My Bonjour

ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ

Ο Κάρολος Κουν του Ερρίκου ήταν Έλληνας θεατρικός σκηνοθέτης και δημιουργός του Θεάτρου Τέχνης.

Γεννήθηκε στην Προύσα της Μικράς Ασίας στις 13 Σεπτεμβρίου 1908.

 Ο πατέρας του είχε γερμανική, ελληνική και εβραϊκή καταγωγή (το Κουν προέρχεται από το Κοέν), ενώ η μητέρα του ήταν Ελληνίδα ορθόδοξη.
Φοίτησε στη Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης όπου συμμετείχε σε μαθητικές παραστάσεις και σπούδασε αισθητική στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.

Το 1929 διορίστηκε καθηγητής αγγλικών στο Κολλέγιο Αθηνών.
Η πρώτη του εμφάνιση ως σκηνοθέτη ήταν στο Τέλος του ταξιδιού του Ρόμπερτ Σερίφ και με μαθητές του, από το Κολλέγιο, παρουσίασε έργα του Αριστοφάνη (Όρνιθες, Βάτραχοι, Πλούτος) και του Ουίλιαμ Σαίξπηρ (Όνειρο Θερινής Νυκτός). Ίδρυσε τη Λαϊκή Σκηνή (1934-36) και συνεργάστηκε με διάφορους θιάσους (Ανδρεάδη, Κοτοπούλη κ.ά.).

Το 1942 ίδρυσε το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» όπου και ανέβασε Ίψεν, Τζορτζ Μπέρναρντ Σω, Λουίτζι Πιραντέλλο και μετά την απελευθέρωση για πρώτη φορά στην Ελλάδα Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα, Τένεσι Ουίλιαμς, Άρθουρ Μίλερ κ.ά. Επίσης το ίδιο έτος (1942) ίδρυσε τη Δραματική Σχολή του θεάτρου του, στην οποία μαθήτευσαν πολλοί από τους σημαντικότερους ηθοποιούς και σκηνοθέτες της μεταπολεμικής γενιάς.

Οικονομικές όμως δυσχέρειες ανάγκασαν το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» να διαλυθεί (1949) το οποίο άνοιξε πάλι το 1954 σε μορφή κυκλικού θεάτρου.
Τη περίοδο εκείνη (1950-53) ο Κουν συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, σκηνοθετώντας Αντόν Τσέχοφ (Ο θείος Βάνιας, Τρεις αδελφές), Πιραντέλο (Ερρίκος Δ΄), κ.λπ.

Με μαθητές της Δραματικής Σχολής του όταν συγκρότησε και πάλι το 1954 το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν», με τη μορφή κυκλικού θεάτρου, εκτός τους παλαιούς συγγραφείς παρουσίασε τα καινούργια ρεύματα του ξένου μεταπολεμικού θεάτρου (Μπρεχτ, Ιονέσκο, Μπέκετ, Πίντερ, Ντάριο Φο, Αραμπάλ κ.ά.) και παράλληλα παρουσίασε έργα πολλών νέων Ελλήνων προικισμένων συγγραφέων - Σεβαστίκογλου, Καμπανέλλη, Κεχαΐδη, Σκούρτη, Αναγνωστάκη και Ευθυμιάδη επιστρέφοντας σε έργα των αρχαίων τραγικών και του Αριστοφάνη.

Από το 1957 ανεβάζει αρχαίο δράμα, αρχικά στο θέατρό του παρουσίασε τον Πλούτο και το 1959 τους Όρνιθες του Αριστοφάνη, που θεωρήθηκε παράσταση-σκάνδαλο λόγω της πρωτοποριακής της μορφής, και στη συνέχεια στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, για να συνεχίσει στο "Θέατρο των Εθνών" του Παρισιού, Λονδίνο, Ζυρίχη, Μόναχο, Μόσχα, Λένινγκραντ, Βαρσοβία, Βενετία, Φεστιβάλ Βιέννης, Διεθνές θεατρικό Φεστιβάλ Βελιγραδίου, Ελληνική Εβδομάδα του Ντόρτμουντ, Φεστιβάλ Φλάνδρας και σκανδιναβικές πρωτεύουσες με τα έργα Όρνιθες, Πέρσες, Επτά επί Θήβας, Αχαρνής, Οιδίπους Τύραννος, Λυσιστράτη, Βάκχες και Ειρήνη.

Επίσης, παρουσίασε έργα ξένων συγγραφέων, όπως των Ουάιλντερ (Η μικρή μας πόλη), Σαρτρ (Κεκλεισμένων των θυρών), Πάτρικ (Αυγουστιάτικο φεγγάρι), Ουίλιαμς (Ξαφνικά πέρσι το καλοκαίρι, Τριαντάφυλλο στο στήθος, Καλοκαίρι και καταχνιά), Μπρεχτ (Ο κύκλος με την κιμωλία, Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν), Ιονέσκο (Ρινόκερος), Μίλερ (Ο θάνατος του εμποράκου), Ευγένιου Ο Νιλ (Ο παγοπώλης έρχεται), Μπέκετ (Περιμένοντας τον Γκοντό), Πίντερ, Άλμπι, Αραμπάλ, Ζενέ, Βάις, κ.ά.
Οι περισσότεροι μάλιστα απ' αυτούς τους συγγραφείς πρωτοπαρουσιάστηκαν στην Ελλάδα από το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν».
Παράλληλα, σκηνοθέτησε έργα νέων Ελλήνων θεατρικών συγγραφέων, όπως των Καμπανέλλη, Κεχαΐδη, Σκούρτη, Σεβαστίκογλου, Αρμένη, Λ. Αναγνωστάκη (Η αυλή των θαυμάτων, Αγγέλα, Η πόλη, Βαβυλωνία κ.λπ.).

Το Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συμμετείχε σε πολλά ελληνικά (Αθηνών, Επιδαύρου, Φιλίππων κ.ά.) και ξένα (Λονδίνου, Παρισιού, Μονάχου, Βιέννης κ.ά.) φεστιβάλ.

Το 1984 το ελληνικό κράτος παραχώρησε έναν χώρο στην Πλάκα, για την ανέγερση του θεάτρου Κ. Κουν.

Τιμήθηκε με το παράσημο Φοίνικα, το Αργυρό Μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών και το βραβείο Θεάτρου των Εθνών.
Με τη διαθήκη του, που δημοσιεύτηκε λίγες μέρες μετά το θάνατό του τον Φεβρουάριο του 1987, κληροδότησε τον τίτλο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» στους Γ. Λαζάνη, Μ. Κουγιουμτζή και Γ. Αρμένη με την προτροπή να συνεχίσουν τη συνεργασία τους στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» Κ. Κουν.

Έγραψε τις μελέτες «Η αρχαία τραγωδία-κωμωδία» και «Ο σκηνοθέτης και το αρχαίο δράμα».
Υπήρξε γεγονός πως ως σκηνοθέτη τον Κουν απασχολούσε το σύγχρονο νεοελληνικό έργο, η νεοελληνική θεατρική παράσταση, το αρχαίο δράμα και το κλασικό θέατρο σε σύγχρονη απόδοση.

Ο Κάρολος Κουν ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών (οδός Λυκαβηττού) και μιλούσε επίσης αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά.

Προς τιμήν του θεσμοθετήθηκαν τα Βραβεία Κάρολος Κουν.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 14 Φεβρουαρίου 1987.
 

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΝΑΤΣΙΝΑΣ

Ο Στέφανος Νάτσινας ήταν Έλληνας πολιτικός και δικηγόρος.
Διετέλεσε μεταξύ άλλων Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Δημοσίων Έργων και Γενικός Γραμματέας Υπουργείου Εμπορίου.

Γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1910 στην Κωνσταντινούπολη, μεγάλωσε στην Θεσσαλονίκη, ακολούθησε νομικές σπουδές και ήταν δικηγόρος στην Αθήνα (Άρειος Πάγος).

Υπηρέτησε το 1954 ως Νομάρχης στην Εύβοια και εξελέγη δύο φορές βουλευτής στην Κοζάνη με την Ε.Ρ.Ε. (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωση) την οποία ίδρυσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.

Πέθανε στις 26 Ιουλίου 1976.
 

ΚΥΒΕΛΗ ΘΕΟΧΑΡΗ

Η Κυβέλη Θεοχάρη - Ζωγραφίδη γεννήθηκε στις 13 Σεπτεμβρίου 1924 ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, κόρη της πρωταγωνίστριας Μιράντας Μυράτ και του Σπύρου Θεοχάρη, εγγονή της Κυβέλης και του Μήτσου Μυράτ και πρώτη εξαδέλφη της Κυβέλης Μυράτ-Μαρίνου.

Πρωτοεμφανίστηκε με το θίασο της κυρίας Κατερίνας (1954) στο έργο Ταξίδι αναψυχής.
Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στο θίασο της μητέρας της και του Λάμπρου Κωνσταντάρα, παίζοντας στα έργα Δύο άσπρα τριαντάφυλλα και Οι μαιτρέσσες του μπαμπά.
Παράλληλα, έλαβε μέρες στις «ποιητικές απογευματινές» που οργάνωνε η Μιράντα Μυράτ στο Θέατρο «Κυβέλης» στην πλατεία Συντάγματος.

Το 1956 συνεργάστηκε με τον θίασο Ηλιόπουλου-Φωτόπουλου, όπου και εμφανίστηκε στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου Ο φίλος μου ο Λευτεράκης και στο έργο Μια τσουκνίδα στις βιολέτες.
Ακολουθεί η συνεργασία της με τον θίασο του Βασίλη Λογοθετίδη (1957-59), όπου έπαιξε στα έργα Το τιμόνι του έρωτα του Παναγιώτη Καγιά και Ο Ηλίας του 16ου των Σακελλάριου και Γιαννακόπουλου.

Το 1955 εμφανίστηκε στην ταινία του Ορέστη Λάσκου Γκόλφω, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο του Σπύρου Περεσιάδη στο ρόλο της Σταυρούλας. Ακολούθησαν Η άγνωστος (1956) του Ορέστη Λάσκου, στο ρόλο της Ευτυχίας, όπου έπαιξε μαζί με τη γιαγιά της Κυβέλη, Ο ζηλιαρόγατος (1956) του Γιώργου Τζαβέλλα, με τον Βασίλη Λογοθετίδη (κινηματογραφική μεταφορά της κωμωδίας του Γ. Ρούσσου Ο εραστής έρχεται) στον ρόλο της Κικής Μανωλοπούλου, Στουρνάρα 288 (1959) του Ντίνου Δημόπουλου (πρόκειται για την ομώνυμη κωμωδία των Τραϊφόρου-Βασιλειάδη) στον ρόλο της Φώφης Ασημομύτη, Ο Ηλίας του 16ου (1959) του Αλέκου Σακελλάριου στο ρόλο της Αλέκας Κωνσταντινίδου , Ανθισμένη αμυγδαλιά (1959) του Χρίστου Αποστόλου, Ο Δήμος από τα Τρίκαλα (1962) του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου συμπρωταγωνίστησε με τον Κώστα Χατζηχρήστο στο ρόλο της Λέλας κ.ά.

Το καλοκαίρι του 2014, και σε ηλικία 90 ετών, επιστρέφει έπειτα από δεκαετίες στον κινηματογράφο, πρωταγωνιστώντας στην ταινία docufiction του Alessandro Spiliotopulos Οι κόρες του χάους, μία συμπαραγωγή του Ινστιτούτου Κυβέλη και της Tetrafillon Films.
Η μικρού μήκους αυτή ταινία παρουσιάζει με πρωτότυπο και ενίοτε ανατρεπτικό τρόπο την ιστορία της μεγάλης θεατρικής οικογένειας της Κυβέλης και της ιδιαίτερης σχέσης της οικογένειας με τα έργα του Πιραντέλο, με φόντο την Ελλάδα και την Ευρώπη του πρώτου μισού του 20ού αιώνα.

Παρά το ελπιδοφόρο ξεκίνημα, η σταδιοδρομία της στο θέατρο θα σταματήσει στις αρχές του 1960.
Θα ακολουθήσει διαφορετικούς δρόμους ως ξεναγός αρχαιολογικών χώρων και διευθύντρια-συντονίστρια σε ελληνικές και ευρωπαϊκές κρουαζιέρες.

Αργότερα, θα αναλάβει τις δημόσιες σχέσεις στο ιδιαίτερο γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου, κατά τα έτη της πρωθυπουργίας του, και θα συνεχίσει ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Πρωθυπουργού κ. Κώστα Σημίτη ως το 1999.
Πρωτοστάτησε ως ιδρυτικό μέλος στη δημιουργία του Ινστιτούτου Κυβέλη (Ερμούπολη Σύρου, 1999).

Από τον πρώτο της γάμο με τον ομογενή εκ Κωνσταντινουπόλεως Γιάννη Στεφανίδη απέκτησε την κόρη της Βαλεντίνη Στεφανίδη-Ποταμιάνου (1943).
Δεύτερος σύζυγός της ήταν ο Τίτος Ζωγραφίδης (1914-1981), αξιωματικός του Λιμενικού Σώματος.

Πέθανε στις 7 Φεβρουαρίου 2017.
 

ΤΖΑΝΝΗΣ ΤΖΑΝΝΕΤΑΚΗΣ

Ο Τζαννής Τζαννετάκης ήταν απόστρατος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού και πολιτικός του συντηρητικού χώρου (Νέα Δημοκρατία), ο οποίος διετέλεσε και Πρωθυπουργός της Ελλάδας για ένα σύντομο χρονικό διάστημα.

Γεννήθηκε στο Γύθειο στις 13 Σεπτεμβρίου το 1927 και ήταν γιος του αρεοπαγίτη Πέτρου Τζαννετάκη.

Διακρίθηκε ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού, υπηρετώντας στο Βασιλικό Ναυτικό την περίοδο 1949-1967 και φθάνοντας μέχρι τον βαθμό του πλωτάρχη το 1961.
Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων (1945-1949), στη Σχολή Ηλεκτρονικού Πολέμου των ΗΠΑ (1957) και στη Σχολή Πολέμου (1967), ενώ έλαβε πτυχίο Κυβερνήτη Υποβρυχίων το 1963. Από το 1959 έως το 1960 διετέλεσε κυβερνήτης της κανονιοφόρου "Λάσκος", ενώ την περίοδο 1963-1967 ήταν κυβερνήτης υποβρυχίων. Παραιτήθηκε στις 22 Απριλίου 1967 λόγω της αντίθεσής του με τη Δικτατορία.[4]

Τον Ιούλιο του 1969 συνελήφθη και εξορίστηκε από το δικτατορικό καθεστώς στα Κύθηρα, όπου και παρέμεινε εκτοπισμένος κατά το διάστημα 1969-1971.

Από το 1971 μέχρι το 1974 εργάστηκε στην "Πειραϊκή-Πατραϊκή" ως Διευθυντής Μελετών και Οργανώσεως, ενώ κατά την περίοδο 1974-1977 ήταν Γενικός Γραμματέας του ΕΟΤ.

Την 30ετία 1977-2007 ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική, από την οποία αποχώρησε πριν τις εθνικές εκλογές του 2007, αφού πρώτα είχε θητεύσει ως Υπουργός σε σειρά κυβερνήσεων, φτάνοντας στο αξίωμα του Πρωθυπουργού.

Τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό Φοίνικος, τον Μεγαλόσταυρο Τιμής, τον Μεγαλόσταυρο του Λουξεμβούργου και τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α΄.

Ήταν επίσης, υποψήφιος Δήμαρχος Αθηναίων στις Δημοτικές Εκλογές του 1982, με την υποστήριξη της Νέας Δημοκρατίας και του προέδρου της, Ευάγγελου Αβέρωφ.

Διετέλεσε Πρωθυπουργός και ταυτόχρονα Υπουργός Εξωτερικών και Υπουργός Τουρισμού της Κυβέρνησης Συνεργασίας μεταξύ ΝΔ και Συνασπισμού της Αριστεράς, από τις 2 Ιουλίου έως τις 11 Οκτωβρίου του 1989.
Μια από τις ιστορικές στιγμές της θητείας του ήταν το κάψιμο των φακέλων κοινωνικών φρονημάτων που διατηρούσε έως τη Μεταπολίτευση η Ασφάλεια, ενώ την ίδια περίοδο ιδρύθηκε και η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα.

Ως Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, προώθησε σειρά μεγάλων έργων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κινητή τηλεφωνία.

Κατά την διάρκεια της θητείας του ως Υπουργός Πολιτισμού, δώρισε στο ελληνικό δημόσιο τον οικογενειακό του πύργο, που βρίσκεται στη νήσο Κρανάη στο Γύθειο. Κατά την περίοδο που ήταν Πρωθυπουργός έγινε μεγάλη αναπροσαρμογή των μισθών των στρατιωτικών και των αστυνομικών έπειτα από μια υπερδεκαετή καθήλωση.

Τον Αύγουστο του 2007, αμέσως μετά από την ανακοίνωση της προκήρυξης πρόωρων εκλογών για τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, επισκέφθηκε τον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή στο Μέγαρο Μαξίμου για να του ανακοινώσει ότι δεν θα συμμετάσχει στις εθνικές εκλογές του 2007 και έτσι αποσύρθηκε από την πολιτική.

Ήταν μόνιμος κάτοικος Κηφισιάς και πέρα της μητρικής του ομιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.

Ήταν παντρεμένος με την αρχαιολόγο Μαρία Ραγκούση (1924–2004) από το 1954[5] και μαζί της απέκτησε δύο παιδιά, τον Πέτρο (γενν. 1955) και την Τόνια (γενν. 1959).

Απεβίωσε στην Αθήνα, στην 1 Απριλίου 2010, στο Νοσοκομείο «Ερρίκος Ντυνάν» όπου νοσηλευόταν με σοβαρά προβλήματα υγείας, σε ηλικία 82 ετών.[6] Κηδεύτηκε στο Κοιμητήριο Κηφισιάς.
 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτρης Νανόπουλος είναι διακεκριμένος Έλληνας θεωρητικός φυσικός και ακαδημαϊκός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 13 Σεπτεμβρίου 1948 και είναι κάτοικος Νέας Υόρκης. Σπούδασε φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ της Αγγλίας, όπου απέκτησε το διδακτορικό του το 1973 στη Θεωρητική Φυσική των Υψηλών Ενεργειών.

Διετέλεσε ερευνητής στο Κέντρο Πυρηνικών Ερευνών Ευρώπης (CERN) στη Γενεύη της Ελβετίας και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου στο οποίο παραμένει έως σήμερα επισκέπτης ερευνητής.
Διετέλεσε ερευνητής στην École Normale Supérieure (στο Παρίσι) και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ.
Το 1989 εξελέγη καθηγητής στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Τέξας A&M, College Station, όπου από το 1992 είναι διακεκριμένος καθηγητής και όπου από το 2002 κατέχει την έδρα Mitchell/Heep της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών.
Είναι διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προχωρημένων Ερευνών, στο Χιούστον, Τέξας, όπου διευθύνει ερευνητικό τμήμα του World Laboratory, που εδρεύει στη Λωζάνη.

Το 1996 του απονεμήθηκε ο Ταξιάρχης του τάγματος της τιμής της Ελληνικής Δημοκρατίας.
Το 1997 εκλέχθηκε τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Το 1999 και για δεύτερη φορά το 2005 απέσπασε το βραβείο του Ιδρύματος Ερευνών της Βαρύτητας, που εδρεύει στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ.
Το 2005 του δόθηκε το Μακεδονικό Βραβείο για το σύνολο του έργου του, ενώ το 2006 του απονεμήθηκε το διεθνές βραβείο του Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης.
Το 2009 τιμήθηκε με το βραβείο Ενρίκο Φέρμι της Ιταλικής Εταιρείας Φυσικής (SIF).

Από το 1988 είναι εταίρος της Αμερικανικής Κοινότητας Φυσικών και από το 1992 μέλος της Ιταλικής Κοινότητας Φυσικών.
Στις αρχές του 2014 έγινε η εγκατάστασή του ως αντιπροέδρου στην Ακαδημία Αθηνών, ενώ στις 15 Ιανουαρίου 2015 έγινε πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών για το έτος 2015.
 

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΡΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Θεόδωρος Ρουσόπουλος γεννήθηκε στην Κυπαρισσία,  στις 13 Σεπτεμβρίου 1963 και είναι Έλληνας δημοσιογράφος, πολιτικός, καθηγητής πανεπιστημίου και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Είναι πτυχιούχος του Τμήματος Σπουδών στον Ελληνικό Πολιτισμό, της Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου.

Το 2014 του απονεμήθηκε ο τίτλος του διδάκτορα Ιστορίας από το Τμήμα Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Εδιμβούργου.

Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία (1981-1995), ενώ επίσης αρθρογραφούσε για πολλά χρόνια στο μηνιαίο περιοδικό Elle.

Από το 1989 έως το 1999, παρουσίαζε στον τηλεοπτικό σταθμό Mega την ενημερωτική εκπομπή 7 + 7. Έχει συνεργαστεί επίσης με τον ραδιοσταθμό Αθήνα 9.84 (1987-1989) και τον τηλεοπτικό σταθμό Star Channel, στην εκπομπή Επι-θέσεις (1999).

Έχει βραβευθεί από το Ίδρυμα Μπότση καθώς και από την Τουρκική Ένωση Δημοσιογράφων Ραδιοτηλεόρασης, με το Βραβείο Καλύτερης Ευρωπαϊκής Τηλεοπτικής Εκπομπής.

Η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε από τη θέση του εκπροσώπου Τύπου της Νέας Δημοκρατίας το 2000.

Μετά τις εκλογές του 2004, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής τον όρισε υπουργό Επικρατείας και κυβερνητικό εκπρόσωπο.
Στην κυβέρνηση που σχηματίστηκε μετά τις εκλογές του 2007, ανέλαβε και πάλι την θέση του υπουργού Επικρατείας και εκπροσώπου Τύπου της κυβέρνησης.
Στις 24 Οκτωβρίου του 2008, παραιτήθηκε από την θέση του υπουργού Επικρατείας, προκειμένου να υπερασπιστεί τον εαυτό του στο ζήτημα της υπόθεσης της Μονής Βατοπεδίου, ενώ για τους ίδιους λόγους αποφάσισε να μην είναι εκ νέου υποψήφιος στις εκλογές του 2009[5].

Στις 17 Νοεμβρίου 2010 η ολομέλεια της Βουλής απέρριψε την πρόταση παραπομπής του Ρουσόπουλου στο Δικαστικό Συμβούλιο, ενώ η υπόθεση έκλεισε οριστικά με αθωωτική απόφαση τον Μάρτιο του 2017.

Στις 20 Ιουνίου 2011, εκδόθηκε η απόφαση αγωγή του Ρουσόπουλου εναντίον του τηλεοπτικού σταθμού Alpha TV και των δημοσιογράφων Γ. Αυτιά, Γ. Βλάχου και Γ. Ντάσκα για συκοφαντική δυσφήμιση, σχετικά με την υπόθεση της Μονής Βατοπεδίου.
Το δικαστήριο δικαίωσε τον πρώην υπουργό και επιδίκασε αποζημίωση 15.000 ευρώ συν δικαστικά έξοδα στον Ρουσόπουλο.

Το 2019 εξελέγη βουλευτής του Ελληνικού Κοινοβουλίου, στον Βόρειο Τομέα της Αθήνας (Β1 εκλογική Περιφέρεια) με τη Νέα Δημοκρατία.

Με την ιδιότητά του αυτή συμμετέχει ως τακτικό μέλος στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, όπου στις 22 Ιανουαρίου 2024 εξελέγη πρόεδρος της.
Πρόκειται για τον πρώτο Έλληνα βουλευτή που αναλαμβάνει αυτό το αξίωμα με την στήριξη και των πέντε μεγάλων κομμάτων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης, ενώ απέναντί του δεν υπήρξε καμία υποψηφιότητα κάτι που δεν είχε συμβεί για χρόνια.[εκκρεμεί παραπομπή]

Από το 2015 είναι επισκέπτης καθηγητής της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών του Τμήματος Κοινωνικών Επιστημών και Επιστημών Συμπεριφοράς του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.

Έχει επίσης διδάξει ως βοηθός στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα εξ αποστάσεως του Πανεπιστημίου Πέπερνταϊν (Pepperdine University) της Καλιφόρνιας.[εκκρεμεί παραπομπή]

Είναι νυμφευμένος με τη δημοσιογράφο Μάρα Ζαχαρέα, με την οποία έχει αποκτήσει έναν γιο και μία κόρη.