My Bonjour

Ο Τέλλος Άγρας (ψευδώνυμο του Ευάγγελου Ιωάννου, ήταν Έλληνας ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και κριτικός λογοτεχνίας.

Γεννήθηκε στην Καλαμπάκα, στις 17 Ιουνίου 1899 όπου υπηρετούσε τότε ως σχολάρχης ο πατέρας του Γεώργιος Ιωάννου.

Η μητέρα του λεγόταν Ειρήνη Βλάχου και ο μικρότερος αδερφός του Χρήστος. Το 1899 όλη η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα και από εκεί το 1906 στο Λαύριο, όπου ο ποιητής τελείωσε το Δημοτικό και το Ελληνικό Σχολείο.
Το 1916 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο και γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, απ' όπου έλαβε το πτυχίο του το 1923 

Το 1924 εργάστηκε στο Υπουργείο Γεωργίας και Τουρισμού. Το 1927 διορίστηκε στην Εθνική Βιβλιοθήκη, θέση στην οποία παρέμεινε έως τον θάνατό του[

Μετά τον θάνατο του πατέρα του, το 1938, ο Τέλλος Άγρας μετακόμισε μαζί με τη μητέρα του στην Αθήνα και πιο συγκεκριμένα στην οδό Αγαθουπόλεως, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Στη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, χειροτέρεψε η ευαίσθητη κατάσταση της υγείας του. Στις 11 Οκτωβρίου 1944, τραυματίσθηκε από αδέσποτη σφαίρα των αλληλοσυγκρουόμενων Ταγμάτων Ασφαλείας και του ΕΑΜ στον αστράγαλο, μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός, όπου τελικά κατέληξε στις 12 Νοεμβρίου 1944 τον Νοέμβριο από σηψαιμία.

Η Ειρήνη Δενδρινού ήταν Ελληνίδα πεζογράφος, ποιήτρια και φεμινίστρια.

Γεννήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου 1879 στην Κέρκυρα.

Πατέρας της ήταν ο Γεώργιος Ζαβιτσιάνος, μέλος της παλαιάς οικογενείας της Κέρκυρας, ενώ η μητέρα της καταγόταν από την οικογένεια Βούλγαρη. Ήταν μαθήτρια του Γεωργίου Καλοσγούρου στο Αρσάκειο Κέρκυρας, δείχνοντας ενδιαφέρον για τα γράμματα από νεαρή ηλικία.
Δημοσίευσε τα πρώτα κείμενα της σε εφημερίδες και περιοδικά της Κέρκυρας από το 1890, όντας επηρεασμένη από τις γλωσσικές θεωρίες του Γιάννη Ψυχάρη. Ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής της, ήταν η γνωριμία της με τον Κωνσταντίνο Θεοτόκη, ο οποίος την έφερε σε επαφή με τις έννοιες του σοσιαλισμού, του φεμινισμού και των σύγχρονων ευρωπαϊκών φιλοσοφικών θεωριών.
Παντρεύτηκε τον πολιτικό Ανδρέα Δενδρινό.

Tο 1916 συμμετείχε στο πρώτο φεμινιστικό συνέδριο στην Ελλάδα το οποίο διοργάνωσε η Καλλιρρόη Παρρέν, ενώ παράλληλα πραγματοποιούσε διαλέξεις για τη δημοτική γλώσσα, το έργο του Διονυσίου Σολωμού, του Μαρίνου Σιγούρου, του Κωνσταντίνου Θεοτόκη, του Γερασίμου Μαρκορά και του Λορέντζου Μαβίλη.

Μία από τις σημαντικότερες διαλέξεις της αφορούσε Το φιλί στη δημοτική μας ποίηση, ενώ σημαντικές ήταν και οι διαλέξεις της για τους συγγραφείς της Κερκυραϊκής Σχολής.

Ήταν μέλος της εκδοτικής ομάδας του περιοδικού Κερκυραϊκή Ανθολογία, ενώ συνεργάστηκε και με τα περιοδικά Νουμάς, Νέα Εστία, Ιόνιος Ανθολογία και την Εφημερίδα των Κυριών.

Το 1933 ήταν μέλος της Κερκυραϊκής αντιπροσωπείας στις εορταστικές εκδηλώσεις στην μνήμη του Λορέντζου Μαβίλη στον Δρίσκο Ιωαννίνων.

Το 1967 έλαβε παράσημο για τη καλλιτεχνική της συνεισφορά συνολικά, ενώ απεβίωσε στις 12 Νοεμβρίου 1974 αποτραβηγμένη από τη δημοσιότητα στη γενέτειρα της.

Ο Πυθαγόρας Παπασταματίου γνωστός απλώς με το μικρό του όνομα, Πυθαγόρας, ήταν Έλληνας στιχουργός, ηθοποιός, σεναριογράφος και θεατρικός συγγραφέας.

Γεννήθηκε το 1930 στο Αγρίνιο, στις 12 Απριλίου που και έζησε μέχρι τα 18 του χρόνια.

Οι γονείς του κατάγονταν από τη Σάμο. Η μητέρα του ήταν δασκάλα και ο πατέρας του καπνοτεχνίτης - δημιουργός χαρμανιών. Είχαν γνωριστεί στη Σμύρνη, λίγο πριν την Καταστροφή, όπου η μητέρα του υπηρετούσε ως δασκάλα και ο πατέρας του ήταν έφεδρος αξιωματικός.

Η Μικρασιατική Καταστροφή σημάδεψε την οικογενειακή τους ζωή και επηρέασε αργότερα και το έργο του ως στιχουργού.[

Το 1940, με το ξέσπασμα του Πολέμου, ο Πυθαγόρας μόλις είχε γραφτεί στο οκτατάξιο Γυμνάσιο Αρρένων Αγρινίου.

Ήδη από το Γυμνάσιο υπέγραφε ως "Πυθαγόρας", χωρίς το επώνυμό του, και στην ερώτηση καθηγητή του γιατί δεν γράφει και το επώνυμο, αυτός απάντησε: «Ένας είναι ο Πυθαγόρας, όλοι με ξέρουν, δεν χρειάζεται το επώνυμο».
Με το μικρό του όνομα έμελλε να γίνει και αργότερα γνωστός. Ήταν ένας από τους καλύτερους μαθητές της τάξης του και έδειχνε ιδιαίτερη κλίση στα νεοελληνικά και φυσικά στην ποίηση και τη λογοτεχνία.

Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι γονείς του και οι αδελφές του είχαν καταφύγει στον ορεινό Βάλτο, ο αδελφός του ήταν αντάρτης του ΕΛΑΣ, ενώ ο ίδιος φιλοξενούνταν από συγγενείς σε χωριό της Μακρυνείας.
Σε ηλικία 14 ετών, τον Μάρτιο του 1944 κατατάχτηκε και αυτός στην ΕΠΟΝ.

Μετά την Απελευθέρωση επέστρεψε στα σχολικά έδρανα. Στις θεατρικές παραστάσεις που δίνονταν στο σχολείο του είχε πάντα πρωταγωνιστικούς ρόλους αφού όπως θα αποδειχθεί στη συνέχεια το ταλέντο του και στην ηθοποιία ήταν εξαιρετικό. «Όταν ήταν μαθητής της τελευταίας τάξης του Γυμνασίου, σε μια μαθητική παράσταση τον Μάρτη του 1948, του ανατέθηκε ο ρόλος του Παπαφλέσσα στο ομότιτλο έργο του Σπύρου Μελά. Η ηθοποιία του προκάλεσε κατάπληξη. Ήταν αληθινός Παπαφλέσσας. Καταχειροκροτήθηκε. Πήρε έτσι το βάπτισμα του ηθοποιού», Άγγελος Αξιώτης, "Πυθαγόρας: 30 χρόνια τραγούδι".

Μετά το Γυμνάσιο, το 1949, έφυγε για την Αθήνα. Φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών, με δάσκαλο το Δημήτρη Ροντήρη. Από τη Σχολή αποφοίτησε με άριστα, αλλά δεν ήταν αυτό ακριβώς που ζητούσε.

Μανιώδης καπνιστής και αρνούμενος να πειθαρχήσει στις συστάσεις των ιατρών του, πέθανε αιφνίδια από έμφραγμα σε ηλικία μόλις 49 ετών, στις 12 Νοεμβρίου 1979 και κηδεύτηκε στο Μαρούσι.

Ο Μίμης (Δημήτρης) Χρυσομάλλης ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις 19 Οκτωβρίουτο 1938 στην Αθήνα.

Ξεκίνησε την καριέρα του, σαν "παιδί-θαύμα", τραγουδώντας στα "Ταλέντα του Γιώργου Οικονομίδη". Απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Θεάτρου Τέχνης, ηθοποιός με ευρεία ερμηνευτική γκάμα, "κινήθηκε" με άνεση και αφοσίωση σε πλήθος ρόλων από το παγκόσμιο δραματικό ρεπερτόριο (Σαίξπηρ, Αρχαίο Ελληνικό Δράμα, επιθεώρηση, πρόζα κ.ά.). Έγινε ευρύτερα γνωστός στο κοινό από την συμμετοχή του σε πολλές κινηματογραφικές επιτυχίες (Το βαρύ πεπόνι, άρπα κόλα, Safe Sex, Βαριετέ, Ένας και Ένας, Το κλάμα βγήκε απ' τον παράδεισο κ.ά.) καθώς και σε τηλεοπτικές σειρές (Το τελευταίο αντίο, Σαν αδελφές, Λίστα Γάμου, Αττίκ κ.ά.).

Πέθανε από ανακοπή καρδιάς στις 12 Νοεμβρίου 2004.

Επίσης τραγούδησε στον μικρό ήρωα, του Λουκιανού Κηλαηδόνη.

Από το 1965 έως το 1985 έζησε με την γυναίκα του Μαρία, με την οποία έκαναν ένα γιο, το Δημήτρη.
Από το 1986 έως το θάνατό του έζησε με την Ελένη Κρίτα.

Η Αντιγόνη Βαλάκου γεννήθηκε στην Καβάλα, στις 24 Μαρτίου 1930 και ήταν μία από τις σημαντικότερες πρωταγωνίστριες της ελληνικής δραματικής σκηνής του θεάτρου αλλά και του κινηματογράφου.

Το 1946, σε ηλικία 16 ετών, εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στην Αθήνα. Το πάθος της για την υποκριτική ήταν τόσο μεγάλο που κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων τάξεων του εξατάξιου Γυμνασίου, φοίτησε παράλληλα και στη Δραματική Σχολή "Θεατρικό Σπουδαστήριο" του Βασίλη Ρώτα. Ταυτόχρονα εμφανίστηκε στη σκηνή με τον θίασο του "Ρεαλιστικού Θεάτρου" με τον Αιμίλιο Βεάκη στο έργο «Νυφιάτικο τραγούδι» του Νότη Περγιάλη ως Τριανταφυλλιά.
Στη συνέχεια συνεργάστηκε με τον θίασο της Κατερίνας και αργότερα με τον θίασο Μανωλίδου - Αρώνη - Χατζίσκου (1951-1952) όπου και διακρίθηκε ως "ενζενί".

Τα επόμενα χρόνια προσλήφθηκε από το Εθνικό Θέατρο στο οποίο και υποδύθηκε πρωτεύοντες ρόλους.
Από το φθινόπωρο του 1956 υπήρξε πρωταγωνίστρια στον θίασο του Κώστα Μουσούρη, διακρινόμενη ως Άννα Φρανκ στο ομώνυμο έργο. Συνεργάστηκε ακόμη με το Κ.Θ.Β.Ε., τον ΘΟΚ και με πολλούς ιδιωτικούς θιάσους. Το 1958 συγκρότησε δικό της θίασο.

Έπαιξε σε περισσότερα από 120 έργα και έδωσε αξέχαστες ερμηνείες ως Μαρία Στιούαρτ, Ιουλιέτα, Έντα Γκάμπλερ, Κυρά της Θάλασσας, Νόρα, Μπερνάντα Άλμπα, Βεατρίκη, Αρετούσα κ.ά.
Στην ωριμότητα του ταλέντου της πρότεινε έναν προσωπικό τρόπο ερμηνείας σε τραγικούς ρόλους (Ηλέκτρα, Αντιγόνη, Κασσάνδρα, Αγαύη, Ιφιγένεια η εν Ταύροις, Μήδεια του Σενέκα) και ανανέωσε το παραδοσιακό ύφος.

Το 1960 παντρεύτηκε τον χειρουργό γιατρό Αντώνη Τόμπλερ. Χώρισαν μερικά χρόνια αργότερα.

Η Αντιγόνη Βαλάκου πέθανε στον Γενικό Νοσοκομείο Αθηνών «Ο Ευαγγελισμός», όπου νοσηλευόταν, αργά το βράδυ της 11ης Νοεμβρίου του 2013.

Ο Νικόλαος Μάρτης του Κωνσταντίνου γεννήθηκε στη Μουσθένη Καβάλας, την 1 Ιανουαρίου 1915 και ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, πολλές φορές βουλευτής. 

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Άσκησε τη δικηγορία από το 1946. Αναμίχθηκε με την πολιτική και το 1951 εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Καβάλας με το κόμμα Ελληνικός Συναγερμός. Επανεκλέχθηκε στην ίδια περιφέρεια με την τότε Ε.Ρ.Ε. το 1956, το 1958, το 1961, το 1963 και, αργότερα, το 1974 και 1977 με τη Νέα Δημοκρατία.
Στις παραπάνω περιόδους διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Βορείου Ελλάδος κατά την περίοδο 1955-1956, υφυπουργός Εμπορίου (1956-1958), υπουργός Βιομηχανίας (1958-1961) και υπουργός Β. Ελλάδος (από το 1974 μέχρι το 1981).

Ο Νικόλαος Μάρτης είχε λάβει μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ως έφεδρος αξιωματικός πυροβολικού, υπηρετώντας επί 7 χρόνια (83 μήνες). Με την εισβολή των Γερμανών διέφυγε μέσω του Αγίου Όρους σε νήσους απ΄ όπου και πέρασε στην Κρήτη και από εκεί έφθασε στην Αίγυπτο (Ιούνιος 1941).
Συμμετείχε στις μάχες του Ελ Αλαμέιν με την 1η Ελληνική Ταξιαρχία και του Ρίμινι (Ιταλίας) με την 3η Ορεινή Ταξιαρχία.
Στο κίνημα του Δεκεμβρίου 1944 έλαβε μέρος με την Ταξιαρχία του Ρίμινι. Είχε τιμηθεί με πολλά παράσημα, μεταξύ των οποίων με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα, τον Πολεμικό Σταυρό Γ΄ Τάξης, τρία μετάλλια εξαιρέτων πράξεων, Χρυσό Σταυρό Αγίου Μάρκου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, καθώς και με παράσημα ξένων χωρών.

Ήταν συγγραφέας και του βιβλίου «Η πλαστογράφηση της ιστορίας της Μακεδονίας», που το 1985 τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.
Ο Νικόλαος Μάρτης ομιλούσε αγγλικά και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθήνας.

Πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 2013.