My Bonjour

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΠΙΡΑΚΗΣ

Ο Ανδρέας Ν. Μπιράκης γεννήθηκε το 1885 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός.
Υπήρξε βουλευτής Θεσσαλονίκης και υπουργός, σημαίνον στέλεχος του Κόμματος Φιλελευθέρων.

Καταγόταν από τους Κομητάδες Σφακίων.
Καταγόταν από οικογένεια αγωνιστών και ο ίδιος πολέμησε στους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 και έπειτα στον Πρώτο Παγκόσμιο.
Ήταν σύμβουλος του στρατιωτικού διοικητή της Αρκαδίας από το 1917 ως το 1918.

Ακολούθησε νομικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και έγινε διδάκτορας του Δικαίου. Στη συνέχεια άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στη Θεσσαλονίκη.

Εξελέγη βουλευτής στη συμπρωτεύουσα αρχικά το 1923 και μετά το 1933.

Εκλέχθηκε ξανά βουλευτής Θεσσαλονίκης το 1946 με το Κόμμα Φιλελευθέρων.

Χρημάτισε υπουργός Ταχυδρομείων, Τηλεγράφων και Τηλεφώνων στην κυβέρνηση Σοφούλη από τις 7 Σεπτεμβρίου 1947 ως τις 18 Νοεμβρίου 1948.

Απεβίωσε σε ηλικία 75 ετών στις 17 Οκτωβρίου 1960 και κηδεύτηκε από το ναό της Αγίας Σοφίας στη συμπρωτεύουσα.

ΛΙΝΑ ΤΣΑΛΔΑΡΗ

Η Λίνα Τσαλδάρη ήταν Ελληνίδα πολιτικός και η πρώτη γυναίκα υπουργός σε ελληνική κυβέρνηση, στα μέσα της δεκαετίας του 1950.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1887 και υπήρξε κόρη του ιστορικού και πρωθυπουργού Σπυρίδωνα Λάμπρου και της Άννας Μπαλάνου, αδελφής της Λουκίας Μπαλάνου (συζύγου Αντωνίου Ζυγομαλά).

Το 1919 παντρεύτηκε τον Παναγή Τσαλδάρη.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της ανέπτυξε κοινωνική δράση ως πρόεδρος του ΠΙΚΠΑ.
Το 1952 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Επιτροπή της Θέσης της Γυναίκας του ΟΗΕ, που πίεζε προς την κατεύθυνση της ισότητας.

Το 1956 και το 1958 εκλέχτηκε βουλευτής με το ψηφοδέλτιο της ΕΡΕ.
Από τις 29 Φεβρουαρίου του 1956 μέχρι στις 5 Μαρτίου του 1958 χρημάτισε υπουργός Κοινωνικής Πρόνοιας στη δεύτερη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο, μία ημέρα πριν τη διεξαγωγή των βουλευτικών εκλογών του 1981, στις 17 Οκτωβρίου.

ΟΡΕΣΤΗΣ ΛΑΣΚΟΣ

Ο Ορέστης Λάσκος ήταν Έλληνας ηθοποιός, σεναριογράφος, σκηνοθέτης, ποιητής και θεατρικός επιχειρηματίας.
Ήταν αδελφός του ήρωα του Β' Παγκοσμίου Πολέμου Βασίλη Λάσκου, αξιωματικού του Βασιλικού Ναυτικού.

Γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1907 στην Ελευσίνα.

Η οικογένειά του ήταν πλούσιοι κτηματίες.
Αφού τελείωσε το Γυμνάσιο, ήλθε στην Αθήνα και γράφτηκε για λίγο στην Ιατρική Σχολή.
Κατόπιν, θέλοντας προς στιγμήν να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, πήγε στη Σχολή Ευελπίδων, απ' όπου έφυγε -ως λέγεται- «πηδώντας» από το μπαλκόνι -κατ' άλλους από το παράθυρο- για να καταλήξει τραγουδιστής και ηθοποιός.
Ωστόσο, γύρω στο 1930 μεταπήδησε, «από τα σανίδια του βαριετέ και του φιλολογικού καφέ Μπάγκειον της Οµόνοιας, στο σινεµά.
Μαζί με άλλους νεαρούς κινηματογραφόφιλους συνέστησε την εταιρία παραγωγής «Άστρο Φιλμ».
Υπήρξε από τους πρωτοπόρους του ελληνικού βωβού κινηματογράφου: γύρισε το 1931 μια από τις πρώτες αξιόλογες ταινίες στα χρονικά του ελληνικού κινηματογράφου, τη Δάφνις και Χλόη, που χαρακτηρίστηκε πρωτοποριακή για τις γυμνές σκηνές και την ποιητικότητά της.

Η ποσοτικά τεράστια (και άνιση) κινηματογραφική παραγωγή του επισκίασε άλλες πλευρές του δημιουργικού ταλέντου του Λάσκου και, ιδιαίτερα, την ποίησή του.
Ποίηση και κινηματογράφος βρίσκονταν σε σύγκρουση στον Λάσκο: όταν καταπιανόταν με το ένα, κατά κανόνα παραμελούσε το άλλο, όπως φαίνεται και από τις χρονολογίες της κινηματογραφικής παραγωγής του, σε σύγκριση με εκείνες των ποιητικών εκδόσεών του.
Κατά βάθος ήταν, όπως είχε παρατηρήσει ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, ένας ποιητής «που κρυβόταν θεληματικά πίσω από τον θεατρίνο».
Ασχολήθηκε με τη σύνθεση ποιημάτων από τα εφηβικά κιόλας χρόνια του.
Την εποχή που ήταν ηθοποιός στο ελαφρύ θέατρο, συνήθιζε να απαγγέλλει τα έργα του στο κοινό «με τη βροντώδη φωνή του».
Φαίνεται πως αυτή την πρακτική τη διατήρησε κι αργότερα και, πιθανότατα, η δημόσια απαγγελία ήταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Λάσκου ως ποιητή. Εξέδωσε αρκετές ποιητικές συλλογές σε μια περίοδο διάρκειας 40 ετών, από το 1934 έως το 1974.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο Λάσκος διατηρούσε την αίθουσα βαριετέ «Αλκαζάρ», πλησίον του Σταθμού Λαρίσης.
Μέχρι το 1951, που έκλεισε, είχαν εμφανιστεί εκεί σημαντικοί ηθοποιοί και τραγουδιστές όπως οι Κώστας Χατζηχρήστος, Μαρίκα Νέζερ, Δανάη Στρατηγοπούλου, Μάγια Μελάγια, Καίτη Ντιριντάουα κ.ά.

Το 1942 νυμφεύθηκε την τραγουδίστρια Στέλλα Γκρέκα, από την οποία χώρισε το 1947.
Δεύτερη σύζυγός του, από το 1960 έως τον θάνατό του, υπήρξε η ηθοποιός Μπεάτα Ασημακοπούλου, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Βασίλη.

Πέθανε στις  17 Οκτωβρίου 1992.
 

ΚΑΚΙΑ ΜΕΝΔΡΗ

Η Κάκια Μένδρη γεννήθηκε στην Οδησσό, Ρωσίας, το 1912 και  ήταν Ελληνίδα τραγουδίστρια του ελαφρού τραγουδιού, από τις σημαντικότερες του μεσοπολέμου.

Με καταγωγή από την Κάλυμνο, η οικογένειά της ήρθε στην Ελλάδα το 1917. Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 η Μένδρη προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Αττίκ, ο οποίος της έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί σαν σπουδαία ερμηνεύτρια του αισθηματικού είδους τραγουδιού.
Η καριέρα της στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό διάρκεσε έως το 1950, όταν αποσύρθηκε από το καλλιτεχνικό προσκήνιο.
Έως τότε, είχε ηχογραφήσει πολλές μεγάλες επιτυχίες των κυριότερων συνθετών της εποχής.
Γνωστότερα τραγούδια της είναι τα εξής: "Ακόμα ένα ποτηράκι", "Μαραμένια τα γούλια κι οι βιόλες", "Να ζει κανείς ή να μη ζει", "Παπαρούνα", "Γλυκιά Μαράτα", "Η ζωή ξαναρχίζει με μας", "Μου το'πε η μαργαρίτα".

Πέθανε στην Αθήνα,  στις 12 Οκτωβρίου 1994. 
 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΥ

Η Δήμητρα (Μέμα) Σταθοπούλου ήταν Ελληνίδα ηθοποιός.

Γεννήθηκε το 1942 στην Πάτρα.

Σπούδασε υποκριτική στις σχολές του Εθνικού Θεάτρου και του Πέλου Κατσέλη.
Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1964. Διακρίθηκε σε ρόλους ενζενί, ενώ συχνά συμπρωταγωνιστούσε σε ταινίες με τον Θάνο Λειβαδίτη. Στο θέατρο η πρώτη της εμφάνιση ήταν δίπλα στον Δημήτρη Χορν.

Στα νεανικά της χρόνια, ασχολήθηκε με τον χορό και ήταν αθλήτρια στίβου της Παναχαϊκής όπου διακρίθηκε ιδιαίτερα στο άλμα εις ύψος.

Το 1975 σταμάτησε το θέατρο και τον κινηματογράφο λόγω της οικογένειάς της. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στη Πάτρα και ασχολείτο με ένα κατάστημα ρούχων. Πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 57 ετών στις 17 Οκτωβρίου 1999 και ετάφη στο Β΄ Κοιμητήριο της Πάτρας.

Είχε δύο παιδιά από το γάμο της με τον βιομήχανο Δημήτρη Μαρούση, τον Κωνσταντίνο και την Ελένη. Η κόρη της σκοτώθηκε σε τροχαίο το 2005, έξι χρόνια μετά τον θάνατο της μητέρας της.