My Bonjour

ΧΡΙΣΤΙΝΑ  ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΟΥ

Η Χριστίνα Καλογερίκου γεννήθηκε στις 24 Φεβρουαρίου 1885 και ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, που τιμήθηκε για την καλλιτεχνική της προσφορά.
Διακρίθηκε στο Εθνικό Θέατρο.
Ήταν κόρη ηθοποιών του θεάτρου, του Παντελή Ρούσσου και της συζύγου του, Ελπινίκης.
Οι δύο αδερφές της, Ευαγγελία και Ανθή, έκαναν επίσης καριέρα ως καρατερίστες του ελληνικού θεάτρου. Η Ανθή μάλιστα ήταν η πρώτη σύζυγος του Νίκου Μηλιάδη, πατέρα του διάσημου ηθοποιού Τάκη Μηλιάδη.

Παντρεύτηκε αρχικά τον ηθοποιό Νικόλαο Κουκούλα και έπειτα έκανε δεύτερο γάμο με τον Πάνο Καλογερίκο.
Πιθανότατα έκανε και τρίτο γάμο με τον Μάριο Παλαιολόγο.

Ανέβηκε για πρώτη φορά στη σκηνή σε ηλικία 14 ετών στο έργο "Οι δύο ορφανές" (με το θίασο Ταβουλάρη) στην Κωνσταντινούπολη.
Έπαιξε κυρίως σε ρόλους στο Εθνικό Θέατρο, στο οποίο εντάχθηκε το 1955.
Μεταπολεμικά εμφανίστηκε και σε κινηματογραφικές ταινίες, με σημαντικότερο ίσως ρόλο της μητέρας του Γιώργου Φούντα και υποψήφιας πεθεράς της Μελίνας Μερκούρη στη Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη το 1955. Στην ταινία Το αμαξάκι του Ντίνου Δημόπουλου υποδύθηκε την ξεπεσμένη γηραιά αρχόντισσα, στο πλευρό των Ορέστη Μακρή και Βασίλη Αυλωνίτη.

Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 1968 και κηδεύτηκε στο Νεκροταφείο της Νέας Σμύρνης.

Παρασημοφορήθηκε για τη σημαντική της προσφορά ως ηθοποιού με τον Ταξιάρχη Ευποιίας.

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΥΡΗΣ

Ο Νικόλαος Μαυρής ήταν Έλληνας γιατρός. 

Ο πατέρας του, ιατρός Γεώργιος Μαυρής, καταγόταν από την Κάσο, όμως ο Νικόλαος γεννήθηκε στο Ζαγαζίκ της Αιγύπτου το 1899.

To 1918-1923 σπούδασε Ιατρική, κατά τα πρότυπα του πατέρα του, στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών.
Εν συνεχεία επέστρεψε στην Αίγυπτο. Ειδικεύτηκε στην οφθαλμολογία συνεχίζοντας τις σπουδές του στη Γαλλία.
Την ίδια περίοδο παρακολούθησε μαθήματα Νομικής και Φιλολογίας.
Το 1936 επέστρεψε στην Αθήνα, όπου παρέμεινε ως το 1940.

Το 1928 ήταν συνιδρυτής του συλλόγου των εν Ελλάδι Κασίων, με έδρα την Αθήνα και ίδρυσε το 1936 την Εταιρεία Δωδεκανησιακών Μελετών. Παράλληλα, από πολύ μικρός μελέτησε την τοπική βιβλιογραφία και ασχολήθηκε με τη λαογραφία των Δωδεκανήσων.

Το 1948, μετά την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα, ανέλαβε πρώτος πολιτικός διοικητής και παραιτήθηκε το 1950 από τη θέση για να πολιτευτεί.
Το διορισμό του ενέκριναν όλα τα κόμματα.
Επί διοικήσεώς του ιδρύθηκε η βιβλιοθήκη και το Ιστορικό Αρχείο της Κάσου.

Στις εκλογές του 1951 εξελέγη βουλευτής Δωδεκανήσου με τον Ελληνικό Συναγερμό.

To 1957 για το συγγραφικό του έργο τιμήθηκε δύο φορές από την Ακαδημία Αθηνών.

Ο Μαυρής ήταν παντρεμένος (1935) με την Ιουλία Νικολάου και απέκτησαν μαζί δυο γιους και 2 κόρες.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 3 Νοεμβρίου 1978.
Κηδεύτηκε στις 4 Νοεμβρίου 1978 στο Πρώτο Νεκροταφείο.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ  ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Ο Γεώργιος Παπαδημητρίου γνωστός ως «μπαρμπα-Γάκιας» ήταν Έλληνας πολιτικός. 

Γεννήθηκε το 1916 στην Μπαμπίνη Ξηρομέρου Αιτωλοακαρνανίας, αλλά μεγάλωσε στην Αθήνα.

Ο πατέρας του Δημήτριος ήταν ιερέας, και για πολλά χρόνια είχε υπηρετήσει στις φυλακές, γεγονός που επέδρασε έντονα και στον ίδιο (είχε στενές σχέσεις με την Εκκλησία).
Συχνά δήλωνε «μην βιάζεστε να κρίνετε τους ανθρώπους», σε σχέση με τις εμπειρίες του πατέρα του στις φυλακές.
Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ αργότερα έλαβε και πτυχίο νομικής.
Πολέμησε ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο Αλβανικό Μέτωπο το 1940-41, ενώ την περίοδο της Κατοχής φυλακίστηκε από τους Γερμανούς στο στρατόπεδο Χαϊδαρίου και επρόκειτο να εκτελεστεί, αλλά τον έσωσε ο φίλος του Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός.
Μετά την απελευθέρωση του απονεμήθηκε το Μετάλλιο Εθνικής Αντίστασης.
Εκλέχθηκε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με την Ένωση Κέντρου το 1963 και το 1964, και μεταπολιτευτικά με το ΠΑΣΟΚ το 1974, 1977, 1981 και 1985.
Στις 21 Απριλίου 1967 συνελήφθη και κρατήθηκε στην Γενική Ασφάλεια.
Στις 18 Μαρτίου 1968 υπήρξε συνιδρυτής του ΠΑΚ Εσωτερικού και αργότερα συνελήφθη εκ νέου και εξορίστηκε στη Μακρακώμη Φθιώτιδας.

Διετέλεσε υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών από τις 26 Ιουλίου 1985 μέχρι τις 31 Οκτωβρίου 1986 στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου.

Τον Μάρτιο του 1985 πρωτοστάτησε στην απομάκρυνση του Κωνσταντίνου Καραμανλή από την Προεδρία της Δημοκρατίας.

Απεβίωσε στις 3 Νοεμβρίου, το 1999, σε ηλικία 83 ετών και κηδεύτηκε στις 5 Νοεμβρίου από τον ιερό ναό του Γ΄ Κοιμητηρίου Αθηνών (Κάτω Εκκλησία). 
Κατέλιπε παιδιά, εγγόνια, αδέρφια και ανίψια.

ΣΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Δημήτριος Μαρκόπουλος γεννήθηκε στην  Ιεράπετρα, στις 26 Οκτωβρίου 1911 και ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός και στρατιωτικός.

Υπηρέτησε με επιτυχία ως νομάρχης, επί 13 συνεχή χρόνια. Η σύζυγος του Δημήτριου Μαρκόπουλου ονομαζόταν Δήμητρα Μαρκοπούλου (συνεπωνυμία) και απέκτησαν 2 γιους.

Ο Δ. Μαρκόπουλος ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, φοιτώντας στη Σχολή Ευελπίδων. Έφτασε στο βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Παράλληλα έκανε σπουδές στο Πολυτεχνείο. Ήταν πτυχιούχος πολιτικός μηχανικός και εργάστηκε σε δικό του τεχνικό γραφείο στην Ιεράπετρα.

Το 1951 εξελέγη για πρώτη φορά Δήμαρχος Ιεράπετρας από το δημοτικό συμβούλιο και ορκίστηκε στις 30 Μαΐου.
Η δεκάχρονη περίοδος της δημαρχίας του ταυτίζεται με μία σειρά έργων για την Ιεράπετρα σε μια εποχή που η πόλη δεν είχε γνωρίσει ακόμα την τουριστική ανάπτυξη, με σημαντικότερο εκείνο της ύδρευσης της πόλεως από την περιοχή Ψυχρό του Αγίου Ιωάννου.

Όπως αναφέρεται και σε έκθεση ενός από τους αρμοδίους για την ύδρευση της Ιεράπετρας, στα χρόνια της δημαρχίας του η Ιεράπετρα είχε το "άριστον εν Κρήτη" νερό.
Παράλληλα φρόντισε για την κατασκευή λουτροκαμπινέδων στα σπίτια στην Ιεράπετρα (πρώτη οικία που τοποθέτησε καμπινέ ήταν εκείνη του Νίκου Μπουρεκάκη).
Επί δημαρχίας του η Ιεράπετρα έγινε ένας από τους πρώτους δήμους στο Λασίθι που πήρε ηλεκτρικό ρεύμα από τη νεοσύστατη ΔΕΗ. Τα περισσότερα έργα γίνονταν με προσωπική εργασία, καθώς τα οικονομικά του Δήμου ήταν σχεδόν ανύπαρκτα.

Εξίσου σημαντικό έργο του Δημήτριου Μαρκόπουλου ήταν η διάνοιξη της παραλιακής λεωφόρου, κάτι που σήμαινε το άνοιγμα της Ιεράπετρας προς τη θάλασσα (μέχρι τότε η πόλη είχε στραμμένα τα νώτα, όπως όλες οι τουρκοπόλεις).
Για το λόγο αυτό λίγα χρόνια πριν το θάνατο του Μαρκόπουλου δόθηκε το όνομά του στην παραλιακή οδό (Οδός Δ. Μαρκοπούλου).

Κατά την περίοδο της δημαρχίας του ξεκίνησαν οι προσπάθειες για να ανεγερθεί το ηρώο της Ιεράπετρας (μέχρι τότε για ηρώο χρησιμοποιούνταν ένα ξύλινο κουτί) και εξελέγη Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας ο Φιλόθεος Βουζουνεράκης. Επίσης, συστάθηκε η Φιλαρμονική του Δήμου Ιεράπετρας (με πρώτο μαέστρο τον Σερέπετση), λειτούργησαν για πρώτη φορά σφαγεία (στο χώρο όπου είναι σήμερα η έδρα του 1ου Νηπιαγωγείου), ρυμοτομήθηκε το Νεκροταφείο και έγιναν έργα στην περιοχή Κάτω Μερά, όπου ζούσαν κυρίως ψαράδες και γεωργοί.

Ο Δημήτριος Μαρκόπουλος εξελέγη ξανά Δήμαρχος για άλλες δύο συνεχείς θητείες. Παραιτήθηκε για επαγγελματικούς λόγους το 1961 και τον διαδέχθηκε ως Δήμαρχος ο Γεώργιος Κανουπάκης.

Στις εκλογές του 1975 ήταν ξανά υποψήφιος για δήμαρχος, όμως δεν εξελέγη. Η σύνταξη του Δημάρχου Δημήτριου Μαρκόπουλου δόθηκε από τον ίδιο στο Δήμο.

Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 2003 στην Αθήνα έπειτα από καρδιακό επεισόδιο, το Νοέμβριο του 2003.

Τον Αύγουστο του 2013, στο χώρο που γεννήθηκε και έζησε στην Ιεράπετρα, έλαβε χώρα εκδήλωση μνήμης από την Ένωση Γεραπετριτών Αθηνών, κατά την οποία η πρόεδρος της ενώσεως, Μιμίκα Μαρκοπούλου-Τυχοπούλου, ανέφερε πολλά βιογραφικά στοιχεία για το Δημήτρη Μαρκόπουλο από ιδιόχειρο φάκελο, που της είχε παραδοθεί από τον ίδιο, λίγο πριν το θάνατο του πρώην Δημάρχου.

ΓΙΑΝΝΗΣ  ΚΑΛΑΜΙΤΣΗΣ

Ο Γιάννης Καλαμίτσης ήταν Έλληνας θεατρικός συγγραφέας της επιθεώρησης, στιχουργός και παραγωγός του ραδιοφώνου.

Γεννήθηκε στον Πειραιά, στις 31 Οκτωβρίου 1939.

Ακολούθησε αρχικά, το επάγγελμα του πατέρα του που ήταν έμπορος υφασμάτων και γυναικείων ενδυμάτων.
Ξεκίνησε να σπουδάζει αρχιτεκτονική στον Καναδά αλλά εγκατέλειψε τον κλάδο. Έκανε διάφορες εργασίες στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες.
Συνεργάστηκε με πολύ γνωστούς καλλιτέχνες και έγραψε επιθεωρήσεις και στίχους που είχαν μεγάλη επιτυχία. Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο (δήλωνε φίλαθλος της Προοδευτικής Νεολαίας), τη ζωγραφική, την οινοποιία και την ξυλουργική.

Διατηρούσε από το 1990 πρωινή ραδιοφωνική εκπομπή (06:00 με 08:00) με τίτλο Πρωινές χειρηλασίες με μεγάλη ακροαματικότητα (αρχικά στον ΑΝΤ1 FM, μετέπειτα από το 2006 στη ΝΕΤ 105.8 και από το 2009 στον Real FM 97.8).
Το καλοκαίρι του 2013 η εκπομπή του μετακινήθηκε στο πρωινό 7-10 του Σαββατοκύριακου, όπου κι αναδείχθηκε ως μια από τις εκπομπές με τις μεγαλύτερες ακροαματικότητες της πρωινής ζώνης. Αποσύρθηκε οριστικά από το ραδιόφωνο το φθινόπωρο του 2013.

Στη ραδιοφωνική εκπομπή του ενσωμάτωνε στοιχεία επιθεωρησιακά (με μια εμπνευσμένη και κοινώς αποδεκτή ελευθεροστομία) γράφοντας καθημερινώς καινούριες σκωπτικές παρλάτες και τραγούδια (ανάλογα με την επικαιρότητα).

Από το Σεπτέμβριο του 2010 έγραφε τακτικά χρονογραφήματα στην εφημερίδα Real News. Υπήρξε επίσης ενεργός στην τηλεόραση, καθώς από τις 8 Νοεμβρίου 2008 συμπαρουσίαζε με το γεωπόνο Χρήστο Μαρλαντή την εκπομπή οικολογικού ενδιαφέροντος "Μην πατάτε το πράσινο" στην ΕΤ1 "με θέμα τα φυτά, τα δέντρα, τα χόρτα και γενικώς, με ό,τι… πρασινίζει τον χώρο μας και το περιβάλλον!"

Ο Γιάννης Καλαμίτσης έγραψε πάνω από 400 τραγούδια, μερικά από τα οποία θεωρούνται στιχουργικά διαμάντια του ελληνικού ρεπερτορίου («Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι», «Θα σ' αγαπώ», «Χώμα Ελληνικό» κτλ.). Κάποια εξ αυτών έχουν μελοποιηθεί από γνωστούς συνθέτες (Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Σπανός, Θανάσης Γκαϊφύλλιας, Χρήστος Νικολόπουλος, Κώστας Τουρνάς, Χρήστος Δάντης, Γιώργος Χατζηνάσιος).

Πέθανε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν με αιματολογικό πρόβλημα, στις 3 Νοεμβρίου 2013.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ  ΔΕΛΗΜΗΤΣΟΣ

Ο Παναγιώτης Δελημήτσος γεννήθηκε στις 28 Νοεμβρίου 1938 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Καταγόταν από τον Μαραθιά Αιτωλοακαρνανίας.
Έγινε μέλος της Νέας Δημοκρατίας από την ίδρυση του κόμματος και κατήλθε ως υποψήφιος βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια της πατρίδας του για πρώτη φορά το 1974.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας με τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές του Ιουνίου του 1989.
Επανεξελέγη στις εκλογές που διεξήχθησαν τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και σε εκείνες του 1990.
Στις 11 Απριλίου 1990 διορίστηκε υφυπουργός Οικονομικών, θέση στην οποία παρέμεινε ως τις 8 Αυγούστου 1991.
Επί πρωθυπουργίας του Κώστα Καραμανλή ήταν πρόεδρος του Ταμείου Εθνικής οδοποιίας.
Ως το θάνατό του ήταν γενικός γραμματέας της Ένωσης τέως βουλευτών και ευρωβουλευτών.

Πέθανε από ανεύρυσμα στις 3 Νοεμβρίου 2015 στην Αθήνα, κηδεύτηκε από τον ιερό ναό Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου στο Κολωνάκι και ετάφη στη γενέτειρά του.