My Bonjour

ΘΩΜΑΣ ΘΩΜΟΠΟΥΛΟΣ

Ο Θωμάς Θωμόπουλος γεννήθηκε στη Σμύρνη, το 1873 και ήταν Έλληνας γλύπτης, ζωγράφος και καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών.

Ήταν κυπριακής καταγωγής.
Σε ηλικία 4 ετών ήλθε από τη Σμύρνη στην Αθήνα το 1877.
Φοίτησε στη Σχολή των Τεχνών. Δάσκαλοί του ήταν ο Γεώργιος Βρούτος (γλυπτική) και ο Νικηφόρος Λύτρας (ζωγραφική).
Το 1897 του απονεμήθηκε το Θωμαΐδειο και το Χρυσοβέργειο βραβείο. Συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία των Καλών Τεχνών του Μονάχου και αργότερα πήγε στη Φλωρεντία, στη Νάπολη και στη Ρώμη, καταλήγοντας το 1900 στην Αθήνα, όπου και έγινε καθηγητής γλυπτικής της Σχολής Καλών Τεχνών.

Έπαιξε σημαντικό ρόλο (μαζί με άλλους καλλιτέχνες) στην καλλιτεχνική αναγνώριση αλλά και τη ζωή του Γιαννούλη Χαλεπά στα μέσα της δεκαετίας του 1920.

Απεβίωσε το 1937 στην Αθήνα.

Φιλοτέχνησε πολλές προτομές και ανδριάντες. Γνωστά έργα του Θωμόπουλου βρίσκονται σε κεντρικότατα σημεία της Αθήνας αλλά και σε άλλα μέρη της Ελλάδας.
 

ΜΑΝΟΣ ΚΑΤΡΑΚΗΣ

Ο Μάνος Κατράκης γεννήθηκε στο Καστέλι Κισσάμου, στις 14 Αυγούστου 1908 και ήταν Έλληνας ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, και στα νεότερα του χρόνια υπήρξε και ποδοσφαιριστής.

Ήταν το μικρότερο από τα πέντε παιδιά του εμπόρου Χαράλαμπου Κατράκη και της Ειρήνης.
Πριν συμπληρώσει τα 10 του χρόνια η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα καθώς οι δουλειές του πατέρα δεν πήγαιναν και τόσο καλά και θεώρησαν πως η πρωτεύουσα θα προσέφερε περισσότερες επαγγελματικές ευκαιρίες από την Κρήτη. Σε νεαρή ηλικία αναγκάστηκε να γίνει ο προστάτης της οικογένειας, καθώς ο πατέρας του έλειπε συνεχώς και ο μεγαλύτερος αδελφός του Γιάννης ζούσε στην Αμερική.

Ο Κατράκης στα νεανικά του χρόνια έπαιζε ποδόσφαιρο στη θέση του σέντερ μπακ αρχικά στην ανεξάρτητη ομάδα του Κεραυνού Πολυγώνου και το 1925 μεταπήδησε στον Αθηναϊκό.

Με τον Αθηναϊκό αγωνίστηκε στα πρωταθλήματα της Ε.Π.Σ.Α το 1924–25, όπου η ομάδα τερμάτισε τρίτη στον όμιλό της, και την περίοδο 1925–26, όπου η ομάδα τερμάτισε έκτη.

Ο Κατράκης εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε θεατρική σκηνή στην Αθήνα το 1927. Ο σκηνοθέτης Κώστας Λελούδας ενθουσιάστηκε από τη δυναμικότητά του.
Έναν χρόνο μετά έπαιξε στην πρώτη ελληνική βουβή ταινία με τίτλο Το λάβαρο του '21 (1928).
Παράλληλα συμμετείχε σε θεατρικές παραστάσεις τοπικών θιάσων, μεταξύ των οποίων ο Θίασος Νέων του Ανδρέα Παντόπουλου και ο θιάσος της Μαρίκας Κοτοπούλη.
Το 1931 μπήκε στο Εθνικό Θέατρο.

Τη δεκαετία του 1930 γνωρίστηκε με τον μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο και έγιναν φίλοι.
Από το 1933 έπαιξε κατά σειρά με τους θιάσους Λουδοβίκου Λούη, Μήτσου Μυράτ, Βασίλη Αργυρόπουλου και Μαρίκας Κοτοπούλη μέχρι το 1935, όταν επαναπροσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο.

Ο Κατράκης συμμετείχε στο μέτωπο και νυμφεύτηκε δεύτερη φορά αλλά ξαναχώρισε.
Επίσης, έχασε τα δίδυμα παιδιά του.
Το 1943, όταν ανέλαβε πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών συνέβαλε στην ίδρυση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος.

Ο Κατράκης εντάχθηκε στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της Κατοχής, και πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση.
Η πεισματική άρνησή του να υπογράψει "δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών" οδήγησε σε διώξεις, βασανιστήρια και εξορία στη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη για σχεδόν επτά χρόνια.
Η φιλία του και η κοινή πορεία με συναγωνιστές του, όπως ο Γιάννης Ρίτσος, ο Τζαβαλάς Καρούσος και ο Γιάννης Χοντζέας, τον βοήθησαν να αντιμετωπίσει τις δραματικές αυτές στιγμές.
Ταυτόχρονα εμψύχωνε σύντροφους του στη Μακρόνησο και στον Άη Στράτη.

Όταν στις αρχές της δεκαετίας του 1950 επιστρέφει στην Αθήνα οριστικά, το μετεμφυλιακό κλίμα είναι βαρύ.
Αναγκάζεται να εργαστεί ευκαιριακά (στο ραδιόφωνο στην αρχή) αλλά σιγά-σιγά έπαιρνε μικρούς ή μεγαλύτερους ρόλους στο θέατρο και στον κινηματογράφο.

Το 1951-1952 διοργανώνει «ποιητικές απογευματινές» στο θέατρο Μουσούρη.
Το 1952 πρωταγωνίστησε στον Προμηθέα του Αισχύλου με τον θυμελικό θίασο του Λίνου Καρζή σε Δελφούς και Αθήνα, όπου μετά την παράσταση δέχεται την έκφραση συγχαρητηρίων από τους βασιλείς.
Ακολούθως πρωταγωνίστησε στον θίασο της Κοτοπούλη και το 1953 οργάνωσε δικό του θίασο.
Από το 1954, εργαζόταν στο Θέατρο Αθηνών και από το επόμενο έτος, στο Εθνικό Λαϊκό Θέατρο.

Νυμφεύτηκε σε ηλικία 25 ετών την επίσης ηθοποιό Άννα Λώρη, αλλά σύντομα χώρισαν.

Την περίοδο της Κατοχής παντρεύτηκε τη Νένα Βρακοτσώλη, με την οποία είχε δεσμό προπολεμικά, η οποία έμεινε έγκυος, αλλά οκτώ μηνών απέβαλε και έχασε τα δίδυμά της.

Μετά από μία θεατρική πρεμιέρα το 1954, γνώρισε την τρίτη σύζυγό του Λίντα Άλμα.
Παντρεύτηκαν το 1979 μετά από 25 χρόνια σχέσης και παρέμειναν μαζί έως το θάνατό του, το 1984.

Η συνεχής καταπόνηση του οργανισμού του δημιούργησε με τον καιρό προβλήματα στον Κατράκη και η υγεία του εξασθένησε.
Αρνήθηκε να ακολουθήσει αυστηρό πρόγραμμα θεραπείας, όντας καπνιστής. Απεβίωσε 76 ετών, στις 2 Σεπτεμβρίου 1984, λίγο μετά από την ολοκλήρωση των γυρισμάτων της ταινίας Ταξίδι στα Κύθηρα, της τελευταίας που πρωταγωνίστησε, με αιτία καρκίνο του πνεύμονα.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ήταν μέλος του ΚΚΕ.
Κηδεύτηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών.
 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ

Ο Ιωάννης Γαβριηλίδης του Βασιλείου ήταν Έλληνας δικηγόρος, αντιστασιακός και πολιτικός της Αριστεράς.

Γεννήθηκε στο Τσέπικ του Καυκάσου στις 30 Ιανουαρίου 1917 και από την παιδική του ηλικία εγκαταστάθηκε στην Κοκκινιά Κιλκίς.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
Ορφάνεψε πολύ νωρίς από πατέρα και την κηδεμονία του ανέλαβε ο θείος του, Κώστας Γαβριηλίδης, γραμματέας της ΑΚΕ.
Ξεκίνησε να δικηγορεί από την ηλικία των 30 ετών.

Ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση από το 1941 και ορίστηκε σύμβουλος των λαϊκών δικαστηρίων του ΕΛΑΣ, έχοντας συνδέσει το όνομά του με την απόφαση "να μην εκτελείται κανένας ταγματασφαλίτης χωρίς προηγούμενη νομική διαδικασία και δικαστική απόφαση".

Εξελέγη βουλευτής για πρώτη φορά με την ΕΔΑ (ενώ ήταν εξόριστος και σε άδεια) το 1958 στην εκλογική περιφέρεια Κιλκίς.
Επανεξελέγη με το ίδιο κόμμα στις 1963.
Ο Γαβριηλίδης υπέστη διώξεις εξαιτίας της αντιστασιακής του δράσης και της υποστήριξής του στον κομμουνισμό, έχοντας εξοριστεί σε ξερονήσια και στη Μακρόνησο μετά την απελευθέρωση.
Επιπρόσθετα, κατά την περίοδο της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο. Ήταν επίλεκτο μέλος της Ευξείνου Λέσχης.

Ήταν παντρεμένος με την Ελισάβετ Στεφανίδου και είχαν δύο παιδιά, τον Βασίλη και την Αθηνά σύζυγο του Ντίνου Μεταλλίδη.

Απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη στις 2 Σεπτεμβρίου 1987 και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό Αγίου Δημητρίου Κιλκίς.
 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΜΑΝΤΖΟΥΛΙΝΟΥ

Η Αλεξάνδρα Μαντζουλίνου (αναφέρεται και ως Αλέκα Μαντζουλίνου), ήταν Ελληνίδα νομικός, πολιτικός και συγγραφέας.
Γεννήθηκε το 1911 στην Κωνσταντινούπολη.

Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και επίσης μουσικές σπουδές στο Εθνικό Ωδείο.
Το 1949 διορίστηκε συμβολικά στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας, μαζί με μια άλλη γυναίκα, την Ελμίνα Παντελάκη.

Την περίοδο 1949-51 μαζί με τη Λίνα Τσαλδάρη εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 5η Σύνοδο της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Κοινωνική και Οικονομική Θέση της Γυναίκας.

Στις εκλογές του 1977 εξελέγη βουλευτής Επικρατείας, με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ.

Πέθανε από ανακοπή της καρδιάς στις 2 Σεπτεμβρίου 1996.

Υπήρξε επίτιμη αντιπρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, ο οποίος εξέδωσε ψήφισμα για το θάνατό της (στις 4 Σεπτεμβρίου 1996).
 

ΘΕΟΧΑΡΗΣ ΜΑΝΑΒΗΣ

Ο Θεοχάρης Μαναβής του Γεωργίου, ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Καλλικράτεια (σημερινή Μιμαρσινάν) της Ανατολικής Θράκης το 1916.

Σπούδασε νομικά στη Θεσσαλονίκη ολοκληρώνοντας τη σχολή με άριστα.
Στον Πόλεμο του 1940 πολέμησε στο μέτωπο της Αλβανίας. Επίσης, ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με το ΕΑΜ και ήταν συνεργάτης του Αλέξανδρου Σβώλου. Μεταπολεμικά εργάστηκε ως δικηγόρος στη συμπρωτεύουσα και ανέλαβε υποθέσεις για άτομα που υπέστησαν διώξεις κατά την περίοδο του εμφυλίου πολέμου.

Την περίοδο της χούντας συνελήφθη και εξορίστηκε στη Νίσυρο το 1968.

Εξελέγη πολλές φορές δημοτικός σύμβουλος Θεσσαλονίκης, ξεκινώντας από τις εκλογές του 1951 και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου.

Εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου το 1964 και ξανά στην Α΄ Θεσσαλονίκης με την Ένωση Κέντρου - Νέες Δυνάμεις το 1974.
Την περίοδο από το 1964 ως το 1965 ήταν κοσμήτορας της Βουλής των Ελλήνων.
Το 1981 προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ και κέρδισε τις δημοτικές εκλογές του 1982, με ποσοστό 55,1%.

Ο Μαναβής πέθανε σε ηλικία 82 ετών στις 2 Σεπτεμβρίου 1998 στη Θεσσαλονίκη και κηδεύτηκε την επομένη από τον ιερό ναό της του Θεού Σοφίας.

ΕΛΕΝΗ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ

Η Ελένη Ζαφειρίου γεννήθηκε στη Λάρισα το 1916 ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης από τις σημαντικότερες τις γενιάς της.

Η Ελένη Ζαφειρίου δεν γνώρισε τη βιολογική της μητέρα γιατί εκείνη πέθανε στη γέννα.
Σε μικρή ηλικία υιοθετήθηκε από την ηθοποιό Κυριακούλα Ζαφειρίου. Η τελευταία συνάντησε το κορίτσι κατά την διάρκεια μιας περιοδείας, την συμπάθησε και ζήτησε από τον πατέρα της να τής την δώσει ως ψυχοκόρη.
Η Ελένη πήρε το επίθετο της θετής μητέρας της και ξεκίνησε μια καινούρια ζωή, άμεσα συνυφασμένη με το θέατρο. Στα μαθητικά της χρόνια ακολουθούσε τον περιπλανώμενο θίασο του θετού αδελφού της, άλλαζοντας συνέχεια τόπο διαμονής. Κουμπάρος της ήταν ο σκηνοθέτης Γρηγόρης Γρηγορίου, η ταινία του οποίου Πικρό ψωμί ήταν η πρώτη ταινία όπου έπαιξε η Ζαφειρίου.

Πέθανε στο Λαϊκό Νοσοκομείο Αθηνών στις 2 Σεπτεμβρίου 2004 μετά από μάχη με αλλεπάλληλα εγκεφαλικά επεισόδια και κηδεύθηκε στο Νεκροταφείο Χαλανδρίου σε στενό οικογενειακό κύκλο.
 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΒΑΡΔΗΣ

Ο Αντώνης Βαρδής ήταν Έλληνας συνθέτης, τραγουδιστής, στιχουργός και κιθαρίστας.

Γεννήθηκε στις 7 Αυγούστου του 1948, στο Μοσχάτο στην οδό Κανάρη.

Λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης της οικογένειας του δεν πήγε στο γυμνάσιο αλλά ξεκίνησε να εργάζεται από μικρός, εργαζόμενος κατά περιόδους σε ψιλικατζίδικο, χρωματοπωλείο, βενζινάδικο, σε οικοδομή σαν βοηθός υδραυλικού και ως ναυτικός.

Στο τέλος του 1965 σε ηλικία 17 ετών γνώρισε τους Γιάννη Πανταζή, Γιώργο Μυλωνά οι οποίοι είχαν σχηματίσει συγκρότημα και έκαναν πρόβες δίπλα από το βενζινάδικο όπου εργαζόταν.
Ξεκίνησε να παίζει ερασιτεχνικά μαζί τους κιθάρα και δημιούργησαν το ροκ συγκρότημα Vikings.
Το συγκρότημα είχε πολλές αλλαγές μελών στην σύνθεση του με τον Βαρδή και τον Μυλωνά να είναι τα μόνα σταθερά μέλη.
Σταδιακά η δραστηριότητα τους έγινε επαγγελματική με τακτικές εμφανίσεις, ενώ κυκλοφόρησαν και τέσσερα 45ρια.
Ο Βαρδής έγραψε και κυκλοφόρησε τη μεγαλύτερη ίσως επιτυχία τους, την αγγλόφωνη μπαλάντα Catherine, την οποία υπέγραψε ως Toni Vardis. Οι Vikings διαλύθηκαν το 1970.[2]

Από το 1969, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας, ξεκίνησε να εργάζεται ως κιθαρίστας σε μπουάτ στην Πλάκα, αρχικά με τον Δήμο Μούτση και τον Μανώλη Μητσιά.
Εμφανιζόταν στις μπουάτ μέχρι το 1981 ενώ παράλληλα συμμετείχε ως μουσικός σε ηχογραφήσεις, συνεργαζόμενος με σημαντικούς συνθέτες τόσο του έντεχνου όπως ο Μούτσης, ο Γιάννης Σπανός και ο Μάνος Λοΐζος, όσο και του λαϊκού όπως ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Θανάσης Πολυκανδριώτης .

Παράλληλα ξεκίνησε να γράφει τραγούδια, τα οποία όμως δεν ηχογραφούσε.
Το 1973 πήρε μέρος σε διαγωνισμό τραγουδιού και κέρδισε το δεύτερο βραβείο σύνθεσης. Το τραγούδι, Πόσο πολύ σε αγάπησα σε στίχους του Κώστα Νεστορίδη το ερμήνευσε ο Γιώργος Νταλάρας και από εκεί ξεκίνησε η σοβαρή επαγγελματική ενασχόληση του Βαρδή με τη σύνθεση.
Ακολούθησαν το λαϊκό τραγούδι Έτσι που το πας για τη Χαρούλα Αλεξίου και το Οι Κυκλάδες για τον πρώτο προσωπικό δίσκο της Άννας Βίσση, με το οποίο εγκαινίασε τη συνεργασία του με τον στιχουργό Πάνο Φαλάρα ενώ το 1976 συνέθεσε και ερμήνευσε τον πρώτο του προσωπικό δίσκο με τίτλο Οραματίζομαι σε στίχους του Γιάννη Αθανασιάδη.
Ο δίσκος δεν γνώρισε επιτυχία και ο Βαρδής για ένα διάστημα αποτραβήχτηκε από τη σύνθεση απογοητευμένος.
Επέστρεψε το 1978 με τραγούδια με πιο εμπορικό προσανατολισμό, γράφοντας το Θέλω να μ`αγαπάς το οποίο έγινε επιτυχία από τον Γιάννη Πουλόπουλο, ενώ ακολούθησαν συνεργασίες του με τη Δήμητρα Γαλάνη, για άλλη μια φορά τον Γιώργο Νταλάρα και τον Γιάννη Πάριο.
Σημαντική ήταν η συνεισφορά του στον πρώτο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου, που φέρει το όνομα του τραγουδιστή, για τον οποίο έγραψε 7 τραγούδια σε στίχους του Φαλάρα.

Η δεκαετία του 1980 ξεκίνησε με το Βαρδή να συνεργάζεται για άλλη μια φορά με τη Χαρούλα Αλεξίου στον δίσκο της Ξημερώνει, που περιείχε επιτυχίες όπως το ομώνυμο τραγούδι και το Φεύγω.
Ακολούθησαν περισσότερες συνεργασίες με γνωστούς καλλιτέχνες όπως η Βίσση, ο Μανώλης Λιδάκης και η Πίτσα Παπαδοπούλου που δεν απέδωσαν σημαντικές επιτυχίες.
Το 1986 κυκλοφόρησε τον δεύτερο προσωπικό του δίσκο, Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα.
Από το δίσκο ακούστηκαν πολλά κομμάτια του ευρέως, όπως το Σχήμα λόγου με συμμετοχές των αδελφών Κατσιμίχα και του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα (πρωτακούστηκε στην συναυλία των Τερμιτών στο θέατρο του Λυκαβηττού το 1986) και στίχους του Κώστα Τριπολίτη και το Δεν είχα δύναμη σε στίχους του τακτικού συνεργάτη του Φαλάρα.

Στον δίσκο τραγουδούσε επίσης και η μετέπειτα σύζυγος του Χριστίνα Μαραγκόζη. Με τη Χριστίνα Μαραγκόζη συνεργάστηκε και στον πρώτο της προσωπικό δίσκο, το Σ' ακολουθώ του 1987, το οποίο περιελάμβανε το ντουέτο τους Θα προχωράμε μαζί σε στίχους του Γιάννη Πάριου, καθώς και στην κοινή τους δουλειά Τραγουδάμε μαζί του 1988, το οποίο περιείχε και την επιτυχία Θα εκραγώ σε στίχους του Αντώνη Ανδρικάκη.

Πολύ σημαντικός στάθηκε για τον Βαρδή ο προσωπικός δίσκος του Στην Ελλάς του 2000 (1995).
Στο ομώνυμο τραγούδι συνεργάστηκε ξανά με τους αδελφούς Κατσιμίχα και για μία μοναδική φορά με τον μεγάλο λαϊκό τραγουδιστή Στέλιο Καζαντζίδη, συνεργασία που ο Βαρδής θεωρούσε σημαντική στιγμή στην καριέρα του.
Στον ίδιο δίσκο έκανε το ντεμπούτο του ως τραγουδιστής και ο γιος του, Γιάννης, με τον οποίο τραγούδησαν το ντουέτο Θα σε περιμένω.
Με τον γιο του συνεργάστηκαν και στην Οικογενειακή υπόθεση του 1997.
Την επόμενη χρονιά συμμετείχαν μαζί στην μεγάλη συναυλία των Τερμιτών στο ΣΕΦ στις 16/11/1998 αφού διατηρούσαν μακροχρόνια φιλία με τον Αντώνη Μιτζέλο και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα.

Στα επόμενα χρόνια ο Βαρδής συνεργάστηκε με πολλούς παλιούς και νεότερους τραγουδιστές όπως η Καίτη Γαρμπή, ο Αντώνης Ρέμος ο Στέλιος Ρόκκος, η Μελίνα Ασλανίδου, ο Γιάννης Πλούταρχος, η Γλυκερία, η Νατάσα Θεοδωρίδου, η Πέγκυ Ζήνα, ο Νίκος Βέρτης και πολλοί άλλοι.
Οι τελευταίες του προσωπικές δισκογραφικές κυκλοφορίες ήταν το CD single "Στην άκρη του ονείρου" του 2010 και το άλμπουμ "Θα ζωγραφίσω τη ζωή μου με μπογιές" του 2012 που τελικά, κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό του, τον Απρίλιο του 2015.

Το 2013 ο Αντώνης Βαρδής διαγνώστηκε με καρκινικό όγκο στο κεφάλι και ξεκίνησε αγώνα για να κρατηθεί στη ζωή.
Παρά τις θεραπείες που ακολούθησε, χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στη Γερμανία, μετά την οποία υπήρξαν ενδείξεις βελτίωσης της υγείας του.
Παρ' όλα αυτά η υγεία του γρήγορα επιδεινώθηκε καθώς η δεξιά πλευρά του παρέλυσε και δεν ήταν σε θέση να περπατήσει, ενώ παράλληλα αντιμετώπιζε προβλήματα με τον οισοφάγο του.
Έπειτα ακολούθησε ειδικές θεραπείες και νοσηλεύτηκε σε κρίσιμη κατάσταση σε ιδιωτικό νοσοκομείο της Αθήνας, έχοντας στο πλευρό του την οικογένεια του και άτομα από το στενό του περιβάλλον.

Απεβίωσε στις 2 Σεπτεμβρίου του 2014 σε ηλικία 66 ετών στο Νοσοκομείο Υγεία.

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Ο Μίκης Θεοδωράκης γεννήθηκε στην Χίο στις 29 Ιουλίου του 1925.

Πατέρας του ο κρητικός Γιώργος Θεοδωράκη και μητέρα του η μικρασιάτισσα Ασπασία (Πουλάκη) Θεοδωράκη.
Ο πατέρας του υπηρέτησε σε πολλές νομαρχίες της χώρας.
Ο Μίκης άρχισε μαθήματα βιολιού στο Ωδείο της Πάτρας σε ηλικία 12 χρονών και από τότε άρχισε να γράφει και τα πρώτα του τραγούδια.

Το 1941 -περίοδος κατοχής- διηύθυνε εκκλησιαστική χορωδία και συνέθετε μουσική επηρεασμένη από τη βυζαντινή μουσική.
Το 1942 συνελήφθη από του Ιταλούς και στις φυλακές εντάχθηκε στο ΕΑΜ.
Το 1943 γράφτηκε στο Ωδείο Αθηνών με διευθυντή τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη.
Τότε γνώρισε τη Μυρτώ Αλτίνογλου. Παντρεύτηκαν το 1953.

Τον Δεκέμβριο του 1944 συμμετείχε στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ κατά το οποίο ο βρετανικός στρατός σκότωσε 30 άτομα (Δεκεμβριανά).
Συμμετείχε επίσης στις ένοπλες συγκρούσεις που ακολούθησαν.

Το 1945 έγινε φίλος με τον Μάνο Χατζιδάκι.
Το 1946 άρχισε να γράφει έργα για συμφωνική ορχήστρα. Στο συλλαλητήριο της 31ης Μαρτίου τον κτύπησαν βάναυσα και τον μετέφεραν στο νεκροτομείο σαν νεκρό.
Το 1947, κατά τη διάρκεια του εμφυλίου εξορίστηκε στην Ικαρία. Εκεί μελέτησε τη δημοτική μουσική.

Το 1949 φυλακίστηκε στην Μακρόνησο και υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Εκεί άρχισε να μελετά τη λαϊκή μουσική. Ο πατέρας του τον σώζει από την φρίκη της Μακρονήσου.
Πάει για πρώτη φορά στην Κρήτη όπου βρίσκεται η οικογένεια του. Η κρητική μουσική τον επηρέασε βαθιά στη μουσική που έγραψε στη συνέχεια.

Το 1950 αποφοίτησε από το Ωδείο Αθηνών και ο Φ. Οικονομίδης διηύθυνε συμφωνικό του έργο με την Κρατική Ορχήστρα Αθηνών (ΚΟΑ).
Το 1952, άρχισε τη συνεργασία του με τη χορογράφο Ραλλού Μάνου (Ελληνικό Χορόδραμα), έγραφε επίσης μουσική για το ραδιόφωνο και η ΚΟΑ παρουσίασε έργα του.
Από το 1953 αρχίζει να γράφει μουσική για τον κινηματογράφο. Το 1954 πήγε στο Παρίσι για σπουδές με υποτροφία και αρχίζει πλέον και η διεθνής αναγνώριση του.

Το 1958 γεννήθηκε η κόρη του Μαργαρίτα.
Μεγάλη επιτυχία στο Λονδίνο, το 1959, για το μπαλέτο του «Αντιγόνη». Η μελοποίηση του ποιήματος του Γ. Ρίτσου «Επιτάφιος» αποτελεί καθοριστική φάση για όλο το έργο του, όπως και για όλο τον κόσμο του ελληνικού τραγουδιού.

Το 1960 επέστρεψε από την Γαλλία στην Ελλάδα.
Ο Μάνος Χατζιδάκις ηχογράφησε τον «Επιτάφιο» με τη Νανά Μούσχουρη ενώ ο ίδιος ο Μ. Θεοδωράκης το ηχογράφησε ξανά με σολίστα τον λαϊκό τραγουδιστή Γρηγόρη Μπιθικώτση.
Γέννηση του γιου του Γιώργου. Με τις δύο ηχογραφήσεις ακολουθούν συναυλίες ανά την Ελλάδα με την αστυνομία να εμποδίζει την πραγματοποίησή τους.
Αρχίζει τη σύνθεση του «Άξιον εστί» του Οδυσσέα Ελύτη και πλέον πολλοί νέοι συνθέτες τραγουδοποιοί και ποιητές θα αποτελέσουν το ρεύμα του «έντεχνου λαϊκού τραγουδιού» το οποίο συνέδεσε τα ελληνικά μουσικά ηχοχρώματα με την ποίηση.
Γενάρχες του ρεύματος οι Μ. Χατζιδάκις και Μ. Θεοδωράκης.

Το 1961 πήρε το πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού.

Το 1963 μετά την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη, ο Θεοδωράκης και άλλοι ιδρύουν το Κίνημα Νεολαίας «Γρηγόρης Λαμπράκης».
Την επόμενη χρονιά εκλέχθηκε βουλευτής της ΕΔΑ. Συνθέτει μουσική για την ταινία του Μ. Κακογιάννη «Ζορμπάς» και παρουσιάζει το «Άξιον εστί».

Το 1965 κυκλοφορεί το «Ματχάουζεν» με τη Μαρία Φαραντούρη.
Ένα χρόνο μετά κυκλοφορεί η «Ρωμιοσύνη» σε ποίηση Γ. Ρίτσου με τον Γ. Μπιθικώτση.

Μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου του 1967 ο Θεοδωράκης βγαίνει στην παρανομία.
Η χούντα απαγορεύει τα τραγούδιά του ενώ ο ίδιος ιδρύει το αντιστασιακό Πατριωτικό Μέτωπο.
Συνελήφθη στις 28 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς.
Στις φυλακές Αβέρωφ γράφει το έργο «Επιφάνια Αβέρωφ».

Χάρη σε διεθνείς πιέσεις, αποφυλακίζεται το 1968 και τίθεται σε κατ’ οίκον περιορισμό στο Βραχάτι της Κρήτης.
Τον Αύγουστο εξορίζεται οικογενειακώς στη Ζάτουνα της Αρκαδίας στην Πελοπόνησο.
Με διάφορους τρόπους στέλνει στο εξωτερικό νέα έργα του όπου τα παρουσιάζει η Μαρία Φαραντούρη, αλλά και η Μελίνα Μερκούρη.

Ένα χρόνο μετά φυλακίζεται στο στρατόπεδο του Ωρωπού. Δημιουργείται διεθνής επιτροπή για την απελευθέρωση του και το 1970 του επιτρέπουν να φύγει στο εξωτερικό κρατώντας, όμως, την οικογένειά του στην Ελλάδα.
Στο Παρίσι δίνει συνέντευξη Τύπου και κατηγορεί τη χούντα για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η οικογένειά του φυγαδεύεται στο εξωτερικό.