My Bonjour

ΝΑΚΥ ΑΓΑΘΟΥ

Η Νάκυ Αγάθου (πλήρες όνομα Αικατερίνη Αγάθου-Μιχαλοπούλου ήταν Ελληνίδα εκφωνήτρια και παρουσιάστρια, από τις πρώτες της ελληνικής δημόσιας τηλεόρασης.

Η Νάκυ Αγάθου, εγγονή του Κερκυραίου βουλευτή Αχιλλέα Αγάθου[ γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Λιαπάδες Κέρκυρας, στις 25 Οκτωβρίου 1940 όπου και ξεκίνησε και τη σταδιοδρομία της στην εκφώνηση, το 1964, όταν δούλεψε ως παρουσιάστρια εκπομπών-εκφωνήτρια στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Κέρκυρας, του ΕΙΡ.

Αργότερα εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να δουλέψει στον ραδιοφωνικό σταθμό Αθηνών και το 1966 επελέγη για παρουσιάστρια του τηλεοπτικού προγράμματος που είχε μόλις ξεκινήσει.
Η σταδιοδρομία της ως εκφωνήτρια-παρουσιάστρια της τηλεόρασης ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους.
Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα ορθοφωνίας σε δραματική σχολή προκειμένου να βελτιώσει την εκφορά του λόγου της, για να διορθώσει το κερκυραϊκό ιδίωμα.
Το 1969 είχε γίνει ήδη αγαπημένη του τηλεοπτικού κοινού, όπως αποδείχθηκε και από τον διαγωνισμό που οργάνωσε η «Ελληνική Εταιρεία Προγραμμάτων Τηλεόρασης», στον οποίο η Αγάθου κατέκτησε την πρώτη θέση στην ψηφοφορία για την καλύτερη Ελληνίδα τηλεπαρουσιάστρια.

Επίσης έλαβε μέρος σε θεατρικές παραγωγές του Θεάτρου της Δευτέρας, καθώς και σε ταινίες του Χάρρυ Κλυνν.

Μέχρι το 1988, όταν αποσύρθηκε από την παρουσίαση προγράμματος, ήταν πάντα μια από τις πιο δημοφιλείς και αγαπητές τηλεπαρουσιάστριες της ελληνικής τηλεόρασης, με πλήθος προσωπικών θαυμαστών.

Στις εκλογές του 1996 κατέβηκε υποψήφια με την Πολιτική Άνοιξη στην Α΄ Αθηνών, λαμβάνοντας 1.137 ψήφους.

Απεβίωσε τον Ιούνιο του 2026 σε ηλικία 85 ετών.
Κηδεύτηκε στις 30 Ιουνίου στο Κοιμητήριο Ζωγράφου.

ΤΑΚΙΣ

Ο Παναγιώτης Βασιλάκης, ευρύτερα γνωστός κυρίως με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Takis  ήταν Έλληνας γλύπτης.

Γεννήθηκε στις 29 Οκτωβρίου 1925 στην Ανάκασα Αγίων Αναργύρων.

Ήταν το έκτο παιδί μίας οικογένειας με εφτά παιδιά. Αν και οι γονείς του υπήρξαν ευκατάστατοι, με την καταστροφή της Σμύρνης, ο πατέρας του, ο οποίος ήταν κτηματίας, έπεσε έξω με αποτέλεσμα η οικογένεια να δοκιμαστεί σκληρά από τη φτώχεια.
Τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια συμπίπτουν με τη δικτατορία του Μεταξά και τη Γερμανική κατοχή, κατά τη διάρκεια της οποίας υπήρξε ηγετικό στέλεχος της ΕΠΟΝ, γεγονός που είχε ως συνέπεια την καταδίκη του σε εξάμηνη φυλάκιση.

Ξεκινά την καλλιτεχνική του πορεία σε ηλικία περίπου 20 ετών, παρά το γεγονός ότι η οικογένειά του δεν αποδεχόταν την κλίση του προς τις καλές τέχνες, σε ένα υπόγειο εργαστήρι, όταν έρχεται σε επαφή με τα έργα του Πάμπλο Πικάσο και του Αλμπέρτο Τζακομέττι.
Το 1952 δημιουργεί το πρώτο του ατελιέ με τους παιδικούς του φίλους και καλλιτέχνες Μίνω Αργυράκη και Πάνο Ραϋμόνδο στην περιοχή της Ανάκασας.
Τα πρώτα έργα του Τάκι είναι προτομές από γύψο και γλυπτά από σφυρήλατο σίδηρο εμπνευσμένα και από τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό αλλά και από καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο και ο Τζακομέττι.

Στα τέλη του 1953 αναχωρεί για το Παρίσι. Το 1954, φτάνοντας στο Παρίσι εντάσσεται για λίγους μήνες στο ατελιέ του Κονσταντίν Μπρανκούζι.
Τα τρία περίπου επόμενα χρόνια ταξιδεύει και ζει ανάμεσα στο Παρίσι και στο Λονδίνο, όπου εμπνέεται και δημιουργεί τα πρώτα του κινητικά έργα.
Eντυπωσιασμένος από τα ραντάρ, τις κεραίες και τα τεχνολογικά κατασκευάσματα που κοσμούν τον σιδηροδρομικό σταθμό στο Calais της Γαλλίας, εμπνέεται και δημιουργεί τα πρώτα του Σινιάλα, τα οποία ενώ στην αρχή είναι άκαμπτα και έχουν φωτεινά σήματα στην κορυφή τους, σταδιακά αλλάζουν μορφή.
Στην κορυφή τους τοποθετούνται πυροτεχνήματα μέσω των οποίων πραγματοποιεί διάφορα street art happenings στις πλατείες του Παρισιού, αποκτούν ευελιξία, κοσμούνται με τα λεγόμενα «objets trouvés», λικνίζονται χάρη στην πνοή του ανέμου ενώ όταν κρούουν μεταξύ τους παράγουν μοναδικούς ήχους δίνοντας την αίσθηση της δόνησης των χορδών και της μελωδίας της άρπας.

Από το 1955 και μέχρι το τέλος του 1965 ο Takis, ως καλλιτεχνική διάνοια ήδη από τότε, πειραματίζεται με όλα τα στοιχεία του περιβάλλοντος και της φύσης τα οποία μας περιβάλλουν, αλλά αδυνατούμε να εντοπίσουμε με γυμνό μάτι.
Αυτά τα στοιχεία θα αποτελέσουν τη βάση της καλλιτεχνικής του πορείας και εξερεύνησης καθώς χάρη σε αυτά διακρίνεται, ξεχωρίζει και καινοτομεί.
Εξερευνά τις μαγνητικές δυνάμεις και την ενέργεια των μαγνητικών πεδίων τα οποία αποτελούν ένα από τα θεμέλια του έργου του στην καλλιτεχνική του έρευνα. Πειραματίζεται με τον ηλεκτρισμό, τον ήχο και το φως όπως και άλλοι καλλιτέχνες της γενιάς των Νεο-Ρεαλιστών της δεκαετίας του 1960 στο Παρίσι. Έτσι, μέσω της τέχνης του καθιστά ορατά όλα αυτά τα αόρατα στοιχεία. Επηρεασμένος από όλα όσα αναφέρθηκαν αλλά και από τις κοσμικές δυνάμεις και την επικοινωνία με το υπερπέραν δημιουργεί Τηλεγλυπτά και Τηλεπίνακες, Τηλεφώτα, Καντράν, Μουσικά.
Την περίοδο εκείνη ταξιδεύει αρκετά συχνά σε όλα τα μεγάλα καλλιτεχνικά και μητροπολιτικά κέντρα του κόσμου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το πρώτο του ταξίδι του στις ΗΠΑ το 1961 όπου γνωρίζει τον μετέπειτα φίλο του Μαρσέλ Ντυσάν.

Χρονιά ορόσημο της περιόδου εκείνης αποτελεί το 1960, όταν ο Takis πραγματοποιεί την performance L’Impossible – Homme dans l’Espace (Το Αδύνατον – Ο Άνθρωπος στο Διάστημα) σε συνεργασία με το φίλο του Νοτιοαφρικανό ποιητή Sinclair Beiles.
Η performance πραγματοποιήθηκε στην γκαλερί Iris Clert στο Παρίσι, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Sinclair Beiles διάβασε το περίφημο μαγνητικό του μανιφέστο: «Είμαι γλυπτό…Υπάρχουν κι άλλα γλυπτά σαν εμένα. Η κύρια διαφορά είναι ότι δε μπορούν να μιλήσουν…Θα ήθελα να δω όλες τις πυρηνικές βόμβες στη Γη να μετατρέπονται σε γλυπτά …» και «εκτοξεύεται στον αέρα» στιγμιαία αιωρούμενος από το μαγνητικό πεδίο ενός μαγνήτη που συνδέεται με τη ζώνη του.

Το 1968 μετακομίζει στη Μασσαχουσέτη όπου προσκαλείται με υποτροφία ως ερευνητής από το πανεπιστήμιο του ΜΙΤ και πιο συγκεκριμένα από το Κέντρο Προηγμένων Οπτικών Μελετών.
Εκεί δημιουργεί μια σειρά από Ηλεκτρομαγνητικά γλυπτά. Μελετά την υδροδυναμική ενέργεια και δίνει μορφή στην επινόησή του με τίτλο Υδροδυναμική της Θαλάσσιας Ταλάντωσης, ενώ παράλληλα εμπνέεται και μια σειρά από Υδρομαγνητικά γλυπτά.
Ριζοσπαστικός και ανατρεπτικός, συνιδρύει την περίοδο εκείνη την Ένωση Art Workers Coalition με σκοπό την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των καλλιτεχνών ενάντια στην εκμετάλλευσή τους από τους γκαλερίστες, τους εικαστικούς επιμελητές και τα μουσεία. Χαρακτηριστικό γεγονός αποτελεί η εφόρμισή του στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης με σκοπό να αποσύρει ένα έργο του πριν προλάβει η ασφάλεια του Μουσείου να αντιδράσει.
Η συμβολική του αυτή κίνηση γίνεται πρωτοσέλιδο στους New York Times.

Το 1974, έχοντας πλέον επιστρέψει και πάλι στο Παρίσι, ξεκινά να δημιουργεί τα Ερωτικά του γλυπτά.[

Όντας καλλιτέχνης πολυσχιδής, επιβάλλεται με την περίφημη Τέταρτη Διάσταση, μια αόρατη δύναμη που δημιουργείται από τα μαγνητικά πεδία που μας περιβάλλουν και διαχέονται στο χώρο.

Παρά το γεγονός ότι είναι αναγνωρισμένος για τα κινητικά του γλυπτά, ο Takis πρωτοπορεί και στη δημιουργία σκηνικών, στη μουσική επιμέλεια θεατρικών παραστάσεων και performances. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν οι συνεργασίες με τον Κώστα Γαβρά για την ταινία Section Spéciale (Ειδικό Δικαστήριο) το 1975, με τον Μιχάλη Κακογιάνη για την παράσταση Ηλέκτρα του Σοφοκλή στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου το 1983 καθώς και την παράσταση Τρωάδες, με το Nam June Paik το 1979, με τη Joelle Léandre και τη χορεύτρια Μάρθα Ζιώγα για την performance με τίτλο Ligne Parallèle Erotique (Παράλληλη Ερωτική Γραμμή) το 1986 καθώς και με τη Βαρβάρα Μαυροθαλασσίτη για την performance «Isis Awakening» (Το ξύπνημα της Ίσιδος) το 1990.

Συνολικά, καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του, ο Takis συνεχίζει να διερευνά τα όρια και τα σημεία τομής της καλλιτεχνικής και επιστημονικής αντίληψης, καθώς και της μουσικής, των ήχων και ιδιαίτερα των εικόνων που βρίσκονται σε κίνηση.

Το 1986 επιστρέφοντας στην Ελλάδα ιδρύει το Κέντρο Ερευνών για την Τέχνη και τις Επιστήμες (KETE) στο Γεροβουνό Αττικής, του οποίου τα επίσημα εγκαίνια πραγματοποιούνται το 1993.

Υπήρξε αυτοδίδακτος εκ πεποιθήσεως, και με έρευνα, μελέτη και πειραματισμούς κατάφερε να αποτελέσει έναν από τους ανανεωτές της γλυπτικής, βασίζοντας την καλλιτεχνική του έκφραση και δημιουργικότητα στη λειτουργική χρήση των φυσικών νόμων.
Το φως, αλλά και η κίνηση σε κάθε της μορφή -μηχανική, ηλεκτρομηχανική, θερμική, μαγνητική, υδροδυναμική - είναι στοιχεία που αποτελούν βασικούς πυρήνες του έργου του.

Καλλιτέχνης σύγχρονος και πρωτοποριακός, ο Takis ακολουθεί μια καλλιτεχνική πορεία που εκτίθεται στις τέσσερις γωνιές του κόσμου, με ρίζες σε μια γλυπτική παράδοση η οποία κυμαίνεται από την αρχαία ελληνική γλυπτική, τον Giacometti και φθάνουν στα τεχνολογικά αντικείμενα και κατασκευάσματα της σύγχρονης εποχής.
Τα έργα του κοσμούν τις μόνιμες συλλογές των σπουδαιότερων μουσείων του κόσμου.  Το έργο του επίσης εκτίθεται στους κήπους της UNESCO στο Παρίσι και στην περιοχή της La Défense, όπου η γαλλική κυβέρνηση του παραχωρεί τον μεγαλύτερο δημόσιο χώρο που δόθηκε ποτέ στην ιστορία του Παρισιού σε καλλιτέχνη, 3500 τμ για ένα “δάσος” από 49 Φωτεινά Σινιάλα.
Έχει επίσης συμμετάσχει δύο φορές στη Documenta στο Κάσελ, μια φορά στην Biennale της Βενετίας και το 1985 στην Biennale του Παρισιού όπου τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο. Το 2001, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποδίδει στο Κ.Ε.Τ.Ε. τιμητική πλακέτα για την προσφορά του καλλιτέχνη στον τομέα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας για τα έργα του με τίτλο Ηλεκτρικά Βαρέλια.

Η αυτοβιογραφία του Τάκι έχει εκδοθεί δύο φορές. Η πρώτη φορά ήταν στο Παρίσι το 1961 από τον εκδοτικό οίκο Julliard με τίτλο "Estafilades". Στα ελληνικά εκδόθηκε το 2005 από τις εκδόσεις Φερενίκη με τίτλο "Takis".

Το περιοδικό New Scientist, σε άρθρο του με τίτλο «Οι ήχοι του αύριο», τον κατέταξε μαζί με τους Ιάννη Ξενάκη και Τζων Κέιτζ στους περισσότερο υποσχόμενους μουσικούς του 20ού αιώνα.  

Το 1954 γνώρισε και έγινε ζευγάρι με την Αγγλίδα εικαστικό Σίλα Φελ (1931-1979), με την οποία απέκτησαν μια κόρη.
Το 1961 παντρεύτηκε την Αμερικανίδα εικαστικό Λιλιάν Λιν (1939), η οποία επίσης ασχολήθηκε με τη κινητική τέχνη, με την οποία απέκτησαν έναν γιο.
Χώρισαν το 1970.
Απεβίωσε στις 9 Αυγούστου 2019 στην οικία του στο λόφο του Γεροβουνού στο Καματερό σε ηλικία 93 ετών.

Η σορός του αποτεφρώθηκε και οι στάχτες του σκορπίστηκαν εκεί. Η οικία του στεγάζει το Ίδρυμα Takis – Κέντρο Ερευνών για την Τέχνη & τις Επιστήμες, καθώς το ατελιέ και το μουσείο του.

ΤΡΥΦΩΝ ΚΟΥΤΑΛΙΔΗΣ

Ο Τρύφων Κουταλίδης ήταν Έλληνας δικηγόρος.

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1934  στην Αθήνα και μεγάλωσε στην Καλαμάτα, όπου ο πατέρας του ασκούσε το δικηγορικό επάγγελμα.

Η καταγωγή του πατέρα του ήταν από τον Πύργο της έξω Μάνης. Επιχείρησε να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο αποτυγχάνοντας στρεφόμενος τελικά προς τα νομικά.
Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, του οποίου έγινε και διδάκτωρ, με εισήγηση του Καθηγητή Κωνσταντίνου Ρόκα, και μετεκπαιδεύτηκε στο αεροπορικό δίκαιο στο πανεπιστήμιο του Λονδίνου.

Επέστρεψε στην Αθήνα αναλαμβάνοντας νομικός σύμβουλος στην Ασπίς Πρόνοια. Στη συνέχεια προσελήφθη στην Ολυμπιακή Αεροπορία και στο νομικό επιτελείο του Αριστοτέλη Ωνάση, του οποίου εξελίχθηκε σε στενό φίλο και προσωπικό σύμβουλο.

Το 1974 παραιτήθηκε από το διοικητικό συμβούλιο της Ολυμπιακής Αεροπορίας, στο οποίο είχε ήδη διατελέσει μια φορά πρόεδρος, διαφωνώντας με την κρατικοποίησή της, επέστρεψε όμως σύντομα πάλι ως πρόεδρος της Ολυμπιακής, θέση από την οποία παραιτήθηκε σε μικρό χρονικό διάστημα.

Μέχρι τον θάνατό του διατηρούσε μια από τις σημαντικότερες δικηγορικές εταιρίες.
Υπήρξε στενός φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή, στην διαθήκη του οποίου είχε οριστεί εκτελεστής, καθώς και του Χρήστου Λαμπράκη.
Ως φίλος του τελευταίου διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ίδρυση του πρώτου ιδιωτικού τηλεοπτικού καναλιού του "Mega Channel". Είχε διατελέσει μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη (ΔΟΛ), αντιπρόεδρος της Εμπορικής Τράπεζας και πρόεδρος του δ.σ. της Γενικής Τράπεζας.
Αρθρογραφούσε τακτικά στην εφημερίδα "Το Βήμα" υπογράφοντας με το ψευδώνυμο Παπινιανός.

Είχε γράψει ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του από το δικηγορικό επάγγελμα υπό τον τίτλο Παπινιανός, ο δικηγόρος (εκδόσεις Εστία, 2003).

Απεβίωσε στις 20 Μαρτίου 2012 στην Αθήνα από οξεία παγκρεατίτιδα και ενταφιάστηκε στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών. Είχε παντρευτεί δύο φορές, σε α΄ γάμο με την Χριστίνα Θ. Λαναρά, κόρη της γνωστής οικογένειας, και σε β΄ γάμο με την Σόφη Δασκαλάκη, χήρα του Μιχαήλ Βρανόπουλου.
Από τον γάμο του με την Χριστίνα Λαναρά είχε αποκτήσει μια κόρη, την σκηνοθέτη Όλγα Μαλέα.

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ

Ο Νίκος Γεωργίου Νικολαΐδης ήταν Έλληνας σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός ταινιών, συγγραφέας, θεατρικός σκηνοθέτης, βοηθός σκηνοθέτη, παραγωγός δίσκων, διευθυντής τηλεόρασης, και εμπορικός διευθυντής.

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1939 στην Αθήνα, όπου έζησε και δούλεψε μέχρι το θάνατό του.
Σεναριογράφος και παραγωγός των κινηματογραφικών ταινιών που σκηνοθέτησε. Έγραψε και σενάρια για άλλους σκηνοθέτες, όπως στην ταινία του Ορέστη Λάσκου Πράκτορες 005 εναντίον Χρυσοπόδαρου.
Για μεγάλο μέρος της ζωής του εργάστηκε στη διαφήμιση και σκηνοθέτησε 200 τηλεοπτικές διαφημίσεις. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Ελληνικού Κινηματογράφου και Τηλεόρασης Σταυράκου και απέκτησε γραφικές δεξιότητες σχεδίασης στο Vakalo College of Art and Design, μια ιδιωτική σχολή τέχνης.
Το 1960 άρχισε να εργάζεται ως πρώτος βοηθός σκηνοθέτη για τον Βασίλη Γεωργιάδη και το 1962 σκηνοθέτησε την πρώτη μικρού μήκους ταινία Lacrimae Rerum.
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του ήταν η ταινία Ευρυδίκη Β.Α. 2037 η οποία προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στις 29 Σεπτεμβρίου 1975, όπου κέρδισε το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη, το βραβείο του Υπουργείου Πολιτισμού και το Βραβείο Καλύτερης Φωτογραφίας της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου της Αθήνας.
Παρά την χλιαρή αντίδραση των θεατών, οι κριτικοί εκτίμησαν την καινοτόμο προοπτική της κλασσικής ελληνικής τραγωδίας του Ορφέα και της Ευρυδίκης και σημείωσαν την πρωτοτυπία των καλλιτεχνικών τεχνικών του Νικολαϊδη.
Ο Νικολαΐδης πίστευε ότι η Ευρυδίκη Β.Α. 2037 είναι η καλύτερη του ταινία.

Για την επόμενη ταινία του, Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979), ο σκηνοθέτης μελέτησε τη μετατροπή των κοινωνικών αξιών, χρησιμοποιώντας το παράδειγμα μιας ομάδας πέντε φίλων που συναντιούνται μετά από ένα μακροχρόνιο διαχωρισμό και μοιράζονται τις λεπτομέρειες της δύσκολης ζωής τους.
Η ταινία γυρίστηκε με ένα σουρεαλιστικό τρόπο με προτίμηση για την αισθητική του Μαρκήσιου Ντε Σαντ.
Για πρώτη φορά στη φιλμογραφία του Νικολαΐδη, μπορεί κανείς να δει τα χαρακτηριστικά στοιχεία του κινηματογραφικού νουάρ που συναντώνται στις περισσότερες ταινίες που ακολούθησαν. Το 1990 γύρισε το Singapore Sling, μια αλλόκοτη μείξη φιλμ νουάρ και τρόμου με το σεξ να χρησιμοποιείται ως παιχνίδι εξουσίας.
Αυτή η ταινία έκανε το Νικολαϊδη γνωστό στο εξωτερικό.
Σκηνοθέτησε επίσης τη Γλυκιά συμμορία (1983), την Πρωινή Περίπολο (1987), το Θα σε Δω στην Κόλαση, Αγάπη μου (1999) και το Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα (2002).
Δημοσίευσε διηγήματα και έγραψε τρία μυθιστορήματα με πιο γνωστό το Οργισμένος Βαλκάνιος (1977), το οποίο έχει ανατυπωθεί πολλές φορές. Ο Νικολαΐδης εργάστηκε και σε στούντιο ηχογράφησης.

Οι ταινίες του έχουν διχάσει κοινό και κριτικούς. Λόγω των μεθόδων κινηματογράφησης και της θεματολογίας οι ταινίες του έχουν λάβει ελάχιστη δημοσιότητα, αν και μερικές έγιναν καλτ. Τα θέματα που συναντά κανείς συχνά στις ταινίες του Νικολαΐδη είναι η δεκαετία του '50 και το φιλμ νουάρ, το παιχνίδι μεταξύ σεξ και θανάτου, η συντροφικότητα κι ο έρωτας, η πάλη με κάθε λογής εξουσίες αλλά και με φαντάσματα του παρελθόντος.
Ο Νικολαΐδης κινηματογράφησε πολλές ταινίες σε άσπρο και μαύρο. Η τριλογία «Χρόνια της Χολέρας» ασχολείται με τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα. Αρχίζει με Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα (1979), συνεχίζει με τη Γλυκιά συμμορία (1983), και τελειώνει με το Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα (2002).

Τον Νοέμβριο του 2005, μετά την ολοκλήρωση της τελευταίας του ταινίας The Zero Years, μια ιστορία διαστροφής και σεξουαλικής κυριαρχίας, που δεν κατάφερε να επαναλάβει την επιτυχία του Singapore Sling (1990), ο Νικολαΐδης δήλωσε ότι θα σταματήσει να κάνει ταινίες προκειμένου να ασχοληθεί με τη μουσική.

Από το 1970 ζούσε με τη Μαρί Λουιζ Βαρθολομαίου με την οποία είχε δύο παιδιά.

Πέθανε στις 5 Σεπτεμβρίου 2007, σε ηλικία 67 ετών, λόγω πνευμονικού οιδήματος στην Αθήνα.

Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε μια αναδρομική εκδήλωση προς τιμήν του το 2007 και η Ταινιοθήκη της Ελλάδος απέτισε φόρο τιμής από τις 26 Μαΐου ως την 1η Ιουνίου 2011 προβάλλοντας τις οκτώ μεγάλου μήκους ταινίες του.
Είναι ο μοναδικός Έλληνας σκηνοθέτης που κέρδισε πέντε φορές το Βραβείο Καλύτερου Σκηνοθέτη στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης ή στα Κρατικά Βραβεία Κινηματογράφου στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

ΘΑΝΑΣΗΣ ΓΚΑΙΦΥΛΛΙΑΣ

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας είναι Έλληνας μουσικός, συνθέτης, στιχουργός και τραγουδιστής.

Γεννήθηκε στις 25 Οκτωβρίου του 1947 στο Σουφλί του Έβρου.

Σε ηλικία έξι ετών, το 1953, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στην Κομοτηνή, όπου μεγάλωσε και τελείωσε το σχολείο.
Το 1968 κάνει τον πρώτο του δίσκο στη Lyra του Αλέξανδρου Πατσιφά, με τίτλο το όνομά του, όπου ερμηνεύει και γράφει, επηρεασμένος από το Νέο Κύμα τα τέσσερα πρώτα του τραγούδια.

Ακολουθεί το "Ωτοστόπ" (Lyra 1971) και η "Ατέλειωτη Εκδρομή" (Minos 1975), δύο σπουδαίοι δίσκοι της ελληνικής δισκογραφίας. Το 1977 εγκαταλείπει τη δισκογραφία και τη νύχτα της Αθήνας και γυρίζει στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τη Θράκη, όπου δεν σταμάτησε ούτε στιγμή να ασχολείται με τη μουσική.
Άνοιξε ένα δισκοπωλείο – βιβλιοπωλείο, το περίφημο «Κύτταρο» που για τα επόμενα 26 χρόνια (έως τις αρχές του 2003) υπήρξε μια σημαντική κοιτίδα πολιτισμού για όλη την περιοχή της Θράκης.
Το 1985 κυκλοφορεί τον τρίτο ολοκληρωμένο προσωπικό του δίσκο, το «Φύλλο Πορείας» στον οποίο συμμετέχει και η σύζυγός του Λία Τζιαμπάζη.
Με τη νομικό και τραγουδίστρια Λία Τζιαμπάζη παντρεύτηκαν στις αρχές του 1985 και μέχρι σήμερα ζούνε μαζί στην Κομοτηνή. Έχουν δύο παιδιά, τη Δανάη (γεν. 1985) και τον Κωνσταντίνο (γεν. 1987).

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας ξεκινά τις δικές του δισκογραφικές παραγωγές μέσα από το label «Δίσκοι Κύτταρο Κομοτηνής».
Κάνει τον προσωπικό δίσκο «Βραδιάζει» (1991), ένα cd single με τον τίτλο «Το τραγούδι της τιμής» (1997) όπου συνεργάζεται με το σχήμα «Αλάβαστρο» (μουσουλμάνοι και χριστιανοί μουσικοί της Θράκης), και το «Επί Πτυχίω» (1996) με τραγούδια που ερμήνευσαν και έγραψαν παλιοί φοιτητές του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης, όπως ο Λάκης Λαζόπουλος, ο Θοδωρής Ξυδιάς, ο Κώστας Λειβαδάς, ο Γιώργος Λαγγουρέτος, η Λία Τζιαμπάζη κ.ά.
Την ίδια εποχή συμμετέχει, ως ερμηνευτής, σε δίσκους των Νότη Μαυρουδή, Γιώργου Φραντζολά, Τάκι Αλεξίου, κ.ά.

Από τον Νοέμβριο του 1996 μέχρι τον Νοέμβριο του 1998 ηχογραφεί τον επόμενο προσωπικό του δίσκο, Stavento, ο οποίος κυκλοφορεί τον Φεβρουάριο του 1999.
Συμμετέχουν πολλοί γνωστοί μουσικοί. 

Έχει κάνει μουσικές εκπομπές στην ΕΡΑ Κομοτηνής και έχει γράψει μουσική και τραγούδια για θεατρικά έργα που ανέβασε το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Κομοτηνής.

Το 2008 ανέβασε σε μορφή λαϊκού ορατορίου το ποιητικό έργο του Οδυσσέα Ελύτη «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» σε Κομοτηνή, Αλεξανδρούπολη και Σαμοθράκη.
Το 2010 κυκλοφόρησε από τη Lyra ο διπλός δίσκος «Αυτά που ρωτάς – Ζωντανά στο Κύτταρο», με αποσπάσματα από τις εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή «Κύτταρο» της Αθήνας (Νοέμβριος 2009). Στο δίσκο αυτό υπάρχουν κυρίως παλιά, αλλά και ορισμένα καινούργια τραγούδια.

Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας μελοποίησε και ερμήνευσε σημαντικούς ποιητές και στιχουργούς. 

Συνεργάστηκε, από το 1968 έως σήμερα, τόσο στη δισκογραφία, όσο και σε ζωντανές εμφανίσεις, με τους σημαντικότερους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, ενορχηστρωτές, τραγουδοποιούς, τραγουδιστές και συγκροτήματα.

Το 2012 συμμετείχε ως γκεστ σταρ στην κινηματογραφική ταινία του Αλέξανδρου Κωνσταντάρα "Η Επιστροφή του Λαζάρου" (The Retum of Lazarus).

Το Σάββατο 29 Αυγούστου 2009, στη Μαρώνεια Ροδόπης, πραγματοποιήθηκε ένα από τα μεγάλα του όνειρα. Έγιναν τα εγκαίνια της επανάχρησης, έπειτα από αιώνες, του μοναδικού σωζόμενου αρχαίου θεάτρου της Θράκης, του περίφημου Αρχαίου Θεάτρου Μαρώνειας.
Για το γεγονός αυτό εργάστηκε δεκαπέντε χρόνια μέσα από τον "Σύλλογο Φίλων Αρχαίου Θεάτρου Μαρώνειας" που ίδρυσε ο ίδιος για την ανέγερση, αναστήλωση και επαναλειτουργία του θεάτρου.

ΓΙΩΡΓΟΣ  ΤΣΑΛΙΚΗΣ

Ο Γιώργος Τσαλίκης είναι Έλληνας λαϊκός τραγουδιστής.

Γεννήθηκε στη Στυλίδα στις 25 Οκτωβρίου 1975.

Γονείς του ο Βασίλης και η Ευγενία. Έχει σπουδάσει ιατρική στη Ρουμανία. Είναι παντρεμένος με τη Δώρα Δημητροπούλου και έχουν αποκτήσει τρεις γιους.

Έχοντας στο πλευρό του τον Πάνο Φαλάρα κυκλοφορεί από τη Sony music, το πρώτο του single με τίτλο “Γενικώς” (με τραγούδι που ξεχώρισε το "Θα με ψάχνεις").
Την ίδια στιγμή μετακομίζει μόνιμα στην Αθήνα και ξεκινάει εμφανίσεις στο “Apollon Palace” στο πλάι του Αντώνη Ρέμου, της Νατάσσας Θεοδωρίδου και του Στέλιου Διονυσίου.
Εκείνο το διάστημα βρισκότανε στον “Απόλλωνα” στο πλάι του Αντώνη Ρέμου και του Σάκη Ρουβά.
Τον Μάρτιο του 2001 κυκλοφορεί τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο της καριέρας του με τίτλο “Αν ήμουνα παλιόπαιδο” με παραγωγό τον άνθρωπο που τον εμπιστεύτηκε και στήριξε στο ξεκίνημα του, τον Πάνο Φαλάρα. Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το τραγούδι “Με χαλάει” γίνεται τεράστιο hit και η αναγνώριση του Γιώργου μεγάλη.
Αποτέλεσμα αυτού, έξω από το Romeo που εμφανιζόταν τότε με την Έλλη Κοκκίνου να σχηματίζονται ουρές από κόσμο με το σύνθημα “Πάμε Τσαλίκη” να ηχεί χωρίς υπερβολή σε κάθε γωνιά της πόλης.
Τότε ήτανε η χρονιά που η αναγνωρισιμότητά του Γιώργου ήταν πλέον τόσο μεγάλη με αποτέλεσμα το Romeo να είναι το μαγαζί που πέρασε όλη η Αθήνα.
Την ίδια περίοδο συμμετέχει με πολύ μεγάλη επιτυχία στους “10 μικρούς Μήτσους” του Λάκη Λαζόπουλου με των κόσμο και τους κριτικούς να μένουν ενθουσιασμένοι από τη συμμετοχή του Γιώργου.
Το 2001 ήταν αναμφισβήτητα η χρονιά του. Πρώτο γιατί στις 3 Δεκεμβρίου ο Γιώργος κρατάει επίσημα πλέον στα χέρια του τον πρώτο χρυσό δίσκο της καριέρας του και δεύτερο, την ίδια χρονιά κερδίζει τον τίτλο “Πρόσωπο της χρονιάς 2001″.
Την επόμενη ακριβώς χρονιά, 16 Απριλίου 2002, στην απονομή των μουσικών βραβείων “ΑΡΙΩΝ″ που διοργάνωσε το MEGA, ο Γιώργος κερδίζει το βραβείο “Καλύτερος πρωτοεμφανιζόμενος τραγουδιστής 2001″. Την ίδια χρονιά ήρθε και η δεύτερη ολοκληρωμένη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο “Για σένα ξενυχτάω!”, που κυκλοφορεί από την Nitro music. Παραγωγός και αυτού του δίσκου ο Πάνος Φαλάρας. Τα τραγούδια του παίζονται ασταμάτητα σε όλα τα ραδιόφωνα Ελλάδας και Κύπρου και ο δίσκος γίνεται αυτόματα χρυσός. Την ίδια χρονιά ο Γιώργος φωτογραφίζεται για το εξώφυλλο του περιοδικού NITRO με τη μαύρη γαζέλα του modeling Naomi Campbell. Το εξώφυλλο όπως ήταν αναμενόμενο, συζητήθηκε όσο κανένα άλλο.
Την ίδια χρονιά παντρεύεται την εκλεκτή της καρδιάς του, Δώρα! Στη συνέχεια ξεκινά τις εμφανίσεις του στον “Απόλλωνα” με την Καίτη Γαρμπή όπου για 5 μήνες γνώρισε ως πρώτο πλέον όνομα στις αθηναϊκές πίστες την αποθέωση απο τον κόσμο.
Τα Χριστούγεννα του 2002 κυκλοφορεί το single Μια χαρά που γίνεται επιτυχία και το single χρυσό.

Η μια επιτυχία ακολουθεί την άλλη, μιας και τον Απρίλιο του 2003 κυκλοφορεί το cd-single “Θέλω να ονειρεύομαι μαζί σου”, το όποίο γίνεται αμέσως πλατινένιο! Τον Σεπτέμβριο του 2003 ο Γιώργος γίνεται μπαμπάς! Γεννιέται ο μεγάλος του γιος, Βασίλης ενώ δυο μήνες αργότερα, Νοέμβριο δηλαδή κυκλοφορεί την Τρίτη του σε σειρά δισκογραφική δουλειά με τίτλο “Έκανα τη νύχτα μέρα” που γίνετε και αυτή φυσικά χρυσή! Την ίδια περίοδο ξεκινάει τις εμφανίσεις του με τον Σάκη Ρουβά και τους ONE στο FEVER. Το καλοκαίρι του 2004 ήταν λαμπαδηδρόμος στους Ολυμπιακούς Αγώνες που έγιναν στην Αθήνα.
Οκτώβριο του 2004 κυκλοφορεί η τέταρτη δισκογραφική του δουλειά με τίτλο “Ο τέλειος άντρας”! Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί με τη νέα του δισκογραφική εταιρία, Universal Music τον δίσκο του με τίτλο “Πυρετός”! Στις 8 Νοεμβρίου 2005 γεννιέται ο δεύτερος γιος του, ο Χάρης. 10 ημέρες αργότερα στις 18 Νοεμβρίου παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο θρυλικό μιούζικαλ ” Πυρετός το Σαββατόβραδο”.
Η πρώτη φορά στα χρονικά που Έλληνας τραγουδιστής πρωταγωνιστεί σε μια τέτοιου είδους διεθνή υπερπαραγωγή. Το μιούζικαλ διαρκεί μέχρι και τις 21 Απριλίου και αποσπά εξαιρετικές κριτικές απο κοινό και κριτικούς. Το 2007 κυκλοφορεί το επόμενο του άλμπουμ με τίτλο ”Ένοχα βράδια”. Το 2008 γεννιέται ο τρίτος του γιος, Άγγελος. Το 2009 κυκλοφορεί το single ”Πάρα πολύ” που γίνετε αυτόματα αγαπητό στο κόσμο.

Το 2010, ο Γιώργος συνεργάζεται με τους Master Tempo στην τεράστια επιτυχία ”Τα περαστικά μου” που σε μικρό διάστημα τα ραδιόφωνα και τα νυχτερινά μαγαζιά παίρνουν φωτιά με το συγκεκριμένο τραγούδι με περισσότερο από 4.5 εκατομμύρια χτυπήματα στο YouTube. Και όταν μια συνταγή πάει καλά δεν της αλλάζεις και εύκολα όπως λέμε, λίγους μήνες μετά έρχεται και το δεύτερο σε σειρά χτύπημα απο τους Master Tempo και το Γιώργο με το τραγούδι ”Πάρτο Απόφαση” που κάνει επίσης τεράστια επιτυχία.
Το 2011 ο Γιώργος Τσαλίκης επιλέγει το Caramela για τις εμφανίσεις του στην Αθήνα έχοντας μαζί του τη Χρύσπα, τον Κυριάκο Κυανό και τον Σάκη Αρσενίου.
Η επιτυχία του σχήματος από την πρώτη κιόλας χρονιά τεράστια με αποτέλεσμα το Caramela να γίνεται ο ναός της διασκέδασης στην Αθήνα μιας και ήτανε το μοναδικό μαγαζί στην Αθήνα που ήτανε ανοικτό 6 φορές την εβδομάδα. Την ίδια χρονιά ο Γιώργος κυκλοφορεί το επόμενο του singleμε τίτλο ‘Πανικός’ που ξεπερνάει τα 3.5 εκατομμύρια χτυπήματα στο YouTube.

To 2012 ο Γιώργος συνεχίζει τις εμφανίσεις του στο Caramela με το ίδιο σχήμα, σε ένα κατάμεστο μαγαζί που λειτουργούσε ασταμάτητα από Τετάρτη έως και Κυριακή από Σεπτέμβριο μέχρι και τον Ιούνιο του 2013.
Παράλληλα αρχίζει την προετοιμασία για τη δημιουργία του δίσκου με τίτλο ‘Στο Υπογράφω’ που γίνεται αυτόματα πλατινένιος.
Ο δίσκος περιλαμβάνει την τεράστια επιτυχία του τραγουδιού ‘Αστο’ μια διασκευή του γνωστού Βούλγαρου παραγωγού, Martin Biolchev για το τραγούδι που είχε γράψει στον μεγαλύτερο Star της Βουλγαρίας, Azis με τίτλο ‘Hop’. Το συγκεκριμένο τραγούδι ξεπερνά τα 4.5 εκατομμύρια κτυπήματα στο Youtube. Στον ίδιο δίσκο περιλαμβάνετε ακόμα μια πολύ μεγάλη επιτυχία του Γιώργου, το τραγούδι ‘Κοίταξε με Φεύγω’ με περισσότερο απο 3 εκατομμύρια κτυπήματα. Το 2013 καταγράφεται ως η πιο επιτυχημένη χρονιά του Γιώργου τα τελευταία χρόνια αφού κυκλοφορεί μια σειρά από τεράστιες επιτυχίες που καθηλώνουν τον Γιώργο στην κορυφή της Ελληνικής δισκογραφίας. Τραγούδια όπως το “Δεν σου κάνω τον Άγιο”, “Θα στα χώνω”, “Απαγορευμένο″, “Θέλεις πόλεμο” “Απαγορευμένο 2″ και ‘SOS’ κάνουν θραύση σε ραδιόφωνα και νυκτερινά μαγαζιά με αποτέλεσμα το καλοκαίρι του 2013 ο Γιώργος να κάνει περισσότερο απο 70 εμφανίσεις σε 90 ημέρες σε όλη την Ελλάδα, Κύπρο, Γερμανία, Βέλγιο και Ηνωμένο Βασίλειο. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί και το Cd-Single ‘Απαγορευμένο’’ που γίνεται αυτόματα πλατινένιος. 2013 Αυτήν την περίοδο συνεχίζει για 4 συνεχόμενη χρονιά στο Caramela ενώ βρίσκεται κλειδωμένος στο studio για την προετοιμασία του νέου του album που αναμένεται να κυκλοφορήσει τον Ιανουάριο του 2014 με τη νέα του δισκογραφική εταιρία, GABI MUSIC.

Ο Τσαλίκης έχει αναπτύξει όλα αυτά τα χρόνια πλούσια δράση με κοινωνική ευαισθησία όπου του έχει ζητηθεί και παίρνοντας πολλές φορές ο ίδιος και οι συνεργάτες του πρωτοβουλίες για τη διοργάνωση φιλανθρωπικών εκδηλώσεων (χρηματική ενίσχυση άπορων μαθητών, συγκέντρωση χρημάτων για ιατρική αποκατάσταση παιδιών, χρήματα για ανέγερση και συντήρηση σχολείων για άτομα με ειδικές ανάγκες, ενίσχυση είδη δυνατών οργανισμών, οργανώσεων, συλλόγων, όπως Το Χαμόγελο του Παιδιού, ο σύλλογος φίλων παιδιών με καρκίνο ‘Ελπίδα’, το ‘Μαζί για το Παιδί’ κ.ά.).
Ο Γιώργος αναπτύσσει τη δράση του τις περισσότερες φορές αθόρυβα χωρίς να δίνει έμφαση στη δημοσιότητα, κάτι που εξάλλου κάνει και στην οικογενειακή του ζωή.

Την τελευταία τετραετία ενασχολείται ενεργά και με θέματα τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς είναι εκλεγμένος δημοτικός σύμβουλος και αντιδήμαρχος Πολιτισμού του δήμου Περιστερίου με τον συνδυασμό του Ανδρέα Παχατουρίδη.

Βραβεύσεις

Στην απονομή των μουσικών βραβείων "ΑΡΙΩΝ 2002" που διοργάνωσε το MEGA, ο Γιώργος ανεβαίνει στη σκηνή και παραλάβει το βραβείο "ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΣ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΗΣ 2001".Τον Ιούνιο του 2005, στα Mad Video Music Awards παραλαμβάνει το βραβείο για το “Καλύτερο video clip ντουέτο”, του τραγουδιού “Bye bye” με την Έλλη Κοκκίνου.
Ο Γιώργος επίσης,συμμετείχε στον τρίτο κύκλο του Dancing with the stars όπου κατέκτησε την ένατη θέση.