My Bonjour

Ο Κωνσταντίνος Σπυρίδης γεννήθηκε το 1875 και ήταν Έλληνας πολιτευτής.

Ήταν γιος του Δημητρίου Σπυρίδη. Έκανε νομικές σπουδές στην Αθήνα, στη Γαλλία και στη Γερμανία. 
Πολιτεύτηκε με το κόμμα των Φιλελευθέρων. Εξελέγη βουλευτής Λάρισας το 1912, τον Μάιο του 1915 , το 1926 με το Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων και το 1932 με το κόμμα των Φιλελευθέρων.
Στις εκλογές του 1920 εξελέγη βουλευτής Καλλιπόλεως και βουλευτής Βόλου το 1923 και το 1928.

Ο Σπυρίδης υπηρέτησε ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας στην κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου από τις 11 Ιανουαρίου 1924 έως τις 6 Φεβρουαρίου 1924.
Στη συνέχεια στην κυβέρνηση Καφαντάρη ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας και προσωρινά Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως από τις 6 Φεβρουαρίου 1924 ως τις 12 Μαρτίου 1924.

Στην κυβέρνηση Μιχαλακόπουλου ήταν υπουργός Εθνικής Οικονομίας (7 Οκτωβρίου 1924-15 Ιουνίου 1925) και προσωρινά Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως (15 Ιουνίου 1925-26 Ιουνίου 1925).
Τέλος, υπηρέτησε ως υπουργός Γεωργίας στις κυβερνήσεις του Ελ. Βενιζέλου από τις 7 Ιουνίου 1929 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1930.
Το 1934 εξελέγη Δήμαρχος Βόλου. Για τελευταία φορά εξελέγη βουλευτής Λάρισας με 6.308 ψήφους το 1946 με την Ηνωμένη Παράταξη Εθνικοφρόνων (Κόμμα Εθνικών Φιλελευθέρων).

Πέθανε το 1951.

Ο Γιάννης Μαρής (αληθινό όνομα Ιωάννης Τσιριμώκος, ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, σεναριογράφος και κριτικός κινηματογράφου.
Έγραψε δεκάδες βιβλία και σενάρια για τον κινηματογράφο. Θεωρείται ο πατέρας του αστυνομικού μυθιστορήματος στην Ελλάδα.

Ο Γιάννης Τσιριμώκος, που καταγόταν από γνωστή οικογένεια της Φθιώτιδας, γεννήθηκε στη Σκόπελο στις 28 Ιανουαρίου 1916, όπου υπηρετούσε ο δικαστικός πατέρας του, Δημοσθένης Τσιριμώκος.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στη Χίο και στη Λάρισα, και αργότερα φοίτησε στη Νομική Σχολή της Θεσσαλονίκης. Ανέπτυξε έντονη πολιτική δραστηριότητα και εντάχθηκε στον χώρο των σοσιαλιστών. Συμμετείχε μαζί με τον Ηλία Τσιριμώκο και τον Αλέξανδρο Σβώλο στην ίδρυση της «Ένωσης Λαϊκής Δημοκρατίας» (ΕΛΔ), ενώ αργότερα προσχώρησε στο ΕΑΜ.

Μετά το τέλος του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου ξεκινάει να ασχολείται επαγγελματικά με τη δημοσιογραφία. Εργάζεται στην εφημερίδα «Μάχη» ως αρχισυντάκτης, σχολιογράφος και κριτικός κινηματογράφου. Μετά τις αποκαλύψεις που κάνει η εφημερίδα για τη Μακρόνησο θα διωχθεί και θα φυλακιστεί. Αποφυλακίστηκε με παρέμβαση της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και του Αλέξανδρου Σβώλου. Θα εργαστεί στις εφημερίδες Προοδευτικός Φιλελεύθερος, Ελεύθερος Λόγος, Αθηναϊκή για να καταλήξει τελικά στο συγκρότημα Μπότση (Ακρόπολις, Απογευματινή, περιοδικό Πρώτο).

Ξεκίνησε το συγγραφικό του έργο στις αρχές της δεκαετίας του '50 δημοσιεύοντας σε συνέχειες στο εβδομαδιαίο περιοδικό Οικογένεια το μυθιστόρημά του Έγκλημα στο Κολωνάκι (1953), μέχρι τη διακοπή της έκδοσης. Το μυθιστόρημά αυτό εκδόθηκε σε τόμο λίγο αργότερα σε αυτοέκδοση και στη συνέχεια από τις εκδόσεις Ατλαντίς (κόκκινη σειρά). Θα γνωρίσει τεράστια επιτυχία και το 1959 θα μεταφερθεί με παρόμοια επιτυχία στον κινηματογράφο. Συνεχίζει να γράφει ακούραστα για 25 και πλέον χρόνια αφήνοντας πίσω του πλειάδα αστυνομικών μυθιστορημάτων, περίπου είκοσι σενάρια και δύο θεατρικά. Τα αστυνομικά του μυθιστορήματα γνώρισαν πολλαπλές ανατυπώσεις και προσφέρθηκαν, κατά καιρούς, ως ένθετα καθημερινών εφημερίδων, ενώ στο έργο του αναφέρθηκαν πολλοί σύγχρονοι δημιουργοί του είδους.

Ο Ιωάννης Τσιριμώκος ήταν μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών, της Εταιρίας Θεατρικών Συγγραφέων, καθώς και της Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου.
Είχε λάβει μέρος σε δημοσιογραφικές αποστολές στη Κίνα, ΗΠΑ, Ρωσία, Ισπανία, Πορτογαλία, και ανατολικές Χώρες. Ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών, ένθερμος οπαδός της ΑΕΚ και μιλούσε επίσης γαλλικά.

Υπήρξε πολυμαθέστατος και διέθετε το «χάρισμα του προφορικού λόγου», πήρε μάλιστα μέρος στο ρεπορτάζ για τη διαλεύκανση της δολοφονίας του ανεξάρτητου βουλευτή της αριστεράς Γρηγόρη Λαμπράκη.

Πέθανε στην Αθήνα στις 13 Νοεμβρίου 1979 από καρκίνο του εγκεφάλου.

Ο Μιχάλης Σινάκος ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου το 1936 και αντιστασιακός.

Γεννήθηκε το 1897 στην Επανομή Θεσσαλονίκης από αγροτική οικογένεια και ήταν και ο ίδιος αγρότης.

Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το αγροτικό συνδικαλιστικό κίνημα και έγινε πρόεδρος της Ομοσπονδίας Γεωργικών Συνεταιρισμών Μακεδονίας.
Εντάχθηκε αργότερα στο ΚΚΕ και αρχικά ήταν χαμηλόβαθμο στέλεχος.

Το 1931 μετά την καθαίρεση της ΚΕ του ΚΚΕ από την Κομμουνιστική Διεθνή λόγω της φραξιονιστικής πάλης χωρίς αρχές, προωθήθηκε στην ηγεσία του κόμματος και έγινε μέλος της ΚΕ τον Γενάρη του 1934 στην 6η Ολομέλεια του ΚΚΕ. Τον Μάρτιο του 1934 στο 5ο Συνέδριο του ΚΚΕ επικυρώθηκε η εκλογή του στην ΚΕ του κόμματος, ενώ τον Δεκέμβριο του 1935 στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχθηκε πάλι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Ο Σινάκος πήγε στη Μόσχα και φοίτησε στις κομματικές σχολές ΚUTV.

Στο έβδομο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στη Μόσχα (25 Ιουλίου - 21 Αυγούστου 1935) ο Σινάκος μετείχε στην αντιπροσωπεία του ΚΚΕ μαζί με τους Στέλιο Σκλάβαινα, Γιάννη Ιωαννίδη, Γιάννη Μιχαηλίδη, Μιχάλη Τυρίμο, Δημήτρη Σακαρέλο, Νίκο Πλουμπίδη και Ανδρέα Τσίπα.

Ο Σινάκος εκλέχθηκε βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ στις εκλογές του 1936 με τη συμμαχία του Παλλαϊκού Μετώπου. Στα αιματηρά γεγονότα τον Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο.

Όλα αυτά τα χρόνια μέχρι τη σύλληψή του, τον Αύγουστο του 1936, ήταν στην ηγετική ομάδα του Νίκου Ζαχαριάδη που καθοδηγούσε το ΚΚΕ.

Από τις πρώτες κιόλας μέρες που εγκαθιδρύθηκε η Δικτατορία του Μεταξά ο Σινάκος συνελήφθηκε από την Ασφάλεια μαζί με εκατοντάδες άλλα άτομα. Κρατήθηκε σε διάφορα μέρη και τελικά φυλακίστηκε στο Στρατόπεδο Κρατουμένων Κομμουνιστών Ακροναυπλίας. Εκεί ήταν στην ηγεσία της καθοδήγησης μαζί με τους Ιωαννίδη, Θέο, Βερβέρη και Τσίπα. Στη διάρκεια της κατοχής μεταφέρθηκε σε άλλες φυλακές, κατάφερε να αποδράσει στα τέλη του 1943, να ενταχθεί στο ΕΑΜ και στο γραφείο Μακεδονίας-Θράκης του ΚΚΕ.

Το 1944 εκλέχτηκε εθνοσύμβουλος Θεσσαλονίκης της ΠΕΕΑ (Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης).

Στην περίοδο του εμφυλίου πολέμου ήταν μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και είχε εγκατασταθεί με την ηγεσία του κόμματος στο Γράμμο. Μετά την ήττα του ΔΣΕ τον Αύγουστο του 1949, εγκαταστάθηκε σαν πολιτικός πρόσφυγας στη Ρουμανία. Συνέχισε να βρίσκεται στην ηγεσία του ΚΚΕ μέχρι το 8ο Συνέδριο το 1961, ενώ το 10ο συνέδριο του ΚΚΕ το 1978 τον εξέλεξε βετεράνο του κόμματος. Όλα αυτά τα χρόνια ζούσε ως πολιτικός πρόσφυγας στις ανατολικές χώρες, επαναπατρίστηκε το 1976 και εγκαταστάθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Απεβίωσε τρία χρόνια μετά τον επαναπατρισμό του, στις 13 Νοεμβρίου 1979 και τάφηκε στο νεκροταφείο της Επανομής.

Ο Δημήτρης Ψαθάς ήταν Έλληνας χρονογράφος, δημοσιογράφος και θεατρικός συγγραφέας με δεκάδες έργα στο ενεργητικό του.

Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα έχουν γίνει κινηματογραφικές ταινίες με τεράστια επιτυχία. Τα έργα του γνώρισαν τη διεθνή αναγνώριση και μεταφράστηκαν στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ρωσικά, τα ρουμανικά και τα τουρκικά, και παίχτηκαν σε πολλές χώρες του κόσμου.
Υπήρξε σύμβουλος της Εταιρείας Ελλήνων Θεατρικών

Συγγραφέων, καθώς και μέλος της Ενώσεως Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ).

Ο Δημήτρης Ψαθάς είχε καταγωγή από την Τένεδο, αλλά γεννήθηκε στην Τραπεζούντα του Πόντου στις 21 Οκτωβρίου τον Οκτώβριο του 1907.

Το 1923, με τη Μικρασιατική Καταστροφή, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του και αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, το ευθυμογράφημα και το θέατρο.

• Το 1925 ξεκινάει τα πρώτα δημοσιογραφικά του βήματα από τις σελίδες της εφημερίδας Ελεύθερον Βήμα.
• Το 1935 αρχίζει να γράφει στην εφημερίδα Αθηναϊκά Νέα στιγμιότυπα από τα δικαστήρια με το ψευδώνυμο «Ο μάρτυς».
• Το 1937 αναλαμβάνει το χρονογράφημα στην ίδια εφημερίδα (που μετά την Κατοχή μετονομάστηκε σε Τα Νέα), όπου παρέμεινε για σαράντα περίπου χρόνια, δίνοντας με πάθος την καθημερινή του παρουσία μέσα από τη στήλη του μαχητικού του χρονογραφήματος «Εύθυμα και Σοβαρά», που δέσποζε στην πρώτη σελίδα. Την ίδια χρονιά κυκλοφορεί το πρώτο χιουμοριστικό του βιβλίο Η Θέμις έχει κέφια με θέμα τα ευτράπελα των δικαστηρίων.
• Το 1938 κυκλοφορεί το επόμενο Η Θέμις έχει νεύρα.
• Το 1940 γράφει το πρώτο θεατρικό του έργο Το στραβόξυλο.
• Το 1941 κυκλοφορεί σε βιβλίο η θρυλική Μαντάμ Σουσού, ενώ την ίδια χρονιά γράφει και παρουσιάζει στο θέατρο την κωμωδία του Ο εαυτούλης μου.
• Το 1942 ανεβαίνει στη σκηνή η θεατρική «Μαντάμ Σουσού».
• Το 1942-1943 γράφει τα μονόπρακτα Ο νευρικός κύριος (γνωστό ως «Η τσάντα και το τσαντάκι»), Η γαλάζια χελώνα και το Ιφιγένεια εν... μαύροις (που κυκλοφορούν σε βιβλίο με τον τίτλο «Ο νευρικός κύριος και άλλα σκετς»).
• Το 1943 παρουσιάζει την κωμωδία Οι ελαφρόμυαλοι.
• Το 1945 κυκλοφορούν τα βιβλία του Χειμώνας του 41, Αντίσταση και Το χιούμορ μιας εποχής, όπου απεικονίζει με τον δικό του χιουμοριστικό τρόπο τη δραματική περίοδο της ιταλογερμανικής κατοχής.
• Το 1946 γράφει την κωμωδία του Ο φον Δημητράκης.
• Το 1950-1951 ταξιδεύει στην Αμερική, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Τουρκία, την Αίγυπτο και περιλαμβάνει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις σε τρία βιβλία: Κάτω απ' τους ουρανοξύστες (1950), Στη χώρα των μυλόρδων (1951) και Παρίσι, Σταμπούλ και άλλα εύθυμα ταξίδια (1951).
• Το 1953 γράφει την κωμωδία Ζητείται ψεύτης, το 1954 την κωμωδία Μικροί Φαρισαίοι, ενώ το 1956 κυκλοφορεί το χιουμοριστικό μυθιστόρημα του Οικογένεια Βλαμμένου, μία σάτιρα των ηθών της εποχής. Ακολουθούν οι κωμωδίες του Ένας βλάκας και μισός (1956), Προς Θεού μεταξύ μας (1957), Φωνάζει ο κλέφτης (1958), Εταιρεία θαυμάτων (1959), Η Μαίρη τα λέει όλα (1960), Εξοχικόν κέντρον Ο Έρως (1960), Εμπρός να γδυθούμε (1962), Η χαρτοπαίχτρα (1963), Ξύπνα Βασίλη (1965), Ο αχόρταγος (1966), Ο κουτσομπόλης (1968), Προίκα μου αγαπημένη (1968), Οι ατίθασοι (1970), Ο αφελής (1973), Το ανθρωπάκι (1974).

Τελευταία του βιβλία ήταν το Σε ήχο πλάγιο (1973) και το Μαίηντ ιν Αμέρικα.

Μετά τον θάνατό του κυκλοφόρησαν επιλογές χρονογραφημάτων του σε τρία βιβλία: Στο καρφί και στο πέταλο (1999), Στου κουφού την πόρτα (2001) και Το εύθυμο καρνέ (2002).

Ο Δημήτρης Ψαθάς έγραψε επίσης και ένα ιστορικό χρονικό 500 σελίδων, συγκλονιστικό ντοκουμέντο από τη ζωή, τους διωγμούς και την αντίσταση του ελληνισμού της ιδιαίτερης πατρίδας του, με τον τίτλο Γη του Πόντου (1966).

Τα θεατρικά του έργα -κωμωδίες- παίχτηκαν απ΄ όλους σχεδόν τους θιάσους της Αθήνας και με τους καλύτερους Έλληνες ηθοποιούς. Σπουδαιότερα εξ αυτών ήταν: «Το στραβόξυλο» (1940), «Ο εαυτούλης μου» (1941), «Οι ελαφρόμυαλοι» (1942), «Μαντάμ Σουσού» (1942), «Σκίτσα της εποχής» (1944), «Φον Δημητράκης» (1947), «Η ζωή μου είναι ωραία» (1952), «Ζητείται ψεύτης» (1953), «Μικροί Φαρισαίοι» (1954), «Ο φαύλος κύκλος» (1954), «Ένας βλάκας και μισός» (1956), «Προς Θεού μεταξύ μας» (1957), «Φωνάζει ο κλέφτης» (1958), «Εταιρεία θαυμάτων» (1959), «Η Μαίρη τα λέει όλα» (1960), «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» (1960), «Εμπρός να γδυθούμε» (1962), «Η χαρτοπαίχτρα» (1963), «Ξύπνα Βασίλη» (1965), ο «Αχόρταγος» (1966), ο «Κουτσομπόλης» (1968), «Προίκα μου αγαπημένη» (1968), «Οι ατίθασοι» (1970), «Ο αφελής» (1973), «Το ανθρωπάκι» (1974) κ.ά.

Πέθανε στην Αθήνα, στις 13 Νοεμβρίου 1979.

Ο Γεώργιος-Λάζαρος Δοξόπουλος γεννήθηκεν στην Υοσγάτη το 1915 και ήταν Έλληνας δικηγόρος, αντιστασιακός και πολιτικός.

Ανέπτυξε αντιστασιακή δράση, οργανώνοντας το ΕΑΜ της Μαγνησίας. Διετέλεσε βουλευτής Λαρίσης αρχικά με την ΕΠΕΚ το 1951 και βουλευτής Μαγνησίας με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές του 1985. Στις 2 Δεκεμβρίου 1985 τον αντικατέστησε ο Αργύριος Φιλιππίδης, λόγω έκπτωσής του από το βουλευτικό αξίωμα.

Εξαιτίας της δημοκρατικής του δράσης εκτοπίστηκε σε διάφορα νησιά, όπως η Μακρόνησος και η Ικαρία. Διετέλεσε και δήμαρχος Νέας Ιωνίας την περίοδο 1955-1958, ενώ την περίοδο 1945-1946 διετέλεσε πρόεδρος του Γ.Σ. Νίκη Βόλου.

Πέθανε στο Βόλο στις 13 Νοεμβρίου του 1991.

Ο Χρήστος Κολοκοτρώνης ήταν Έλληνας τραγουδοποιός και ερμηνευτής του λαϊκού τραγουδιού.

Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου το 1922 στην Καλλιθέα της Αθήνας αλλά μεγάλωσε στην Γλυκομηλιά του νομού Τρικάλων.

Ήταν τρισέγγονος του ήρωα της Επανάστασης του '21, Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Από μαθητής ακόμα έγραφε ποιήματα και έκανε ρεπορτάζ για άρθρα τοπικών εφημερίδων της Θεσσαλίας, ενώ διάβαζε λογοτεχνία και ιστορία. Το 1947 κατέβηκε στην Αθήνα και ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία, Εργάστηκε στις φημερίδες Ελληνικόν Αίμα και Εθνική Φλόγα.

Το πρώτο τραγούδι που δισκογραφήθηκε ήταν το «Εγώ το πλουσιόπαιδο» στις αρχές της δεκαετίας του 50΄. Από τότε έγραψε πάρα πολλά τραγούδια, πολλά από τα οποία τραγούδησαν μεγάλες φωνές του λαϊκού τραγουδιού όπως ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο Μανώλης Χιώτης, ο Πάνος Γαβαλάς, η Καίτη Γκρέυ, ο Στράτος Διονυσίου, η Μαίρη Λίντα, η Πόλυ Πάνου κ.α.

Πέθανε στις 13 Νοεμβρίου 1999.

Ο Γιάννης Π. Καψής ήταν Έλληνας δημοσιογράφος και πολιτικός.

Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1929 και είναι πατέρας του δημοσιογράφου και πολιτικού Παντελή Καψή και του δημοσιογράφου και σχολιαστή ειδήσεων Μανώλη Καψή.

Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Για ένα μικρό διάστημα άσκησε τη δικηγορία, αλλά τελικά αφοσιώθηκε εξ ολοκλήρου στη δημοσιογραφία, με την οποία ασχολούνταν επαγγελματικά από 17 ετών.

Ξεκίνησε ως βοηθός στο αστυνομικό ρεπορτάζ, αλλά πολύ γρήγορα ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα είδη του ρεπορτάζ με ειδίκευση τελικά στα πολιτικά και διπλωματικά θέματα. Διετέλεσε αρχισυντάκτης της εφημερίδας Έθνος από το 1958 έως το 1970, οπότε καταδικάστηκε από ειδικό Στρατοδικείο της χούντας των συνταγματαρχών και φυλακίστηκε λόγω των άρθρων του υπέρ της δημοκρατίας. Μετά την αποφυλάκισή του, εργάστηκε ως β΄ αρχισυντάκτης στην εφημερίδα Το Βήμα και στη συνέχεια ως διευθυντής στο περιοδικό Ταχυδρόμος.
Μετά τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου το 1973, και για να αποφύγει τη σύλληψη, διέφυγε στο Λονδίνο μέχρι την πτώση της δικτατορίας. Εκτός από την εργασία του σε ελληνικές εφημερίδες, ο Καψής υπήρξε συνεργάτης διεθνών ΜΜΕ στην Ελλάδα, όπως το αμερικανικό περιοδικό Time.

Με την αποκατάσταση της δημοκρατίας το 1974, ανέλαβε διευθυντής της εφημερίδας Τα Νέα μέχρι το 1982. Αυτή την περίοδο, Τα Νέα καθιερώθηκαν ως η πρώτη σε κυκλοφορία καθημερινή εφημερίδα, με πανελλαδική κυκλοφορία γύρω στα 250.000 φύλλα, επιτυχία που πιστώθηκε σε μεγάλο βαθμό στον ίδιο.

Τον Απρίλιο του 1982, ανέλαβε υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου, παραμένοντας σε αυτή τη θέση και στην επόμενη κυβέρνηση μέχρι το Σεπτέμβριο του 1987. Στο μεταξύ, από τον Ιανουάριο του 1987 ήταν ταυτόχρονα υφυπουργός Προεδρίας της Κυβέρνησης και Εξωτερικών. Στη συνέχεια, μετά το Σεπτέμβριο του 1987 πήρε τη θέση του αναπληρωτή υπουργού εξωτερικών έως τον Ιούλιο του 1989. Στη διάρκεια της θητείας του, διαπραγματεύθηκε το γνωστό μορατόριουμ, μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας, διαχειρίσθηκε, στο διπλωματικό πεδίο, την μεγάλη ελληνοτουρκική κρίση του 1987 και έγινε κυρίως γνωστός για τις σκληρές του, ιδίως στα θέματα του Αιγαίου και της Κύπρου. Επίσης διαπραγματεύτηκε και υπέγραψε τη συμφωνία για την απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων. Παρά το γεγονός ότι η συμφωνία αναθεωρήθηκε από την επόμενη κυβέρνηση, ως προς το εισαγωγικό μέρος της, οι τεχνικές ρυθμίσεις παραμένουν σε ισχύ και περιλαμβάνουν την κατάργηση της ετεροδικίας, της AMAG και ενός πλέγματος 120 συμφωνιών.

Έχει τιμηθεί με 14 παράσημα.

Μετά τη συνταξιοδότηση του, αφοσιώθηκε στη συγγραφή βιβλίων. Έχει εκδώσει 15 συνολικά βιβλία, εκ των οποίων τα περισσότερα σημείωσαν μεγάλη εκδοτική επιτυχία, ενώ ιδιαίτερα δημοφιλές μέχρι σήμερα παραμένει το πρώτο του βιβλίο, Χαμένες Πατρίδες, που εξέδωσε το 1962.

Πέθανε στις 3 Νοεμβρίου 2017,