psychikon & perix

ΒΡΙΣΚΕΣΤΕ ΕΔΩ: Section Blog ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ

ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Ο ΛΟΓΟΣ

E-mail Εκτύπωση PDF

 

alt

… κοιτάζω τα πουλιά που μπορούν να πετάξουν όπου θέλουν κι αναρωτιέμαι γιατί μένουν εδώ...
Μετά αναρωτήθηκα το ίδιο για τον εαυτό μου…
Οι περισσότεροι άνθρωποι δουλεύουν σε δουλειές που είτε απεχθάνονται, είτε συνήθισαν (εσύ εξαιρείσαι).
Οι περισσότεροι άνθρωποι συζούν με ανθρώπους που είτε απεχθάνονται, είτε συνήθισαν (εσύ εξαιρείσαι)...
Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σε μια πόλη, σε μια χώρα, που είτε απεχθάνονται, είτε συνήθισαν (εσύ εξαιρείσαι).
Πόσοι στ’ αλήθεια “αγαπάνε αυτό που κάνουν”
και ξυπνάνε το πρωί χαρούμενοι που θα συνεχίσουν
να το κάνουν;
Πόσοι, αλήθεια, αγαπάνε τον σύντροφο τους, μετά από δέκα/είκοσι/τριάντα χρόνια, και όταν τον βλέπουν αισθάνονται τον ίδιο έρωτα που ένιωθαν την πρώτη μέρα;
Πόσοι, αλήθεια, είναι ευτυχισμένοι που ζουν εκεί που ζουν και δεν θέλουν να πάνε πουθενά αλλού;
Διάλεξες να είσαι χριστιανός; Να είσαι Έλληνας; Να είσαι ετεροφυλόφιλος ή ομοφυλόφιλος; Να εργάζεσαι για να πληρώνεις λογαριασμούς; Να είσαι εδώ και όχι εκεί;
Ποια είναι η “ελεύθερη επιλογή” σου;
Οι παλιότεροι δεν είχαν ιδέα καν τι σημαίνει ελεύθερη επιλογή.
Γεννιόντουσαν στο χωράφι και το φρόντιζαν μέχρι να πεθάνουν.
Ακόμα κι αν κάποιος επιχειρήσει μια αλλαγή, συνήθως έχει και ένα δίχτυ ασφαλείας.
Όταν χαθεί αυτό, τότε όλοι “πιάνονται από τα μαλλιά τους”.
Η ελευθερία έρχεται με την απόγνωση (οπότε πόσο “ελευθερία” είναι;)
Ο μετανάστης, που περνάει θάλασσες και ωκεανούς για να βρεθεί σε ένα μέρος όπου ελπίζει ότι θα ζήσει καλύτερα -ή απλά και μόνο ότι θα ζήσει- δεν το κάνει για λόγους ιδεολογίας, αλλά για λόγους επιβίωσης (ασφάλειας ουσιαστικά).
Και μη μου πείτε για τους εμιγκρέδες και τους αντιστασιακούς αυτοεξόριστους που κάνουν αντίσταση από το Παρίσι ή κάποια άλλη ελεύθερη - και μποέμικη - πόλη.
Πόσους ανθρώπους γνωρίζετε που είχαν όσα χρειάζονταν και ξαφνικά, μια μέρα, τα παράτησαν όλα χωρίς δίχτυ προστασίας;
Ακόμα κι εκείνοι που (εν μέσω κρίσης) αφήσανε την πόλη και γυρίσαν στο χωριό είχαν ένα σπίτι, ένα χωραφάκι, ένα μικροποσό στην άκρη...
Βεβαίως υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, οι άνθρωποι που “τρελάθηκαν” μια μέρα και άφησαν ό,τι τους είχε δοθεί, ό,τι είχαν κατακτήσει, για να ανακαλύψουν νέα μέρη. Αλλά ξέρετε τι λένε για τις εξαιρέσεις και τον κανόνα…
Ο κανόνας είναι η ασφάλεια. Ασφάλεια γαρνιρισμένη με τρίμματα ελευθερίας…

Πολλές φορές αυτή η “ελευθερία” δεν είναι τίποτα άλλο από τις ψευδαισθήσεις που μας παρέχουν αφειδώς οι κυβερνώντες:
Είσαι ελεύθερος να αποφασίσεις ποιοι θα είναι οι δεσμοφύλακες σου...
Είσαι ελεύθερος να φοράς ό,τι ρούχα θέλεις (αρκεί να μην προκαλείς το δημόσιο αίσθημα).
Είσαι ελεύθερος να γράφεις ό,τι θέλεις (αρκεί να μην προσβάλεις το δημόσιο αίσθημα -ή κάποιο δημόσιο πρόσωπο)...
Είσαι ελεύθερος να πας όπου θέλεις και όποτε θέλεις (αρκεί να έχεις λεφτά για να πληρώσεις τα εισιτήρια και να είσαι πίσω τη Δευτέρα το πρωί - στη δουλειά που σου έδωσε τα λεφτά για τα εισιτήρια)…
Είσαι ελεύθερος να παντρευτείς (αρκεί να μην είσαι ομοφυλόφιλος).
Είσαι ελεύθερος να διαβάζεις ό,τι βιβλία σου αρέσουν (αλλά πρέπει να διαλέξεις ανάμεσα από αυτά που εκδίδονται)…

Εμπλεκόμαστε χωρίς να το καταλάβουμε σε μια παγίδα “ελεύθερης επιλογής” και νομίζουμε ότι επιλέξαμε, όταν ουσιαστικά ακολουθάμε τους κανόνες.
Αν είσαι πραγματικά ελεύθερος τότε πάρε τα τελευταία λεφτά που έχεις και αντί να πληρώσεις το ηλεκτρικό ρεύμα ή να αγοράσεις φαϊ για τα παιδιά σου, πήγαινε δώστα, όλα, σε κάποιον επαίτη - ή ρίξτα στη θάλασσα, αν απεχθάνεσαι τις φιλανθρωπίες.
“Αυτό δεν είναι ελευθερία, είναι βλακεία”, θα πεις.
Έλα τότε να μου εξηγήσεις τι είναι η ελευθερία, η απόλυτη και ανόθευτη ελευθερία…

Κυριακή σήμερα… μην το κουράσουμε περισσότερο…
Χαρείτε ελεύθερα… κι από Δευτέρα, τα ξαναλέμε…