γενναδίου της Ρόδου.
Κατά την εκδοχή των αρχών, ο καπετάνιος του πλοίου Πέτρος Πόταγας έριξε τον Μανδηλαρά στη θάλασσα με ένα σωσίβιο, προκειμένου ο τελευταίος να κολυμπήσει ως την ακτή και να αποφύγει τη σύλληψη.
Όμως ο δικηγόρος πηδώντας από το πλοίο, τραυματίστηκε στο κεφάλι και στη συνέχεια πνίγηκε και το πτώμα του ξεβράστηκε στην ακτή.

Υποστηρίζεται ωστόσο με βάση στοιχεία που υπάρχουν, ότι ο Νικηφόρος Μανδηλαράς πρέπει να βγήκε στην ακτή, όπου συνελήφθη και δολοφονήθηκε. Πρώτον ο Μανδήλαρας με τη σωματική διάπλαση που είχε (ήταν και δεινός κολυμβητής) ήταν απίθανο να τραυματιστεί πηδώντας από το πλοίο και να μην καταφέρει να κολυμπήσει μέχρι τη στεριά.
Επίσης από φωτογραφίες του νεκρού Μανδηλαρά φαίνεται πως είχε δεχτεί χτυπήματα στο κεφάλι και είχε μια τρύπα στο θώρακα.
Ακόμα όταν βρέθηκε το πτώμα του έτρεχε αίμα από το αυτί του, κάτι που δε θα μπορούσε να συμβεί αν είχε πνιγεί, η δε έκθεση των γιατρών που εξέτασαν τη σορό του δεν υπεβλήθη άμεσα, αλλά αφού έφτασε από το εξωτερικό, λίγες μέρες αργότερα, ο ιατροδικαστής Καψάσκης.

Επιπλέον υπάρχει η μαρτυρία του Ροδίτη δικηγόρου Γιώργου Χιωτάκη, φίλου του Μανδηλαρά, δημάρχου Ρόδου το 1964 και πολιτευτή της Ένωσης Κέντρου, σύμφωνα με την οποία στις 18 Μαΐου τον πλησίασε μέσα στο δικαστικό μέγαρο ένας χωρικός και του είπε πως μεταφέρει μήνυμα του Μανδηλαρά που κρύβεται στην παραλία της Λάρδου.
Ο Χιωτάκης με τον ίδιο χωρικό έστειλε μήνυμα στον Μανδηλαρά ζητώντας του να ορίσει τόπο συνάντησης, καθώς όμως δεν έλαβε απάντηση αποφάσισε την επομένη να ψάξει να τον βρει μόνος του.
Στη διαδρομή με το αυτοκίνητο τον παρακολουθούσαν άνδρες της ασφάλειας και έμαθε ότι οι αρχές αναζητούσαν έναν δραπέτη.
Δύο μέρες αργότερα ο Χιωτάκης έμαθε από τις εφημερίδες ότι ξεβράστηκε το πτώμα ενός αγνώστου άνδρα στην παραλία Γενναδίου.

Στη δίκη που ακολούθησε ο καπετάνιος Πέτρος Πόταγας καταδικάστηκε σε δώδεκα μήνες φυλάκιση για ανθρωποκτονία εξ αμελείας.
Αργότερα ο Πόταγας έφυγε οικογενειακώς για τη Νότια Αφρική, όπου πολύ σύντομα απεβίωσε υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες.

Παρ' όλες τις προσπάθειες που έγιναν μετά την πτώση της δικτατορίας για να γίνει αναψηλάφηση της υπόθεσης, δεν κατέστη δυνατή η επανάληψη της δίκης.
Στις 7 Δεκεμβρίου 1984 η υπόθεση ανασύρθηκε από το αρχείο και η Ολομέλεια Εφετών Αθηνών αποφάσισε την άσκηση νέας ποινικής δίωξης, χαρακτηρίζοντας τον θάνατο του Μανδηλαρά ανθρωποκτονία από πρόθεση.
Η ποινική δίωξη στράφηκε κυρίως κατά των Κ. Παπαδόπουλου, αδελφού του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου, και Ι. Λαδά, ενώ ανακριτής ορίστηκε ο Εφέτης Αθηνών Α. Φλούδας.
Σύμφωνα με βούλευμα που εκδόθηκε δύο χρόνια αργότερα, για τους παραπάνω προέκυψαν στοιχεία για ηθική αυτουργία.
Εν τέλει η διερεύνηση δεν τελεσφόρησε και η υπόθεση ξαναμπήκε στο αρχείο.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΛΥΡΑΚΗΣ

Ο Ιωάννης Βαλυράκης του Ιωσήφ, γεννήθηκε το 1904 και ήταν Έλληνας στρατιωτικός, αντιστασιακός και πολιτικός. Υπηρέτησε ως βουλευτής.

Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Στρατού, πολεμώντας στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο και την περίοδο της Κατοχής ανάπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, πολεμώντας με τον ΕΛΑΣ.
Όπως ανέφερε σε συνέντευξή του ο ίδιος, πολέμησε στο ΕΑΜ με τον βαθμό του Λοχαγού εναντίον των Γερμανών και όχι ως μέλος οποιασδήποτε κομματικής παράταξης.

Εξελέγη βουλευτής Χανίων, το 1964 με την Ένωση Κέντρου.

Το 1965 απέρριψε πρόταση να στηρίξει την κυβέρνηση του Στέφανου Στεφανόπουλου, κάτι που κατήγγειλε ο ίδιος στη Βουλή μαζί με τον βουλευτή Πιερίας Θεόφιλο Καμπερίδη.

Κατά την περίοδο της χούντας διώχθηκε και φυλακίστηκε, μαζί με άλλους αντιστασιακούς.

Πέθανε στις 18 Μαΐου 1971, σε ηλικία 67 ετών έπειτα από καρδιακό νόσημα, στο νοσοκομείο των Χανίων.
 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΕΠΟΣ

Ο Παναγιώτης Ι. Ζέπος ήταν Έλληνας νομικός και μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Γεννήθηκε στην Αθήνα τη 1η Δεκεμβρίου 1908 και ήταν γιος του νομομαθούς Ιωάννη Ζέπου.

Αδέλφια του ήταν οι Δημήτριος, δικηγόρος και πολιτικός, Γεώργιος, υποναύαρχος και πολιτικός, και Διονύσιος, υποναύαρχος.
Σπούδασε νομική στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου και έλαβε το πτυχίο το 1928-1929 και έγινε διδάκτωρ το 1931, συμπληρώνοντας τις σπουδές του στη Γερμανία.
Η διδακτορική του διατριβή τιμήθηκε με το Ράλλειο Βραβείο το 1933.
Ακολούθησε ακαδημαϊκή σταδιοδρομία εκλεγόμενος υφηγητής αστικού δικαίου της Νομικής Σχολής Αθηνών το 1934.
Το 1939 εξελέγη επίκουρος καθηγητής και το 1940 τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1953 οπότε και εξελέγη τακτικός καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών.
Το 1974 αποχώρησε από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα με τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή.
Διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής Αθηνών, πρόεδρος της Αρχαιολογικής Εταιρείας, διευθυντής του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, ενώ είχε αναγορευθεί και επίτιμος διδάκτωρ του πανεπιστημίου του Φράιμπουργκ. Το 1970 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, της οποίας χρημάτισε πρόεδρος το 1975.

Παράλληλα με την ακαδημαϊκή του δράση διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης (1935), γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας (1945) καθώς και υπουργός Εσωτερικών και Παιδείας στις κυβερνήσεις Εθνικής Ενότητας και Κωνσταντίνου Καραμανλή (1974 - 1976) αντίστοιχα.

Απεβίωσε στην Αθήνα στις 17 προς 18 Μαΐου 1985 και κηδεύτηκε από το Πρώτο Νεκροταφείο στις 20 Μαΐου.

Ο γιος του, Σήφης Βαλυράκης (1943-2021), εξελέγη αργότερα βουλευτής και έγινε υπουργός στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ.
 

ΠΟΤΗΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Παναγιώτης (Πότης) Παρασκευόπουλος ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας και πολιτικός.

Γεννήθηκε το 1924 στην Καλαμάτα.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Αντίστασης από τις γραμμές του ΕΑΜ, και υπέστη διώξεις και εξορίες στα μετεμφυλιακά χρόνια.

Εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην προδικτατορική Αυγή, ενώ διετέλεσε βουλευτής της ΕΔΑ από το 1964 μέχρι την επιβολή της χούντας το 1967.
Μεταπολιτευτικά και μέχρι το θάνατό του, υπήρξε αρθρογράφος της Ελευθεροτυπίας.

Μαζί με τον σκηνοθέτη Νίκο Τζίμα και τον Τάσο Λέρτα, έγραψαν το σενάριο της πολύ γνωστής ταινίας «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», με θέμα τη δίκη και εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη.

Το 1995 εξέδωσε βιογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου με τίλο «Ανδρέας Παπανδρέου: Η Πολιτική του Πορεία, 1960 - 1995».

Πέθανε μετά από σύντομη ασθένεια στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός», στις 18 Μαΐου 1996.
 

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Λυκούργος Αγγελόπουλος ήταν διακεκριμένος Έλληνας ιεροψάλτης και καθηγητής της βυζαντινής μουσικής διεθνούς φήμης.

Γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας στις 21 Σεπτεμβρίου του 1941.

Σπούδασε νομική στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και βυζαντινή μουσική κυρίως με τον Σίμωνα Καρά.
Είχε δίπλωμα βυζαντινής μουσικής από το Μακεδονικό Ωδείο Θεσσαλονίκης.

Tο 1982 υπήρξε πρωτοψάλτης της Αγίας Ειρήνης (πρώτης Μητρόπολης Αθηνών) και ιδρυτής και διευθυντής από την ίδρυσή της Ελληνικής Βυζαντινής Χορωδίας, με την οποία εξέδωσε και αρκετούς δίσκους στην Ελλάδα και Γαλλία ενώ πραγματοποίησε και πλήθος συναυλιών στην Ευρώπη, στην Αμερική, στην Ασία και στην Αφρική.

Δίδαξε βυζαντινή μουσική στο Ωδείο Αθηνών και στα Ωδεία του Φίλιππου Νάκα και του Νίκου Σκαλκώτα.
Διεύθυνε τις σχολές βυζαντινής μουσικής των Ιερών Μητροπόλεων Ηλείας, Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου και Φθιώτιδος.

Το 1978 συνεργάστηκε με την Ελληνική Ραδιοφωνία με την εκπομπή "Εκκλησιαστικοί Βυζαντινοί Ύμνοι" και την "Από την Ορθόδοξη και ανατολική μουσική παράδοση" μέσα από τις οποίες παρουσίασε σπάνιο υλικό, μελέτες, συνεντεύξεις και άλλα.

Ασχολήθηκε και με τη σύγχρονη μουσική ερμηνεύοντας έργα του Μιχάλη Αδάμη, του Δημήτρη Τερζάκη, του Τζον Τάβενερ, του Κυριάκου Σφέτσα, του Θεόδωρου Αντωνίου και του Γιώργου Κυριακάκη.
Επίσης, συμμετείχε στην ερευνητική ομάδα του Μάρσελ Περές και στο Ensemble Organum του ιδίου με το οποίο έχει ηχογραφήσει οκτώ δίσκους.

Υπήρξε μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Υπουργείου Παιδείας για τα μουσικά σχολεία από το 1998, από το 2005 πρόεδρος του ΚΣΥΜΕ καθώς και ιδρυτικό μέλος του οργανισμού «Χάρτα του Ρήγα» από τον ομώνυμο χάρτη.

Το 1994 ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος του απένειμε το οφφίκιο του Άρχοντος Πρωτοψάλτου της Αρχιεπισκοπής Κωνσταντινουπόλεως.
Έχει επίσης τιμηθεί από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, από την Φινλανδική Ορθόδοξη Εκκλησία, ενώ η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος του έχει απονείμει την ευαρέσκειά της και τον Χρυσούν Σταυρόν του Αποστόλου Παύλου το 2006. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος του απένειμε το 2004 την τιμητική διάκριση του Αργυρού Σταυρού του τάγματος του Φοίνικος.
Είχε συμμετάσχει σε διεθνή συνέδρια, δίδαξε σε master class, δημοσίευσε μελέτες και άρθρα για τη Βυζαντινή μουσική.
Το 2005 εξεδόθη στη Γαλλία το βιβλίο του Les Voix Byzantines.

Απεβίωσε στις 18 Μαΐου 2014 σε ηλικία 73 ετών.