My Bonjour

Wednesday, 18 November 2026

" ΕΦΥΓΑΝ " ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης ήταν Έλληνας πολιτικός που υπηρέτησε ως βουλευτής στη Ροδόπη και ως πρώτος δήμαρχος Ξάνθης.

Γεννήθηκε το 1880, με καταγωγή από το Μονοδένδρι Ζαγορίου. 

Πατέρας του ήταν ο Πολύβιος Μπρωκούμης.
Ο Χριστόδουλος διορίστηκε αρχικά βοηθός δημάρχου, όταν δήμαρχος Ξάνθης διορίστηκε από τους Γάλλους ο Ταχήρ Εφένδης.

Έπειτα από την απελευθέρωση της πόλης από τον βουλγαρικό ζυγό, ο Μπροκούμης διορίστηκε δήμαρχος, υπηρετώντας από τις 2 Φεβρουαρίου 1921 έως τις 10 Νοεμβρίου 1923. Παρέλαβε τη δημαρχία από κάποιον Βούλγαρο υπάλληλο, ο οποίος είχε παραμείνει στην Ξάνθη.[Στη συνέχεια διορίστηκε ξανά δήμαρχος, υπηρετώντας από τις 12 Μαρτίου 1935 έως τις 31 Μαρτίου του ίδιου έτους.

Στις εκλογές του 1936 ο Χριστόδουλος Μπρωκούμης εξελέγη βουλευτής Ροδόπης με το Λαϊκό Κόμμα.[

Ο γιος του, Τιμολέων Μπρωκούμης ήταν βουλευτής Ξάνθης από το 1961 έως το 1963.

Πέθανε στις 18 Νοεμβρίου 1941.

" ΕΦΥΓΑΝ " ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ο Κώστας Μ. Χιωτάκης ήταν Έλληνας γιατρός, αντιστασιακός και πολιτικός, που υπηρέτησε ως βουλευτής της Αριστεράς στα Χανιά.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1914 αλλά το 1922 εγκαταστάθηκε ως πρόσφυγας στα Χανιά.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Ανέπτυξε έντονη αντιστασιακή δράση, την οποία πλήρωσε με σύλληψη (1947) και εξορία (ως το 1953 και ξανά το 1967-70), έχοντας συνδεθεί με το ΕΑΜ στην Ανατολική Κρήτη και έπειτα έγινε μέλος του ΕΛΑΣ.
Νωρίτερα ως γιατρός πολέμησε στο Μέτωπο και ενώ προσέφερε τις υπηρεσίες του στους τραυματίες κατά την Μάχη της Κρήτης (στην οποία είχε λάβει μέρος και ο ίδιος) πιάστηκε αιχμάλωτος από τους Γερμανούς.

Στις εκλογές του 1958 εξελέγη βουλευτής στην εκλογική περιφέρεια Χανίων με την ΕΔΑ.
Μαζί του εξελέγη με την ΕΔΑ στα Χανιά ο Ιωάννης Κοντουδάκης.
Επανεξελέγη βουλευτής Χανίων το 1961 και το 1963.

Κατά την περίοδο της χούντας εκτοπίστηκε στη Γυάρο και στη Λέρο.

Απεβίωσε σε ηλικία 67 ετών στα Χανιά στις 18 Νοεμβρίου 1981.

 

" ΕΦΥΓΑΝ " ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Σπουδαίος ρεμπέτης, γνωστός και ως «Μπαγιαντέρας».
Γεννήθηκε το 1903 στο Χατζηκυριάκειο, στον Πειραιά, και ήταν το τελευταίο από τα 22 παιδιά του Γιάννη Γκόγκου, υπαξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού από τον Πόρο, και της Αγγελικής από την Ύδρα.

Από μικρός ακολούθησε το δρόμο των γραμμάτων και σπούδασε ηλεκτρολόγος.
Δεν άσκησε, όμως, ποτέ το επάγγελμα, λόγω του ατίθασου χαρακτήρα του και της ενασχόλησής του με την ελευθέρα πάλη.

Με τη μουσική καταπιάστηκε από μικρός. Έως το 1920 έπαιζε μαντολίνο και κιθάρα, μετά βιολί και από το 1924 άρχισε να μαθαίνει μπουζούκι και μπαγλαμά.
Το μπουζούκι το γνώρισε στη φυλακή, όταν κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στο ναυτικό καταδικάστηκε σε κάθειρξη 6 ετών, γιατί τροφοδοτούσε με εκρηκτικά φίλους του ψαράδες.

Το 1925 διασκεύασε την ιταλική οπερέτα «Μπαγιαντέρα», του Έριχ Κάλμαν, για λαϊκή ορχήστρα με μπουζούκι και μαντολίνο.
Από τότε απέκτησε το παρατσούκλι Μπαγιαντέρας.

Λίγο πριν από τη δεκαετία του '30 άρχισε να τριγυρνάει στα Πειραιώτικα στέκια, όπου σύχναζε ο εργατόκοσμος του λιμανιού. Έτσι απέκτησε στενή σχέση με τους πρωτεργάτες του ρεμπέτικου, κυρίως τον Μάρκο Βαμβακάρη, τον Στράτο Παγιουμτζή και τον Γιώργο Μπάτη. Το 1937 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο στην Columbia με τίτλο «οι Καπνεργάτριες», με το τραγούδι «η καπνουλού» αφιερωμένο στη σύντροφο της ζωής του, καπνεργάτρια και στιχουργό Δέσποινα Αραμπατζόγλου.

Τον Απρίλιο του 1941 τυφλώθηκε από γλαύκωμα και μάλιστα πάνω στο πάλκο, την ώρα που τραγουδούσε.
Φίλοι και συνεργάτες άρχισαν να τον περιφρονούν κι εκείνος έκανε το παν για να τους αποδείξει την αξία του. Έτσι, δημιούργησε ορισμένες από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του.

Όμως τα χρόνια της κατοχής που ακολούθησαν ήταν δύσκολα και φτωχικά.
Το πρωί πήγαινε στα συσσίτια για να εξασφαλίσει το γάλα των παιδιών του και τα βράδια έπαιζε σε διάφορα ταβερνάκια. Μετά τον πόλεμο, άρχισε και πάλι να γράφει, να δισκογραφεί και να εμφανίζεται σε μεγάλα μαγαζιά της τότε Αθήνας.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του απομονώθηκε στο σπίτι του στον Άγιο Ιερόθεο, συντροφιά με τη σύζυγό του Δέσποινα.
Από τον Οκτώβριο του 1985 άρχισε να αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και στις 18 Νοεμβρίου του 1985 άφησε την τελευταία του πνοή.

 


 

" ΕΦΥΓΑΝ " ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ο Φώτης Κ. Καφάτος  ήταν Έλληνας βιολόγος.
Από το 2005 μέχρι το 2010, ήταν ο πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας και στη συνέχεια επίτιμος πρόεδρός του και μέλος του επιστημονικού του συμβουλίου. Υπήρξε διακεκριμένο μέλος της Ελληνικής Γεωργικής Ακαδημίας και διετέλεσε καθηγητής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ και στο Χάρβαρντ, καθώς και στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Κρήτης. Έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με την ελονοσία.

Γεννήθηκε στις 16 Απριλίου 1940 στο Ηράκλειο Κρήτης.
Ο πατέρας του Κώστας, από το Μοναστηράκι Ρεθύμνου, ήταν γεωπόνος.
Είχε δύο αδελφούς, τον Μηνά, ο οποίος είναι αστροφυσικός και τον Αντώνη, που ζει στην Αθήνα.
Φοίτησε στο Λύκειο «Κοραής».
Σπούδασε ζωολογία στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ το 1961 και βιολογία στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ το 1962.
Έλαβε το διδακτορικό του από το Χάρβαρντ στη βιολογία το 1965.
Διετέλεσε βοηθός καθηγητής στο Χάρβαρντ από το 1965 μέχρι το 1969, όταν και έγινε καθηγητής στο ίδιο πανεπιστήμιο, θέση που διατήρησε μέχρι το 1994. Το 1972 μέχρι το 1982 ήταν καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και από το 1982 καθηγητής βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης.
Το 1982 ίδρυσε το Ινστιτούτο Μοριακής Βιολογίας και Βιοτεχνολογίας, του οποίου ήταν πρόεδρος μέχρι το 1993, στο Ίδρυμα Τεχνολογίας και Έρευνας στο Ηράκλειο Κρήτης.
Την περίοδο 1993-2005 ήταν γενικός διευθυντής του Ευρωπαϊκού Εργαστηρίου Μοριακής Βιολογίας. Από το 2005 μέχρι τον θάνατό του ήταν καθηγητής ανοσογενομικής στο Ιμπίριαλ Κόλετζ του Λονδίνου.

Ο Καφάτος ήταν μέλος της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ από το 1982, μέλος της Academia Europaea το 1991.
Είχε εκλεγεί ξένο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών το 2002 και της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου το 2003. Το 2007 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών.
Ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Έρευνας (ΕΣΕ).. Διατέλεσε πρόεδρος μέχρι το 2010 και έπειτα επίτιμος πρόεδρος του ΕΣΕ.

Πέθανε το πρωινό της 18ης Νοεμβρίου 2017 στο Ηράκλειο της Κρήτης.

" ΕΦΥΓΑΝ " ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 18 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

Ο Αλέκος Φλαμπουράρης ήταν Έλληνας πολιτικός μηχανικός, πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην υπουργός Επικρατείας.

Γεννήθηκε το 1938 στην Αθήνα. στις 23 Οκτωβρίου.
Ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου Γκρατς της Αυστρίας και του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και είχε εργαστεί ως πολιτικός μηχανικός.

Απεβίωσε από καρκίνο στις 18 Νοεμβρίου 2025, σε ηλικία 87 ετών.

Στα νεανικά του χρόνια οργανώθηκε στο ΚΚΕ και στη Νεολαία Λαμπράκη και συνελήφθη για την αντιδικτατορική του δράση.
Μεταπολιτευτικά, εντάχθηκε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, στον Συνασπισμό και κατόπιν στον ΣΥΡΙΖΑ, του οποίου ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής.

Ήταν υπουργός Επικρατείας για τον Συντονισμό του Κυβερνητικού Έργου και στις δύο κυβερνήσεις του Αλέξη Τσίπρα και τον Σεπτέμβριο του 2015 εξελέγη βουλευτής στην Α' Αθηνών. Μετά από τον ανασχηματισμό της 5ης Νοεμβρίου του 2016 διατήρησε τη θέση του στο υπουργείο, με τη διαφορά πως ανέλαβε αρμοδιότητες για την επίλυση των καθημερινών προβλημάτων των πολιτών και για μεγάλες αναπτυξιακές πρωτοβουλίες.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2019 ήταν στην τέταρτη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ και εξελέγη ξανά βουλευτής.

Στις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2023 τοποθετήθηκε στην τελευταία τιμητική θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας.

 

Σχόλια

Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια

Προσθήκη Σχολίου

Εισάγετε το όνομά σας
Εισάγετε το email σας (δεν προβάλλετα δημόσια, μόνο για εσωτερική επικοινωνία)
Εισάγετε το σχόλιό σας

Επισκέψεις

Σήμερα: 11
Χθες: 492
Αυτήν την εβδομάδα: 1195
Αυτόν τον μήνα: 9063
Συνολικά: 219652