My Bonjour

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΕΡΓΩΤΗΣ

Ο Γεώργιος Βεργωτής ήταν Έλληνας εφοπλιστής και ευεργέτης.

Γεννήθηκε το 1893 στα Κουρκουμελάτα Κεφαλονιάς.

Ήταν το 5ο από τα 8 τέκνα των Ρόκου Βεργωτή και της Ευτυχίας Κορνέλλου. Διδάχθηκε τα πρώτα του γράμματα στην Κεφαλλονιά και στη συνέχεια σπούδασε στην Ροβέρτειο Σχολή της Κωνσταντινούπολης και την Εμπορική Σχολή της Χάλκης. Μετέβη στην Μασσαλία όπου σπούδασε στην εκεί Ναυτική Ακαδημία, και από το 1918 ασχολήθηκε με την ναυτιλιακή επιχείρηση του πατέρα του, "Vergottis Ltd". Ανέλαβε την διεύθυνση του γραφείου της εταιρείας στο Κάρντιφ από τον αδελφό του, και το 1921 αγόρασε μαζί με τους αδελφούς του 4 φορτηγά πλοία, τα οποία ωστόσο χάθηκαν κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Παράλληλα από το τέλος της δεκαετίας του 1930 μετέφερε την έδρα της ναυτιλιακής του εταιρείας στη Νέα Υόρκη, ενώ μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αγόρασε 3 πλοία ώστε να επανεκκινήσει την εταιρεία του.
Την δεκαετία του 1950 ξεκίνησε ένα πρόγραμμα ναυπηγήσεων νέων πλοίων από την Ιαπωνία, το οποίο συνέχισε μέχρι το δεύτερο μισό της επόμενης δεκαετίας.

Υπήρξε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών για τέσσερις θητείες.

Πέθανε από καρδιακή προσβολή στις 27 Αυγούστου 1965 στο Λονδίνο, σε ηλικία 72 ετών, ενώ ανέβαινε τις σκάλες του αεροσκάφους για να επιστρέψει στην Κεφαλλονιά.
Τάφηκε στο χωριό που γεννήθηκε, τα Κουρκουμελάτα.

Έμεινε το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής του εκτός Ελλάδας, ωστόσο όταν χρειάστηκε έδειξε το ενδιαφέρον του και έδωσε μέρος της περιουσίας του σε αυτήν, κυρίως στην πατρίδα του, την Κεφαλλονιά.
Σημαντικότερο παράδειγμα ήταν οι σεισμοί του 1953 που έπληξαν τα Ιόνια νησιά. Λόγω της φιλανθρωπικής του δράσης η Ακαδημία Αθηνών του απένειμε χρυσό μετάλλιο το 1964 ανακηρύσσοντάς τον εθνικό ευεργέτη.
Το 1958 κατασκευάστηκε με δωρεά του το στάδιο Αργοστολίου «Ανδρέας Βεργωτής».

Προς τιμήν του υπάρχει ένας ανδριάντας στο Πνευματικό Κέντρο των Κουρκουμελάτων από όπου και κατάγεται, ο οποίος παρουσιάστηκε στο κοινό τον Οκτώβριο του 2019 και δημιουργήθηκε από τον Γεώργιο Ρούσση.
Το φιλανθρωπικό του έργο όμως συνεχίζεται από την οικογένεια του, μέσω του ιδρύματος Μαρής και Γεωργίου Βεργωτή.
 

ΣΟΦΙΑ ΜΙΝΕΙΚΟ

Η Σοφία Μινέικο γεννήθηκε στην Πάτρα  το 1887 και ήταν κόρη του Πολωνού Ζίγκμουντ Μινέικο και της Ελληνίδας Περσεφόνης Μανάρη, σύζυγος του Γεωργίου Παπανδρέου και μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο πατέρας της, Ζίγκμουντ, ανήκε σε παλιά οικογένεια της πολωνικής αριστοκρατίας και είχε πάρει μέρος στη μεγάλη πολωνική εξέγερση του 1863 ενάντια στον Τσάρο. Η Σοφία παντρεύτηκε το 1913 τον Γεώργιο Παπανδρέου, μετέπειτα πρωθυπουργό της Ελλάδας, και το 1919 απέκτησαν μαζί έναν γιο, τον Ανδρέα, επίσης μετέπειτα πρωθυπουργό.
Ενάμιση χρόνο μετά ο Γεώργιος Παπανδρέου ερωτεύτηκε τη διάσημη ηθοποιό της εποχής Κυβέλη Αδριανού.
Το 1926 η Σοφία και ο Γεώργιος Παπανδρέου πήραν διαζύγιο.

Στην ιδιοκτησία της βρισκόταν μια μονοκατοικία στο Παλαιό Ψυχικό, στην οποία διέμεινε η οικογένεια Παπανδρέου μέχρι το 1967 αλλά και ο Γιώργος Παπανδρέου την περίοδο 1986-1990.
Το 1991 ο Ανδρέας Παπανδρέου πούλησε τη μονοκατοικία στον επιχειρηματία Βλαχούτσικο.
Το 1997 βρέθηκε ιδιόχειρη διαθήκη της Σοφίας Μινέικο με την οποία κληροδοτούσε το σπίτι στα εγγόνια της και όχι στον γιο της. Από τότε η υπόθεση έχει καταλήξει στα δικαστήρια.

Απεβίωσε στην Αθήνα, στις 27 Αυγούστου 1981.
Το πατρικό της σπίτι στην Πάτρα βρισκόταν στην πλατεία των Υψηλών Αλωνίων.

Η ιστορία της νεαρής αριστοκράτισσας Σοφίας Μινέικο, που παντρεύεται τον ανερχόμενο πολιτικό Γεώργιο Παπανδρέου (με φόντο όλα τα συνταρακτικά πολιτικά γεγονότα της εποχής), είναι το αντικείμενο ενός από τα πιο γνωστά και εμπορικά βιβλία του δημοσιογράφου Φρέντυ Γερμανού, με τίτλο Ακριβή μου Σοφία, που εκδόθηκε το 1985.
Την τηλεοπτική σεζόν 1990-1991, η ΕΡΤ1 διασκεύασε το βιβλίο σε τηλεοπτική σειρά. Το σενάριο ήταν του Φρέντυ Γερμανού και η σκηνοθεσία του Διαγόρα Χρονόπουλου, ενώ η μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου.

Ο Γιώργος Κιμούλης υποδύθηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου (χρόνια αργότερα θα έπαιζε και τον Ανδρέα Παπανδρέου στην ταινία Πρώτη Φορά Νονός) και η Ελένη Κούρκουλα έπαιξε τον ρόλο της Σοφίας Μινέικο.
Στη σειρά έπαιζαν και πολλοί άλλοι γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Δημήτρης Μυράτ (βασιλιάς Γεώργιος), ο Πέτρος Φυσσούν (Ζίγκμουντ Μινέικο) κ.ά..

Στη σειρά της ΕΡΤ «Φλόγα και άνεμος» που προβάλει τον έρωτα του Γεωργίου Παπανδρέου και της Κυβέλη, την Σοφία Μινέικο την ενσαρκώνει η Ισιδώρα Δωροπούλου.
 

ΣΩΤΗΡΙΑ ΜΠΕΛΛΟΥ

Η Σωτηρία Μπέλλου ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια, μία από τις κορυφαίες του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού. Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση.

Γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου του 1921 στο χωριό Δροσιά (παλ. ονομασία Χάλια)] κοντά στη Χαλκίδα.

Η καταγωγή του πατέρα της Κυριάκου Μπέλλου ήταν από το χωριό Οκτωνιά Εύβοιας, ενώ η μητέρα της Ελένη Μπέλλου (Παπαθανασίου) καταγόταν από την Πύλη Βοιωτίας.
Ήταν η μεγαλύτερη από τα πέντε αδέλφια μιας εύπορης οικογένειας.
Αυτή ήταν η πρώτη της επαφή με την μουσική. Στα τοπικά πανηγύρια καθόταν πάντα κοντά στους οργανοπαίχτες και τους παρατηρούσε με προσοχή.
Μάζευε τις σπασμένες χορδές και με ξύλα έφτιαχνε τις δικές της αυτοσχέδιες κιθάρες για να παίζει και να τραγουδά τα δημοτικά τραγούδια που άκουγε γύρω της.
Ο πατέρας της είχε μπακάλικο στην Νεάπολη της Χαλκίδας.
Η ταινία «Η Προσφυγοπούλα» με την τραγουδίστρια Σοφία Βέμπο την σημάδεψε, ώστε να ακολουθήσει καλλιτεχνική πορεία στη ζωή της ενώ η μητέρα της, μια αυστηρή και συντηρητική γυναίκα της εποχής, την χτυπούσε όποτε εξέφραζε αυτή της την επιθυμία.

Παντρεύτηκε σε πολύ μικρή ηλικία. Ο άντρας της Ευάγγελος Τριμπούρας, ιδιοκτήτης ΚΤΕΛ, ήταν μέθυσος ενώ κατά τη διάρκεια ενός από τους ξυλοδαρμούς η Σωτηρία έριξε βιτριόλι στο πρόσωπό του.
Για αυτό το γεγονός καταδικάστηκε σε τρία χρόνια στη φυλακή, από τα οποία εξέτισε έξι μήνες. Μετά την αποφυλάκισή της επιστρέφει στην οικογένειά της, αλλά μετά από προστριβές με τους δικούς της μετακομίζει στην Αθήνα στις 28 Οκτωβρίου του 1940, ακριβώς με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου, και αγωνίζεται για την επιβίωση.

Συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση με το ΕΑΜ.
Κατά την αντιστασιακή της δράση μετέφερε μηνύματα σε γιάφκες και συμμετείχε στην οργάνωση συσσιτίων και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων.
Μάλιστα η δράση της είχε αποτέλεσμα τη σύλληψή της το 1943 μετά από προδοσία και το βασανισμό της στα διαβόητα κρατητήρια της οδού Μέρλιν (Αρχηγείο της Γκεστάπο στην Αθήνα), όπου βασανίστηκε για πολλές μέρες.
Έλαβε μέρος στη Μάχη της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 1944, τραυματίστηκε και στη συνέχεια αντιμετώπισε τις συνθήκες φυλακής και της απομόνωσης μαζί με χιλιάδες άλλους αγωνιστές και αγωνίστριες.

Το 1947, μετά την απελευθέρωση κι αφού έχει γνωρίσει την αγριότητα και τις εμφυλιοπολεμικές διώξεις, γνωρίζεται και ξεκινάει τη συνεργασία της με τον Βασίλη Τσιτσάνη τα τραγούδια του οποίου είναι τα πιο σημαντικά του ρεπερτορίου της.
Το 1948 μια ομάδα φανατικών ακροδεξιών εισήλθαν στο χώρο που τραγουδούσε και την ξυλοκόπησαν με το χαρακτηρισμό «Βουλγάρα» (κομμουνίστρια), χωρίς ούτε οι μουσικοί και ούτε ίδιος ο Τσιτσάνης να τολμήσουν να σηκωθούν από τις καρέκλες τους.

Σύντομα, αναγνωρίζεται ως μία από τις καλύτερες ερμηνεύτριες στα ρεμπέτικα. Ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι τα Συννεφιασμένη Κυριακή, Τα Καβουράκια και Όταν Πίνεις Στην Ταβέρνα του Βασίλη Τσιτσάνη, με τις οποίες καθιερώθηκε στο χώρο της λαϊκής μουσικής.

Πέραν του Τσιτσάνη, συνεργάστηκε και με πολλούς άλλους συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Γιάννης Παπαϊωάννου (Άνοιξε, Άνοιξε) και Απόστολος Καλδάρας (Είπα Να Σβήσω Τα Παλιά).

Η καριέρα της γνώρισε κάμψη στις αρχές της δεκαετίας του 1960, όμως το 1966 επανήλθε έπειτα από συνεργασίες της με σύγχρονους έντεχνους συνθέτες όπως ο Διονύσης Σαββόπουλος (Ζεϊμπέκικο), ο Ηλίας Ανδριόπουλος (Μην Κλαις) και ο Δήμος Μούτσης (Δε Λες Κουβέντα).

Μέχρι τη δεκαετία του 1980 εξακολουθεί να συνεργάζεται με τους σημαντικότερους Έλληνες συνθέτες της λαϊκής και της ρεμπέτικης μουσικής σε πολλές συναυλίες και ηχογραφήσεις.
Ήταν ανοιχτά λεσβία σε μία εποχή που αυτό ήταν αδιανόητο.
Υπέστη κατά καιρούς διάφορες κρίσεις με προβλήματα αλκοολισμού, ενώ ήταν εθισμένη και στον τζόγο.

Τον Μάρτιο του 1993 αντιμετώπισε σοβαρά προβλήματα υγείας με πνευμονικό εμφύσημα, οπότε και διαγνώστηκε ότι έπασχε από καρκίνο του φάρυγγα.

Λόγω των οικονομικών προβλημάτων της έφτασε σε σημείο να πουλήσει τους δίσκους της στο Κολωνάκι. Ξεπούλησε σε μία ώρα.
Κατά τη νοσηλεία της στο νοσοκομείο Σωτηρία το 1994 έδωσε συνέντευξη στο Νίκο Κακαουνάκη στο «Επ' αυτοφώρω», μιλώντας με δυσκολία λόγω του καρκίνου. Ύστερα από λίγους μήνες έχασε τη φωνή της, ενώ οι μόνοι που ήταν δίπλα της ήταν τα ανίψια της.
Το Μάρτιο του 1996 εμφανίστηκε σε συνέντευξη στη Νανά Παλαιτσάκη στην «5η παρουσία».

Απεβίωσε στις 27 Αυγούστου του 1997 στο Νοσοκομείο Μεταξά.

Στην καριέρα της, από τα μέσα του 1940 έως τα μέσα του 1990, συνεργάστηκε με σημαντικούς συνθέτες, μεταξύ των οποίων οι Βασίλης Τσιτσάνης, Γιώργος Μητσάκης, Γιάννης Παπαϊωάννου, Μανώλης Χιώτης, Δημήτρης Γκόγκος, Στέλιος Κερομύτης, Μπάμπης Μπακάλης, Τάκης Λαβίδας, Μαρίνος Γαβριήλ, Αργύρης Κουνάδης, Ηλίας Ανδριόπουλος, Δήμος Μούτσης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Σταύρος Ξαρχάκος, Διονύσης Σαββόπουλος, Νίκος Μαμαγκάκης, Γιώργος Κοντογιώργος, Βασίλης Δημητρίου και Δημήτρης Λάγιος.
 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΕΡΤΟΥΖΟΣ

Ο Μιχάλης Δερτούζος γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1936 και ήταν διακεκριμένος καθηγητής στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών και στο τμήμα Πληροφορικής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασσαχουσέτης (MIT) αλλά και διευθυντής του Εργαστηρίου Επιστήμης Υπολογιστών (LCS) στο ίδιο ίδρυμα από το 1974 μέχρι το 2001.

Κατά την διάρκεια της θητείας του εκεί, το LCS καινοτόμησε σε ένα εύρος πεδίων, συμπεριλαμβανομένων της αποκρυπτογράφησης του RSA, των λογιστικών φύλλων, του NuBus, του X Window System και του διαδικτύου.
Ο Δερτούζος ήταν πρωτοπόρος στο να ορίσει το World Wide Web Consortium και να το φέρει MIT.
Ήταν υποστηρικτής του Ρίτσαρντ Στάλμαν, του εγχειρήματος GNU και του Ιδρύματος Ελεύθερου Λογισμικού (FSF), ενώ υποστήριξε και την συνεχή παρουσία τους στο MIT.

Προέβλεψε από πολύ νωρίς την επέκταση της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών, και μαζί με τον επίσης ερευνητή του MIT Νίκολας Νεγρεπόντε υπήρξε από τους πρωτοπόρους σε πολλούς τομείς της τεχνολογίας, ανάμεσα στους οποίους και τον Παγκόσμιο Ιστό.

Το 1968 ήταν συνιδρυτής του Computek Inc., μιας εταιρείας γραφικών και έξυπνων τερματικών, μαζί με τους Μάρβιν Σ. Λιούις και Χιούμπερ Γκρέιχαμ.

Είχε γεννηθεί στην Αθήνα και ήταν γιος του Λεωνίδα Δερτούζου, αξιωματικού του Πολεμικού Ναυτικού.
Η καταγωγή του είναι από τη νησί της Άνδρου,όπου και η υπάρχει η προτομή του για τη συνεισφορά του στην πληροφορική.
Αποφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Αρκάνσας με υποτροφία Φουλμπράιτ.
Έλαβε το διδακτορικό του από το ΜΙΤ το 1964 και έγινε μέλος ΔΕΠ στο MIT.
Επίσης, αναγορεύθηκε επίτιμος διδάκτορας του Τμήματος Πληροφορικής Α.Π.Θ. στις 20 Νοεμβρίου 2000.

Πέθανε στις 27 Αυγούστου 2001 στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης, σε ηλικία 64 ετών.
Τάφηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ

Ο Διονύσης Παγουλάτος ήταν Έλληνας ηθοποιός.
Γεννήθηκε στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς το 1923.
Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1948.

Πρώτη εμφάνιση του στο θέατρο το 1948 στην αίθουσα του Πειραϊκού Συνδέσμου με το "Νέο Θέατρο" στο έργο του Δημήτρη Κουνελάκη Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας.

Από το 1951 έως το 1955 ανήκει στο θίασο Έλλης Λαμπέτη- Γιώργου Παππά- Δημήτρη Χορν.

Συμμετέχει σε παραστάσεις του ίδιου θιάσου στην Κύπρο, Κωνσταντινούπολη, Αίγυπτο.

Το Καλοκαίρι του 1957 φτιάχνει θίασο μαζί με την Ελεάνα Απέργη και παρουσιάζουν στο θέατρο "Ραντάρ" σε επανάληψη τα έργα "Βαθιές είναι οι ρίζες", "Η απαγωγή της Σμαράγδως", "Το ατμόπλοιο Τζόαν Ντάνβερς" κά.

Το 1957 παντρεύεται την ηθοποιό Ελεάνα Απέργη. Μαζί θα ζήσουν 48 χρόνια και θα αποκτήσουν δύο κόρες τη Μαρία και την Ολυμπία.
Μαζί θα βρεθούν και στην σκηνή τα περισσότερα χρόνια.

Το 1962 ο Διονύσης Παγουλάτος μαζί με την Ελεάνα Απέργη φτιάχνουν ένα νέο θέατρο στην Αθήνα, στην οδό Σίνα και του δίνουν το όνομα του πρωταγωνιστή του Ελληνικού θεάτρου της περιόδου 1930-1950 "Γιώργου Παππά".

Από το 1973 και έως το 1983 ο Διονύσης Παγουλάτος ανήκει στο δυναμικό του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και παίζει σε δώδεκα έργα.
Λίγο πριν βγει στην "σύνταξη" το 1983 παρουσιάζει στην Αθήνα στο θέατρο "Διονύσια" και σε περιοδεία το έργο του Κώστα Βάρναλη "Η αληθινή απολογία του Σωκράτη". Ακολουθεί δεκάχρονη "σιωπή"...

Το Καλοκαίρι του 1993 παίζει στο θέατρο "Σέττας" στην Εύβοια στο έργο του Σταύρου Μελισσινού "Αχ αυτός ο Βοκάκιος".

Το Καλοκαίρι του 1996 στο ίδιο θέατρο παίζει στην "Ηλέκτρα" του Σοφοκλή, ενώ το Καλοκαίρι του 1997, στο θέατρο "Σέττας" κάνει την τελευταία εμφάνιση του στο θέατρο στο έργο "Ιφιγένεια η εν Αυλίδι", με "Ιφιγένεια" την κόρη του, Ολυμπία Παγουλάτου.

Ο Διονύσης Παγουλάτος έκανε μία και μοναδική εμφάνιση στην τηλεόραση στη μεταφορά του θεατρικού έργου του "Ο Αφορεσμένος" στο "Θέατρο της Δευτέρας" το 1980.
Αντίθετα, συμμετείχε στην μεταφορά πολλών θεατρικών έργων στο ραδιόφωνο όπως: "Μαρία η Πενταγιώτισσα" το 1958, "Ο Καραγκιόζης φούρναρης" το 1959, "Ο σταυρός και το σπαθί" το 1960, "Ορφέας στον Άδη" το 1960 κ.α

Εκτός από τον "Αφορεσμένο", το θεατρικό έργο που έγραψε και παρουσίασε το 1972 στο θέατρο "Γιώργου Παππά" και το 1980 στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, έγραψε και την κωμωδία "Πουλιάδα" - παραφράζοντας την "Ιλιάδα" - που όμως δεν ανέβηκε ποτέ στο θέατρο.

Πέθανε στις 27 Αυγούστου 2003 σε ηλικία 80 ετών και κηδεύτηκε στο νεκροταφειο του Κόκκινου Μύλου.
 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΥΖΑΚΗΣ

Ο Γιώργος Μουζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα, στις 15 Αυγούστου 1922 και ήταν Έλληνας συνθέτης, κυρίως του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού.

Έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως τρομπετίστας το 1938 και ο πρώτος του δίσκος κυκλοφόρησε το 1946.

Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών (1939-1947) και συνέχισε εκπαίδευση στην Αυστρία και Γερμανία (1952-1954).
Έγραφε μουσική κυρίως για το θέατρο και για χορό. Διατηρούσε δική του ορχήστρα από το 1940. Ο ίδιος έπαιζε τρομπέτα, πιάνο, φιλικόρντα και τρομπόνι.

Τη δική του σφραγίδα φέρουν περίπου 2.500 μουσικές μελωδίες, επενδύσεις και τραγούδια (ελαφρά και κλασικά), μουσική για πάνω από 200 θεατρικά έργα (ελαφρά), 20 μουσικές κωμωδίες και περίπου 60 κινηματογραφικές ταινίες, καθώς και μια συμφωνία (πρώτη), μια σουίτα (αρχαϊκή) και τη λαϊκή όπερα Ο Μηνάς ο ρέμπελος.

Επίσης έγραψε μουσική για βαριετέ (1940-1948). Από τα πιο γνωστά του τραγούδια είναι: «Η σκλάβα», «Θέλω κοντά σου να μείνω», «Κάποιο δειλινό», «Έλα μου κοπέλα μου», «Εγώ θα σ' αγαπώ και μη σε νοιάζει», «Αδυναμία μου», «Ένας φίλος ήρθε από τα παλιά», «Σου σφυρίζω», «Όμορφη που ήτανε η παλιοπαρέα μας», «Έχω απόψε ραντεβού», «Καλωσόρισες έρωτα», «Θέλω ρούμπα να χορεύω», «Σ' αγαπώ σ' όλες τις γλώσσες» αλλά και ο Ύμνος του Παναθηναϊκού.

Υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Μουσουργών και του Πανελλήνιου Μουσικού Συλλόγου. Είχε δώσει πολλές συναυλίες ακόμη και εκτός Ελλάδος, όπως στην Αμερική, Αυστραλία, Βουλγαρία, Καναδά, Πολωνία, Ρουμανία και αλλού.

Επονομάστηκε «βασιλιάς της επιθεώρησης». Ήταν ο δημιουργός των τηλεοπτικών εκπομπών Από τον παππού στον εγγονό και Μελωδίες και ρυθμοί.
Ειδικότερα, το τραγούδι του «Μάμπο μπραζιλέρο» από την ταινία Η ωραία των Αθηνών, 1954, είναι πάντα επίκαιρο και ενθουσιάζει γέρους, νέους και παιδιά.

Πέθανε στις 27 Αυγούστου 2005.

Είχε τιμηθεί με το Α' Βραβείο ενορχήστρωσης ΣΟΠΟΤ (Πολωνία 1966), Α' Βραβείο τραγουδιού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (1967). Επίσης, για τρεις συνεχόμενες χρονιές, με το Ξενοπούλειο Έπαθλο (1952, 1953 και 1954) και το 1973 με το Βραβείο Ελλήνων Λογοτεχνών. Τέλος, το 2003 τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας για την 68χρονη προσφορά του.

Ήταν κάτοικος Αθηνών (Παπάγου) και μιλούσε ιταλικά και αγγλικά.
 

ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ ΚΑΛΛΕΡΓΗΣ

Ο Λυκούργος Καλλέργης του Σταύρου ήταν Έλληνας ηθοποιός, σκηνοθέτης, καθηγητής δραματικής, λογοτέχνης, μεταφραστής και βουλευτής του ΚΚΕ.

Γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου του 1914 στην Κρήτη, στο Χουμέρι Μυλοποτάμου. Πατέρας του ήταν ο πρωτοπόρος σοσιαλιστής ηγέτης και οργανωτής της πρώτης εργατικής πρωτομαγιάς στην Ελλάδα, Σταύρος Καλλέργης.

Μετοίκισε στην Αθήνα σε ηλικία 10 ετών και μετέπειτα, τελειώνοντας τη μέση εκπαίδευση και τη στρατιωτική του θητεία, ξεκίνησε σπουδές στη δραματική σχολή της Λαϊκής Σκηνής του Καρόλου Κουν.
Στη σκηνή ανεβαίνει για πρώτη φορά το 1934 με τον ίδιο θίασο στον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Πανάρετου» στην περίφημη παράσταση του θιάσου στην Ερωφίλη του Γεώργιου Χορτάτση.

Ιδρυτικό μέλος και πρωταγωνιστής του Θεάτρου Τέχνης (1942-1950), ο Λυκούργος Καλλέργης προσέφερε πάνω από 60 χρόνια υπηρεσίας στο ελληνικό θέατρο, περίοδος κατά την οποία πήρε μέρος σε πολλά έργα, δράματα και κωμωδίες. Υπήρξε επίσης αναγνωρισμένο πρωταγωνιστικό στέλεχος σε διάφορους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου και επί 18 χρόνια πρωταγωνιστής του Εθνικού, του οποίου και διετέλεσε καθηγητής της Δραματικής Σχολής.

Συμμετείχε σε παραγωγές στην Αθήνα, την επαρχία και το εξωτερικό, ερμηνεύοντας εξέχοντες ρόλους σε θεατρικά έργα του ελληνικού και διεθνούς δραματολογίου: αρχαία τραγωδία, Σαίξπηρ, Ίψεν, Τσέχωφ, Στρίνμπεργκ, Πιραντέλλο, Γκόγκολ, Γκόρκι, κ.ά..
Στη θεατρική του πορεία συνάντησε και συνεργάστηκε με τη Μαρίκα Κοτοπούλη, την Κατερίνα Ανδρεάδη, τον Αιμίλιο Βεάκη, την Κατίνα Παξινού, την Κυβέλη, τον Αλέξη Μινωτή κ.ά..

Μετά τη Μεταπολίτευση ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1977 εξελέγη βουλευτής του ΚΚΕ στην Α΄ Περιφέρεια Αθηνών.

Υπήρξε μέλος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών, όπου για μια δεκαετία υπήρξε Γενικός Γραμματέας (1956-1957) και για μικρό διάστημα Πρόεδρος.
Επίσης υπήρξε Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Θεάματος – Ακροάματος καθώς και Αντιπρόεδρος του Ταμείου Συντάξεως Ηθοποιών.
Στο διεθνή χώρο είχε λάβει μέρος στα Συνέδρια για την Ειρήνη στη Φραγκφούρτη (1976) και τη Σόφια (1977). Ήταν επίσης μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, επίτιμο μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών του Πειραιά και επίτιμο μέλος του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.

Ήταν ο μόνος Έλληνας ηθοποιός που είχε τιμηθεί με το «Βραβείο Πιραντέλλο», ενώ είχε λάβει και το «Βραβείο Βεάκη», καθώς και τιμητικές διακρίσεις από τον Δήμο Αθηναίων, πολλούς δήμους της χώρας, πολιτιστικούς συλλόγους και φορείς.

Στις 14 Μαΐου 2007 αναγορεύτηκε Επίτιμος Διδάκτωρ του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Ο Λυκούργος Καλλέργης είχε νυμφευθεί σε πρώτο γάμο τη θανούσα ηθοποιό Μαρία Φωκά, με την οποία απέκτησε μία κόρη, την Ισμήνη. Από το 1972 ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Τζένη Κολλάρου και απέκτησε ένα γιο, τον Σταύρο και έναν εγγονό τον Λυκούργο Σ. Καλλέργη.

Ο Λ. Καλλέργης πέθανε στις 27 Αυγούστου 2011 σε ηλικία 97 ετών.

Το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στην εντατική πτέρυγα του νοσοκομείου «Γ. Γεννηματάς», καθώς η επιβαρυμένη υγεία του είχε επιδεινωθεί έπειτα από επέμβαση στο ισχίο.
 

ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΓΙΑΤΖΙΔΗΣ

Ο Ιπποκράτης Γιατζίδης ήταν Έλληνας ιατρός και καθηγητής πανεπιστημίου.
Θεωρείται ως ο θεμελιωτής της σύγχρονης νεφρολογίας στην Ελλάδα.

Γεννήθηκε στις 22 Σεπτεμβρίου 1923 στην Αθήνα.

Σπούδασε στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου έλαβε το πτυχίο του το 1950, ενώ την περίοδο από το 1955 έως το 1959 μετεκπαιδεύτηκε στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.
Η ερευνητική και ιατρική του δραστηριότητα ξεκίνησε το 1953 και διήρκεσε μέχρι λίγα χρόνια πριν τον θάνατό του.
Δημιούργησε αρκετές μεθόδους μέσω των οποίων βοήθησε νεφροπαθείς ανά τον κόσμο.
Ανάμεσα στα επιτεύγματά του, που απέκτησαν διεθνή δημοσιότητα, ήταν η χρήση στήλης ενεργού άνθρακα για εξωνεφρική κάθαρση το 1964.
Η μέθοδος αυτή έλαβε το όνομα του (Τεχνητός Νεφρός Γιατζίδη), και είναι γνωστή έτσι έως και την εποχή μας.
Πρόκειται για τη μέθοδο μέσω της οποίας καθιερώθηκε στο διεθνές επιστημονικό στερέωμα, κάνοντάς τον σημαντικό νεφρολόγο σε παγκόσμιο επίπεδο. Ο ίδιος επιθυμούσε να δημιουργήσει μία νεφρολογική κλινική υψηλού επιπέδου στην Ελλάδα, και για αυτό το λόγο παρότρυνε τους συνεργάτες του να μετεκπαιδευτούν ώστε να αποκτήσουν τις απαραίτητες γνώσεις για αυτό.
Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του, του προσεφέρθηκαν αρκετές σημαντικές θέσεις εργασίας. Ο ίδιος ωστόσο προτίμησε, μετά τη μετεκπαίδευσή του στο Παρίσι, να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου εκπόνησε μεγάλο μέρος της επιστημονικής του έρευνας.
Το 1971, υπήρξε ο πρώτος διευθυντής της νεφρολογικής κλινικής του Αρεταίειου Νοσοκομείου, ενώ υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Αιματολογικής Εταιρείας. Το 1990, το Πανεπιστήμιο Αθηνών του απένειμε τον τίτλο του ομότιμου καθηγητή. Πέθανε στις 27 Αυγούστου 2013.
 

ΒΑΣΩ ΘΑΝΑΣΕΚΟΥ

Η Βάσω Θανασέκου ήταν Ελληνίδα πολιτικός και η πρώτη βουλευτής που εξελέγη με κόμμα της Αριστεράς.[1]

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 5 Ιουνίου το 1917 και καταγόταν από εύπορη οικογένεια από την Άνδρο.

Ο πατέρας της ήταν πιλοποιός και ονομαζόταν Δημήτρης Σαραβάνος.
Κατά την διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, συνελήφθη για αντιφασιστική δραστηριότητα (την οποία συνέχισε και κατά την περίοδο των σπουδών της στη Γαλλία) και εκτοπίστηκε στη Σίφνο.
Μυήθηκε στις μαρξιστικές και στις αριστερές ιδέες από το σύζυγό της, Γιώργο Θανασέκο, στρατιωτικό από τη Φθιώτιδα.

Καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά από το έκτακτο στρατοδικείο, το 1948 και φυλακίστηκε στις φυλακές Αβέρωφ επί εξαετία.

Στις εκλογές του 1956 εξελέγη βουλευτής Αθηνών, με την ΕΔΑ, που συμμετείχε στις εκλογές με την Δημοκρατική Ένωση.
Παρότι ο συνασπισμός εκείνος πρώτευσε στις εκλογές, με ποσοστό 48,15%, δεν σχημάτισε κυβέρνηση.
 Ήταν μέλος της Διοικούσας Επιτροπής της ΕΔΑ και παρέμεινε στην Αριστερά μέχρι το θάνατό της. Επί πολλά χρόνια ήταν εκδότρια της εφημερίδας "Ρούμελη" (μαζί με τον σύζυγό της), η έκδοση της οποίας ανεστάλη κατά τις περιόδους των δικτατοριών του Μεταξά και του Παπαδόπουλου.
Εξελέγη ξανά με την ΕΔΑ στη Φθιώτιδα, στις εκλογές του 1958.

Στις εκλογές του 1974 πολιτεύτηκε με την Αριστερά χωρίς επιτυχία (έλαβε 1.037 ψήφους).

Πέθανε σε ηλικία 98 ετών στις 27 Αυγούστου, το 2015 και τάφηκε στην Τιθορέα Φθιώτιδας, δίπλα στο σύζυγό της, Γιώργο.